Συζητώντας χαμηλόφωνα και καπνίζοντας

Ένας νέος, πιστός Χριστιανός από ευσεβή οικογένεια, πήγε να εκπληρώσει την στρατιωτική του θητεία. Παρουσιάστηκε σ’ ένα από τα εκπαιδευτικά στρατιωτικά κέντρα της Πελοποννήσου, όπου παρέμεινε τον πρώτο καιρό.

Ήταν χειμώνας – διηγήθηκε – και είχα σκοπιά τη νύχτα. Επειδή έκανε πολύ κρύο, στον προθάλαμο του θαλάμου υπήρχε μία ξυλόσομπα και εμείς οι φρουροί στα πεταχτά μπαίναμε λίγο μέσα, παίρναμε λίγη ζέστη και ξαναβγαίναμε.

Στον προθάλαμο εκείνο το βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, ήταν τρεις-τέσσερις στρατιώτες και ένας υπολοχαγός και συζητούσαν χαμηλόφωνα καπνίζοντας. Ένας από τους στρατιώτες ήταν κουμπάρος μου και υπηρετούσαμε μαζί. Καθώς μπήκα για μια στιγμή στον προθάλαμο, τους άκουσα να συζητούν περί της υπάρξεως του Θεού. Ο υπολοχαγός αρνείτο με πείσμα την ύπαρξή Του, ενώ κάποιος άλλος ομολογούσε Πίστη και οι υπόλοιποι παρακολουθούσαν σιωπηλοί τον διάλογο.

– Αφού, λοιπόν, υπάρχει Θεός, πού είναι; Γιατί δεν μας παρουσιάζεται;

Μην αντέχοντας την άρνηση αυτή του Θεού και την πρόκληση, μπήκα στη συζήτηση και είπα:

– Ο Θεός είναι παντού και κοντά μας. Δεν έχετε διαβάσει στο άγιο Ευαγγέλιο το λέει ο Χριστός; “Οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν” ( Ματθ. 18,20 ).

Δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου και ανάμεσά μας φάνηκε να περνάει η Θεία Μορφή του Ιησού σαν άυλο φως, αλλά σχηματισμένη όπως Τον βλέπουμε σε μερικές εικόνες! Πέρασε ανάμεσά μας σαν αέρας, αλλά εμφανώς! Τον είδαν όλοι!!!

Μας κατέλαβε δέος και συγκίνηση. Ο κουμπάρος μου έπεσε στα γόνατα, έκλαιγε και ζητούσε συγχώρηση, γιατί ήταν αθυρόστομος και μερικές φορές βλαστημούσε. Εγώ έτρεμα από τη συγκίνηση και έκλαιγα, έκλαιγα από αγάπη… Ο υπολοχαγός είχε γίνει άσπρος σαν τον τοίχο! Την άλλη ημέρα τον μετέθεσαν για αλλού. Δεν γνωρίζω τί απέγινε.»

Αυτά τα αφηγήθηκε ο σεμνός νέος κατόπιν παρακλήσεως, γιατί αποφεύγει να ομιλεί γι’ αυτό το συνταρακτικό γεγονός της ζωής του, μάλλον για λόγους ταπεινοφροσύνης. 

Ευνόητο είναι πως το κείμενο ΔΕΝ το έγραψα εγώ.
Πηγή: Αυτή εδώ

Τραγούδι

Μάρκος Βαμβακάρης,

Εφουμέρναμε ένα βράδυ

Ένας καθηγητής δασολογίας αποκαλύπτει τους γνήσιους Έλληνες

Ένας καθηγητής δασολογίας υπενθυμίζει τα αυτονόητα

και μια δημοσιογράφος τα κοινοποιεί...

...με αποτέλεσμα ο ταπεινός ευλόγερος (μπλόγκερ) Πρκλς να αισθανθεί την ανάγκη

της υπενθυμίσεως άλλων, εξίσου βασικώνε χαρακτηριστικώνε

της ελληνικής φυλής! 

Κλικ εδώ, 

διότι υπάρχουν και οι ξεχασμένοι γνήσιοι ελληνικοί λοβοί των αυτιώνε.

Τραγούδι.

Σάρκινη φωτιά, γυμνή σκιά, 

το μόνο που θυμάμαι πια

είναι τα μακριά σου δάχτυλα.

Κατσιμιχαίοι.

Μου φαινόταν δυσνόητο, να όμως που είναι αποκαλυπτικό!

Επιτέλους ξεκαθαρίζουν οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το χρέος

Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

What's my name?

Πέτρος, Γιάννης, Μάκης, Σουλπίκιος, Πουλχερία, Βασιλική, Καρλ Χάιντς, Βόλφγκανγκ, Τζον, Άνγκους, Τζουζέπε, Χασάν, όλοι έχουμε ένα όνομα. 

Ήδη από την εποχή του Πλάτωνα και του Σωκράτη, είχε τεθεί το εξής ζήτημα: Μήπως είναι σκόπιμο κάποιες φορές να αλλάζουμε το όνομά μας? 

Στον πλατωνικό διάλογο "Κρατύλος" βρίσκουμε τον Σωκράτη να συζητά με έναν τυπάκο που λεγόταν Ερμογένης. Σε αυτό τον Ερμογένη, ο Κρατύλος (ένας φιλόσοφος της εποχής) είχε πει πως δεν θα έπρεπε να λέγεται Ερμογένης εφόσον δεν έχει κανένα από τα χαρακτηριστικά που οφείλουν να χαρακτηρίζουν έναν που κατάγεται από το γένος του Ερμή. Και ακριβώς αυτό το παράπονο του Ερμογένη αποτελεί το έναυσμα για το ξεκίνημα του διαλόγου. 

Στις μέρες μας το ίδιο πρόβλημα συνεχίζει να υπάρχει με την άλφα ή με τη βήτα μορφή. Πόσο άνετα μπορεί να νιώθει μια κοπέλα που δίχως να ρωτηθεί της έχει δοθεί το όνομα Γκόλφω? Και πόσο άνετα μπορεί να νιώθει ένας δωδεκαθεϊστής που του έχει δοθεί το όνομα Αββακούμ ή Ησαϊας ή Ισαάκ ή Αβραάμ ή ξερωγώ Μελχισεδέκ ή έστω τα συνηθισμένα Ιωάννης ή Ιάκωβος ή Μαγδαληνή? Κι από την άλλη, ακόμα κι αν είναι παντελώς άθρησκος κάποιος, με ποιά λογική θα μπορούσε να λέγεται Χριστόφορος ας πούμε? 

Υπό αυτή την έννοια και για εμάς τους ακουσίως Κωνσταντίνους έχει ενδιαφέρον η σχετική νομολογία που σχηματίζεται σχετικά με τη διαδικασία αλλαγής του ονόματος κάποιου. Και υπό αυτή την έννοια έχει ενδιαφέρον η σχετική δημοσίευση του e-lawyer αλλά και η συνέντευξη του ανθρώπου που αποφάσισε  όχι για λόγους θρησκείας αλλά για λόγους α-θρησκείας να αλλάξει το όνομά του και από Αθανάσιος να το κάνει Ήλιος. 

Άσμα ασμάτων:

The Clash, 

What's my name

Οι παγανιστές της Χροισίς Αβγύς συνεχίζουν ακάθεκτοι τον παγανιστικό παγανισμό τους

Είχε πέσει μια ιδέα ότι ίσως το νομοσχέδιο για την "Οργάνωση της νομικής μορφής των θρησκευτικών κοινοτήτων και των ενώσεών τους στην Ελλάδα" έδινε ένα κάποιο τοσοδούλι παράθυρο για μια κάποια τοσοδούλα κάλυψη της ύπαρξης και δράσης των ανθρώπων που ζουν στην Ελλάδα και αυτοπροσδιορίζονται ως πολυθεϊστές ή δωδεκαθεϊστές ή εθνικοί ή όπως τελοσπάντων θέλει να ονομάζεται καθένας που τιμά τους θεούς.

Δε συνηθίζω ν' ασχολούμαι με τα ζητήματα του κοινοβουλίου, ωστόσο μου προκάλεσε κάποια εντύπωση το γεγονός ότι μέσες-άκρες όλα τα κόμματα της βουλής υπερψήφισαν ή δήλωσαν παρών (με θετικό πρόσημο) στην επί της αρχής ψηφοφορία του νομοσχεδίου για την "Οργάνωση της νομικής μορφής των θρησκευτικών κοινοτήτων και των ενώσεών τους στην Ελλάδα".

Όλοι, πλην των παγανιστών της Χρεισίς Αβγοίς.

Ψάχνοντας να βρω για ποιό στον πούτσο λόγο οι παγανιστές της Χρισύς Αβγείς είπαν βροντερό όχι στο νομοσχέδιο, βρήκα το εξής ποιητικό απόσπασμα από τον ιστότοπο των παγανιστών της Χρισίς Αβγύς (σιγά μη βάλω και λινκ):

Ο βουλευτής Αχαΐας Συναγωνιστής Μιχάλης Αρβανίτης ως αναπληρωτής Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος κατακεραύνωσε από βήματος της Βουλής την μνημονιακή συγκυβέρνηση που με το επαίσχυντο νομοθετικό έκτρωμα "περί θρησκευτικών μειονοτήτων" ισοπεδώνει την Ελλάδα.Παθητικός θεατής σε αυτό το ανοσιούργημα ο νυν αρχιεπίσκοπος της Ελλάδος, ο οποίος δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό του Μακαριστού Χριστοδούλου. Μόνο ελάχιστοι Μητροπολίτες με ελληνική ψυχή αντιδρούν στην ισοπέδωση.

Αυτά λέει το σάιτ των παγανιστών της Χ.Α.

Απομένει να μάθουμε την επί του θέματος άποψη των Ελλήνων που (θρησκευτικώς) αυτοπροσδιορίζονται ως πολυθεϊστές ή δωδεκαθεϊστές ή οπαδοί της ελληνικής θρησκείας ή κάτι σχετικό. 

Καλή όρεξη!

Ψιλοβρέχει?

Τιμή για την Καστοριά

η εκλογή της κυρίας

που έχει μάθει να ζει σπαρτιάτικα.

Ναι, φίλε Καστοριανέ ψηφοφόρε.

Ίσως να ψιλοβρέχει. 

Παίζει όμως και να σε φτύνουν.

Στο πρόσωπο, μάλιστα.

Τάλετον: Τα UFO επιστρέφουν στη μίζερη καθημερινότητα των νεοελλήνων

Πληροφορίες εντός.

Να μελετηθεί με προσοχή.

Χρυσός. 

Σε έναν αρχαίο ιερατικό ύμνο

από τη λίμνη Τάκα.

Έκτακτος προσθήκη
από τα απόκρυφα κείμενα της λίμνης Τάκα:
Μια ισχυρή ένδειξις για το ότι η δευτέρα παρουσία
έχει προγραμματιστεί για το 2018.
Οι κουτσουλιές αποκαλύπτουν.
Κλικ -είναι must.

Τα μαύρα τα μαλλιά μας κι αν ασπρίσαν...

Δεν ξέρω αν κάποιος με το να ονομάσει Ντουρούτι τον (ομολογουμένως πριγκηπικά αρχοντόμορφο) σκύλο του νοηματοδοτεί οτιδήποτε [προσωπικά θα τον ονόμαζα Κροπότκιν -λόγω της διαφαινομένης πριγκηπικότητος του κυνός], ωστόσο από τη στιγμή που -σε άλλο πάρκο- συνάντησα ένα συμπαθές πλην αρρωστιάρικο και γηραλέο ψωρόσκυλο εκεί πέρα που ο πατήρ του του είχε δώσει το ξακουστό όνομα "Πλεύρης", θεωρώ αναμφίβολα κοφτερό το χιούμορ των εν Αθήναις κυνοφίλων.
Πάντως η απορία μου παραμένει όσον αφορά το αν είναι πειθήνιος και υπάκουος ο Ντουρούτι.

Κατά τα άλλα, τις προάλλες, εν είδει αποχαιρετισμού προς τον Κύνα και τα κυνικά αυτού καύματα, δεν ξέρω πως μου προέκυψε επικεντρωμένος τη εικόνι μου να αυτοσυγκεντρωθώ μπροστά σε έναν καθρέφτη και να αρχίσω άδων σκυλάδικω τω τρόπω το Μαλλιά Σγουρά και που'σαι νιότη που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος. (Αυτή είναι πιο ορθόδοξη εκτέλεση πάντως, αυτή με τον Πανδή).

Ωστόσο η παρακάτω εκτέλεση-μίξη είναι καλύτερη, νομίζω, αφού συνδυάζει τον κλασικισμό με την νεωτερικότητα (άσχετα αν εν προκειμένω μιλάμε για ήδη παρωχημένη νεωτερικότητα, είπαμε: Τα από νεωτερικής οπτικής γωνίας θεωρούμενα ως αγρίως πεπαλαιωμένα μαύρα μαλλιά μας κι αν ασπρίσαν [κι αν την κοπάνισαν για αλλού, μη σου πω], δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά).

Καλό φθινόπωρο είπαμε... δεν είπαμε?
Καλό και πεισματωμένο και αγωνιστικό και με απ' όλα ας είναι, εύχομαι.

Κύρου κατάβασις

Τυχερή κάθε εφημερίδα 

όταν το αναγνωστικό της κοινό

αποτελείται 

από αναγνώστες με κύρος.

Και,

τυχεροί οι αναγνώστες

όταν ενημερώνονται

από μια εφημερίδα με κύρος.

Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα...

Το άκουσε ο Γερμανός και ενεπνεύσθη:

ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ

Τα ζώα τα καημένα

Αχ, τι ωραία!
Επιτέλους γίναμε Ευρώπη!

Στα πλαίσια της χτεσινής συγκέντρωσης, έκανε την εμφάνισή της και μια ολιγομελής (πλην όμως πρωτοπόρα) ομάδα υπαλλήλων της πρεσβείας των σιωνιστών δολοφόνων, οι οποίοι παριστάνοντας τους antifa κυμάτιζαν εκεί πέρα μια σημαία του οργανισμού που τους μισθοδοτεί και μια σημαία antifa και κρατούσαν ένα πανό το οποίο έγραφε (παραδόξως στα ελληνικά) κάτι σε στυλ "ούτε δεξιό ούτε αριστερό ενάντια σε κάθε αντισημιτισμό".

Βεβαίως υπάρχει και η άποψη που λέει πως επρόκειτο όντως για μια χούφτα antifa της χούφτας, οι οποίοι αποφάσισαν (επί πληρωμή ή όχι, άγνωστο) να παίξουν το ρόλο των υπαλλήλων της πρεσβείας των σιωνιστών δολοφόνων, ζηλώσαντες τη δόξα των γερμανών ομοϊδεατών τους.

Δες και το βίντεο από το makeleio του Χίου (ρε που μπλέξαμε), καλέ μου αναγνώστη, πρόσεξε τη συμπεριφορά τους και πες μου ποια από τις δύο αναγνώσεις του γεγονότος σου φαίνεται επικρατέστερη.

Όπως και να'χει, το γεγονός ότι οι σιωνιστές φασίστες και τα πιόνια τους αρχίζουν δειλά-δειλά να κάνουν αντισυγκεντρώσεις, αν μη τι άλλο δίνει ένα νέο ενδιαφέρον στη ζωή όλων μας, υπό την έννοια ότι νομοτελειακά θα μαζικοποιήσει τις συγκεντρώσεις μας προσδίδοντάς τους ένα πρόσθετο ενδιαφέρον, κάτι σε στυλ δείξε μου κι εμένα μπάρμπα πως μοιάζουν οι υπάλληλοι των σιωνιστών έτσι, ρε παιδί μου, να θυμάμαι τις φάτσες τους. Κάτι σα βόλτα στο ζωολογικό κήπο, ας πούμε. 

Ειρηνικά πάντοτε, διότι όπως λέει και το ειρηνικότατο ποίημα του Ιωάννη Πολέμη: 

Ποτέ δε θα χτυπήσω
τα ζώα τα καημένα·
μην τάχα σαν εμένα,
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δεν θα τ’ αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.

Aν δεν μιλούν κι εκείνα
κι ο λόγος αν τους λείπει,
μήπως δεν νιώθουν λύπη,
δεν νιώθουν και χαρά;
Μήπως καρδιά δεν έχουν,
στα στήθη τους κρυμμένη,
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;

Aκόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω,
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ.

Τρία ποιήματα του Κώστα Σοφιανού

Ο Κώστας Σοφιανός υποθέτω πως γεννήθηκε το 1945 και υποθέτω πως (αν δεν φταίει η δική μου σχεδόν ολοσχερής άγνοια) δεν έχει μέχρι σήμερα δεχτεί για το ποιητικό του έργο την αναγνώριση που εγώ νομίζω ότι θα του έπρεπε.

Χτες στο facebook ένας εξαιρετικός άνθρωπος με κοφτερή πένα και μυαλό, μου θύμισε την περίπτωση κάποιων ήδη αγαπητών μου ποιημάτων του Κώστα Σοφιανού, οπότε τι πιο λογικό απ' το να βάλω εδώ τρία ποιήματα του ποιητή, έτσι, αφενός να τα διαβάσει το φιλόμουσο αναγνωστικό κοινό και αφετέρου να βρίσκονται για το μέλλον.

Κατά μια περίεργη σύμπτωση, αποσπάσματα και από τα τρία παρακάτω ποιήματα, είχαν μυστηριωδώς έρθει στη μνήμη μου σε στιγμές όπου γύρω μου επικρατούσε ένας φοβερός και τρομερός ενθουσιασμός επανελλήνισης ενόσω εγώ ατάραχος έστριβα ή κάπνιζα το τσιγάρο μου και άκουγα και χάζευα, αρνούμενος μεν να κριτικάρω, ανοιχτός όμως προς τις Μούσες να μου θυμίσουν ό,τι στίχο θεωρούσαν πρέποντα, κι εκείνες σε μια-δυό περιπτώσεις διάλεξαν (ή εγώ νόμισα πως διάλεξαν) να μου θυμίσουν στίχους του Κώστα Σοφιανού.

Ποίημα του 1945

Ηρώδειο:

Η υγρή ψυχή των ψηφοφόρων

ελαύνεται εις πάθος,

φταίνε οι τόνοι της “Ποιμενικής”

(για ό,τι γράφω, γράψε λάθος

αν λάβει γνώση ο ανακριτής…)

Φθηνές, εσθήτες, λιλιά, λοφία

χοντρές κυρίες που έχουν γνώμη,

στολές – γαλόνι

Πρώτες σειρές

συγκαταφάσκουσα μπουρζουαζία.

Αν είχα θάρρος κι ένα μπετόνι…

“μα τι σας φταίει η κοινωνία;”

τα σπίρτα κρύβω –

πρέπει να στρίβω

με υποπτεύονται για αναρχία.

Παραλλαγές μιας μανιέρας (ΙΙΙ)

Ακόμα και ως πτώμα η Ελλάδα είναι ωραία

Τί κι αν έγινε βόθρος το κρυφό περιγιάλι

Μας δροσίζουν το μέτωπο μελτέμια πρωραία

κι ο καπνός στεφανώνει την Αμφιάλη.

Ελιές στις πλαγιές και ξανθοί αμπελώνες

καθαρτήριες φλόγες αναλώνουν το γιόμα,

αχνοτρέμει ο αέρας στων νερών τους πυλώνες

η Ελλάδα είναι ωραία ακόμα και ως πτώμα.

Ακόμα και ως πτώμα η Ελλάδα είναι ωραία

το πνεύμα του θέρους ευγενίζει τη στέγνια

φαιδρύνει η ευδεία του βίου την έγνοια

ραστώνη και τάχος μάς κλείνουν μοιραία.

Κοιμούνται οι Μούσες στον Ελικώνα

στα μουσεία τ’ αγάλματα νοσταλγήσαν το χώμα

το κάρβουνο εντείνει τις γραμμές του πευκώνα

η Ελλάδα είναι ωραία ακόμα και ως πτώμα.

Ακόμα και ως πτώμα η Ελλάδα είναι ωραία

τις νύχτες ο Κίσσαβος ξαναγίνεται Όσσα

αρκετά παραλλάξαμε του Ομήρου τη γλώσσα

ξεθωριάσαν τα χρώματα στη φθαρμένη λιβρέα.

Μέδουσα ο Ήλιος κι αποσβολώνει

της ρετσίνας ο μύθος πικρίζει το στόμα

τσουκνίδες κι ασφόδελοι στο έρημο αλώνι

η Ελλάδα είναι ωραία ακόμα και ως πτώμα.

Μη μιλάτε Ελληνικά

Μη μιλάτε Ελληνικά:

να γαβγίζετε

να μουγκρίζετε.

Να μη μιλάτε καθόλου.

Μη διαβάζετε Ελληνικά:

να διαβάζετε τους λόγους των πολιτικών σας

να διαβάζετε τα "καλέσματα" των οργανώσεών σας

να διαβάζετε τον ημερήσιο και τον περιοδικό σας τύπο.

Να μη διαβάζετε καθόλου.

Μη γράφετε Ελληνικά:

να γράφετε την "Καθαρεύουσα" του Γενικού Επιτελείου

να γράφετε την "Δημοτική" του Υπουργείου "Πολιτισμού"

να γράφετε όπως γράφουν στον ημερήσιο και στον περιοδικό σας τύπο.

Να μη γράφετε καθόλου.

Και

Μη κατεβαίνετε στη θάλασσα:

σας βλέπει κι αρρωσταίνει

γυρίζουν τα μέσα της

αφρίζει

ξερνάει σακκούλες

σαγιονάρες

σακούλες

σερβιέτες

Ξερνάει πετρέλαιο και πίσσα.

Μη κατεβαίνετε στη θάλασσα.

Μην ανεβαίνετε στα βουνά:

σας αισθάνονται και πεθαίνουν

χάνουν τα δάση τους και τα πουλιά τους

χάνουν τη δρόσο τους και τ' άρωμά τους

χάνουν τα χιόνια τους και τα νερά τους.

Μην ανεβαίνετε στα βουνά.

Μη συντηρείτε αρχαιότητες:

είναι Ύβρις.

Πάρτε κασμάδες και σωριάστε τες

φέρτε μπουλντόζες και σαρώστε τες

ρίχτε βενζίνη και κάφτε τες.

Είναι η προτελευταία τιμή που μπορείτε να κάνετε στον τόπο.

Η τελευταία είναι:

Να φύγετε

με τις γυναίκες και τα παιδιά σας

με τα σαλόνια σας και τα σκυλιά σας

με τη Βρωμιοσύνη σας και την κακομοιριά σας.

Και

μη παριστάνετε πως περιμένετε βαρβάρους:

Εσείς είστε οι βάρβαροι

και πρέπει να φύγετε.

Ο GAP ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ...

...και ο λαός του αναμένει να τον δει και πάλι

επικεφαλής της δημοκρατικής παράταξης!!!

Ε, όχι και τη Λυσιστράτη! Η Λυσιστράτη θα έκανε μποϊκοτάζ!

Να ακυρωθούν οι εκδηλώσεις της Ισραηλινής Πρεσβείας και του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, που είναι συνένοχα στην παράνομη κατοχή και εποικισμό των παλαιστινιακών εδαφών.  

Με νωπό ακόμα το αίμα από τις ισραηλινές σφαγές στη Λωρίδα της Γάζας, όπου οι νεκροί Παλαιστίνιοι ξεπέρασαν τους 2.100 η ισραηλινή πρεσβεία έχει το θράσος να εμφανίζεται ως χορηγός καλλιτεχνικών εκδηλώσεων μεταξύ των οποίων και παράστασης εμπνευσμένης από τη Λυσιστράτη!

Συγκεκριμένα το Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης σε συνεργασία με το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ και την υποστήριξη της Πρεσβείας του Ισραήλ διοργανώνουν Σεμινάρια και Εργαστήρια για το Θέατρο από τις 3 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 2014 και παρουσιάζουν την παράσταση Lysistrata-X στις 11 έως 13 Σεπτεμβρίου 2014.

Και μόνο η υποστήριξη της Πρεσβείας του ισραηλινού απαρτχάιντ θα ήταν αρκετή για να αντιδράσουμε σε αυτές τις εκδηλώσεις, σεβόμενοι το κάλεσμα της Παλαιστινιακής Καμπάνιας για Ακαδημαϊκό και Πολιτιστικό Μποϊκοτάζ του Ισραήλ (PACBI), το οποίο υποστηρίζουν, πέραν από πλήθος καλλιτεχνών και ακαδημαϊκών ανά τον κόσμο, τόσο η ισραηλινή ομάδα Boycott from within (Μποϊκοτάζ εκ των έσω, δηλαδή υποστήριξη του μποϊκοτάζ από ισραηλινούς πολίτες) όσο και εκατοντάδες εβραίοι επιζώντες ή απόγονοι επιζώντων του ολοκαυτώματος.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ όπως και όλα τα ισραηλινά πανεπιστήμια είναι ένας ισραηλινός ακαδημαϊκός θεσμός που υποστηρίζει άμεσα την κατοχή.

• Το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο είναι άμεσα συνένοχο στις ισραηλινές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Συγκεκριμένα, το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ έχει αποκτήσει παρανόμως ένα μέρος των 3.345 στρεμμάτων της παλαιστινιακής γης που έχουν κατασχέσει οι ισραηλινές αρχές κατοχής από το 1968, ένα χρόνο μετά την έναρξη της στρατιωτικής κατοχής της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης (στην οποία συμπεριλαμβάνεται η Ανατολική Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ). Στο κομμάτι αυτό χτίστηκαν η πανεπιστημιούπολη και οι φοιτητικές εστίες στο Όρος Σκοπός. Οι Παλαιστίνιοι αντέδρασαν, αλλά ισραηλινό δικαστήριο, όπως ήταν αναμενόμενο, αποφάσισε υπέρ του ισραηλινού κράτους και του πανεπιστημίου. Η νομική βάση της παρανομίας του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ έγκειται στο γεγονός ότι αυτή η γη είναι μέρος της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, η οποία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο εντάσσεται στα κατεχόμενα εδάφη. Η μονομερής προσάρτηση από το Ισραήλ της κατεχόμενης Ανατολικής Ιερουσαλήμ στο Κράτος του Ισραήλ και η εφαρμογή της ισραηλινής εσωτερικής νομοθεσίας σε αυτή, αποτελούν παραβιάσεις της 4ης Σύμβασης της Γενεύης και έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα ως άκυρες από τη διεθνή κοινότητα, καθώς και από  το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με την απόφαση 252 (21 Μαΐου του 1968). Μεταφέροντας Ισραηλινούς (προσωπικό και φοιτητές) να εργαστούν και να ζήσουν σε κατεχόμενη παλαιστινιακή γη, το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο παραβιάζει το Άρθρο 49 της 4ης Σύμβασης της Γενεύης περί μεταφοράς άμαχου πληθυσμού σε κατεχόμενα εδάφη (εποικισμός).
• Επιπλέον, μέχρι πριν από λίγο καιρό, αντιπρόεδρος εξωτερικών σχέσεων του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουαλήμ ήταν ο Carmi Gillon, πρώην Διευθυντής των Υπηρεσιών Γενικής Ασφάλειας (γνωστών και ως Σαμπάκ ή Σιν Μπετ), που είναι ιδιαιτέρως διαβόητες για τα βασανιστήρια και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ είχε προχωρήσει στο διορισμό του σε αυτήν την κομβική θέση, παρότι κάποια χρόνια νωρίτερα, την εποχή που είχε διοριστεί πρεσβευτής του Ισραήλ στη Δανία, οι μεγαλύτερες διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων είχαν ζητήσει, το μεν Human Rights Watch τη μη αποδοχή του διορισμού του εκ μέρους της Δανίας, η δε Διεθνής Αμνηστία τη διερεύνηση και, εφόσον προκύψουν στοιχεία, τη δίωξή του για εγκλήματα του διεθνούς δικαίου. Φέτος το Γενάρη, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στη Δανία για να παραστεί σε προβολή του ντοκιμαντέρ The Gatekeepers στο οποίο πρωταγωνιστεί, αναγκάστηκε ναφύγει άρον-άρον φοβούμενος ενδεχόμενη σύλληψη εξαιτίας μήνυσης που υποβλήθηκε εναντίον του για διάπραξη εγκλημάτων.
• Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ είναι μεταξύ των ισραηλινών πανεπιστημίων που στήριξαν τις τωρινές σφαγές στη Λωρίδα της Γάζας, διεξάγοντας καμπάνιες αλληλεγγύης και ενθαρρύνοντας τους Ισραηλινούς στρατιώτες που σκότωναν άμαχους στη Γάζα.
• Το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ εμπλέκεται επιπλέον και σε εγκλήματα κατά της παλαιστινιακής πολιτιστικής κληρονομιάς, και συγκεκριμένα εμπλέκεται στην κλοπή δεκάδων χιλιάδων βιβλίων από παλαιστινιακές βιβλιοθήκες που κατέληξαν στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, η οποία αργότερα έγινε η Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ.

Τι θα έλεγε η Λυσιστράτη για όλα αυτά; – «Μποϊκοτάζ!»

• Καλούμε το Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης να ακυρώσει τη συνεργασία με το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και την Ισραηλινή Πρεσβεία. Δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε την ειρωνεία του να διοργανώνει εκδήλωση για το Θέατρο του Καταπιεσμένου την ίδια ώρα που συνεργάζεται με εγκληματίες. Επίσης δεν μπορούμε να μην υπενθυμίσουμε ότι στο παρελθόν το ίδρυμα Μ. Κακογιάννης έχει γίνει χώρος διαμαρτυρίας αλληλέγγυων στους Ζαπατίστας, εξαιτίας της διοργάνωσης εκδήλωσης με τη συμμετοχή της Πρεσβείας του Μεξικού.
• Καλούμε επίσης όσους/ες δήλωσαν συμμετοχή στα εργαστήρια και τα σεμινάρια, να την ακυρώσουν ως μια στοιχειώδη έκφραση αλληλεγγύης στον σφαγιαζόμενο παλαιστινιακό λαό.
• Καλούμε το κοινό να μποϊκοτάρει την παράσταση-περφόρμανς Lysistrata-X της οποίας η διοργάνωση από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ με τη στήριξη της ισραηλινής πρεσβείας, αποτελεί αδιανόητη προσβολή στο νόημα του αντιπολεμικού έργου.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο ίδρυμα Μ. Κακογιάννης

Πειραιώς 206, (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου ώρα 17.30

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Σύλλογος Al Awda για το Δικαίωμα της Επιστροφής Προσφύγων

Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα

Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας

Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση

Ένωση Παλαιστίνιων Εργαζόμενων

Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο

Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση

Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

Λάμψη στα γενέθλια της Mrs Folli Follie

Αχ... Ο Αύγουστος φεύγει... 

Τιμής ένεκεν προς τον Αύγουστο που φεύγει, ας κάνουμε μια μικρή αναφορά σε ένα μείζον κοσμικό γεγονός που ελάμπρυνε το νησί των Σπετσών και αυτό τον Αύγουστο, όπως και κάθε Αύγουστο του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. 

Αντιγράφω το ρεπορτάζ της Σάσας Σταμάτη από την espresso news: 

Λάμψη στα γενέθλια της Mrs Folli Follie

Λαμπερά γενέθλια με εκλεκτούς καλεσμένους στις Σπέτσες για την Καίτη Κουτσολιούτσου. Η σύζυγος του μεγαλοεπιχειρηματία της Folli Follie και άλλων μεγάλων εταιριών Δημήτρη Κουτσολιούτσου έδωσε την περασμένη Δευτέρα το καθιερωμένο πάρτι γενεθλίων της -έχει γίνει πλέον θεσμός του καλοκαιριού- στην υψηλής αισθητικής έπαυλη της οικογένειας στο όμορφο νησί του Αργοσαρωνικού. Σούσι, σαμπάνιες, εκλεκτά εδέσματα και τα πιο απολαυστικά γλυκά περίμεναν όλους όσοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της κυρίας Κουτσολιούτσου.

Φυσικά μια τέτοια βραδιά δεν θα μπορούσε να στερείται εκπλήξεων, αφού για τη σύζυγο του επιχειρηματία τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος έχει και συγγενική σχέση μαζί της, καθώς έχει παντρευτεί την αδερφή της Καίτης Κουτσολιούτσου, Ασπα. Από το πάρτι δεν θα μπορούσε να λείπει ο γιος της εορτάζουσας, ο Τζώρτζης, ο οποίος συνοδευόταν από τη γυναίκα της ζωής του, τη Μαρίζα. Μάλιστα το ζευγάρι συμμετείχε και στις προετοιμασίες για την ιδιαίτερη αυτή βραδιά.

Και τα... χάπενινγκ συνεχίστηκαν! Ο γνωστός κοσμηματοπώλης και πολύ καλός φίλος της οικογένειας Αντώνης Βουράκης πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε, με μεγάλη επιτυχία μάλιστα, αφού στο τέλος όλοι οι καλεσμένοι τον καταχειροκρότησαν. Εκείνη όμως που αποδείχτηκε η ψυχή του πάρτι ήταν η Ελμίνα Κοπελούζου. Η σύζυγος του Κωνσταντή Σπυρόπουλου έδωσε... ρεσιτάλ χορού κατά τη διάρκεια του μουσικού προγράμματος με ξένα χορευτικά κομμάτια. Το ζευγάρι έφτασε στις Σπέτσες μαζί με τους γονείς της Ελμίνας, τον Δημήτρη και τη Σάντυ Κοπελούζου, αφού ταξίδεψαν όλοι μαζί με το σκάφος «Sunday» της οικογένειας.

Ανάμεσα στους καλεσμένους της οικοδέσποινας ήταν η υπουργός Τουρισμού Ολγα Κεφαλογιάννη με τον σύζυγό της Μάνο Πενθερουδάκη, ο επιχειρηματίας Δημήτρης Κοντομηνάς, ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος με τη σύζυγο του Αννα-Μαρία, οι οποίοι άλλωστε διαμένουν στο Πόρτο Χέλι και γνωρίζονται προσωπικά με την οικογένεια Κουτσολιούτσου, ο Πόλυς και η Ρόζμαρι Χατζηιωάννου, η Μαρίνα Βερνίκου με τον σύζυγό της Μίλτο Καμπουρίδη, η Μαρία Διαμαντίδη, ο Μάκης και η Ρούλα Μάτσα, καθώς και η παρουσιάστρια του Alpha Κωνσταντίνα Σπυροπούλου.

Γιάννης Λογοθέτης, Θέμης Ανδρεάδης, Ο Σερ

Το παρελθόν των τζιχαντιστών στην Ελλάδα

Φρίκη και μόνο φρίκη προκαλούν τα αποτρόπαια βίντεο που δίνουν στη δημοσιότητα οι ίδιοι οι τζιχαντιστές απ' το Ιράκ και τη Συρία, στα οποία απεικονίζονται με καμάρι να κόβουν τα κεφάλια αντιπάλων τους και στη συνέχεια τα κομμένα κεφάλια να τα κρεμάνε σε πασσάλους και να τα εκθέτουν σε κοινή θέα...

Φρικτά και απάνθρωπα ήθη, που τα βλέπει ο φιλήσυχος μέσος Έλληνας και φρίττει αναλογιζόμενος τι θα συμβεί αν τυχόν δημιουργηθούν ομάδες τζιχαντιστών μεταξύ των μουσουλμάνων μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα.

Όμως, όσο λογική κι αν είναι η αγωνία του φιλήσυχου μέσου Έλληνα, εγώ έχω την άποψη πως ο φιλήσυχος μέσος Έλληνας βλέποντας τις αποτρόπαιες εικόνες απ' το Ιράκ και τη Συρία όχι μόνο δεν θα έπρεπε να αισθάνεται αγωνία αλλά το αντίθετο: Θα έπρεπε να αισθάνεται υπερηφάνεια!

Κι αυτό επειδή -ναι, πρέπει να το παραδεχτούμε με καμάρι- οι εν Συρία και Ιράκ τζιχαντιστές απλώς ακολουθούν τ' αχνάρια των ένδοξων Ελλήνων τζιχαντιστών νικητών του ελληνικού εμφυλίου! Για μια ακόμα φορά η Ελλάδα έδειξε το δρόμο στην υπόλοιπη ανθρωπότητα, αποδεικνύοντας ότι είναι λάθος η άποψη που λέει πως "εξ ανατολών το φως".
Όχι και πάλι όχι!
Το φως πάντοτε πηγάζει από την Ελλάδα -εν προκειμένω από την Ελλάδα των νικητών του ελληνικού εμφυλίου.

Πρωτοπόροι Έλληνες τζιχαντιστές των ΜΑΥ στα τέλη της δεκαετίας του 1940

ποζάρουν μπροστά στα κομμένα κεφάλια ανταρτών.

Βεβαίως οι εν Ελλάδι τζιχαντιστές ήταν οπαδοί του χριστιανισμού, της θρησκείας της αγάπης δηλαδή, σε αντίθεση με τους μουσουλμάνους τζιχαντιστές που είναι οπαδοί μιας άλλης μονοθεϊστικής θρησκείας, του ισλάμ, που ως γνωστόν αυτοπροσδιορίζεται ως  η θρησκεία της ειρήνης -κοντράροντας ανοιχτά τον χριστιανισμό που αυτοπροσδιορίζεται ως η θρησκεία της αγάπης. 

Μια ιστορική φωτογραφία αγάπης και ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.

Το κομμένο κεφάλι του Βελουχιώτη και το κομμένο κεφάλι του Τζαβέλα

κρεμασμένα σε φανοστάτη στην πόλη των Τρικάλων 70 χρόνια πριν.

Φάτε τη σκόνη μας μουσουλμάνοι!

Εγώ προσωπικά δεν είμαι ούτε χριστιανός ούτε μουσουλμάνος ούτε μονοθεϊστής γενικότερα (αν και δε νομίζω πως τίθεται ζήτημα μονοθεϊσμού-πολυθεϊσμού σε αυτά τα πράγματα), ωστόσο είμαι Έλλην! Και ως Έλλην αισθάνομαι μια σχετικά μεγάλη περηφάνεια βλέποντας τα έθνη να ακολουθούν τον φωτεινό δρόμο που χάραξαν οι Έλληνες νικητές του εμφυλίου, ιδίως τώρα, αυτή την εποχή, που οι απόγονοι των δοσίλογων, των ταγματαλητών και των γερμανοτσολιάδων έχουν επανέλθει στο προσκήνιο της ελληνικής δημόσιας ζωής.

Σχετικές πηγές για μελέτη:
Αυτή εδώ,
αυτή εδώ,
αυτή εδώ,
και άλλες πολλές βέβαια.

Γκαντέμικος μυητικός λόγος

Ο μυητικός λόγος οφείλει να ξεχωρίζει επειδή όχι μόνο είναι μεστός νοημάτων και σημαινομένων, αλλά και επειδή δίνει σαφές νόημα ακόμα  κι όταν ακουστεί/διαβαστεί απ' την ανάποδη.

Τυπικό παράδειγμα η περίπτωση του Τάκη Μουσαφίρη και των όσων είχε πει σε μια παλιά του συνέντευξη -τα οποία, παραδόξως, ακόμα κι αν τ' ακούσει απ' την ανάποδη κάποιος, διατηρούν ατόφιο το νόημά τους -αν δεν το επεκτείνουν κιόλας. (Κλικ εδώ).

Από το μεγαλειώδες σε όγκο και σε ποιότητα έργο του Τάκη Μουσαφίρη, ας εντρυφήσουμε στον ύμνο του καλού γκαντέμη. Ας βάλουμε τον ύμνο να παίξει απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, να παιανίσει το πικάπ κάνοντας να ουρλιάξει η ψυχή του πονεμένου γκαντέμη και ν' ακουστεί μέχρι τις εσχατιές του σύμπαντος το παράπονο.

Ό,τι πιάνω εγώ στα χέρια καταστρέφεται

κι ό,τι μου χαρίζουν γράφει "Επιστρέφεται". 

Δημήτρης Μητροπάνος, Τάκης Μουσαφίρης, Ό,τι πιάνω εγώ στα χέρια

Μεγάλος κίνδυνος για τον νότιο νομό Σερρών από τις ανασκαφές στην Αμφίπολη

Επιστροφή και ας ασχοληθούμε λίγο με τις ανασκαφές στην Αμφίπολη. 

Σε σχέση με τις ανασκαφές στην Αμφίπολη πολλά λέγονται και πολλά ακούγονται. Ελάχιστοι όμως έχουν ασχοληθεί με έναν σημαντικό κίνδυνο που -πιθανόν- θα προκύψει από τις ανασκαφές. 
Αντιγράφω από το emmanouilpapas.blogspot.com που πρώτο τόλμησε να αναδείξει τον κίνδυνο!

Όπως κάθε πολίτης αυτής της χώρας έτσι και εγώ παρακολουθώ στις ειδήσεις την ανασκαφή ενός τάφου στην Αμφίπολη Σερρών. Σαν κάτοικος όμως του νομού ενίσταμαι και απορώ πως σε εκείνο τον χώρο, ενώ έχει κληθεί η αστυνομία να τον εποπτεύει, δεν σκέφτηκε κανείς –σκόπιμα;-  ότι στον χώρο υπάρχουν κίνδυνοι πέραν της αντιμετώπισης από ένα αστυνομικό όργανο.

Είναι γνωστό από τους άγιους πατέρες της εκκλησίας μας, ότι στους χώρους αυτούς των ειδωλολατρών, όπως ναοί, τάφοι κλπ… κατοικούν δαίμονες, οι οποίοι προφανώς έμειναν κλεισμένοι αιώνες στα έγκατα της γης. Τώρα με το άνοιγμα του τάφου, και εάν δεν έχει εξαγνιστεί κατά τους παλαιούς χρόνους, προφανώς θα βρεθούμε μπροστά σε μία ανεξέλεγκτη έξοδο δαιμόνων στην περιοχή. Μην ξεχνάμε ότι ο λόφος βρίσκεται πλησίον πολυσύχναστης οδού, την οποία χρησιμοποιούν ανυποψίαστοι λουόμενοι, επισκέπτες των εκεί κοντινών παραλιών. Σκεφτείτε τι κίνδυνο διατρέχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, εάν συμπέσει να ταξιδεύουν στην περιοχή, την ώρα που θα εξέλθουν τα φοβερά δαιμόνια των ειδωλολατρών από τον τάφο. 

Πρέπει επομένως να ληφθούν μέτρα ιδιαίτερης προσοχής, τα οποία θα πρέπει να συζητηθούν από το επιστημονικό τμήμα της ιεράς συνόδου και των θεολογικών σχολών. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί τόσο απλά το ζήτημα των δαιμονίων. Για παράδειγμα δεν ενδείκνυται η χρήση σταυρών στις εισόδους, όπως πρότειναν κάποιοι αφελείς, διότι στην θέα του σταυρού και όπως γνωρίζουμε από τον βίο του Αγίου Νικολάου, θα καταρρεύσει ολόκληρος ο τάφος, και θα έχουμε θύματα. 

Στον χώρο θα πρέπει να υπάρχουν καθ’ όλη την διάρκεια των ανασκαφών ιεροί μας παπάδες, με ειδικότητα στην αντιμετώπιση δαιμονίων και εξορκισμών για την θεραπεία τυχόν δαιμονισμού, κάποιου εκ των ανασκαφέων. Οι οποίοι ανασκαφείς εργαζόμενοι, θα πρέπει καθ’ όλη την διάρκεια της εργασίας τους, να έχουν στο στόμα τους αντίδωρο. Επίσης την στιγμή που θα αποσφραγιστεί ο τάφος, καλό θα είναι να παρευρίσκεται ο ίδιος ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτας, να διακοπεί η κυκλοφορία στην παρακείμενη οδό και να εκκενωθούν οι διπλανοί οικισμοί Μεσολακιάς και Αμφιπόλεως. Τέλος θα πρέπει να ληφθεί ειδική μέριμνα για το κοντινό μοναστήρι της Λυδίας της Φιλιππησίας, καθώς γνωρίζουμε ότι οι δαίμονες ερεθίζονται ιδιαίτερα με τους μοναχούς και τις μοναχές.

Ελπίζω να ληφθούν άμεσα όλα τα απαραίτητα μέτρα από την εν Χριστώ κυβέρνηση μας 
και ειδικότερα από την ευσεβή Γ.Γ  του υπουργείου πολιτισμού κυρία Μενδώνη.

Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο

Οι «συγγραφείς» ως πρεσβευτές του Ισραήλ

Του Απόστολου Λυκεσά

Ενόσω η θηριωδία στη Γάζα εξελίσσεται, -ας ελπίσουμε ότι θα μακροημερεύσει η ανακωχή- για μια στιγμή, ας σταθούμε και μέσα στο Ισραήλ. Αναλογίζομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν κατ’ αρχήν αρνηθεί να πάρουν τα όπλα και να συμμετέχουν στο έγκλημα. Νέα παιδιά, κατά βάση, αρνούνται την συμμετοχή στο μακελειό και το πληρώνουν φυσικά με φυλάκιση και κυρίως το στίγμα του προδότη. Ύστερα, αναλογίζομαι όλους αυτούς που δεν δέχονται τις αιτιάσεις και τις δικαιολογίες του κράτους τους και σθεναρά διαδηλώνουν και γράφουν την άποψή τους εναντιούμενοι στο έγκλημα που η πατρίδα τους διαπράττει. Κι αυτοί με τη σειρά τους το πληρώνουν ακριβά και, κυρίως, κολλάνε και σε αυτούς την  ρετσέτα του προδότη. Ύστερα αναλογίζομαι, τι στα κομμάτια έχουν γίνει όλοι αυτοί οι συγγραφείς που μας τους πλάσαραν τα τελευταία χρόνια ως εκπροσώπους του φιλειρηνικού κινήματος. Που είναι χαμένοι; Κλειδοστόμιασαν; Τους κρατάει κανένας το χέρι πάνω από τα πληκτρολόγια; Εδώ ο 95χρονος Έρνστ Ρόζενταλ επιζήσας του Άουσβιτς διαλαλεί «όχι στ’ όνομά μου το έγκλημα», η Αμίρα Χας γράφει από την Ραμάλα πύρινες ανταποκρίσεις ακόμη και η υφυπουργός εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας παραιτείται, που είναι οι «φιλειρηνιστές συγγραφείς» του Ισραήλ;Τι ρόλο έχουν παίξει οι άνθρωποι αυτοί όλα τα προηγούμενα χρόνια, που εμφανιζόταν ως άνθρωποι του μέτρου και της λογικής, της «δίκαιης» λύσης, που πάντα βρίσκεται... στη μέση; Μάλλον είναι εκεί που ήταν πάντα ταγμένοι. Στην υπηρεσία της προπαγάνδας των σιωνιστών. Δεν είναι δική μου η διαπίστωση. Έχει γίνει εδώ και χρόνια από εκείνους τους ισραηλινούς που αρνήθηκαν να υπηρετήσουν την ανηθικότητα με την επιδεξιότητα που το σύγχρονο μάρκετινγκ διαθέτει και πλασάρει.

Το 2007 κυκλοφόρησε στη Γαλλία και, το 2011 μεταφράστηκε στη γλώσσα μας, ένα βιβλίο αποκαλυπτικό όσων προανέφερα. Το έγραψε ο ισραηλινός ποιητής Γιτζάκ Λαόρ και έχει τίτλο «Ο μύθος του φιλελεύθερου σιωνισμού – Οι «Συγγραφείς της ειρήνης» στο Ισραήλ» (από τις εκδόσεις Άγρα, σε εξαιρετική μετάφραση από τον Σάββα Μιχαήλ). Στον πρόλογο κιόλας ο Ζοσέ Σαραμάγκου διευκρινίζει ότι, ο συγγραφέας του βιβλίου, μας εξηγεί γιατί «η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού φαίνεται να έχει αποφασίσει να στηρίξει την κυβέρνηση στις πιο ακραίες της θέσεις σχετικά με την αντιμετώπιση των Παλαιστινίων» η οποία χαρακτηρίζεται « από περιφρόνηση και μισαλλοδοξία, γεγονός το οποίο σε πρακτικό επίπεδο έχει οδηγήσει στο ακραίο σημείο της άρνησης κάθε ανθρώπινης ιδιότητας στον παλαιστινιακό λαό, φθάνοντας μάλιστα, μερικές φορές, στην άρνηση του βασικού δικαιώματος στην ύπαρξη».

Από την πρώτη κιόλας πρόταση του Λαόρ καταλαβαίνουμε τι θα ακολουθήσει: «Παρ όλες τις διαμαρτυρίες του για την εχθρότητα που επιδεικνύουν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, το Ισραήλ απολαύει προνομιακής μεταχείρισης στην Ευρώπη» και σαφέστερα παρακάτω γράφει «...η Ευρώπη μέσα από εμάς, ενίσχυσε το μίσος της για το Ισλαμ και του Άραβες: Το Κράτος μας, που παρουσιάζεται σαν ο κληρονόμος των θυμάτων του Ολοκαυτώματος(που τα περισσότερα «διαφέρανε πολύ από τους σύγχρονους Ευρωπαίους» και τα οποία τα κοροιδεύανε με τα ίδια λόγια που χρησιμοποιούν σήμερα για να διαπομπεύσουν τους προσηλωμένους στη μουσουλμανική παράδοση) άνοιξε τον δρόμο για την επιστροφή του αποικιακού».

Ο Λαόρ, ανατέμνει την κοινωνία του Ισραήλ, μιλά για το παρελθόν των Εβραίων της Αφρικής και της Ρωσίας, των Ευρωπαίων φυσικά, και τις διαφορές της κουλτούρας τους την οποία απαρνούνται για να γίνουν Ισραηλινοί. Μιλά ανυπόκριτα για τις σχέσεις με τους παλαιστίνιους, την παράταση της αδικίας, τις σφαγές για τις οποίες ντρέπεται, την προπαγάνδα που εμφανίζει πάντα τους παλαιστίνιους σαν τον σατανά, τις συμφωνίες που δεν τηρήθηκαν, όσα θυμόμαστε, εν ολίγοις, από το παραμύθι που μας έχουν σερβίρει τα μίντια τις τελευταίες δεκατείες.

 Κι ύστερα ασχολείται με τους «συγγραφείς της ειρήνης» και, τους δύο πλέον γνωστούς, τον Αμός Οζ και τον Αβραάμ Γιεοσούα. Τους σχολιάζει μέσα από τα λογοτεχνικά τους κείμενα και μέσα από τις συνεντεύξεις τους. Τραβάει το πέπλο σεβασμού που επιδεικνύει η κριτική στη δύση, αναδεικνύει τον προπαγανδιστικό τους λόγο και, τονίζει, γιατί η δύση τους αντιμετωπίζει ως ιεροκήρυκες του «δικαίου». Διότι, όπως λέει ο Λαόρ, στη Γαλλία για παράδειγμα τους αντιμετωπίζουν έτσι «γιατί ο λόγος τους είναι γεμάτος από πρωτόγονες εικόνες, γιατί ανταποκρίνεται στον γαλλικό ρατσιστικό λόγο για τους μετανάστες... η παλιά ξενοφοβία βρήκε τους νέους της προφήτες». Επιπλέον, λέει ο Λαόρ, οι συγγραφείς αυτοί σιωπούν. Για τις σφαγές στη Ράφα, τη Γάζα και την Τζενιν  η σιωπή τους αυτή είναι πολύτιμη. Με αξιοθαύμαστη γενναιότητα ο ποιητής αυτός θέτει και απαντά στο ερώτημα των ερωτημάτων: «Χρησιμοποιούν τη γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης για να αρνηθούν ότι συμβαίνει στους Παλαιστίνιους; Βεβαίως και ναι. Όταν ο Elie Wiesel, Ο Κλώντ Λάντσμαν ή κάθε άλλος υπέρμαχος της μνήμης του Ολοκαυτώματος στρατολογείται για να υπερασπίσει το Ισραήλ, το κάνει, όπως όλοι ξέρουμε, στο όνομα των επιζησάντων και των θυμάτων – δηλαδή στο όνομα του κράτους του Ισραήλ. Τα όρια μεταξύ Εβραίων και Ισραηλινών είναι ασαφή, οι ρόλοι που τους βάζουν να παίξουν είναι μπερδεμένοι, κάτω από τη  μία και μοναδική ταμπέλα:θύματα» οπότε καταγγέλλει όλους όσους κερδοσκοπούν με το συναίσθημα «η ρητορεία όμως αυτή πάει πάντα χέρι χέρι με έναν συναισθηματικό εκβιασμό: Εσείς, που μας είχατε κάνει θύματά σας, δεν έχετε συγχωρεθεί ακόμα γιατί υπάρχουν αντισιωνιστές ανάμεσά σας».

Φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί ο Λαόρ: «οι συγγραφείς δεν είναι πρεσβευτές» αλλά έχει να αντιπαλέψει πρεσβείες, ινστιτούτα, μορφωτικούς ακόλουθους, εκδοτικούς κολλοσούς, ατζέντηδες, μάνατζερ, διαφημιστές και κυβερνήσεις. Γι αυτό, παρατηρεί ο Λαόρ, μόλις κυκλοφορεί ένα βιβλίο αυτών των συγγραφέων όλες οι εφημερίδες της δύσης λένε το ίδιο πράγμα με τα ίδια μάλιστα λόγια του δελτίου τύπου ενώ για τον Λαόρ και άλλους σαν κι αυτόν τους σκεπάζει η σιωπή.

Διαβάστε το βιβλίο του Γιτζάκ Λαόρ  ως διαχρονική μαθητεία στα γενόμενα, πέρα από την ειδησεογραφία. Αξίζει και μόνο για να σταθείτε μια στιγμή δίπλα σε έναν γενναίο ποιητή.

Πηγή: alterthess.gr

Αθωνίτες Ζαπατίστας ΙΙ

Το καλό με το διαδίκτυο είναι ότι ενώ αφ' ενός ενημερώνει έγκαιρα (ώστε να μην έχουμε αυταπάτες), αφ' ετέρου δίνει άμεσες απαντήσεις σε τυχόν παρεξηγήσεις που προκύπτουν από την πρωτογενή ενημέρωση:

Αθωνίτες Ζαπατίστας

Το σύνθημα των Ζαπατίστας, «όλα για όλους, τίποτε για μας», χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας για να περιγράψει τον τρόπο ζωής των πατέρων στον Άθω. Μια φράση που θυμήθηκε συνομιλώντας επί μιάμιση ώρα με τη μεγαλύτερη ίσως μορφή του σύγχρονου αγιορείτικου μοναχισμού, τον Βασίλειο Γοντικάκη, πρώην ηγούμενο («προηγούμενο») της Μονής Ιβήρων. Μια φιλοσοφικού περιεχομένου συνομιλία, που εμπεριείχε και αναφορές, μεταξύ άλλων, στον Ηράκλειτο και τον Νίτσε.

Ολοκληρώνοντας πάντως ο Αλ. Τσίπρας και τα άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (Γ. Αμανατίδης, Ν. Παππάς, Μ. Λυκόπουλος) τη διήμερη παραμονή τους στο Άγιο Όρος -αναχωρούν σήμερα το πρωί- με επίσκεψη στις Μονές Ιβήρων, Σίμωνος Πέτρας και Ξενοφώντος, το συμπέρασμα είναι ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κέρδισε με τη στάση του.
¨
Ετσι θέτει το ζήτημα το σάϊτ της Αυγής.

Κι ύστερα αναρωτιέσαι, καλέ μου αναγνώστη, πως γίνεται Αυγουστιάτικα ο ουρανός να είναι μονίμως συννεφιασμένος...
Όχι, δεν μας ψεκάζουν. Άλλο είναι που φταίει.

Ποτέ από τη λεωφόρο αν θες να κερδίσεις στο στοίχημα

Σκοτώστε με έξω απ το προπατζίδικο
Καθώς θα βγαίνω με το χέρι μου στη τσέπη
Πριν γίνω πλούσιος με πλούτο αεριτζίδικο
Πριν κρεμαστώ στο Χ το ξύλινο ενός ντέρμπι

Της φτώχειας θα πληρώσω το μερίδιο
Θα πω της εβδομάδας το αντίο
Θα γράψει ένας φίλος επικήδειο
Θα με τυλίξουνε σε μια σημαία-δελτίο

Πνεύμα αδέσποτο πετάει πάνω απ τα γήπεδα
Ο μπλε καπνός που βγαίνει απ τα πρακτορεία
Μιας κυλιόμενης κερκίδας τα επίπεδα
Θα ανεβαίνει σαν αιώνια τιμωρία

Ποτέ από τη λεωφόρο
Πάντοτε απ την ατραπό
Περνά ο δρόμος
Που οδηγεί στο σ αγαπώ

Στο δρόμο για το φέγγον όρος
Εθελουσίως ασκητές
Έτσι γαμάει η Λεωφόρος
Έτσι αγαπάνε οι ποιητές

Σου λύθηκε τώρα η απορία; Κατάλαβες για ποιό λόγο θα χάσεις το σπίτι σου;

Ο άνθρωπος σου το είχε προαναγγείλει 

και σου το είχε αναλύσει 

τόσα χρόνια πριν.

Ειλικρινέστερη ξήγα 

δεν θα μπορούσε να σου κάνει.

Και να σου εξηγήσω για ποιό λόγο ήταν τόσο ειλικρινής:

Στα νιάτα του

υπήρξε (κι αυτός)

"μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Ρήγα Φεραίου".

Το νου σου, δηλαδή,

διότι το μέλλον ίσως και να κρύβει εκπλήξεις!

Ήγγικεν η ώρα?

Πριν 3-4-5 μέρες,

προχωρημένο απογευματάκι θα 'ταν,

περνούσα απ' το σουβλατζήδικο του Χρήστου.

Στην Υμηττού και Φρύνης.

Μυστηριωδώς αντί για το γνωστό άρωμα καλοψημένου γύρου

μύριζε κάτι απείρως πιο μαγευτικό.

Γοητευτικό.

Μεθυστικό.

Εθιστικό.

Απροσδιόριστο.

Κάτι σαν το άρωμα του χρήματος.

Ποιός ξέρει, ίσως να υπάρχει κάπου εδώ κανένας δισεκατομμυριούχος

και να χτυπάει τίποτα ξεγυρισμένα δίπιττα

ή έστω μονόπιττα

με απ' όλα,

σκέφτηκα.

Μου φάνηκε μάλιστα πως όντως

υπήρχε κάποιος δισεκατομμυριούχος εκεί

στα σουβλάκια του Χρήστου.

Ως φτωχότερος πήγα και ψώνισα απέναντι,

στον Πάνο.

Αχ, δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια...

Κι έτσι όπως έτρωγα, με χτύπησε σαν κεραυνός η ιδέα:

Μα ναι!

Οι ημερομηνίες επείγουν!

Πρέπει να προλάβουμε τις ημερομηνίες!!!

Οι Πάνθηρες για τη Γάζα

Ανακοίνωση για την επιτυχημένη συγκέντρωση φαρμάκων για την Γάζα εξέδωσαν οι Πάνθηρες.

Μάλιστα, οι οργανωμένοι οπαδοί του Πανιωνίου γνωστοποιούν ότι θα συνεχιστεί η εν λόγω προσπάθεια και την Τρίτη (05/08) στην Πλατεία Νέας Σμύρνης.

Η σχετική ανακοίνωση:

"Με μεγάλη επιτυχία στέφθηκε η έκκληση μας για συγκέντρωση φαρμάκων για την Γάζα. Φίλοι του Ιστορικού που εχτές πήγαν να παρακολουθήσουν την ομάδα μας σε φιλικό αγώνα με τον Πλατάνια,βοήθησαν στην συλλογή φάρμακων.

Όμως δεν ήταν μόνο αυτοί. Απλός κόσμος που πέρναγε από το σημείο που είχαμε στήσει,μόλις έβλεπε την προσπάθεια μας,πήγαινε κ έφερνε ο κάθε ένας ότι μπορούσε.Οι ποδοσφαιριστές του Πανιωνίου έβαλαν κ αυτοί το δικό τους λιθαράκι στην προσπάθεια μας,προσφέροντας μια σακούλα γεμάτη με φάρμακα ,ενώ οι άνθρωποι της ΠΑΕ Πλατανιάς, όταν πληροφορήθηκαν για την κίνηση μας αυτή,επικοινώνησαν μαζί μας και δεσμεύθηκαν να συμβάλουν με κάποιο οικονομικό ποσό.

Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους βοήθησαν αυτήν την προσπάθεια μας.Η συγκέντρωση των φάρμακων θα επαναληφθεί για όσους δεν μπόρεσαν να βοηθήσουν την Κυριακή ή θέλουν να βοηθήσουν ξανά,αυτή την Τρίτη, 5/8 από τις 19:00 έως τις 21:00 στην κεντρική πλατεία της Νέας Σμύρνης, έξω από τον Γαλαξία"

Πηγή

ΧΑΛΑΣΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ...

Για να ακριβολογούμε: 

Σόδομα και Γόμορα έχουμε γίνει. 

Ένα τεράστιο κουλουβάχατο. 

Ένα τεράστιο τουρλουμπούκι. 

Αυτό έχουμε γίνει. 

Είναι ζήτημα χρόνου το να πέσει φωτιά να μας κάψει,

καλέ μου αναγνώστη.

Διονύσια.

Μια αρχαιοελληνική γιορτή.

Με τον Πέτρο Γαϊτάνο.

Το Πάσχα αργεί ακόμα.

Που είσαι Άκη!!!

Σχετικά με τη μυστικιστική σημασία της λέξης "Merkava"

πολλά θα είχε να πει κάποιος.

Είναι μια λέξη με ιδιαίτερο μυστικιστικό χαβά.

Όμως στις μέρες μας η λέξη "Μερκαβά" 

έχει αποκτήσει ιδιαίτερη αξία και στο χώρο της στρατιωτικής κωμωδίας.

Διότι ο γαμημένος στρατός των σιωναζί τα πάει μια χαρά

όταν βομβαρδίζει από μακριά σφαγιάζοντας ανήλικα στη Γάζα...

...ωστόσο, απαραίτητο συμπλήρωμα της δόξας

του σιωναζιστικού στρατού

αποτελεί το τεθωρακισμένο του καύχημα: Τα Μερκαβά!

Μόλις βρέθηκαν απέναντι σε αποφασισμένους μαχητές 

της αντίστασης,

αυτά τα καμάρια του σιωναζιστικού στρατού μετατράπηκαν σε βίδες...

...αποδεικνύοντας πως -ναι- μόνο ένας Άκης Τσοχατζόπουλος

θα ήταν σε θέση να εκτιμήσει τις τεράστιες επιχειρησιακές τους δυνατότητες

παραγγέλνοντας καμιά χιλιάδα

για διακοσμητικά στα λούνα παρκ.

Κάτι τέτοια συμβαίνουν στη Γάζα καλέ μου αναγνώστη.

Η Γάζα δεν είναι απλώς ο τόπος που οι σιωναζί διαπράττουν μια αισχρή σφαγή.

Είναι και ο τόπος που ξεφτιλίζεται το καμάρι 

της σιωναζιστικής πολεμικής βιομηχανίας.

Με αποτέλεσμα να ανεβαίνει όλο και περισσότερο το ηθικό 

των καθαρμάτων του σιωναζιστικού στρατού.

Ως εκ τούτου, η βιομηχανία καλλυντικών Garnier 

αποφάσισε να ανυψώσει το ηθικό στις καργιόλες 

που έθεσαν ως σκοπό της ζωής τους να σκοτώνουν παιδιά...

...και οι πουτάνες δολοφόνοι παιδιών

αποφάσισαν να φωτογραφηθούν μες την καλή χαρά 

δίνοντας στον wonderjlaw την ευκαιρία να φωτοσωπήσει φωτοφωνάζοντας.

Ω, ναι, η Garnier ανέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά της εκτίμησης 

όλου του πολιτισμένου κόσμου

όσον αφορά τις εταιρείες που στηρίζουν ανοιχτά το αίσχος της σφαγής

με αποτέλεσμα το μποϊκοτάζ προς αυτές 

να πρέπει να είναι αναγκαστικά ασφυκτικό

μπας και σωθεί η τιμή του ανθρώπινου γένους.

Τέσσερα καλοκαίρια!

Πιθανότατα είναι το τέταρτο συνεχόμενο καλοκαίρι που το δημοσιεύω.

Το ελπιδοφόρο είναι 

πως η εικονιζόμενη φράση

ακούγεται κάθε χρόνο όλο και λιγότερο, 

ωστόσο επειδή ο μαλάκας ποτέ δεν πεθαίνει

το σκίτσο πιθανότατα θα είναι επίκαιρο και του χρόνου.

Το όνειδος ως πηγή αισιοδοξίας

Ας αλλάξουμε λίγο θεματολογία βρε αδερφέ,

ας βάλουμε λίγη ελπίδα στη ζωή μας!

Διότι οι δύο αυτές εκ Γερμανίας φωτογραφίες 

από το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν

σίγουρα μπορούν να μας γεμίσουν ελπίδα...

...ότι και οι καθ' ημάς μαλάκες

ίσως κάποια μέρα εκδηλωθούν ομοιοτρόπως ανά τας οδούς,

κηρύσσοντας τοιουτοτρόπως την έναρξη 

του πανελληνίου φεστιβάλ σφαλιάρας.

Ε, τι είπες?

Το ερώτημα κρύβει περισσότερα απ' όσα βλέπει η πρώτη ανάγνωση 

-η οποία πρώτη ανάγνωση θέλει να σε βάλει στη θέση των Παλαιστινίων αδερφών μας.

Υπάρχει όμως και η δεύτερη ανάγνωση

-την οποία συνήθως δεν την εννοεί ούτε εκείνος που θέτει το αρχικό ερώτημα-

η οποία θέτει τα δικά της σημαντικά ερωτήματα

που χρήζουν τις δικές τους σημαντικές απαντήσεις.

Τι θα έκανες? 

Ε?