Δευτέρα, Μαρτίου 31, 2008

ΚΟΤΛΕ ΡΙΓΑΝΟΛΑΔΟ

Τον Αυτόνοο τον είχα πρωτοσυναντήσει το καλοκαίρι στον Όλυμπο, στα Προμήθεια. Καλημέρες, καλησπέρες κλπ. Τον ξανασυνάντησα σε μια ιεροπραξία στο Ολυμπιείο, το Δεκέμβρη. Από τότε έχουμε συναντηθεί κάμποσες φορές (με κατάληξη τραγική για τα ποτά που βρέθηκαν μπροστά μας -τα εξουθενώσαμε).

Ένα από τα πράγματα που θαυμάζω σε αυτό το παληκάρι, είναι ο χειρισμός του γραπτού λόγου.

Κάποια πρόσφατη νύχτα, στη διάρκεια ενός καννιβαλικού δείπνου σε γνωστή ταβέρνα, ανάμεσα σε δυνάμει λουκούλλεια κρεατικά και κρασιά, μας παρουσίασε μια τυπωμένη σελίδα με ένα κείμενο. Όλοι οι παρόντες το θεωρήσαμε άψογο.
Ως εκ τούτου, θεώρησα σκόπιμο να τον πείσω να μου παραχωρήσει (ίνα δημοσιεύσω εδώ) αυτό το όμορφο και ολοζώντανο και σφύζον κείμενο.
Βουαλά:

ΚΟΤΛΕ ΡΙΓΑΝΟΛΑΔΟ
Σαύρα λαμπερή, στο δίκροκο τριφύλλι αγνώστου σπιράλ, δεν χάνει επιτόπιο πλοκάμι, πάνθηρα Ιωάννη ντριν, συνεπάγεται κλατς τετράγωνο διατιμήσεως. Βερμούδα η ανεμοθύελλα με τερηδόνα σαρακοστής, ελαφρώς ανυσματική, τινάζεται για βαθμό ρέζους πλαγκτόν. Μόλις πολύωρος σάκος ταχείας κυκλοφορίας με καταπληκτικά σφάλματα αρχαιολόγου, σίγουρα ποτό με παγάκια. Ξαφνικά τραγουδιέται το καμουφλάζ με καλαμποκάλευρο και περνάει μία εβδομάδα γεμάτη αναμάρτητους. Κυνηγετική περίοδος εν τω μεταξύ και βγήκαμε στο βουνό να χτυπήσουμε χυμούς από σέρφινγκ. Ισιώνει μισό πεζοδρόμιο λέπια ο εισπράκτορας και πιάνει απότομα επιληψία τη βιομηχανία. Εκεί κοντά, ο οικοπεδούχος ρυμουλκούσε ένα αγωνιστικό συνταξιοδοτικό με τραγανά καρμπυρατέρ. Εξακολουθεί δε, καλικάντζαρος από τρικυμιώδες γυψοσανίδι με πράσινες μπούκλες, να καλλιεργεί λαχανικούς ρυθμούς. Κι έτσι ανέβηκε η μετοχή της θεραπείας για λέπρα.

Τότε, ένα ολόκληρο κοπάδι φυματίωσης, έκανε μανούβρα σε αγιογραφία με άντερα. Σκοτεινιάζει η λαίμαργη κοκκινωπή πρεσβυωπία και αρχίζει ο κόσμος να έχει θαλασσοταραχή στις μασχάλες. Ήταν με βεβαιότητα σα μουρουνέλαιο που ουρλιάζει γιατροσόφια. Άσε που ο μπακάλης αστραγάλων, χορεύει βαλς με ένα σωρό ευτράπελα κοντάρια, εδώ και μισό σμήνος θριάμβους. Πιθανόν να τραντάχτηκε ο διπλανός φάρος από τις αντωνυμίες, αλλά και πάλι, δεν είδα κάποιον ξυλοκόπο στο αμπραγιάζ, οπότε μάλλον έχει συνάχι ή παχυσαρκία και όχι ότι η μηδενική ορατότητα φωλιάζει μαζί με στρογγυλά ένζυμα, αλλιώς είναι δεξιόστροφα τα ζαρκάδια.

Αρχίζει να γδύνεται η πάπρικα, όπως μια ομαδική εξέγερση σφουγγαριών, με ταβέρνα και ελεύθερη διπλωματία. Κάποια μικροέξοδα για σιωπή κλαδιών, αυλακώνανε το οξυζενέ από τα δαφνοκέρασα. Δεν προλαβαίνει ζάρωμα, οπότε μην ζωγραφίσει οκτώ μυρωδιές κατάκαρδα και επομένως βγαίνει προκήρυξη για τραυματισμένα τούνελ. Ο πάπυρος που ψευδίζει τουλούμπες, ανάβει το τζάκι με θάλασσα και μοντάρει υλικά ψωμιά. Ξαφνιασμένο το ηφαίστειο, βγάζει πάπυρο ίσα με μισό τριάρι γόνδολες. Όλες για εστιατόριο. Εν τω μεταξύ είχε ραβδίσει δαγκάνες με χορδές ξηρόλιθου και όλα τα βαγόνια έχουν ιδεολογικό πυρετό. Τι να κάνει ο στρατοδίκης, φυσάει μια τσιχλόφουσκα από νικέλιο, με το δεξί τακούνι γεμάτο λίπος. Δίνεται αμέσως παραγγελία για αεροπορικό μηνίσκο και ξεκινάει ένα ολόκληρο κοπάδι φασόλια για την άλλη άκρη του ρολογιού, με επιφώνημα. Επειδή όμως λαβαίνει μέρος στο διαγωνισμό ζελατίνας, μία σπάνια ράτσα φαβορίτας, ο χρησοθήρας αποβιβάσθηκε στα θεωρητικά ζουμπούλια, γεμάτος βότσαλα από βυζιά.

Παραγγέλνω ένα σάντουιτς από μεδούλι, τυλιγμένο σε γυάλινα ψαλίδια και το πετάω σε ένα πεινασμένο χαλκό, για να το λιθοβολήσει. καβαλάει τότε τη μεσημβρία και καλπάζει με το διάφραγμα σκνίπα στα μεγαβάτ. Φωνή λαού, ταξινόμηση παύλας. Γιάννενα - Λονδίνο, με πειραγμένο κομοδίνο, γάτα τα Φαρενάιτ τίγκα στην ανάποδη περίληψη δέντρου. Κηροζίνη με κουκούτσια χαλάλι σου! Η σωματοφυλακή χτενίζεται ασημένια ζωντοχήρα, ήταν πάνω-κάτω φάτνη στο λάβαρο μυζήθρας, που απορροφά στρωμένο μια ολόκληρη μεταγλώττιση ντιβάνι. Ύστερα, εξαλείφει μισό στρέμμα ψιχάλες και τις κάνει σερπαντίνα. Φυσικά δεν έμεινε ξεκούμπωτη η παρκετίνη, αφού ίδρωσε ένα λιβάδι σιδηροπρίονα με μηχανοστάσιο βλεφαρίδας.

Μεγάλη σκασίλα ο κυματοθραύστης για πρωτοετής, καθότι του δελέασε κεχριμπάρι στην επόμενη τρίχορδη στροφή και γέμισε βιταμίνες όλο το κοντράστ. Ανατολικά από το παπιγιόν, κάπου μισή εκμηδένιση πιρόγα φράουλα, παπουτσώνεται μαλλιαρό το ζέπελιν, σε κραυγαλέο άλλο ένα. Παρατάχτηκε επί τόπου μεζές το τηλεγραφόξυλο σε επιληψία και δώστου πετάλι, κυριολεκτικά ξεκοιλιασμένο βότανο, πρηνηδόν άφθαρτα. Και επειδή είμαι μέντιουμ κατηφορικού τοτέμ, λύθηκαν τα κορδόνια στο προφίλ αρσενικού κρίκου και αρματώθηκα με 7 γεμιστήρες μοναστήρια πιρουέτας. Διπλό πρωτοπαλίκαρο με προίκα λαρυγγίτιδα σημαδούρας, πετιέται ξαφνικά από ένα ζευγάρι γρηγοράδας, μήπως μαγέψει τα ασβεστολιθικά πετρώματα. Ρίχνει σφουγγάρισμα στο επιτόπιο πριν γκαζώσει τη μάπα του, νυφούλα κυλινδροπρέσας. Ήταν τυχερό σαν μεθαύριο, ενώ έστεκε τετράφυλλος τζαζίστας για πάνω από 8 πεύκα. Μάνι-μάνι ρεφάρει και μισό ζικ-ζακ επιχορηγία για φυσοκάλαμα, ταυτόχρονα με την όπισθεν διαβόητης γκριμάτσας, σε ελάχιστο καπλαμά. Υποβοηθούμενο σπανακότριχο μπιτόνι για τα καλά, εγγύηση στη ρυτίδα, πέφτει από τετραπλό μάξιμουμ, ανεπιτυχώς καταπληκτικά, μέχρι που παλαντζάρει δευτεροπαθές σκαρπίνι και χαρήκαμε. Επειδή πρέπει να τηρούνται τα πορτατίφ, πέντε κιλά νηστική προπέλα επιτραπέζιο. Πάλι καλά που είναι νεότατα τα αφρισμένα σκερπάνια λυχνίας. Νάσου και εξανθήματα στο ταμπούρο, θα κοιμήθηκε η οδοντόκρεμα πριν από τετράγωνο ερωτηματικό βελανίδι.

Ευχαριστώ που ορυκτέλαιο,
ειλικρινά αλεξίπτωτο το σύμπαν τρίλιζα
jajavax@yahoo.com

Πέμπτη, Μαρτίου 27, 2008

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΔΙΑΤΑΓΗ

Την παρακάτω "εγκύκλιο διαταγή" την είχα πρωτοδιαβάσει πιτσιρικάς. Τα χρόνια πέρασαν, από κάποιο σημείο και μετά σχεδόν είχα ξεχάσει την ύπαρξή της, ώσπου κάποια χτεσινή συζήτηση μου την ξαναθύμισε.
Αν και δεν είναι άγνωστη εις το ελληνόφωνο ίντερνετ, ας την δημοσιεύσω και εγώ, έτσι, για να υπάρχει.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΔΙΑΤΑΓΗ
Προς απάσας τας Αρχάς του Κράτους, Νομάρχας και Δημάρχους
της υπ΄εμού Αστυνομικής Περιφερείας της πόλεως Δημητσάνης:

ΑΡΘΡΟΝ 1. Παρακαλούνται πάντες και πάσαι όπως μεθαύριο Πέμπτη 6ην Δεκεμβρίου 1883, κατά την πανηγυρικήν εορτήν του Αγίου Νικολάου και επί τη εσχάτη ευκαιρία της συγκεντρώσεως των ξένων, οι κάτοικοι της δικαιοδοσίας μου εκτελέσωσι γενικήν καθαριότητα των δρόμων της εγχωρίου τοιαύτης πόλεως.

ΑΡΘΡΟΝ 2. Να στερεώσωσι δια στερεών αλύσεων τους κύνας και τους σκύλους και άπαντα τα κακοποιά στοιχεία τα τυχόν δυνάμενα να προσβάλλωσι την εγχωρίαν αιδώ.

ΑΡΘΡΟΝ 3. Να θέσωσι φίμωτρα ανά τα στόματα των φωνασκούντων εμψύχων ζώων και κτηνών διαφόρων καταγωγών,γένους και φύσεως ή και ανθρωπογυναικών ακατάλληλης συμπεριφοράς εις ξένους κατά την υπερτελουμένην ενταύθα
πανήγυριν.

ΑΡΘΡΟΝ 4. Να εμποδισθούν βίαια το γκάρισμα των όνων και των μουλαριών, το χλιμίντρισμα των ίππων και των γαλών, δηλαδή των κατσουλιών.

ΑΡΘΡΟΝ 5. Θα τους πεθάνω δι' άρθρων. Τι νομίζουν πως είναι οι αυγοπώλαι, καπνοπώλαι, οινοπώλαι, λαχανοπώλαι μη εξαιρουμένων και των γνωστών εν γένει εμπορευομένων. Να τηρήσουν άκραν κάθαρσιν, καλήν ζύγησιν, αρίστην ποιότητα και να σκευάζουν δικαιοστάσιον των ζυγαριών, των σταθμών και των μέτρων των προς τα συμφέροντα της υπηρεσίας. Οι παραβάται του διατάγματος
τούτου τιμωρηθήσονται κατά το άρθρο 72 της αστυνομικής ταύτης διατάξεως και του άρθρου 272 του Ποινικού Νόμου "Περί βλάβης ηθών και τιμής".

ΑΡΘΡΟΝ 6. Απαγορεύεται το πτύσιμο εν τη θαλάσση. Επίσης η είσοδος αμφοτέρων των γενών και ουδετέρων εις θερμούς λουτήρας, καθ' όλην την διάρκειαν της εορτής. Ωσαύτως η διανυκτέρευσις και μεταβασις προς
ρεμβασμόν εις τους πρόποδας της θαλάσσης και παρά τας θαλάσσας αμφοτέρων των γενών προς αποφυγής ακουσίου απαγωγής μεταξύ των.

ΑΡΘΡΟΝ 7. Όσοι παρ' εμού οφθώσι και των οργάνων μου, εργολαβούντες άνδρες μετά θηλέων , θέλουσι ραβδισθεί ανελλιπώς εν των κρατηρίω.

ΑΡΘΡΟΝ 8. Απαγορεύεται η διέλευσις ανθρώπων και κτηνών, προς αποφυγήν καταπατήσεως παίδων, ως και από ρυτήρος ελεύνοντος πόδας των κτηνών και ως λόγου χάριν είδον ο υποφαινόμενος άρρενα σπεύδοντα ψιτ, ψιτ, ψιτ,
όπισθεν θήλεου τινός ούτινος οι πόδες ηστόχησαν και κατεπάτησαν την εσθήτα του
ποδός ταύτης και ας είναι άλλην ημέρα θα εξετάσω δια το σπουδαίον τούτο ζήτημα.

ΑΡΘΡΟΝ 9. Το κλείσιμο των καταστημάτων κανονίζω πλην των λεσχών την δύσιν του Ηλίου και των οινοπωλείων την ενδεκάτην της νυκτός, των δε θεαμάτων την δωδεκάτην μεσονύκτιον πλην του δημοσίου θεάματος της Καραγκιοζαρίας την πρωϊαν περί το λυκαυγές, άμα τη εμφανίσει του ηλίου εις την γήν
Αβδηριτών κοινοτήτων. Και αυτό διότι θα παρίσταται ο υποφαινόμενος εν μεγάλη στολή και παρασημοφορία.

ΑΡΘΡΟΝ 10. Απαγορεύονται αι σεισμικαί δονήσεις προς αποφυγήν καταπλήξεως του κοινού και του λαού και χάριν της τηρήσεως αναψυχής.

ΑΡΘΡΟΝ 11. Απαγορεύεται ενώπιον ξένων η μαγκουροφορία, ο πυροβολισμός, το απότομον βήξιμον, η εκκαθάρισης της ρινός (τούτου επιτρεπομένου εις απομακρυσμένην συνοικίαν και περί λύχνου αφάς).

ΑΡΘΡΟΝ 12. Απαγορεύεται το συνομιλείν εντός του λουτήρος με άτομα εις άλλους λουτήρας, ως και το τάραγμα του ύδατος δι' αερίων
αφεδρωνοκρουσιών.

ΑΡΘΡΟΝ 13. Απαγορεύεται κατά το ουρείν το παίξιμο του κρέατος.

ΑΡΘΡΟΝ τελευταίον. Περί μεσημβρίαν ψαλήσεται μεγάλη παράκλησις προς απομάκρυνσιν πάσης ασθενείας ζώων, ανθρώπων, ανθρώπων-γυναικών, περονοσπόρου,ποδάγρας κλπ.

Εν Δημητσάνα τη 3η Δ/μβρίου 1883
Ο Αστ. Διοικητής
Εμμανουήλ Λαγουδάκης
Υπενωματάρχης

Τετάρτη, Μαρτίου 26, 2008

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΝ ΚΑΝΑΛΙΚΟΝ ΑΡΩΤΗΓΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ


Δέν ξέρω τι σόϊ μαλακία κυβερνάει τα μυαλά των καναλαρχώνε. Ούτε ξέρω τι σόϊ μαλακία κυβερνάει τα μυαλά των τηλεοπτικών δημοσιογράφων.
Ούτε θέλω να μάθω.

Το σίγουρο είναι ότι η μαλακία που κυβερνάει αμφότερους, καναλάρχες και δημοσιογράφους, τους οδηγεί στην εξής παραδοσιακή ηλιθιότητα:
Σε κάθε εθνική επέτειο, ήτοι σε κάθε 28η Οκτωβρίου και 25η Μαρτίου (μερικές φορές και στη 17η Νοεμβρίου) οι μαλακοκάβληδες με τα σκληρά μαρκούτσια ανά χείρας, εξορμούν σε δρόμους και πλατείες κάνοντας την ηλίθια ερώτηση:
"Τι ξέρετε για τη σημερινή επέτειο"?

Ορμούμενοι από μίσος προς τη νεολαία, συνήθως ρωτάνε νεολαίους. Προσπαθούν να εξευτελίσουν τη νεολαία που τους τρώει τις γκόμενες. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η νεολαία είναι αποκομμένη από την γνώση της ιστορίας.

Οι εν λόγω μαλακοκάβληδες μαρκουτσοφόροι δήθεν δημοσιογράφοι, έχουν μια κάβλα (μαλακοκάβλα) να αποδείξουν ότι η νέα γενιά (και γενικά ο ελληνικός λαός) δεν έχει ιδέα περί του τι σημαίνει η τάδε εθνική (ή άλλη) επέτειος.

Από την άλλη πλευρά, η νεολαία τους αντιμετωπίζει με τον πρέποντα χλευασμό.
Τους φτύνει κατάμουτρα.
Άρες μάρες κουκουνάρες τους απαντάει.

Συνήθως εισπράττουν απαντήξεις του στυλ "δε βαριέσαι αδερφέ", "δεν ξέρω", και τέτοια. Λογικό είναι. Ο κόσμος τους γράφει στ' αρχίδια του. Τους ξεφτιλίζει. Τους φτύνει κατάμουτρα.
Τους φέρεται όπως τους αξίζει, δηλαδή.

Το πρόβλημα είναι όμως ότι οι εν λόγω μαλακοκάβληδες, όταν ακούνε "δεν ξέρω" δικαιώνονται. Ενώ ο κόσμος τους φτύνει, οι μαλακοκάβληδες με τα σκληρά μαρκούτσια νομίζουν ότι ψιλοβρέχει.

Τι θα κάνουμε με το επετειακό έθιμο των μαρκουτσοφόρων μαλακοκάβληδων?
Ας πούμε, άντε και με πετυχαίνουν στο δρόμο.
Άντε και με ρωτάνε.
Τι απαντάω?

Άντε και σε πετυχαίνουν εσένα, καλέ μου αναγνώστη.
Τι τους απαντάς?

Ρίχνω στο τραπέζι την εξής απάντηση-σλόγκαν, που με την ανάλογη προσαρμογή, μπορεί να ταιριάξει σε όλες τις εθνικές επετείους:

"Στις 25 Μαρτίου 1940, οι εξεγερμένοι Βυζαντινοί φοιτητές με αρχηγό τον Κολοκοτρώνη είπαν ΟΧΙ στον δικτάτορα Λευτέρη Παπαδόπουλο, πράγμα που είχε ως συνέπεια ο Μεταξάς να ηττηθεί στη ναυμαχία του Μαραθώνα, ενώ αργότερα, στις 28 Οκτωβρίου, ο ναύαρχος Βελουχιώτης συνέτριψε τον στρατηγό Ρούπελ στη μάχη της Σαλαμίνας. Όμως μετά γύρισε η φάση και ο Καραϊσκάκης έκανε πραξικόπημα στην Κύπρο, με αποτέλεσμα να σουβλιστεί ο Αθανάσιος Διάκος από τον Ξέρξη στη μάχη της Τροπολιτσάς".


Νoμίζω ότι μια τέτοια μαλακισμένη απάντηση, θα ήταν η δέουσα και πρέπουσα απάντηση προς τη μαλακισμένη ερώτηση που θέτουν οι δημοσιοκάβλοι.
Σκεφτείτε: Αν 30-40 άτομα απαντούσαν τοιουτοτρόπως, είτε οι μαρκουτσοφόροι θα έμεναν άνεργοι, είτε απλά θα εκτίθεντο...

Think about it...

(Γνωρίζω ότι η λέξη "καυλί" γράφεται με "υ". Αλλά επειδή εδώ έχουμε να κάνουμε με βόδια [λέξη που αρχίζει από "β"] προτίμησα τη λέξη "μαλακοκάβλης" να τη γράψω με β, εφόσον αναφέρεται σε μια επαγγελματική κατηγορία βοδιών).

Τρίτη, Μαρτίου 18, 2008

Δευτέρα, Μαρτίου 17, 2008

ΝΗΣΤΗΣΙΜΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΙΑΝΑ ΕΔΕΣΜΑΤΑ μέρος δεύτερον
ΕΓΚΡΥΦΙΑΣ ΑΡΤΟΣ, ΨΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΒΟΛΒΙΤΑ ΒΟΔΙΟΥ
(φάε, φάε το βρώμικο ψωμί)

Όταν οι αρχαίοι έλεγαν "εγκρυφίας άρτος", εννοούσαν ψωμί ψημένο στη στάχτη και στη χόβολη. Έφτιαχναν το ζυμάρι και το έχωναν μέσα στη χόβολη και περίμεναν να ψηθεί. Αν ήσουν μάστορης τα κατάφερνες να τον ψήσεις τον εγκρυφία. Αν όμως δεν ήσουν μάστορης, το αποτέλεσμα έβγαινε μια αηδία.

Γι' αυτό και ο Αθήναιος γράφει στους Δειπνοσοφιστές:
"Ο εγκρυφίας είναι άρτος βαρύς και δυσοικονόμητος διά το ανωμάλως οπτάσθαι".

Όσον αφορά την εμφάνιση, ο εγκρυφίας πρέπει να ήταν ένα μαύρο χάλι. Γι' αυτό και ο Λουκιανός στους "Νεκρικούς διαλόγους" κράζει άσχημα τον Εμπεδοκλή γράφοντας τον εξής διάλογο:
-Αιακέ, ποιός είναι αυτός εδώ, που είναι γεμάτος στάχτες, φλύκταινες και εγκαύματα, τόσο ώστε να μοιάζει με εγκρυφία άρτο?
-Ο Εμπεδοκλής είναι, Μένιππε, που είναι μισοκαμμένος από τότε που έπεσε στην Αίτνα.


Στην Παλαιά Διαθήκη, και συγκεκριμένα στο βιβλίο του προφήτη Ιεζεκιήλ, μαθαίνουμε μια εξαιρετικής πρωτοπορείας συνταγή για το ψήσιμο του εγκρυφία άρτου. Συνταγή ειπωμένη από το στόμα του ίδιου του θεού των Εβραίων, ήτοι θεϊκή συνταγή:

"Λάβε σεαυτώ πυρούς και κριθάς και κύαμον και φακόν και κέγχρον και όλυραν [σσ: σπόρια σταριού, κριθαριού, κουκιά, φακές, κεχρί και κριθάρι για ζωοτροφή], και εμβαλείς αυτά εις άγγος [σσ. δοχείο] έν οστράκινον και ποιήσεις αυτά σεαυτώ άρτους (...) και εγκρυφίαν κρίθινον φάγεσαι αυτά. εν βολβίτοις κόπρου ανθρωπίνης εγκρύψεις αυτά [σσ: και ως χόβολη για να ψήσεις αυτόν τον εγκρυφία άρτο, χρησιμοποίησε ανθρώπινα σκατά]..."


Μένουμε εκστατικοί μπροστά στο μεγαλείο της μαγειρικής δεινότητας του θεού των Εβραίων. Οι "πατέρες της εκκλησίας", έμειναν το ίδιο εκστατικοί με εμάς. Τουλάχιστον αυτό μπορούμε να υποθέσουμε, αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι ούτε ένας πατέρας της εκκλησίας δεν έχει σχολιάσει την εν λόγω θεϊκή συνταγή -αν και μπορεί να κάνω λάθος).

Μόνο ο Ιεζεκιήλ, που ως προφήτης είχε πολλά πάρε-δώσε με τον θεό των Εβραίων, βρήκε το θάρρος να ψελλίσει κάποια αντίρρηση στις συνταγές του θεϊκού τσελεμεντέ:

"Μηδαμώς, κύριε θεέ του Ισραήλ! Ιδού η ψυχή μου ου μεμίανται εν ακαθαρσία, και θνησιμαίον και θηριάλωτον ου βέβρωκα από γενέσεώς μου έως του νυν, ουδέ εισελήλυθεν εις το στόμα μου παν κρέας έωλον..."

Και, με αυτό το συγκλονιστικό επιχείρημα, ο προφήτης κατάφερε να πείσει τον εβραίο θεό, ώστε να αλλάξει τη συνταγή:
"Ιδού, δέδωκά σοι βόλβιτα βοών αντί των βολβίτων των ανθρωπίνων, και ποιήσεις τους άρτους σου επ' αυτών" (Ορίστε, σου κάνω τη χάρη να σου επιτρέψω να φτιάξεις τον άρτο σου πάνω σε σκατά βοδιών, αντί να τον φτιάξεις πάνω σε σκατά ανθρώπων).

Μένουμε εκστατικοί μπροστά στην μαγειρική ευελιξία του θεού των Εβραίων! Είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία αλλάζει τη συνταγή, ώστε αυτή να περιλαμβάνει σκατά βοδιών αντί για σκατά ανθρώπων!

Ας έρθουμε στο σήμερα, όμως.
Ζούμε σε καιρούς οικονομικής στενότητας. Ο κόσμος πρέπει να "κάνει το σκατό του παξιμάδι" προκειμένου να τα βγάλει πέρα... Η αγοραστική δύναμη των μισθωτών και συνταξιούχων μελών του χριστεπωνύμου πληρώματος, καθημερινά μειώνεται...

Ως εκ τούτου, στις μέρες μας, ο διαχρονικός ¨Λόγος του θεού" αποκτά επίκαιρο νόημα, και είναι ιδανική ευκαιρία για τους απανταχού πιστούς του θεού των Εβραίων ώστε να ακολουθήσουν τις μαγειρικές πανδαισίες που περιλαμβάνει η κουζίνα του θεού που λατρεύουν, ξεκινώντας με τη συγκεκριμένη συνταγή!

Κυριακή, Μαρτίου 16, 2008

ΝΗΣΤΗΣΙΜΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΙΑΝΑ ΕΔΕΣΜΑΤΑ μέρος πρώτον:
ΑΚΡΙΔΕΣ ΛΙΑΣΤΕΣ, ΜΕ ΣΑΛΤΣΑ ΑΠΟ ΑΓΡΙΟ ΜΕΛΙ
(να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει)

Το να είσαι προφήτης του θεού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ποτέ δεν ήταν. Πάντοτε ήταν ζόρικη υπόθεση το να είσαι προφήτης του θεού. Όμως, όσοι τα κατάφεραν να γίνουν προφήτες του θεού, είδαν τη ζωή τους να αλλάζει. Μετατράπηκαν σε cult φιγούρες και έμειναν στην αιωνιότητα.

Ανάμεσα σε αυτές τις cult μορφές, ξεχωρίζει η μορφή του ΑηΓιάννη του Πρόδρομου. Στο παρόν κείμενο, δεν θα ασχοληθούμε με την αμφίεσή του, η οποία ήταν σαφώς πρωτοποριακή: Ρούχα φτιαγμένα από μοσχομυριστές τρίχες καμήλας (δεν διευκρινίζεται εάν οι τρίχες της καμήλας είχαν υφανθεί) με μια ζόρικη δερμάτινη ζώνη δεμένη γύρω από τη μέση ώστε να αναδεικνύει την αισθητική του όλου πράγματος.
Η παραπάνω αμφίεση, συνδυαζόταν με πολύ μακρύ, ακερσεκόμικο αχτένιστο και πιθανώς λαδωμένο μαλλί και μακρυά απεριποίητη γενειάδα, ώστε, από το σύνολό της εμφάνισής του, να γίνεται ορατό το γεγονός ότι ο Ιωάννης ήταν προφήτης του θεού.

Όμως εμείς εδώ θα επικεντρώσουμε στις διατροφικές συνήθειες του Ιωάννη του Βαπτιστή: Στα ευαγγέλια μαθαίνουμε πως ήταν οπαδός της νηστίσιμης πρωτοποριακής κουζίνας. Αγαπημένο του πιάτο ήταν "ακρίδες με σάλτσα από μέλι άγριο".
Εκκεντρικό πιάτο, ομολογουμένως.

Όταν πήγαινα σχολείο, οι δασκάλοι δεν ήθελαν να αηδιάσουμε και να αρχίσουμε τους εμετούς την ώρα των θρησκευτικών. Όταν ερχόταν λοιπόν η κουβέντα στις διατροφικές προτιμήσεις του ΑηΓιάννη του Πρόδρομου, είχαν φτιάξει (οι δάσκαλοι) και μας έλεγαν το παραμύθι ότι οι εν λόγω ακρίδες ήταν απλώς "οι τρυφερές άκρες από τους βλαστούς των φυτών".

Αργότερα που το έψαξα το ζήτημα, διαπίστωσα πως οι δάσκαλοι μας έλεγαν τρίχες (τρίχες καμήλας, ενδεχομένως).

Η ιστορία έχει ως εξής:
Για λόγους που δεν τους πολυκαταλαβαίνω, ο θεός-μάγειρας των εβραίων τους είχε απαγορέψει να τρώνε κάτι μερακλήδικα φαγητά όπως χοιρομέρι, χταπόδι στα κάρβουνα, καλαμαράκια γεμιστά, λουκάνικα σχάρας και κάτι τέτοια.
Όμως, ως γευστικό αντιστάθμισμα, τους επέτρεψε να τρώνε διάφορα άλλα γευστικά πράγματα. Χαρακτηριστικά, τους είπε:
"Ταύτα όμως δύνασθε να τρώγητε από παντός πετουμένου ερπετού, περιπατούντος επί τέσσαρας πόδας, τα οποία έχουσι σκέλη όπισθεν των ποδών αυτών, διά να πηδώσι δι' αυτών επί της γης, ταύτα θέλεις τρώγει εξ αυτών: Τον βρούχον κατά το είδος αυτού και τον αττάκην κατά το είδος αυτού και τον οφιομάχον κατά το είδος αυτού και την ακρίδα κατά το είδος αυτής". (Λευιτικόν, 11: 22).

Σε αυτή τη θεϊκή ατάκα βασίστηκε ο Ιωάννης και άρχισε να τρώει ακρίδες με σάλτσα μελιού για μεσημεριανό (και ίσως ακριδομιλκ-σέϊκ με μέλι, για ελαφρύ, πεπτικό, βραδυνό).

(Στις μέρες μας που είναι γεμάτες ορθολογισμό, κάποιοι που αμφισβητούν την αλήθεια της Βίβλου, ρωτούν: "Μα καλά, τι δουλειά είχαν οι ακρίδες στην έρημο?" Τους παραπέμπω στον Διόδωρο το Σικελιώτη, βιβλίο 3, κεφ. 29 όπου αναφέρεται σαφέστατα ένας λαός Ακριδοφάγων, που ζούσε όχι και πολύ μακριά από τον Ιωάννη. Οι ίδιοι σκεπτικιστές, ρωτούν: "Τι στα κομμάτια δουλειά είχαν οι μέλισσες στην έρημο"? Τους παραπέμπω στον Μιχαήλ Ψελλό (εκείνον τον σοφό Βυζαντινογκαγκάν) ο οποίος λέει χαρακτηριστικά για την περίπτωση του μελιού του Ιωάννη:
"(ο Ιωάννης)... μέλιτος αγρίου κατά το ακόλουθον απεγεύετο: μελλισών μεν μη διαιτωμένων τη ερημία, κηφήνων δε ταις κοιλότησιν εμπετομένων των δένδρων και τους σίμβλους εργαζομένων του μέλιτος"

(Άσχετον: Με ψηλά το κεφάλι, Βυζάντιο και πάλι).

Δυστυχώς, οι διατροφικές συνήθειες του Ιωάννη του Προδρομου και Βαπτιστή, δεν κληρονομήθηκαν από τους χριστιανούς. Μη μπορώντας να κατανοήσουν το μεγαλείο των διατροφικών επιλογών του ΑηΓιάννη του Πρόδρομου, οι πρώτοι χριστιανοί (που αναμφιβόλως ήταν εβραίοι) ξανοίχτηκαν και άρχισαν να τρώνε λουκάνικα, χοιρινές, χταπόδια, καλαμάρια, μύδια και άλλα ανάλογα βδελύγματα, νοθεύοντας την παραδοσιακή εβραϊκή κουζίνα...

Αδίκως αναπολούσε με νοσταλγία το παρελθόν ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός, ο οποίος στον "Παιδαγωγό" θεώρησε πρέπον να αναφερθεί στις ακρίδες με το μέλι ως εξής:
"Ο δε μακάριος Ιωάννης (...) μέλι ήσθιεν και ακρίδας, γλυκείαν και πνευματικήν τροφήν..."

Μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά τη νοσταλγία, την αναπόληση του ένδοξου παρελθόντος, στα λόγια του Κλήμεντος του Αλεξανδρινού. Συμπάσχουμε μαζί του. Και θεωρούμε πως μέσα στις συνθήκες ακρίβειας και φτώχειας που μαστίζουν το χριστεπώνυμον πλήρωμα στις μέρες μας, η φετεινή Σαρακοστή θα έπρεπε να αποτελέσει τομή στην χριστιανική ιστορία:
Είναι ώριμες πλέον οι συνθήκες, είναι η χρυσή ευκαιρία ώστε το χριστεπώνυμο πλήρωμα να αντλήσει διδάγματα από τα λόγια του Κλήμεντος του Αλεξανδρινού (που είναι και Πατέρας της Εκκλησίας... δεν είναι κάνας τυχαίος), και να στραφεί προς την νηστήσιμη "γλυκείαν και πνευματικήν τροφήν" του Ιωάννη του Προδρόμου!

(Εις το ζήτημα των βιβλικών νηστήσιμων, θα επανέλθουμε εξετάζοντας μια ενδιαφέρουσα διατροφική εντολή του θεού προς τον προφήτη Ιεζεκιήλ. Νομίζω πως κάθε καλός και ευσεβής χριστιανός, οφείλει να δοκιμάσει την Ιεζεκιήλεια συνταγή τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του. Αλλά αυτά θα τα πούμε προσεχώς).

Τετάρτη, Μαρτίου 12, 2008

ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΜΠΛΟΓΚΟ-ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑΣ

Στα πλαίσια της τρεχούσης ευγενούς μπλογκο-σκυταλοδρομίας (βλέπε σχετικάς οδηγίας), έχοντας λάβει τη σκυτάλη από τα χέρια του συντρόφιμου Polsemannen, έκανα μια έτσι χράάάπ! με το χέρι μου και έπιασα το πιο κοντινό μου βιβλίο και το άνοιξα στη σελίδα 123, και
(ω! θεοί!)
διαπίστωσα πως το κείμενο του βιβλίου τελειώνει στην αρχή της σελίδας 122. Το θεώρησα σημαδιακό.
Και επειδή μου αρέσει το τέλος του εν λόγω βιβλίου, θα κάνω μια μπλογκο-σκυταλοδρομική παρασπονδία και θα γράψω εδώ τις 2 τελευταίες σελίδες του, σελ. 121-122.
Βεβαίως, θα παραβιάσω τον πυρήνα των μπλογκοσκυταλοδρομικών κανόνων της εν λόγω λαμπαδηδρομίας, αλλά εντάξει, δεν είχα τι να κάνω και είπα να γράψω κατιτίς μεγάλον... (Εάν εφάρμοζα επακριβώς τους κανόνας της πνευματικής αυτής λαμπαδηδρομίας, θα έπρεπε να γράψω μόνο την τελευταίαν παράγραφον ή να στρεφόμουν εις άλλον βιβλίον, αλλά εντάξει τώρα, μεταξύ μας είμεθα)...

Μιλάμε για το βιβλίο του Γιώργου Χειμωνά "Έξι μαθήματα για τον λόγο".

Σ' ένα παλαιότερο κείμενό μου έλεγα πως ο ανθρώπινος λόγος έχει δύο ιερότητες: η πρώτη ιερότης είναι ότι δεν είναι διάλογος, αλλά είναι η ταυτόσημη και ταυτόχρονη ανθρώπινη ομιλία. Η δευτέρα ιερότης είναι ότι δεν είναι μονόλογος, αλλά είναι ένα ανθρώπινο όργανο για να ακουστεί ο κοινός λόγος. Είναι ακριβώς η στιγμή να ορίσω τι εννοούσα με τον όρο "κοινός λόγος". Κοινός λόγος δεν είναι ο λόγος όλων των ανθρώπων, δεν είναι ο λόγος αποκλειστικά μεταξύ των ανθρώπων. Είναι ένας Νόθος λόγος, λόγος Αθρόος, και είναι απέραντα κοινός, επειδή συσσωματώνει ανθρώπινα και μη-ανθρώπινα μόρια, το έλλογο και το άλεκτο, το κανονικό και το ανώμαλο, το ταχύ και το αργό και το ακίνητο, το από μέσα και το απ' έξω, το ένα και το παν, την συνείδηση και το βουνό, τον ωκαενό και την κλοάκα, την αγωνία και την σαύρα. Ακόμη, θα μπορούσε να επισημανθεί και μια δραματικότης αυτού του λόγου: ότι δεν είναι δυνατό να έχει αντίλογο. Ακριβώς εδώ συμβαίνει η Ειρωνεία, που ποτέ μεγαλύτερή της δεν έτυχε σε ανθρώπινη πράξη.
Στο κείμενό μου "Ο Γάμος" ανατέλλει μια ανθρώπινη μορφή που λέγεται "ο λυπημένος". Τον περιγράφω έτσι: Ο λυπημένος δεν έδειχνε λύπη. Αλλά το πρόσωπό του είχε μια έξαψη και προκαλούσε τρόμο. Αλλά εκείνο που προκαλούσε τρόμο. Προκαλούσε δέος η πελώρια αμφίεσή του. Ο λυπημένος είναι στολισμένος εκθαμβωτικά. Ποτέ άνθρωπος στον κόσμο δεν στολίστηκε τότε και δεν παρουσιάστηκε. Σαν ένας πύργος από αστραφτερά υφάσματα και τεντωμένα. Κεραίες και σκαλωσιές στηρίζουν τη πελώρια του πρόσοψη. Σαν ένα πλατύ και ορθωμένο λοφίο λύγιζε προς τα πίσω και ταλαντευόταν σε κάθε κίνηση του λυπημένου. Έχει διάμετρο ως δέκα μέτρα κι από τις άκρες ανέμιζαν ξεσκισμένα λάβαρα και φυλαχτά. Κολλημένα σαν μαγνητισμένα δυσδιάκριτα και τρομαχτικά πράγματα και ράκη ζώων κι ανθρώπων κι όλα μαζεμένα με μια μανιασμένη φιλαρέσκεια και συνέχεια να ξεκολλάν και πέφτουν καταγής και χαμηλά διακρίνεται το φοβερό του πρόσωπο κι όλο εκείνο το τέμπλο που βάδιζε. Έθρυβε και σιγά σιγά αφανιζόταν λες και το φως της ημέρας να έτρωγε σιγά σιγά εκείνο το υπερφυσικό και υπέροχο ανθρώπινο ικρίωμα

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο κοινός λόγος, λόγος της τέχνης: μια ψηφιδιακή πελώρια αμφίεση, το υπερφυσικό κι υπέροχο ανθρώπινο ικρίωμα με κολλημένα πάνω του κομμάτια από τον κόσμο. Είναι ως δέκα μέτρα, κι αυτό σημαίνει πως ο ανθρώπινος λόγος είναι, από την καταγωγή του κι από τις ανάγκες του, περιορισμένος, μετρούμενος. Αλλά εκείνο που, πάνω απ' όλα, τον χαρακτηρίζει είναι ότι πάει να γίνει, πάντα, υπερανθρώπινος και υπερσωματικός, δηλαδή μια στο έπακρο διεσταλμένη ανθρώπινη μορφή, που είναι έτσι μεγεθυμένη ώστε να την δει ένας οφθαλμός που να μην είναι ανθρώπου.
Θέλω να πω: Εάν το αίτημα των φυσικών και των φιλοσοφικών αναζητήσεων του ανθρώπου είναι να εννοήσει ο άνθρωπος τον Κόσμο, η τέχνη αντιστρέφει αυτό το αίτημα. Το τρομαχτικό αίτημα που θέτει η τέχνη είναι, να εννοηθεί ο άνθρωπος από τον Κόσμο.


Αυτά. Η σκυτάλη παραδίδεται στον συντρόφιμο Κρείτονα Κουσουράτο, στον αναλυτή-προφήτη Τίγρη και στην Εύα (όχι την Καϊλή, την άλλη) και εις τον συντρόφιμον λας, ομοίως.
Όσοι πιστοί...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2008

YEREBATAN
(...)
Βλέποντας όλα αυτά ο Σίμος, αναρωτιόταν τι σχέση είχαν με όσα εκείνος γνώριζε, όσα είχε ζήσει και είχε διαπράξει. Καμία!

Κι όμως μέσα από την πραγματικότητα, την οποία ο ίδιος έζησε, έβγαιναν αυτά τα δελτία, που του ήταν τόσο ξένα και τόσο απομακρυσμένα από την αλήθεια που είχε βιώσει. Έβλεπε την αιμάτινη κηλίδα με την αντανάκλαση του αγάλματος της Θέμιδας και έφερε στο νου του μια άλλη αντανάκλαση που, απ' τη στιγμή που την αντίκρυσε, συχνά πυκνά διέγειρε την σκέψη του. Στην Ισταμπούλ, κοντά στο τέμενος του Σουλτάν Αχμέτ, δυτικά της Αγίας Σοφίας, υπάρχει μια υπόγεια δεξαμενή του έκτου αιώνα, μια βασιλική κιστέρνα φταγμένη μάλλον από τον Ιουστινιανό. Σήμερα λέγεται Yerebatan Serai. Κατεβαίνοντας δεκάδες σκαλιά, στα δέκα μέτρα βάθος, αποκαλύπτεται ένα θέαμα μοναδικό. Μια τεράστια αίθουσα υποβασταζόμενη από 336 πολυποίκιλους κίονες με τον κορινθιακό ρυθμό να ξεχωρίζει. Σ' αυτό το οικοδόμημα, μια ατραξιόν με φως και ήχο παρουσιάζει ένα θέαμα φαντασμαγορικό. Το είχε επισκεφθεί πριν από χρόνια ο Σίμος το Yerebatan και τώρα ξανασκεφτόταν εκείνο που είχε δει σε μια από τις κολώνες.

Στη βάση της υπάρχει σκαλισμένη μια τεράστια κεφαλή της Μέδουσας. Το παράξενο είναι πως το άγαλμα στο Yerebatan είναι λαξεμένο ανάποδα, μια κεφαλή αντεστραμμένη. Αρχικά φαίνεται ακατανόητο γιατί να υπάρχει αυτή η αντιστροφή. Όταν όμως ο θεατής βρεθεί σε κάποια απόσταση, ανακαλύπτει πως το άγαλμα αντανακλάται στα ακίνητα νερά της δεξαμενής και η αντανάκλασή του παρουσιάζει το είδωλο ορθό. Γιατί τα νερά του Yerebatan είναι το στοιχείο που μαγνητίζει το βλέμμα του επισκέπτη-θεατή. Ο Σίμος σκέφτηκε πως ο αρχιτέκτονας του υδραγωγείου είχε κάνει κάτι εκπληκτικό. Είχε κατασκευάσει μια αντεστραμμένη πραγματικότητα με μόνο στόχο και λόγο αυτή η πραγματικότητα να υπηρετεί το είδωλό της μέσα στα νερά, εκεί που θα παγιδευόταν το βλέμμα. Υποχθόνια τεχνάσματα του αρχιτέκτονα του έκτου αιώνα, που ίσως είχε υποψιαστεί πως και η εποχή του προτιμούσε το φαίνεσθαι από το είναι.

Ίσως πάλι η αντιστροφή να έγινε γιατί ο αρχιτέκτονας ήθελε να υπηρετήσει το μύθο της Μέδουσας, σύμφωνα με τον οποίο το βλέμμα της φέρνει τον τρόμο σε όποιον διασταυρώσει τη ματιά του μαζί της. Μάλιστα όποιος την αντικρύσει μαρμαρώνει. Ο Περσέας, που με τη βοήθεια των θεών ανέλαβε να την αντιμετωπίσει, χρησιμοποίησε ένα τέχνασμα: Προσδιόρισε τη θέση της Γοργούς, κοιτάζοντας την αντανάκλασή της στην επιφάνεια μιας ασπίδας ή, κατά μια άλλη εκδοχή, κοιτάζοντας το είδωλό της μέσα στα νερά. Αποφεύγοντας το απολιθωτικό της βλέμμα, κατόρθωσε να την αποκεφαλίσει με το σπαθί του. Η Μέδουσα εξακολουθεί όμως και ως ασώματος κεφαλή να διατηρεί τις ιδιότητές της. Το βλέμμα του θανάτου διατηρεί την ισχύ του. Γι' αυτό και ο Περσέας σε όλες τις παραστάσεις φέρεται να κρατά το κεφάλι της Μέδουσας προς τους εχθρούς, απολιθώνοντάς τους.

Ακόμη, είναι πιθανό, αν συνυπολογίσουμε το γεγονός πως τα υλικά με τα οποία φτιάχτηκε το Yerebatan ήταν ευρήματα προγενέστερα, φερμένα από άλλα μέρη κι άλλες εποχές, το κομμάτι με τη Μέδουσα να κατέληξε να συνθέσει εκείνη την αντιστροφή εντελώς τυχαία, επειδή έτσι βόλευε τους τεχνίτες στη στατική της κολώνας και του υπόγειου οικοδομήματος.

Το τηλεοπτικό παραλήρημα εξακολουθούσε να δοκιμάζει τα νεύρα του Σίμου. Τα μονταρισμένα ρεπορτάζ δεν ήταν παρά μια ανασύνθεση αποσπασματικών στοιχείων που, μέσα στην τυχαία ή προμελετημένη αναδιάταξή τους, δημιουργούσαν την εντύπωση μιας άλλης πραγματικότητας. Ο Σίμος συλλογίστηκε πως αν στο Yerebatan τα νερά παγιδεύουν το βλέμμα, σήμερα ο τόπος του παραπλανημένου βλέμματος του θεατή είναι το γυαλί της τηλεόρασης, που αντιστρέφει την πραγματικότητα χωρίς να την παρουσιάζει, γιατί αξία δίνει μόνο στη θεαματική της διάσταση, στο αντεστραμμένο της είδωλο που εμφανίζεται σαν η μοναδική αλήθεια.

Έφερε στη μνήμη του την ίσαλο γραμμή που χώριζε το Yerebatan στα δύο: Απ' τη μια το μάρμαρο και απ' την άλλη η εικόνα του μέσα στα νερά, πραγματική κι αυτή. Την ίσαλο γραμμή που δεν ήταν μόνο το σημείο του διαχωρισμού, αλλά και η περιοχή της συνάντησής τους. Αφού μέσα σε κάθε πλευρά υπήρχε η ρητή συγκατάθεση προς την άλλη. Γι' αυτό κι έμοιαζε να αποτελεί την προέκταση άλλων διαχωριστικών γραμμών στις οποίες ο Σίμος είχε σχοινοβατήσει ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα, στον πολιτισμό και στην αγριότητα, στο ιδιωτικό και στο δημόσιο, στο δίκιο και στο άδικο.
(...)
Αποστρέφοντας το βλέμμα του από το γυαλί της τηλεόρασης, μονολόγησε ψιθυριστά σαν ν' απαντούσε στον τηλεπαρουσιαστή, ίσως και στους θεατές:
"Κρατηθείτε απ' τα σωσίβια της φαινομενικότητας. Απύθμενο το βάθος των πραγμάτων.
Καταδύομαι..."

Πρόκειται για απόσπασμα από το "Yerebatan", το πρώτο βιβλίο του Γιάννη Μπουκετσίδη (εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 1998).
Κάτι από 'δω, κάτι από 'κεί, έτυχε να επανέλθει στη μνήμη μου το εν λόγω βιβλίο. Το συνιστώ.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 26, 2008

ΘΥΡΑΖΕ ΚΗΡΕΣ!!! ΟΥΚ ΕΝΙ ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ!!!


Σύμφωνα με κάποιες απόψεις, τα ανθεστήρια, ήτοι η 11η-13η του μηνός Ανθεστηριώνος, συνέπιπταν με τα τέλη του εν χρήσει μηνός Φεβρουαρίου.
Δεν παίρνω όρκο επ' αυτού.

Η συγκεκριμένη φράση του τίτλου, λεγόταν στην αρχαία Αθήνα την 13η μέρα του μηνός Ανθεστηριώνος (που ήταν και η τελευταία μέρα των Ανθεστηρίων) και σήμαινε κάτι σε στυλ "πίσω στη θέση σας φαντάσματα! Διότι τα ανθεστήρια τέλειωσαν"!
Τη σχέση των φαντασμάτων με τα ανθεστήρια, μπορεί να την εξετάσουμε άλλη φορά. Δεν είναι το σημερινό θέμα. Απλώς να πούμε ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι πίστευαν ότι κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών, τα φαντάσματα έβγαιναν να κόψουν βόλτες ανάμεσα στους θνητούς.

Έτσι πρέπει να είναι, διότι έκπληκτος βλέπω ότι στις μέρες μας, ήτοι στα τέλη του φετινού Φεβρουαρίου, τα φαντάσματα της γελοιότητας, της ασχετοσύνης και του καραγκιοζισμού, ντυμένα με στολή δημοσιογράφων και άλλων (ω, ναι) έγκυρων προσώπατων, βγήκαν τη φαντασματική τους παγανιά έχοντας βάλει δήθεν στο μάτι την ελευθερία ενός ή δύο μπλογκ, ή έστω την ελευθερία του συνόλου των μπλόγκερς, ενώ στην πραγματικότητα έχουν βάλει στο μάτι το σύνολο της ελευθεριακής αθυροστομίας των Ελλήνων.
Ενός λαού που έχει κατοχυρώσει με πατέντα τη φράση "Γαμώ τα υπουργεία σας"...

Που πάτε ρε δόλια (και άσχετα) φαντάσματα?
Τόσο πολύ σας χαλάει το ότι σας κράζει ο κόσμος στα καφενεία? Έχετε μπει σε καφενείο ορέ? Έχετε καταλάβει τι γνώμη έχει ο κόσμος για σας?
Ε, τι άλλαξε με τα μπλογκς?
Αυτά που σας σούρνουν στα καφενεία, τώρα έχετε την τιμή να σας τα σούρνουν και ηλεκτρονικώ τω τρόπω. Σιγά τα ωά. Σιγά τη διαφορά.

Αν σας πειράζουν αυτά που διαβάζετε ηλεκτρονικώς, θα έπρεπε να κλείσετε και τους καφενέδες, ω! άσχετοι! Διότι, εκεί να δείτε πληροφορίες που διαχέονται σε βάρος σας...

Τόσο πολύ τρέμετε ορέ δημοσιογραφο-φαντασματαίοι το γεγονός ότι επούλεψεν (οριστικώς και προ πολλού) η μονοκρατορία της δικής σας ελεγχόμενης και κατευθυνόμενης πληροφορίας?

Θα βάλουν λέει νομοθετικό πλαίσιο που θα διέπει τη λειτουργία των μπλογκς.
Οκέϋ, ας το βάλουν.
Αλλά να κατανοήσουν πρώτα που ακριβώς θα το βάλουν τελικά. Διότι εγώ κάτι υποψιάζομαι περί του "που θα το βάλουν", τελικά.
(Ίσως στο συρτάρι).

[Ειρήσθω εν παρόδω και προς άρσιν πιθανών παρεξηγήσεων, το επίμαχο μπλογκ -για το οποίο υποτίθεται ότι γίνεται όλο το τζέρτζελο- πάντοτε μου προκαλούσε εμετό. Και ομιλώ για εμετό ίδιας ποσότητας και ποιότητας με εκείνον που μου προκαλεί το σύνολο των τηλεκαναλιών και το σύνολο των εφημερίδων. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα ήθελα να στερήσω το δικαίωμα από τον κάθε -λόγου χάριν- αστυνομικό συντάκτη ενός καναλιού, (Πόσες φορές δεν έχουμε όλοι γελάσει με τους αστυνομικούς συντάκτες?) να βγάζει τα σαδιστικά σώψυχά του ή να διασπείρει κατευθυνόμενες πληροφορίες κατ' εντολή της ΓΑΔΑ, ας πούμε.
Ως εκ τούτου, για να είμαι συνεπής, οφείλω να υπερασπιστώ και το αντίστοιχο εμετικό δικαίωμα του επίμαχου μπλογκ
].

Και μιας ο λόγος έφερε τον εμετό,
ιδού και δείγμα μιας εμετικά διατυπωθείσης και διατυπωνομένης δικτυακής "δημοσκοπήσεως" :


Την τιμή για την άνωθεν θαυμαστή διατύπωση των δημοσκοπικών ερωτημάτων, την είχε το σάϊτ της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος" (σιγά μην του βάλω και λινκ) και την εντόπισε το μπλογκ του Χρήστου του Μόρφου (ασφαλώς εδώ βάζω λινκ, μιας και είναι κάτι αξιόλογο).

Μπράβο στην καλή εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" για τον αντικειμενικό τρόπο που θέτει τα ερωτήματα!
Τέτοια ενημέρωση θέλουν. Μπράβο τους που μας δείχνουν τι εννοούν ως πληροφόρηση!

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2008

ΑΜΦΙΨΩΜΟΝ Ή ΣΑΝΤΟΥΪΤΣ?

Είναι κάτι μπαγλαμάδες που προσπαθούν νε με πείσουν ότι το σάντουϊτς πρέπει να το λέω αμφίψωμο, ότι το ίντερνετ πρέπει να το λέω διαδίκτυο και ότι το τρένο πρέπει να το λέω σιδηρόδρομο.
Ότι την πρες κόνφερανς πρέπει να τη λέω συνέντευξη τύπου, ότι τα σάϊτς πρέπει να τα λέω ιστότοπους, ότι το κομπιούτερ πρέπει να το λέω υπολογιστή...

Φυσικά, εγώ είμαι Αθηναίος και δε μασάω με κάτι τέτοια. Ναι μεν είμαι γλωσσαμύντωρ, αλλά όχι μέχρι το αμφίψωμον.
Ξέρω ότι οι πρόγονοί μου οι Αθηναίοι, αν είχαν σάντουϊτς, θα τα έλεγαν σάντουϊτς και όχι αμφίψωμα. Οι πρόγονοί μου δεν ήταν μπαγλαμάδες.

Απόδειξη για όσα λέω, το σχετικό απόσπασμα από την "Αθηναίων Πολιτεία" του Ξενοφώντος:



Τι λέει ο Ξενοφών?
Λέει κάτι τέτοιο:
"Οι Αθηναίοι είχανε παρτίδες με τη σάρα και τη μάρα, αλλά δεν σκοτιστήκανε ιδιαίτερα προκειμένου να υπερασπιστούν την ελληνική γλώσσα. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι υπόλοιποι Έλληνες κράτησαν ανόθευτη την τοπική ντοπιολαλιά τους, ενώ οι Αθηναίοι μιλούσαν μια περίεργη διάλεκτο, που ήταν ένα κράμα ελληνικών διαλέκτων με μπόλικες βαρβαρικές λέξεις".

Τώρα βέβαια εμείς ξέρουμε ότι ο Ξενοφών δεν τα έλεγε για καλό αυτά. Κάθε άλλο παρά σκόπευε με αυτά τα λόγια να κολακέψει τους Αθηναίους. Να τους θάψει ήθελε.

Ωστόσο παραμένει γεγονός ότι αυτά είπε ο Ξενοφών.
Και λέγοντας αυτά, άθελά του μας έδωσε (ίσως) ένα κλειδί που εξηγεί "γιατί στο διάολο οι Αθηναίοι έγραψαν χρυσές σελίδες ως προς το χειρισμό του λόγου, ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες ήταν σκράπες ως προς τον χειρισμό του λόγου".

Προφανώς επειδή οι Αθηναίοι δεν σκάλωναν σε λεπτομέρειες του τύπου να λένε το σάντουϊτς "αμφίψωμον".

Πάντα πίστευα ότι έχω πρακτικούς προγόνους...

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 08, 2008

ΖΗΤΩ Η ΟΜΑΔΑ ΕΨΙΛΟΝ (μέρος βήτον)



(Τι είναι η σημαία τούτη ορέ)?
Η δίπλα παρατιθέμενη σημαία, θεωρητικώς δεν έχει καμία σχέση με τους παπαρολόγους της ομάδας έψιλον. Σαν αυτό που λένε στις ταινίες: Πάσα ομοιότης είναι εντελώς τυχαία. Απλά, οι δημιουργοί της έτυχε να έχουν την ίδια εποχή, την ίδια έμπνευση με τους παπαρολόγους εψιλονιανούς. (Συνήθως θέλω να μιλώ με βεβαιότητα. Όπως θα παρατηρήσατε, αυτή τη στιγμή ΔΕΝ μιλώ με βεβαιότητα).
Η δίπλα παρατιθέμενη σημαία έχει δυό έψιλα, τα οποία θεωρητικώς σημαίνουν "Ελλήνων επιστροφή". Την ψάρεψα από εδώ, όπου υπάρχει και η μικρή-πικρή ιστορία της. Την οποία ιστορία της, δεν θέλω να μάθω, διότι φοβάμαι πως θα πικραθώ. Μου αρέσει να πικραίνομαι, με προάγει και με προαγάγει (όπως λέμε προαγωγός) σε καλύτερο άνθρωπο η πίκρα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση προτιμώ να μην πικραθώ. Ήτοι, όχι άλλο έψιλον κάρβουνο.

Συνεχίζουμε με τα περί των έψιλον:
Όταν κάποιος είναι μεγαλομανής αποτυχημένος και ξεφτίλας, έχει μπροστά του δυό δρόμους:
Ο ένας τον οδηγεί στην αλήθεια. Στο ότι πρέπει να αντιμετωπίσει κατάματα την αποτυχία του, να συνειδητοποιήσει τις αιτίες της αποτυχίας και της ξεφτίλας του και να δουλέψει σοβαρά για να την ξεπεράσει. Θα λέγαμε ότι αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος.

Όποιος όμως ακολουθήσει τον άλλο δρόμο, θα βολευτεί με τη σκέψη πως κάποιοι άλλοι είναι υπεύθυνοι για την ξεφτίλα του, κάποιοι μυστηριώδεις συνωμότες, κάποιοι κακοί δαίμονες, κάποια μυστική αδελφότητα που κυβερνά τον κόσμο με σκοπό την ολοκληρωτική καταστροφή.

Σκέφτεται λοιπόν ο μεγαλομανής αποτυχημένος-ξεφτίλας: Πως να αντιμετωπίσω την κακία και μοχθηρία όλων αυτών των σκοτεινών κύκλων? Προφανώς θα πρέπει να διαθέτω εγώ, ακόμα μεγαλύτερη κακία και μοχθηρία από όση διαθέτουν αυτοί, ώστε να τους τσακίσω!
Και καταλήγει να γίνει εχθρός του ανθρώπινου γένους...

Κάπως έτσι ξεκίνησε η φάση με τον Χίτλερ, κάπως έτσι ξεκίνησε και η φάση με τους Έψιλον - από τη μεγαλομανή παράνοια κάποιων εξευτελιστικά αποτυχημένων. Και θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε τους εψιλονόπληκτους ως ένα φύραμα γελοίων. Δεν είναι. Είναι ένα φύραμα επικίνδυνων ανθρώπων. Όποιος κάτσει να ψάξει την ιστορία της ανόδου του ναζισμού, έκπληκτος θα διαπιστώσει ότι η ισχυροποίηση του ναζισμού βάδισε πιασμένη χέρι-χέρι με την ανάπτυξη της πίστεως σε παραψυχολογικο - θρησκευτικο - μεταφυσικο - μυθολογικά φούμαρα. Τα οποία φούμαρα, είχαν εμφανέστατη υλική υποστήριξη από τομείς του κράτους και του κεφαλαίου.
Θα ήταν αδύνατον να απουσιάζει το κεφάλαιο και το κράτος από το πανηγύρι της παράνοιας... Το κεφάλαιο και το κράτος, ανέκαθεν ψάχνουν δουλάκια που να κάνουν τις χοντρές δουλειές έναντι πινακίου φακής...

Μπορεί να τους παίρνουμε στην πλάκα τους Έψιλον (και δικαίως τους παίρνουμε στην πλάκα) αλλά κατά βάθος είναι επικίνδυνοι. Το πόσο επικίνδυνοι είναι, γίνεται αντιληπτό αν αναλογιστούμε ότι ναι μεν οι "Έψιλον" είναι φρούτο ελληνικής παραγωγής, ωστόσο διεθνώς υπάρχουν πολλά αντίστοιχα φρούτα. Στο παρόν ποστ θα κάνουμε ένα διάλειμμα για να επικεντρωθούμε στην (πρώην) γιουγκοσλαβική εκδοχή του εν λόγω παρανοϊκού φρούτου.

Διότι μπορεί εμείς εδώ να έχουμε την ομάδα με το ξενέρωτο όνομα Έψιλον, αλλά οι Σέρβοι αδελφοί μας έχουν (είχαν) μια αντίστοιχη ομάδα με το σέξυ όνομα "Ομάδα 69". 69!!! Καύλα!!!

Τον Ιανουάριο του 2000, στη Σερβία γινόταν της πουτάνας. Μέσα στο χαλασμό, κάποιες σέρβικες εφημερίδες δημοσιοποίησαν την πληροφορία ότι από τις αρχές της δεκαετίας του '90, ο γιουγκοσλαβικός στρατός είχε ιδρύσει την "ομάδα 69". Η ομάδα αυτή απαρτιζόταν από διαφόρων ειδών παπατζήδες: Καυλωμένους στρατιωτικούς, καραγκιόζηδες πολιτικούς, προφήτες, αστρολόγους, παπάδες, παραψυχολόγους, γιόγκι, και εν γένει αντίπαλους της νέας τάξης.
(Δεν θα ήταν αυθαίρετος ο παραλληλισμός της ομάδας 69 με την -χρονολογικώς προηγηθείσα- δράση του καθηγητού Πρόκου εις τα καθ' ημάς -προκαταρκτικά για τον Πρόκο, εδώ, σε ένα κείμενο που θέλει υπομονή).

Μάλιστα, ένας αρθρογράφος του περιοδικού Zona Sumraka (η ζώνη του λυκόφωτος), "ομολόγησε" ότι από το 1993 συνεργαζόταν με την ομάδα 69 (αλλά και εις τα καθ' ημάς, έχουμε 2-3 ανάλογες περιπτώσεις αρθρογράφων αντίστοιχης παραδοχής -οι ακούοντες ας εννοούν).
Σύμφωνα με τον εν λόγω αρθρογράφο, η ομάδα 69 συνδύαζε την παραψυχολογία με τις εφευρέσεις του (οπωσδήποτε θανόντος το 1940 στην Αμέρικα γιουγκοσλάβου παπατζή-μπατίρη) Νίκολας Τέσλα, όλα αυτά σε ένα ζόρικο πρότζεκτ που είχε τον κωδικό "Σέρβικος καθρέφτης" (Serbian mirror). Ο στόχος του πρότζεκτ "Σέρβικος καθρέφτης" ήταν διπλός:
Αφενός να προωθήσει την ειρήνη και τη διεθνή συμπάθεια προς τη Σερβία, αφετέρου να εξοντώσει τους ηγέτες-εχθρούς της Σερβίας.

Και κάπου εδώ αρχίζει η παράθεση των παπαρολογικών επιτευγμάτων της ομάδας 69: Μέσω παραψυχολογικών παπαρολογιών, κατάφερε να εξοντώσει τον Μιτεράν, τον Τουργκούτ Οζάλ, τον Γιτζακ Ράμπιν, ενώ με τον Κλίντον δεν τα κατάφερε απόλυτα, τον έκανε όμως να σπάσει το πόδι του... (Αν δεν με πιστεύετε, ρίχτε μια προσεκτική και αναλυτική ματιά εδώ: http://www.yorku.ca/soi/Vol_1/_HTML/Pavlovic.html)
(θυμηθείτε το κείμενο του απολώνιου)

Κάτι τέτοιες παπαριές κυκλοφορούσαν ως δημοσιεύματα και φήμες τον Ιανουάριο του 2000 στο Βελιγράδι.
Οι αξιοπρεπείς δημοσιογράφοι, είπαν να βάλουν ένα τέλος σε όλη αυτή την παπαρολογία, ρωτώντας τον Σβέτοτσαρ Ράντιτσιτς (εκπρόσωπο τύπου του υπουργείου άμυνας) αν ισχύει όλη αυτή η παπαρολογία. Προς μεγάλη τους έκπληξη, ο εκπρόσωπος τύπου, επιβεβαίωσε την ύπαρξη της ομάδας 69 και την ένταξή της στο πλαίσιο ενός πολυμέτωπου αγώνα "ενάντια στη νέα τάξη".

Ήτοι, το σέρβικο κράτος και το σέρβικο κεφάλαιο δήλωσαν επίσημα πίστη και υποταγή προς τους παπαρολόγους της ομάδας 69. Βαδίζουν χεράκι-χεράκι μαζί τους.

Βέβαια η κατάληξη είναι γνωστή:
Παρ' όλη την υποταγή στους αεριτζήδες, η Σερβία δεν την έβγαλε καθαρή. Για την ακρίβεια, η Σερβία την ήπιε. Απλώς έχασε.
Όπως -και εις τα καθ' ημάς- παρ' όλη την υποταγή του ΓΕΣ στον καθηγητή Πρόκο, η Κύπρος δεν την έβγαλε καθαρή. Η χούντα, επίσης δεν την έβγαλε καθαρή.

Φαίνεται πως η παπαρολογία είναι ανίσχυρη να φέρει την ευνοϊκή λύση σε πόλεμο. Φαίνεται πως στον πόλεμο τον λόγο τον έχει ο Άρης, ο οποίος δεν πολυχωνεύει τον υπερβατικό διαλογισμό. Προτιμάει ξερωγώ τα μπράτσα και τα οπλικά συστήματα και τον πατριωτισμό. Αλλά και η Αθηνά, αν και πιο ιντελλεκτουέλ, δεν δίνει τη νίκη στους φλούφληδες παπαρολόγους... Κι αυτή τα μπράτσα και τα οπλικά συστήματα προτιμάει, μαζί με τον πατριωτισμό.
Συν Αθηνά και χείρα κίνει, που λέγανε και κάποιοι...
(Αβίαστα βγαίνει το ηθικό δίδαγμα ότι με κλανιές δεν βάφονται αυγά. Περί του τι είναι κλανιές και τι είναι αυγά ως προς τα καθ' ημάς, μπορεί ο αναγνώστης να ψάξει τον πόλεμο του 1897. Διότι ήτο ευγενώς κινούμενος ο πόλεμος του 1897 -ευγενέστερα κίνητρα δεν θα μπορούσε να υπάρξουν, ακόμα και οι απόλυτοι ειρηνιστές στέκονται σκεπτικοί μπροστά σε αυτόν τον πόλεμο- αλλά τον ήπιαμε τελικά...
Κάποια στιγμή πρέπει να γράψω κάτι για το 1897...)

Παλιά, είχε γυριστεί μια ταινία με τίτλο "Ένας ήρως με παντούφλες" με τον αξέχαστο Λογοθετίδη. Να την δείτε! Είναι διδακτικότατη, ειδικά όσον αφορά τον τομέα των σχέσεων μεταξύ κράτους, κεφαλαίου και παπαρολόγων-αεριτζήδων. Είναι η απόλυτη καταγγελία της πατριδοκαπηλείας. Βέβαια η ταινία έχει να κάνει με έναν αδριάντα. Δεν έχει να κάνει με μίζες για ανάπτυξη οπλικών συστημάτων (τα οποία οπλικά συστήματα ουδείς είδε). Αλλά έχει να κάνει με μίζες. Αυτό είναι γκαραντί.

Ευτυχώς, στην Ελλάδα δεν έχουμε σχέσεις συναλλαγής ανάμεσα στο κεφάλαιο, το κράτος και την "ομάδα έψιλον". Στην Ελλάδα, το κράτος ουδέποτε χρηματοδότησε τους παπαρολόγους έψιλον.

Κλείνω αυτή τη δημοσίευση με την προειδοποίηση ότι επίκειται η ενθάδε παράθεσις του τραγουδιού του Χάρρυ Κλυνν "Έφεξεν η ανατολή". Συνιστώ να το ακούσετε! Πρόκειται για διασκευασμένο δημώδες άσμα, που αναφέρεται στον πάνσοφο τέως υφυπουργό εθνικής αμύνης Γεώργιο Πέτσο. Δεν παίρνω την ευθύνη για το τραγούδι. Δεν θέλω την ευθύνη. Δεν το έγραψα εγώ. Ο Χάρρυ Κλυνν το έγραψε. Σε αυτόν να γίνουν αι μηνύσεις. Βέβαια το τραγούδι αναφέρεται στην περίοδο Κοσκωτά, αλλά κάπου στο βάθος του μυαλού μου κάτι θυμάμαι σχετικό με τον μακαρίτη Γκιόλβα.

Εννοώ εκείνο εκεί τον Γκιόλβα, για τον οποίο η Ντορέττα Πέππα (αξιολογοτάτη συγγραφεύς και ιέρεια) συνέγραψε ένα πόνημα με τίτλο του στυλ "Έλλην-Εφευρέτης-Εξκάλιμπερ". Τρία έψιλον σα να λέμε... (Οι πιο ψαγμένοι ιστορικώς, θα έχουν εντοπίσει την ναζιστική οργάνωση ΕΕΕ κάπου στο μεσοπόλεμο... Ένα έχω να τους είπω: Είστε καχύποπτοι!!!)

Τώρα που κολλάει ο Γκιόλβας? Τα έχω θολά μέσα στο μυαλό μου: Ίσως ο Χάρρυ Κλυνν, ως υφυπουργός Αμύνης να χρηματοδότησε τον Γκιόλβα. Ίσως ο Πέτσος να χρηματοδότησε τον Χάρρυ Κλυνν. Ίσως ο Γκιόλβας να χρηματοδότησε εμένα, βάσει του σεναρίου της ταινίας "ένας ήρως με παντούφλες" που λέγαμε... Δεν θυμάμαι και δεν θέλω να ξέρω. Ίσως να ήταν τόσο παράλογη και αναιτιολόγητη η χρηματοδότηση του Γκιόλβα, ώστε να τον χρηματοδότησα μόνο για να πάρω μίζα... Δεν θυμάμαι. Μπορεί να φταίει και το κύκλωμα του καθηγητού Πρόκου, άλλωστε... Ίσως γι' αυτό να χρηματοδοτήθηκε ο Γκιόλβας... Μπορεί να φταίει ακόμα και ο Λιαντίνης. Ποιός είμαι εγώ που θα κρίνω τον Λιαντίνη? Δεν θυμάμαι άλλωστε... Είπαμε, δεν θυμάμαι!

Θα θυμηθώ και θα επανέλθω (εν καιρώ) με το ΖΗΤΩ Η ΟΜΑΔΑ ΕΨΙΛΟΝ (μέρος γαμόν).

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 06, 2008

ΖΗΤΩ Η ΟΜΑΔΑ ΕΨΙΛΟΝ!!!


Ναι φίλε αναγνώστη! Απέχουμε μόλις τέτταρα χρονάκια από το 2012, απέχουμε μόλις 5 χρονάκια από το 2013, απέχουμε μόλις 3 χρονάκια από το 2011. Η ώρα της απολυτρώσεως πλησιάζει! Πλησιάζει η ώρα των Έψιλον!
Ναι, φίλε αναγνώστη! Εδώ και 4 χρονάκια, "Πλήρης αναρχία επικρατεί στις Η.Π.Α και έχει ξεσπάσει ένα απίστευτο οικονομικό κραχ,μεγαλύτερο απ’αυτό του 1929". Γκαραντί!
Ναι, φίλε αναγνώστη! Εδώ και 6 χρονάκια, "η Καλιφόρνια φαίνεται σαν σεληνιακό τοπίο εξαιτίας των πυρκαγιών, ενώ στην Αγγλία έχουν συμβεί τρομακτικά γεγονότα, όπως καταβυθίσεις". Γκαραντί!
Ναι, φίλε αναγνώστη! Εδώ και 8 χρονάκια, έχουν ενεργοποιηθεί "όλα τα τελετουργικά ρεύματα της Αλάσκας,με αποτέλεσμα οι Η.Π.Α. να μην μπορούν να ελέγξουν το Βορρά". Παράλληλα, εδώ και 8 χρονάκια "το μίσος μεταξύ των Βόρειων και των Νότιων Αμερικανών έχει φτάσει στο απροχώρητο". Γκαραντί!

Και να ήταν μόνο αυτά φίλε αναγνώστη...
Εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία, στο ελληνόφωνο ίντερνετ κυκλοφορεί ένα εξαίσιο κείμενο με την υπογραφή "Apollonios". Όλες οι παραπάνω αποκλειστικές πληροφορίες υπάρχουν σε αυτό το μνημειώδες κείμενο (ως προβλέψεις). Μπορεί κάποιος να το βρει κάνοντας κλικ εδωνανά αλλά υπάρχει και αλλού, και αλλού, και αλλού...

Τώρα βέβαια, ένα ζήτημα είναι για ποιό λόγο δεν το αποσύρουν από την κυκλοφορία... Τι να σου πω, φίλε αναγνώστη... Άβυσσος η ψυχή των εψιλονιανών... Ίσως να το θεωρούν τόσο μνημειώδες, όσο μνημειώδες το θεωρώ εγώ.

Διότι εγώ, φίλε αναγνώστη, το συγκεκριμένο κείμενο το θεωρώ μνημείο μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας: εκείνης εκεί της νοοτροπίας που έβαλε το ΛΑΟΣ στη βουλή.
Διότι ναι μεν το συγκεκριμένο κείμενο (και χιλιάδες άλλα κείμενα ανάλογης "λογικής") εκινούντο στο επίπεδο της καθαρής και ανόθευτης παπαρολογίας, ναι μεν τα εν λόγω κείμενα σκορπούσαν αβίαστα το γέλιο εις τους στοιχειωδώς σκεπτόμενους, ωστόσο τα εν λόγω παπαρολογικά κείμενα κατάφεραν να αποδειχτούν αποτελεσματικότατα προπαγανδιστικά όπλα, επηρεάζοντας τη σκέψη αρκετών ευηθών συμπατριωτών μας και δημιουργώντας πολιτικοκοινωνικό ρεύμα σκέψεως (ή μάλλον "κάτι-σαν-σκέψεως").

Ασφαλώς όμως, το κακό (για αυτούς) ή ίσως το καλό (για εμάς) είναι η ύπαρξη της εξής αιωνίου αλήθειας: "η παπαρολογική προπαγάνδα, μόνο φαινόμενα φούσκας μπορεί να δημιουργήσει. Και όλαι αι φούσκαι σύντομα ξεφουσκώνουν".

Μόνο που συχνά ξεφουσκώνουν με συνέπειες οδυνηρές για όλους, όπως θα δούμε στην επόμενη δημοσίευση.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 04, 2008

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΣΥΜΒΟΛΟ

Τα άκουγα να κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, ε, κάποιος θα βρισκόταν να τα μαζέψει υπεύθυνα και ωραία, ώστε να υπάρχουν κάπου συγκεντρωμένα, εν είδει μνημείου. Διότι δεν μιλάμε για τον οποιονδήποτε. Μιλάμε για τον Μάκη!

Ο Μάκης ξέρει ποιος δημιούργησε το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας.
Ο Μάκης έχει βιντεοσκοπήσει πραγματικό πέναλτυ του Ολυμπιακού
Οταν ο Αρχιμηδης φωναξε ''ευρηκα'' πεταχτηκε ο Μακης και του ειπε "αργησες"!!!
O Μακης νεκροφίλησε τον Χαϊλάντερ
Ο Μάκης ξέρει που πάει ο Καραμήτρος
Ο Μάκης ξέρει γιατί κλάνει το γατί
Μάκης ξέρει για ποιον χτυπά η καμπάνα
Ο Σωκράτης ήπιε κώνειο γιατί θα τον έβγαζε ο Μάκης
Κύριε Μάκη έχω τις IP ολονών εδώ μέσα! Θα με καλέσετε στην εκπομπή σας;
Ο Πελλοπονησιακός Πόλεμος ξέσπασε όταν ο Μάκης αποκάλυψε ότι ο Αλκιβιάδης ήταν γκέι
Ο Μάκης έχει DVD με τον Οδυσσέα να μπαίνει στο Δούρειο Ίππο.

Αυτά και άλλα πολλά (αενάως εμπλουτιζόμενα) στο φοβερό και τρομερό http://www.makisfacts.com

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Σάββατο, Φεβρουαρίου 02, 2008

ΧΑΙΡΕΤΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ

Υποστηρίζεται από μερικούς η άποψη ότι ο κύριος Μπίμπισης ήταν γόνος καλής οικογενείας. Το σίγουρο είναι ότι ο κύριος Μπίμπισης, αν ζούσε σήμερα, θα εθεωρείτο οικολόγος και φίλος του δάσους, φανατικός υποστηρικτής των δένδρων και των αναδασώσεων κατά τις ελεύθερες ώρες του. Η λαϊκή παράδοση θεωρούσε δεδομένο ότι ο Μπίμπισης ήταν εκείνος που φύτεψε και φρόντισε την περίφημη ιτιά στην Καλοπούλα της Καισαριανής.

Πάντως, για την επίσημη ιστορία ο Μπίμπισης ήταν απλώς ένας αρχιληστής του 19ου αιώνα, με δράση στην περιοχή πέριξ των Αθηνών. Ως εκ τούτου, κάποια στιγμή η εξουσία τον μπουζούριασε και τον φυλάκισε στο Μεντρεσέ. Οικολόγος και φιλόδενδρος (έως και νυμφόληπτος) όπως ήταν ο Μπίμπισης, δεν έχασε χρόνο: Στην αυλή της φυλακής του Μεντρεσέ φύτεψε και φρόντισε ένα πλατάνι. Και το φρόντισε τόσο καλά, ώστε με το πέρασμα των χρόνων το πλατάνι μεγάλωσε, και μεγάλωσε, και μεγάλωσε, μέχρι που έγινε ένα από τα ουρανομήκη underground σύμβολα της πόλης των Αθηνών: Ο πλάτανος του Μπίμπιση στο Μεντρεσέ.

Ο Μενδρεσές (δηλαδή το μουσουλμανικό Ιεροσπουδαστήριο) χτίστηκε το 1721 δίπλα-απέναντι από το ωρολόγιο του Κυρρήστου, (τους αέρηδες που λένε) στα όρια της ρωμαϊκής αγοράς των Αθηνών. Σήμερα, από το κτίριο του Μεντρεσέ σώζεται μονάχα η είσοδος, στο υπέρθυρο της οποίας, ο μυημένος θα μπορούσε να διαβάσει τα εξής:
"Ο πάνσοφος θεός, αποφάσισε ότι τα παιδιά αυτής εδώ της πόλης πρέπει να έχουν πλούσια μόρφωση. Γι'αυτό έβαλε στην καρδιά του Μεχμέτ Φαχρή την επιθυμία να ιδρύσει Ιεροδιδασκαλείο στο κέντρο της πόλης, ώστε σε αυτό το Ιεροδιδασκαλείο να μορφώνονται τα τέκνα του Προφήτη, λαμβάνοντας καλή ανατροφή και ζώντας μέσα σε αδελφική αγάπη, σαν να βρίσκονται στον παράδεισο".

Αυτές ήταν οι προθέσεις των Τούρκων όταν έχτιζαν το Μεντρεσέ. Βέβαια το πράγμα πήρε άλλη τροπή όταν, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, ο Όθωνας έκανε πρωτεύουσα την Αθήνα. Όπως κάθε καλός βασιλιάς, το πρώτο πράγμα που αναζήτησε ο Όθων στην Αθήνα, ήταν να βρει μια ιδεώδη φυλακή για να μπουζουριάζει κόσμο, ιδιαίτερα τους αντιπάλους του. Προτίμησε τον Μεντρεσέ.

Όταν στη δεκαετία του 60-70 ο Σπύρος Ζαγοραίος τραγούδησε το "ε ντελα μαγκιέν ντε Βοτανίκ", πρόσφερε μεγάλη υπηρεσία στο λαϊκό τραγούδι, διατηρώντας στην μνήμη του λαού τη μουσική και τους στίχους από μια ιδεώδη βαριά ζεϊμπεκιά: Μέσα από τους ιδιορρύθμως παραλλαγμένους στίχους του τραγουδιού που είπε ο Ζαγοραίος, υπέβοσκε η πρωτότυπη μορφή του τραγουδιού "Ένας μάγκας στο βοτανικό" (υποτίθεται ότι συνθέτης του τραγουδιού είναι ο Περιστέρης και στιχουργός ο Βασιλειάδης), στο ρεφρέν του οποίου κυριαρχεί η αναφορά στο Μεντρεσέ:

"Τη φουμάρει
μαστουριάζει
και μπαφιάζει πάντα βερεσέ
γιατί πήρε σύνταξη από το Μεντρεσέ"

Μέσα από αυτούς τους στίχους, γίνεται για άλλη μια φορά φανερή η ειρωνεία της ζωής:
Ο Μενδρεσές ιδρύθηκε (όπως λέει και το όνομά του), ως Ιεροσπουδαστήριο. Οι απόφοιτοι του Μεντρεσέ, λογικό ήταν -λόγω της μορφώσεώς των- να έχουν ιδιαίτερο κύρος στην μουσουλμανοκρατούμενη Αθήνα.
Αργότερα, όταν ο Μεντρεσές μετετράπη σε φυλακή της χριστιανοκρατούμενης Αθήνας, οι "απόφοιτοι" του Μεντρεσέ συνέχισαν να απολαμβάνουν ιδιαίτερης τιμής και κύρους, όπως δείχνουν τα λόγια του παραπάνω τραγουδιού. Διότι ναι μεν όταν αποφυλακιζόντουσαν δεν εδικαιούντο τιμητικής ισοβίου δωρεάν σιτίσεως στο Πρυτανείο (αυτό δα μας έλειπε), ωστόσο φαίνεται πως στα μάτια κάποιων, είχαν εξασφαλισμένο το δικαίωμα να "μαστουριάζουν και να μπαφιάζουν βερεσέ", τιμητικώς, ως απόφοιτοι του Μενδρεσέ...
Πράγμα που δεν συνέβαινε τυχαία.

Φαντάσου, αναγνώστη, να περπατάς στο δάσος και να δεις λίγο μπροστά σου κάποιον ο οποίος μιλάει στα δένδρα: Κάποιον που καλημερίζει μια ιτιά, κάποιον που λέει "μπαγασάκο ομόρφυνες" σε έναν πλάτανο, κάποιον που πιάνει ψιλοκουβεντούλα με ένα πεύκο, κάποιον που εξομολογείται τον πόνο του σε μια κουτσουπιά... Ένα τέτοιο άτομο, οι περισσότεροι θα το πουν βαρεμένο, και όσοι είναι ακόμα περισσότερο βαρεμένοι απ' αυτόν, θα πουν πως ένα τέτοιο άτομο είναι μύστης που έχει γίνει ένα με τη φύση. Εγώ θα τον έλεγα νεραϊδοπαρμένο.

Ο Μπίμπισης που λέγαμε στην αρχή, δεν ξέρω αν είχε γίνει ένα με τη φύση. Δεν ξέρω αν ήταν βαρεμένος. Το σίγουρο είναι πως αγαπούσε τα δένδρα. Σίγουρο είναι επίσης πως ήταν αρχιληστής. Ο οποίος (όπως ήδη είπαμε) φυλακίστηκε στον Μεντρεσέ, και ο οποίος στην αυλή του Μεντρεσέ έκατσε και φύτεψε έναν πλάτανο. Ο οποίος πλάτανος μεγάλωσε τόσο, ώστε έγινε ένα από τα underground σύμβολα της Αθήνας των παλιών καιρών.

Σε αυτόν ακριβώς τον πλάτανο αναφέρεται η φράση "χαιρέτα μου τον πλάτανο". Η φράση ανήκει στην αργκό μιας παλιότερης εποχής και ήταν κατανοητή αρχικά μόνο από έναν στενό κύκλο ανθρώπων: Ήταν κατανοητή μόνο από τους ανθρώπους εκείνους που είχαν την εμπειρία να ζήσουν (ή -με βάση τον τρόπο ζωής τους- ήταν εξαιρετικά πιθανό στο μέλλον να ζήσουν) κάμποσο καιρό κοντά στον πλάτανο του Μπίμπιση, μέσα στο Μεντρεσέ.
Θεωρητικά, η φράση "χαιρέτα μου τον πλάτανο" σήμαινε γι'αυτούς κάτι σε στυλ "σε βλέπω να καταλήγεις εκεί όπου ήμουν εγώ... στη φυλακή".
Σήμαινε όμως μόνο αυτό, ή μήπως είχε και βαθύτερο νόημα?

Επί αιώνες, οι κάπως μορφωμένοι παπούδες διηγιόντουσαν στα εγγονάκια τους -πέρα από παραμυθάκια με μάγισσες και δράκους- ιστορίες και μύθους του Αισώπου. Νομίζω πως αυτό έχει σταματήσει τώρα τελευταία. Σίγουρα όμως, οι μύθοι του Αισώπου ήταν πολύ δημοφιλείς μέχρι μερικές δεκαετίες πριν. Σίγουρο είναι πάντως το ότι ακόμα και οι άνθρωποι του υποκόσμου (κάποιας παρωχημένης εποχής) μεγάλωσαν με τους μύθους του Αισώπου.

Στους κύκλους των παρανόμων και των ανθρώπων του υποκόσμου, υπάρχουν -πάντοτε υπήρχαν- μερικές λέξεις που εν είδει κώδικού χρησιμοποιούνται πολύ συχνά. Αδικαιολόγητα συχνά. Οι πιο γνωστές είναι η "μπέσα" και το "φιλότιμο".
Μια άλλη από τις λέξεις αυτές, είναι η "αχαριστία".

Οι ληστές του 19ου αιώνα, αναμενόμενο ήταν να αντιμετωπιστούν με σκληρότητα από το κράτος, χαρακτηριζόμενοι με όρους όπως "αιμοβόρα κτήνη". Περιέργως όμως, είναι γνωστή η ευρύτατη κυκλοφορία δεκάδων μυθιστορημάτων και διηγημάτων, συνήθως λαϊκού περιεχομένου, στα οποία εκθειαζόταν η ζωή, η δράση, η ευγένεια της ψυχής και εν γένει η προσωπικότητα των -κατά τα άλλα απεχθών και παράνομων- ληστών. Οι περισσότερο εκθειασθέντες ληστές υπήρξαν ο Γιαγκούλας και ο Νταβέλης, οι οποίοι μέσω των λαϊκών αναγνωσμάτων γνώρισαν στιγμές δόξας και διασημότητας εφάμιλλης των σταρ του Χόλιγουντ. Όμως και οι υπόλοιποι ληστές, αν και υπήρξαν λιγότερο διάσημοι, έχαιραν ιδιαίτερης εκτιμήσεως, θεωρούμενοι φιλάνθρωποι, αγαθοεργείς, κάτι σαν Ρομπέν των Δασών. Κάτι σαν ευεργέτες του απλού λαού.
Μια τέτοια περίπτωση ληστού ήταν και ο Μπίμπισης. Μόνο που αυτός, ως αναδασωτής που ήταν, αποτελούσε την πεμπτουσία του όρου "Ρομπέν των Δασών".

Σε έναν από τους δημοφιλέστερους μύθους του Αισώπου, δυο ταξιδιώτες περιπατητές περπατούσαν μέσα στο καυτό καταμεσήμερο. Ξαφνικά, βλέπουν εκεί κοντά έναν πλάτανο. Τη χώνονται κάτω από τον πλάτανο και απολαμβάνουν τη σκιά και τη δροσιά του. Ξαφνικά, λέει ο ένας στον άλλο: "Ρε συ, έχεις σκεφτεί πόσο άχρηστα δέντρα είναι τα πλατάνια? Ενώ είναι τεράστια σε μέγεθος, δεν παράγουν ούτε έναν καρπό άξιο λόγου!"
Τους άκουσε το πλατάνι και πήρε ανάποδες, τόσο πολύ ώστε με ανθρώπινη φωνή τους είπε: "Ου να μου χαθείτε αχάριστοι καραγκιόζηδες! Την ίδια ώρα που απολαμβάνετε τη σκιά μου, με κατηγορείτε πως είμαι άχρηστο. Η χρησιμότητά μου προς εσάς είναι η ίδια μου η σκιά, ω αχάριστοι καραγκιόζηδες"...

Το νόημα του μύθου, θέλει να πει ότι οι ευεργετηθέντες και οι ευεργετούμενοι, είναι πιθανό να σε βρίσουν, ακόμα και την ίδια τη στιγμή που τους ευεργετείς.

Οι underground πρόγονοί μας που λάνσαραν τη φράση "χαιρέτα μου τον πλάτανο", έχοντας πιθανότατα μεγαλώσει με τους μύθους του Αισώπου, ίσως να είχαν και αυτή την ιστορία υπόψη τους, δίνοντάς της τη διάσταση ότι όσοι βρίσκονται στη φυλακή, βρίσκονται εξαιτίας της "αχαριστίας". Και η αχαριστία είναι πικρό πράμα, την πίκρα του οποίου πρώτος γνώρισε ο πλάτανος του Αισώπου... Ίσως να μην χαιρετούσαν τον πλάτανο μόνο με τη μεταφορική έννοια, ίσως να τον χαιρετούσαν κυριολεκτικά. Ίσως να τον ένιωθαν σαν αδερφό τους.
(Ίσως και ο λαϊκός ήρωας-ληστής Μπίμπισης, ίσως λέω, ακριβώς γι'αυτό το λόγο δεν φύτεψε στην αυλή του Μεντρεσέ εληά ή ξερωγώ πεύκο, αλλά φύτεψε πλατάνι: Για να θυμίζει την αχαριστία και το εξ αυτής φαρμάκι)

Όπως λέει και το προ-προ-προρεμπέτικο (που γράφτηκε όταν ακόμα δεν υπήρχαν ρεμπέτικα ή δε λεγόντουσαν ρεμπέτικα)
Στου Μεντρεσέ τον πλάτανο πουλί δεν πάει να κάτσει
πόχει ξερά τα φύλλα του, στη ρίζα του φαρμάτσι
*...

*Στη γνήσια αθηναϊκή διάλεκτο, υπάρχει πρόβλημα με τις καταληκτικές συλλαβές -κη, -κι, κλπ. Ναι μεν γράφονται όπως στην υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά προφέρονται ως -τσι. Εξ ου και το φαρμάκι γίνεται "φαρμάτσι", εξ ου και η εκκλησία του Καρύκη έγινε Άγιος Γεώργιος Καρύτση.
Και βέβαια, ο πλάτανος του Μεντρεσέ, μόνο ξερά φύλλα δεν είχε... Αλλά ποιητική αδεία, τον ξέρανε ο ποιητής...

Παρασκευή, Ιανουαρίου 18, 2008

ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
(ώστε να ανέβει το επίπεδο του παρόντος μπλογκ)

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Στις δώδεκα και μισή
τη νύχτα
την ίδια ώρα και συγχρόνως
φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο παράθυρό μου
ο Ντύλαν Τόμας μ'ένα αναμμένο κερί στο στόμα.

νεκρός βέβαια
κι άγιος
και τρελός
όπως το έχω ξαναπεί

-΄Ελα αδερφέ, μου λέει, μαζί μου
σάπισες εδωπέρα
έλα στα βορεινά φαράγγια της πατρίδας μου
εδώ ζεις σ'ένα σάπιο τόπο που σε κοροϊδεύουν
εκεί χαιρετάνε τους τρελούς και οι παπάδες
κι η πάπια δε γεννάει πια πάγο
γεννάει κόκκινο αυγό

Αυτά τα λίγα μου είπε ο μεγάλος ποιητής
όχι πια στον καθρέφτη και στο παράθυρό μου
αλλά μέσα από τα ψηλά χορτάρια του θανάτου του
μισός από τη μέση κι απάνω στο φως, έξω από το χορτάρι
μισός από τη μέση και κάτω στο σκοτάδι
κάτω απ'το φως


ΟΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ

Είναι γενναίοι, όμως κλαίνε
πιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά

φορούν κουρέλια
ακριβά κοστούμια

ζούνε μέσα σε κήπους ή επαύλεις
ή μέσα σ'ένα δωμάτιο σκοτεινό

άλλοι μέσα σε δρόμους τρόμους τριγυρίζουν
άλλοι σε σύρματα πάνω κρεμασμένοι ανεμίζουν

άλλοι κλεισμένοι μέσα στις φυλακές

όλοι πασκίζουνε ιδρώνουν
χάνουνε, πετυχαίνουν ή
νομίζουν ότι χάνουνε ή
νομίζουν ότι πετυχαίνουν

πάντοτε ο δαίμονας τους παραστέκει
σηκώνει την κάννη, το τουφέκι του

στο κέντρο της καρδιάς
τούς σημαδεύει


(Πρόκειται για δύο ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη, από τη συλλογή "Εκτοπλάσματα". Τώρα βέβαια, ένα ερώτημα είναι για ποιό λόγο θεώρησα σκόπιμο να τα βάλω εδώ. Δεν ξέρω. Ίσως επειδή μ'αρέσουν. Με αφορμή το πρώτο ποίημα, ο Σταύρος Κουγιουμτζής σκάρωσε και ο Νταλάρας τραγούδησε το γνωστό τραγούδι "αυτά είπε σ'έναν ποιητή δικό μας και τράβηξε για το φεγγάρι ο Ντύλαν Τόμας").

Τρίτη, Ιανουαρίου 15, 2008

ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ, ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΠΕΡΒΟΛΙ

Αχός βαρύς ακούστηκε, πολλά ντουφέκια πέσαν, με αφορμή δυό έξυπνες αφίσες που έσκασαν μύτη προ ημερών. Επρόκειτο για αφίσες που (με ομολογουμένως προκλητικό τρόπο) έσπαγαν την αντιαισθητική βιτρίνα της "εθνικής αγωνίας" και "εθνικής προσευχής" σχετικά με το μέλλον της υγείας του παπα-Χριστόδουλου. Το καθεστώς, εξαπανέκαθεν (που λένε) φοβόταν τις έξυπνες αφίσες και εν γένει τις έξυπνες πρωτοβουλίες.

Και επειδή είναι γνωστό πως "όταν βρεις έναν, ψάξε για τον δεύτερο", τα σκυλιά του καθεστώτος ξαμολύθηκαν μπας και βρουν και δεύτερη έξυπνη πρωτοβουλία που να δηλώνει την ολοσχερή αδιαφορία πολλών (μετάξύ των οποίων και η δική μου αδιαφορία) σχετικά με την υγεία του παπα-Χριστόδουλου. Διότι είναι κοινωνικώς επικίνδυνο να αδιαφορείς, την ώρα που λυτοί και δεμένοι έχουν φάει τα λύσσακά τους προκειμένου να σε πείσουν να ενδιαφερθείς.

Τα σκυλιά του καθεστώτος, ξέρουν ότι το έχουν παραχέσει με το συναισθηματικό πανούκλιασμα, ξέρουν ότι το έχουν παρακάνει με την σηριαλοποίηση του ζητήματος της υγείας του παπα-Χριστόδουλου. Ξέρουν ότι ο κόσμος τους έχει πάρει στο ψιλό, ότι ήταν θέμα χρόνου να πολλαπλασιαστούν οι φωνές που θα έκραζαν άσχημα την όλη φάση του συναισθηματικού πανουκλιάσματος.

Και πράγματι, σύντομα εντόπισαν την ύπαρξη του www.xristodoulos.com, (προς το οποίο εκφράζω την πλήρη και αμέριστη αλληλεγγύη μου). Και κατάφεραν (τα σκυλιά του καθεστώτος) να κλείσουν (ευτυχώς, μόνο προσωρινά) το εν λόγω σάϊτ, αφού προηγουμένως -μέσα στην απεριόριστη σκυλίσια βλακεία τους- το διαφήμισαν όσο μπορούσαν... Είναι άθλια τα σκυλιά του καθεστώτος... Δεν θέλουν ο κόσμος να κερδίζει πλέι-στέϊσον...

Γενικά, η φράση "μας έχουν πρήξει τ' αρχίδια με το Χριστόδουλο" είναι μια από τις συχνότερα επαναλαμβανόμενες φράσεις των ημερών μας.
Μόνο η φράση "μας έχουν πρήξει τ' αρχίδια με τον Θέμο τον Αναστασιάδη" θεωρείται (από χτες) ανταγωνιστική της προαναφερθείσης φράσεως.

Ωστόσο να εξηγηθώ: Προσωπικά πιστεύω βαθιά πως και ο Χριστόδουλος άνθρωπος είναι κι αυτός, και να ζήσει σαν τα ψηλά βουνά (να φτάσει την ηλικία του Μαθουσάλα) ώστε να γελάμε με τα χαριτωμένα του καλαίσθητα ανέκδοτα... Αλλά από την άλλη, σαν καλός χριστιανός που είναι, λογικά θα πρέπει να επιθυμεί να συναντήσει τον πλάστη του μια ώρα αρχίτερα... Ποιός είμαι εγώ που θα του αρνηθώ τέτοια χαρά?

Λοιπόν τώρα που το ξανασκέφτομαι, εδώ που τα λέμε, στην πραγματικότητα αγωνιώ βαθιά για το μέλλον της υγείας του αρχιεπισκόπου. Όπως και για το μέλλον του Θέμου, του Ζαχόπουλου, και άλλων στυλοβατών της κοινωνίας μας...
Διότι, πως θα είναι η κοινωνία μας χωρίς αυτούς και τους ομοίους των?
Μιλάμε, αγωνιώ σε σημείο που για να ξεπεράσω την αγωνία μου, κάθομαι και ακούω κάτι παλιές κασέτες του Άσιμου. Από όπου αλίευσα και το δίπλα παρατιθέμενο τραγουδάκιον με τίτλο "ο παπάς".
Από αυτό το τραγουδάκιον, κρατάω το ρεφρέν:

"Θέμε όλοι, θέλουμε όλοι του παπά μας το περβόλι
Κατουράμε τη βδομάδα δυο φορές την πρασινάδα
Να μαράνει το περβόλι και να μπούμε μέσα όλοι
Να κρεμάσουμε λαμπάδα στου παπά μας τη γενειάδα!

Φταίμε όλοι, φταίμε όλοι, που έχει ο παπάς περβόλι
".

Σάββατο, Ιανουαρίου 12, 2008

ΑΕΙ ΓΑΡ ΕΥ ΠΙΠΤΟΥΣΙΝ ΟΙ ΔΙΟΣ ΚΥΒΟΙ
Η φράση είναι του αρχαίου δραματουργού Σοφοκλή και σημαίνει κάτι σε στυλ "Πάντα ο Δίας φέρνει την καλύτερη ζαριά".
Τις μέρες που πέρασαν, χιλιάδες συμπατριώτες μας ασχολήθηκαν "εθιμικώς" με το τζόγο: Οικιακές χαρτοπαιξίες, επισκέψεις σε καζίνα, άφθονο αυτοσχέδιο μπαρμπούτι σε μπαρμπουτιέρες, κλπ.
Τώρα που οι μέρες του εθίμου τέλειωσαν, τα πράγματα επέστρεψαν σε κανονικούς ρυθμούς: Για την πλειοψηφιά των νεοελλήνων συνανθρώπων μας, τα ζάρια και το μπαρμπούτι θεωρούνται (για 350 μέρες το χρόνο) κάτι ποταπό, μια σχεδόν άρρωστη ενασχόληση.

Αντίθετα, οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν στο μπαρμπούτι θεϊκή καταγωγή, θεωρώντας το ισάξιο της λογοτεχνίας, των μαθηματικών και της αστρονομίας. Ενδεικτική είναι η ιστοριούλα που σκαρώνει ο Πλάτωνας στον χαρούμενο πλατωνικό διάλογο "Φαίδρος", όπου βάζει τον Σωκράτη να αφηγείται μια ιστοριούλα περί του θεού Θεύθ, η οποία πάνω-κάτω είναι η εξής:

Αυτός ο Θευθ, λέει ο Σωκράτης, γεννήθηκε στη Ναύκρατι της Αιγύπτου.
Για σύμβολό του, είχε ένα πουλί.
Ο Θευθ λοιπόν, μεγάλωσε, πήγε σχολείο, όπου την πέρασε ζωή και κότα, επειδή ακόμα δεν υπήρχαν γράμματα (οπότε πέρναγε τις τάξεις αέρα-πατέρα) και όταν ενηληκιώθηκε, δεν είχε τι να κάνει και άρχισε να φτιάχνει εφευρέσεις και πατέντες.
Μια μέρα, πήρε παραμάσχαλα τις εφευρέσεις - πατέντες του, που ήταν πολλές και ζόρικες,
αριθμοί, αστρονομία, τάβλι, μπαρμπούτι, και μέσα σε όλα και τη γραφή και τα γράμματα,
και πήγε να τις παρουσιάσει στον Θαμούν-Άμμωνα.
Τις παρουσίασε μία-μία τις πατέντες του στον Θαμούν, και ο Θαμούν τον ρώταγε για κάθε μια
τι χρησιμότητα έχει.
Το εντυπωσιακό είναι το εξής:
Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Σωκράτους, ο Θαμούν σκάλωσε όταν είδε τα γράμματα, μη μπορώντας να εννοήσει ποιά χρησιμότητα θα μπορούσαν να έχουν (παρακάτω βλέπουμε πως ουσιαστικά τα γράμματα θα τα θεωρήσει μια σχεδόν άχρηστη εφεύρεση). Δεν συνέβη όμως το ίδιο με "τας κυβείας", δηλαδή με το μπαρμπούτι. Κρίνοντας από τα συμφραζόμενα των λόγων του Σωκράτους, θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε πως ο Θαμούν όχι μόνο κατάλαβε αμέσως τα περί μπαρμπουτιού, αλλά επιπλέον θα πρέπει να το θεώρησε μια εξαιρετικά χρήσιμη εφεύρεση. Το σίγουρο είναι ότι όλες οι αντιρρήσεις του Θαμούν περιορίστηκαν στη χρησιμότητα των γραμμάτων και μόνο. Για το μπαρμπούτι δεν αναφέρεται να έγινε η παραμικρή αρνητική κριτική...

Φαίνεται πως το μπαρμπούτι, ως παίγνιον, ήταν αρκετά διαδεδομένο μεταξύ των αρχαίων ημών προγόνων. Βέβαια, ήταν λίγο διαφορετικό από το δικό μας.

Αυτούς που έπαιζαν ζάρια, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν τους έλεγαν ξερωγώ τζογαδόρους ή ζαράκηδες, αλλά τους έλεγαν "τρηματίκτες". (Υποψιάζομαι πως η λέξη είναι λογοπαίγνιο, παραλλαγή κάποιας φράσεως που εμπεριείχε τη λέξη "τρία").
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έπαιζαν μπαρμπούτι χρησιμοποιώντας τρία ζάρια, και όχι δύο ζάρια όπως εμείς σήμερα. Όπως γίνεται προφανές, εφόσον το παιχνίδι παιζόταν με τρία ζάρια,
σαφώς και προφανώς η καλύτερη ζαριά ήταν το 666.
Τη συγκεκριμένη ζαριά, την 666, την αναφέρει και ο Πλάτων στους "Νόμους" του (Νόμοι 12:968)
και βέβαια ήταν ιδανική ζαριά για τον νικητή, αλλά καταστροφική για τον χαμένο.
"Ας κινδυνέψουμε για την πολιτεία! Ας τα παίξουμε όλα για όλα!
Είτε να φέρουμε 666
(και κατά συνέπεια να έχουμε απόλυτη επιτυχία)
είτε να φέρουμε 111 (επομένως να μας φάει το μαύρο σκοτάδι)"
λέει ο φιλόσοφος Πλάτων στους "Νόμους".

(Δες και τον σχετικό ρεμπέτικο στίχο:
"τα ζάρια μου τα κούνησα κι έφερα έξη-πέντε
να δυο μπάτσοι στη γωνιά, τους πάει πέντε-πέντε")

Όταν λοιπόν ο Σοφοκλής λέει πως "αεί γαρ εύ πίπτουσιν οι Διός κύβοι", δηλαδή "ο Δίας πάντοτε φέρνει την καλύτερη ζαριά", καλό θα ήταν να ξέρουμε πως η καλύτερη ζαριά εκείνη την εποχή ήταν το "666", οι εξάρες με τρία ζάρια, δηλαδή.

Και εφόσον αυτή ήταν η συνήθης ζαριά του Δία (αλλά και η ιδεώδης παικτική στόχευση κάθε ευδαίμονος τζογαδόρου της αρχαιότητας), ε, επόμενο ήταν να αρχίσει από τους κακορίζικους της μετά Χριστόν εποχής το γνωστό "κυνήγι του 666".
Ως επαγγελματίες γκαντέμηδες, οι μετά Χριστόν κακορίζικοι εξόρισαν τα τρία εξάρια, τα καταράστηκαν, τα έδιωξαν από τη ζωή τους, διαστρέφοντας -μέσα στη μνημειώδη τους άγνοια- άλλη μια χαρούμενη έννοια της αρχαιότητας.

Τη φοβούνται τη χαρά οι κακορίζικοι γκαντέμηδες!
Ας πρόσεχαν!

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007

ΑΧ! ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ...

Δεν ξέρω, αλλά εμένα μου τη σπάει η όλη φάση με τα χριστούγεννα. Με εκνευρίζει όλο αυτό το αλισβερίσι, όλο αυτό το νταβαντούρι, όλο αυτό το νταραβέρι, όλο αυτό το πάρε-δώσε.
Με εκνευρίζουν οι φάτνες, οι αγιοβασίληδες, τα πλαστικά ελεφάκια, ο μπέϊμπι θεάνθρωπος, οι γύφτοι που με τα κλαρίνα που λένε τα κάλαντα, τα μαγαζάκια που πουλάνε κόλπα και κολπάκια για το δέντρο, τα πιτσιρίκια που δουλεύουν τους μεγάλους, υποκρινόμενα πως πιστεύουν στην ύπαρξη του άηΒασίλη, με ακνευρίζει που τα καζίνα είναι γεμάτα αυτές τις μέρες και δεν μπορώ να παίξω με άνεση....

Βέβαια, γούστα είναι αυτά.
Κάτι φίλοι, γουστάρουν τα χριστούγεννα. Άλλοι που επίσης τα γουστάρουν, επειδή δε γουστάρουν το Χριστό, τα έχουν μετονομάσει σε "ηλιούγεννα" και τα γιορτάζουν με ήσυχη συνείδηση.
Γούστα είναι αυτά.
Εμένα ούτε τα ηλιούγεννα με καλύπτουν. Δε μπορώ να γιορτάζω μέσα στο ψοφόκρυο. Τελεία και παύλα. Είμαι ανοιξιάτικος-καλοκαιρινός, άντε και φθινοπωρινός τύπος.

Αλλά τι στα κομμάτια, πρέπει και τούτο δω το μπλογκ να μπει στο κλίμα των ημερών. Πρέπει να γράψω κατιτίς χριστουγεννιάτικο.
Ωραία λοιπόν. Θα γράψω αυτό:

Αδελφοί!
Τα γενέθλια του Ιησού, πλησιάζουν!
Αδελφοί!
Εσείς τι δώρο θα κάνετε φέτος στον Ιησού?
Αδελφοί!
Αν δεν έχετε καλύτερη ιδέα για δώρο προς τον Κύριο τινων Ιησού Χριστό, ο Περίκαλλος σας προτείνει να επισκεφτείτε το http://www.jesusdressup.com/
και να κάνετε δώρο στον κ. Ιησού κανένα εύμορφον ρουχαλάκι!
Λογικά, θα του αρέσει το δώρο!
Ή, τουλάχιστον, από ευγένεια θα πει πως του αρέσει, για να μην σας προσβάλλει...

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2007

ΑΠΟ ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΜΕ ΜΕΡΑΚΙ, ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΓΟΥΣΤΟ


http://polsemannen.blogspot.com/2007/11/blog-post_28.html
http://polsemannen.blogspot.com/2007/12/tv4.html
http://polsemannen.blogspot.com/2007/12/tv4-2.html
http://polsemannen.blogspot.com/2007/12/tv4-3.html
http://polsemannen.blogspot.com/2007/12/la-sudoise-tv4-4.html

Οι παραπάνω σύνδεσμοι, εξετάζονται ενιαία, ως πακέτο. Ο ένας αποτελεί συνέχεια του άλλου. Άπτονται ενός ενδιαφέροντος θέματος.
Μια αξιόλογη και ολοκληρωμένη παρουσίαση, για την οποία συγχαίρω τον θρυλικό Κάρολο Πολσεμάνογλου.
(Εύγε Κάρολε! Άφεριμ!!!)

Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2007

STOP NUCLEAR BOMBS, ΟΡΕ, ΔΙΟΤΙ ΕΙΜΕΘΑ ΕΙΣ ΚΡΙΣΙΜΟΝ ΗΛΙΚΙΑΝ !
Το μέλλον, το δικό μου τουλάχιστον μέλλον, προδιαγράφεται στο χρώμα του αμέθυστου. Του μη-μεθυσμένου, δηλαδή.
Αδιανόητα πράγματα συμβαίνουν γύρω μας.
Σάββατο προς Κυριακή εβγήκα ο φτωχός εν Εξαρχείοις, και άθλιός τις βομ-βάρμαν, αντίς να σεβαστεί την ηλικία μου και την αγωνίαν μου δια το μέλλον του έθνους, με ετσάκισε διά του βομβαρδιστικού παλιο-ποτού του. Ομιλούμε, έχασα το φως μου. Δεν υπερβάλλω. Ούτε πιτσιρικάς δεν είχα πάθει τέτοια ζημνιά. Με ένα-δυο ποτάκια... Τι μπορεί να μου έδωσε να πιώ (και το ήπια, ο τριμάλθαξ...)
Τι τραβάει ο άνθρωπος εν τοις γεράμασί του, εάν πέση εις τας χείρας βομ-βαρ-δυστών...

Κακήν-κακώς εσύρθην εις την οικίαν μου, εκοιμήθην βαρύτατα, και ότε ήνοιξα τους οφθαλμούς μου, ήνοιξα και την τηλεόραση ο πτωχός, πλην έπεσα πάνω εις το βίνδεοκλίπ των -κατά τα άλλα συμπαθεστάτων- "Rammstein", υπό τον τίτλον "Mann Gegen Mann" και μιλάμε εκόντεψα να γελάσω και να κλάψω ταυτοχρόνως, με έπιασε μια κατάθλιψη, γιατί ορέ συ να έρχεται η κακογουστιά να αποτελειώσει το έργο του βομβαρδιστού-βομ-βάρμαν? Πως μας επλημμύρισεν τόση πλέον κακογουστιά?
Ω, θεοί, σε τι κόζμον ζω, ο τάλας εγώ?
Και ναι μεν εγώ παιδιά δεν έχω, ωστόσο, ορισμένοι άλλοι έχουσι παιδιά.
Τους καλώ να τα προσέχουν, ότι αι ημέραι εισίν πονηραί.
Ήτοι, να τα προμηθεύουν με ποτό από το σπίτι, ώστε να έχουσι το κεφάλι των ήσυχον. Διότι μιλάμε, θα τα θερίσουν τα παιδιά οι κερατάδες με τα κωλοποτά των...
Και επίσης, να απαγορευθώσι δια νόμου τα βινδεοκλίπια εις τους Rammstein. Ας μείνουν εις τα τραγούδια, δεν είναι ανάγκη να τα βινδεοκλιπούν κιόλας...

Τι να πω...
Μιλάμε, τα έχω πάρει πολυτρόπως... Και θα ιδρύσω κίνημα ενάντια εις την περιρρέουσα καφρίλα...