Ο ΣΥΝΤ ΩΣ ΣΥΝΤ

Όλα εξεκίνησαν από αυτούνη εδώ την δημοσίευσιν-πρόσκλησιν του αγαπητότατου Σχολιαστή. Αι ρίζαι της εν λόγω δημοσιεύσεως χάνονται εις τα βάθη της μπλογκόσφαιρας.
Πάντως, ως αντελήφθην, πρόκειται περί μπλογκοπαιγνίου που έλκει την καταγωγή του από τα βάθη της ψυχής ενός φαν-κλαμπ ενός σκώληκος που ακούει εις το όνομα skouliki fan club.

Αι εντολαί του παιγνίου εισίν απλαί και ουδόλως δυσβάστακται:
1. Πες μας το λόγο που διάλεξες την συγκεκριμμένη εικόνα για avatar σου
2. Βάλε πέντε φίλους σου να μας πουν τι σημαίνουν τα δικά τους αβατάρια.

Ως προς το πρώτον, η απάντησις εστι απλουστάτη:
Όταν εγεννήθη ο υποφαινόμενος, τα άστρα στον ουρανό δήλωσαν με σαφήνεια πως ακόμα ένας μεγάλος είχε γεννηθεί. Έτσι τουλάχιστον εξέλαβαν το θέμα οι δικοί μου, που βάλθηκαν να βρουν ένα όνομα αντάξιο του μεγαλειώδους γιόκα που μόλις είχε έρθει στον κόσμο.
Αρχικά σκέφθηκαν να με ονομάσουν "Ναπολέων", μετά σκέφτηκαν το "Μαρτίνος Λούθηρος", μετά το "Μιχαήλ Άγγελος", μετά συζήτησαν το "Αλέξανδρος", ώσπου κάποια στιγμή αντί για τον Αλέξανδρο προτίμησαν το όνομα "Βουκεφάλας" (πιθανότατα ρίχνοντας μια ματιά στην κεφάλα του υποφαινομένου).

Τελικά, για να μην τσακωθούν, κατέληξαν στο λιτό όνομα "Κωνσταντίνος" (ο οποίος βέβαια θεωρείται κι αυτός μέγας).

Μεγαλώνοντας ο Κωνσταντίνος -εγώ δηλαδή- ανακάλυψε πως έχει μια έφεση προς το πανκίζειν. Σύντομα, ο Κωνσταντίνος διεπίστωσε πως ήτο καλλίφωνος, εφάμιλλος του Συντ Βίσιους ως προς την καλλιφωνία. Και άξαφνα, ο Κωνσταντίνος έμαθε να γρατζουνάει μια παλιοκιθάρα, να γρατζουνάει ένα παλιομπάσο, να κοπανάει ένα πιάνο και τέτοια ωραία πράματα. Ε, δεν ήθελε πολύ για να σχηματίσει την άποψη πως ήτο συνθετικώς εφάμιλλος και ενός άλλου Συντ, του Συντ Μπάρετ αυτή τη φορά.
Σταμάτησε να ονομάζει τον εαυτό του Κωνσταντίνο (άλλωστε ουδέποτε χώνεψε τον Μέγα Κωνσταντίνο) και άρχισε να ονομάζει τον εαυτό του "Συντ".

Η ψωνάρα του υιοθετήθηκε από διάφορους γνωστούς και φίλους, με αποτέλεσμα πλείονες εξ αυτών να σταματήσουν να τον φωνάζουν Κωνσταντίνο. Άρχιζαν να τον φωνάζουν Συντ. Εν είδει διασταυρώσεως ανάμεσα στον Συντ Βίσιους και τον Συντ Μπάρετ, δηλαδή.
Άνωθεν, ο Συντ Μπάρετ εν τοις νεανικοίς του χρόνοις
Και ο Συντ Μπάρετ εν τοις γεροντάμασί του

Όταν λοιπόν ο Συντ αποφάσισε να φκιάξει μπλογκ, και προς αποφυγήν συγχύσεως ανάμεσα στη μεγαλοφυϊα του και στις μεγαλοφυϊες των συνονόματων και συναδέλφων του Μπάρετ και Βίσιους, αποφάσισε να βάλει ως αβατάριον τη μουτράκλα του.
Όμως με τον καιρό, κατόπιν ωρίμου σκέψεως (που προέκυψε όταν μια θιασώτις του μπλογκ του, τον αναγνώρισε σ' ένα μπαρ κι έγινε της Πόπης), απεφάσισε πως -τιμής τω θανόντι Συντ Μπάρετ ένεκεν- καλόν θα ήτο να αλλάξει την εικόνα του αβαταρ εις το μπλογκ του, βάζοντας μια νεανική φωτο του Συντ Μπάρετ.
Όπερ και εγένετο.

Αυτή είναι η πικρή ιστορία του αβαταρ μου. (Αχ, τι εποχές...)

Και το όλον θέμα το κάνω πάσα στον Ναξίων,
στην ημετέρα θεά Αθηνά,
στην φοβερή και τρομερή Ίφιδα,
βεβαίως στον σφόδρα αγαπητό Πόλσε,
και -Last but not Least- στον μέγα και τρανό Τζίμη (ξέρει αυτός...)
που αν μη τι άλλο είναι σε θέση να σκαρώσει ένα αβαταρ με την νοηματική ανάλυση του οποίου θα ψαχνόμαστε επί δεκαετίες!!!