ΙΧΩΡ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ

Θυμάμαι, πριν κάτι χρόνια και ενώ ήμουν απασχολημένος με το perikallosproject, κάποιος γνωστός ήρθε στο σπίτι μου και μου είπε με στόμφο την εξής μεγαλεώδη ατάκα:
"Όπου να'ναι θα αφυπνισθούν στους Έλληνες τα γονίδια Ιχώρ".
Θυμάμαι ότι μόλις συνειδητοποίησα τι αμόλησε ο στόμας του, με έπιασε ένα τρελό γέλιο, λίγο έλειψε ν' αρχίσω να κυλιέμαι στο πάτωμα κρατώντας την κοιλιά μου από τα πολλά γέλια.

Η λέξη "μήτηρ" είναι μια λέξη που όλοι οι νεοέλληνες καταλαβαίνουν -ή νομίζουν πως καταλαβαίνουν.
Το ίδιο και η λέξη "αστήρ". Το ίδιο και η λέξη "φωστήρ".
Το ίδιο και η λέξη "νέκταρ". Όλοι οι νεοέλληνες την καταλαβαίνουν -ή νομίζουν πως την καταλαβαίνουν. (Βέβαια αν την καταλάβαιναν δεν θα έφτιαχναν "νέκταρ πορτοκαλιού" ας πούμε... αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία).

Η λέξη "ιχώρ", αντίθετα, είναι μια λέξη που δεν καταλαβαίνει κανείς νεοέλλην. Ακούγεται ως ξενική, ξενίζονται και παραξενεύονται οι νεοέλληνες συνάνθρωποι όταν ακούνε τη λέξη "ιχώρ". Τους θυμίζει λέξεις όπως "σέντερ-φορ", "εκουαδόρ", "ματαντόρ" και τέτοια. Και δεν κάθονται να διαβάσουν κάνα βιβλίο να ξεστραβωθούνε, αλλά προτιμούν να κάθονται και να γοητεύονται από την παράξενη λέξη "ιχώρ".
Πάνω σε αυτό το ξένισμα και το παραξένισμα είναι που πατάει ο κάθε απίθανος προκειμένου να δημιουργήσει τη δικιά του παραμυθολογία.
Και κάπως έτσι, στα πλαίσια μιας μειοψηφικής παραμυθολογίας, έφτασε και ο φιλαράκος μου να μιλάει για την αφύπνιση των "γονιδίων ιχώρ". Κάπου το είχε ακούσει, του άρεσε, το γούσταρε και το επαναλάμβανε.

Η λέξη ιχώρ έχει πολύ παλιά καταγωγή.
Ο πρώτος που τη λάνσαρε στην πιάτσα ήταν ο παππούς μου ο Όμηρος, όταν μίλησε σχετικά με τον ιχώρα (και όχι "σχετικά με το ιχώρ" που λένε οι στούρνοι. Διότι η λέξη είναι αρσενικού γένους: Ο Ιχώρ, του ιχώρος, τον ιχώρα κλπ). Είπε λοιπόν ο θείος (και παππούς μου) Όμηρος σχετικά με τον ιχώρα ότι είναι:
"άμβροτον αίμα θεοίο ιχώρ, οίός περ τε ρέει μακάρεσσι θεοίσιν.
Ου γαρ σίτον έδουσ', ού πίνουσ' αίθοπα οίνον,
τούνεκ' αναίμονές εισι και αθάνατοι καλέονται". (Ιλιάδα Ε)

Ο Όμηρος ήταν σοβαρός άνθρωπος. Σαν σοβαρός άνθρωπος, έκανε τη λογική σκέψη:
Ωραία, στο έπος θέλω να βάλω μια σκηνή όπου ο Διομήδης θα τραυματίζει μία θεό (Η θεός, της θεού). Αλλά τι στα κομμάτια, κοτζάμ θεό θα βάλω να τρέχει αίμα από το τραύμα της? Ζαμαί!
Αίμα έχουν ΜΟΝΟ οι θνητοί, άνθρωποι και ζώα.
Για ποιό λόγο έχουν αίμα οι θνητοί, άνθρωποι και ζώα?
Γιατρός δεν είμαι (είπε ο Όμηρος), αλλά κάτι μου λέει ότι το αίμα έχει να κάνει με αυτά που τρώνε και πίνουν οι θνητοί: Σιτάρι, νερό, κρασί, βρούβες, κολοκύθια, μπιφτέκια κλπ.
Όμως οι θεοί (συνέχισε ο Όμηρος) δεν τρώνε και δεν πίνουν τέτοια. Επομένως, λογικά οι θεοί είναι "αναίμονες". Ήτοι δεν έχουν αίμα. Όποιος έχει αίμα είναι θνητός. Όποιος δεν έχει αίμα είναι αναίμων και αθάνατος. Επομένως οι θεοί είναι αναίμονες και αθάνατοι. Τελεία και παύλα, ποιητική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα.
Κάτι τέτοια σκεφτόταν ο Όμηρος αλλά κόντευε να φτάσει σε ποιητικό αδιέξοδο, ώσπου τελικά η Μούσα του έριξε μια φλασιά που τον έκανε να μονολογήσει:

"Βοήθα ω Μούσα, διότι ο στίχος μου λέει πως οι θεοί δεν τρώνε σίτο και δεν πίνουνε αίθοπα οίνο και γι' αυτό είναι αναίμονες. Όμως, όπως θα παρατηρήσει μετά από αιώνες ο μελετητής μου ο Πορφύριος, "και τα σκουλήκια δεν τρώνε επίσης σίτο και δεν πίνουν κρασί και είναι επίσης αναίμονες". Πολύ με τσαντίζει ο Πορφύριος. Να του ρίξω μια σφαλιάρα?
Ώπα! Για στάκα ένα λεπτό Μούσα... Τι είπαμε ότι τρώνε οι θεοί? Αμβροσία δεν τρώνε? Τι σημαίνει αμβροσία? Στερητικό α + βροτός δε σημαίνει? Δηλαδή αυτό που δεν τρώνε οι βροτοί, δηλαδή οι θνητοί, δε σημαίνει? Δηλαδή αμβροσία είναι η τροφή που δίνει αθανασία στους αθάνατους. Γουάου!
Ωραία, θα του το τρίψω στη μούρη του Πορφύριου! Θα αναγκαστεί να παραδεχτεί ότι οι σκώληκες δεν τρώνε αμβροσία!
Και τι πίνουν οι θεοί? Νέκταρ δεν πίνουν? Τι σημαίνει νέκταρ? Εκ του "νέκ-υς" και του "ταρ" δεν βγαίνει το νέκταρ? Και δε σημαίνει "αυτό που νικάει το θάνατο"? Δηλαδή το ποτό που χαρίζει αθανασία στους αθάνατους. Αργότερα βέβαια, οι απόγονοί μου θα φτιάχνουν νέκταρ πορτοκαλιού, αλλά τι με κόφτει εμένα... Εγώ έπη γράφω, ας τα διαβάσουν να ξεστραβωθούνε... Πάμε παρακάτω ω Μούσα, διότι προβληματίζομαι βαθιά:
Αν λοιπόν το νέκταρ και η αμβροσία είναι λέξεις που τις φτιάξαμε εμείς οι ποιητές υπό την έμπνευσή σου ω Μούσα, για βοήθα την κατάσταση να φτιάξω μια λέξη που να περιγράφει το "θεοίο αίμα", και κατά προτίμηση να τελειώνει σε -ώρ για να μου κάνει στο ποιητικό μέτρο, και για να μπερδεύονται οι δημοτικιστές απόγονοί μου.... Λέξη σε -ωρ λοιπόν... "Θαβώρ" δε μας κάνει, το έχουν καβαντζώσει οι εβραίοι. Ούτε "Αμόρ", το έχουν καβαντζώσει οι Ισπανοί.
Να 'σαι καλά ω Μούσα και το βρήκα: "Ιχώρ" θα λέγεται το "άμβροτον θεοίο αίμα" και θα παράγεται από το ρήμα "ίσχω" που είναι αινιγματικό ρήμα, εφόσον από αυτό πηγάζουν τόσο η "ισχνότης" όσο και η "ισχύς". Μαγκιά, ε? Θα τους βάλουμε να ψάχνονται τους απογόνους και να νομίζουν ότι μιλάω για ομάδα αίματος ρέζους ιχώρ!!!"

Κάπως έτσι πρέπει να κατέληξε στη λέξη "ιχώρ" ο Όμηρος, θέλοντας να δώσει ένα όνομα στο αίμα των θεών. Και είχε τη συνείδησή του ήσυχη, διότι σου λέει "σιγά τώρα μην καταφέρει κανείς να δει το αίμα των θεών και να μου πει ότι δεν λέγεται ιχώρ... Μόνο ο Διομήδης το είδε μαζί με καναδυό άλλους, και είναι γνωστό το τέλος τόσο το δικό του όσο και εκείνων που ήταν μαζί του... Θέλει γενναιότητα για να κάνεις να τρέξει το αίμα των θεών, αλλά ακόμα κι έτσι, σου φέρνει γκαντεμιά, και παιδεύεσαι κάτι χρονάκια όξω απ' την Τροία. Ε, σιγά τώρα μην υπάρξουν Διομήδηδες στο μέλλον... Αλλά και να υπάρξουν, θα καταλάβουν ότι μιλούσα ποιητικά όταν χρησιμοποίησα τη λέξη "ιχώρ" που σημαίνει "ορός αίματος"... Δε φαντάζομαι να είναι στούρνοι και να με διαβάζουν φονταμεταλιστικά και κατά λέξη..."
Και είχε δίκιο, εδώ που τα λέμε, άσχετα αν στις μέρες μας τα πράγματα πήραν άλλη τροπή, γονιδιακού τύπου.

Οι αιώνες κύλησαν από τότε, και φτάσαμε σήμερα κάποιοι να ψάχνονται με τα "γονίδια ιχώρ" που λέγαμε στην αρχή.
(Ενδεικτικά: βουαλά, αλλά και βουαλά και βουαλά)
Βέβαια, αν την έψαχναν τη δουλειά λίγο παραπάνω, θα έσβηναν τη λέξη από το λεξιλόγιό τους.
Και αυτό γιατί στην πορεία των αιώνων, η λέξη "ιχώρ" απέκτησε περίεργες έννοιες, πέρα από την έννοια του "ορού αίματος":

Ο Αριστοτέλης ήταν αν μη τι άλλο ένας σοβαρός φιλόσοφος. Αλλά φαίνεται πως για τον ιχώρα δεν είχε δα και την καλύτερη άποψη. Λέει ας πούμε στα "Προβλήματα":
"Το άρρωστο αίμα, γίνεται λεπτότερο από το καθαρό, και όταν λέμε άρρωστο, εννοούμε το αίμα που έχει μιχθεί με τα περιττώματα του εγκεφάλου και έχει γίνει σαν ιχώρ". (Προβλήματα, Επιτομή Φυσικών).
Αλλά και ο Πλάτων, δεν είχε σε μεγαλύτερη εκτίμηση τον ιχώρα, εφόσον στον "Τίμαιο" τσουβαλιάζει τον ιχώρα στην ίδια κατηγορία με τις χολές και τις μύξες:
"...χολάς και ιχώρας και φλέγματα παντοία..." (Τίμαιος, 82)
Στο λεξικό του Ησύχιου, ο ιχώρ σημαίνει "αίμα έμπυον, σεπηδών", που πάει να πει "αίμα γεμάτο πύον, σαπίλα".
Στο "Μέγα ετυμολογικόν λεξικόν" πάλι, ο ιχώρ είναι απλά "το σεσηπός αίμα".
Η πλάκα κορυφώνεται στην λεγόμενη "Παλαιά διαθήκη", όπου στο βιβλίο του κατακαημένου του Ιώβ, οι υποτιθέμενοι 70 μεταφραστές του κειμένου στα ελληνικά, έγραψαν για τον κατακαημένο τον Ιώβ:
"Εξήλθεν δε ο διάβολος από του Κυρίου και έπαισεν τον Ιώβ έλκει πονηρώ από ποδών έως κεφαλής. Και έλαβεν όστρακον, ίνα τον ιχώρα ξύη..." (Ιώβ κεφ. 2) όπου βλέπουμε έκπληκτοι πως τα κακάδια από τις πληγές, οι υποτιθέμενοι εβδομήκοντα τα ονομάζουν και αυτά "ιχώρ".

Τι να πει κανείς...
Προσωπικά, ύστερα από όλα αυτά, εγώ ΔΕΝ θα ήθελα να αφυπνιστούν μέσα μου τα "γονίδια ιχώρ". Βασικά ελπίζω να ΜΗΝ έχω μέσα μου γονίδια ιχώρ... Να είμαι υγιής δηλαδή.

Πέρα από την πλάκα, μου φαίνεται πως υπάρχει και κυκλοφορεί ένα αρκετά αξιόλογο περιοδικό, γραμμένο από γραμματιζούμενους ανθρώπους. Ο τίτλος του περιοδικού είναι "ΙΧΩΡ". Το έχω διαβάσει κάμποσες φορές και δείχνει σοβαρό ως περιοδικό. Το συνιστώ να το διαβάσεις κι εσύ καμιά φορά, καλέ μου αναγνώστη.
Όμως πάντοτε απορούσα για ποιό στην ευχή λόγο διάλεξαν αυτό τον τίτλο για το περιοδικό τους.
Όταν μεγαλώσω, ελπίζω να καταλάβω...

ΜΕ ΤΙΜΕΣ ΑΡΧΗΓΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ...

Κι ενώ όλοι καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα προσμένοντας με χαρμολύπη την ώρα που το Άγιο Φως θα σκάσει μύτη και θα γίνει δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους, σε ένα σχετικά καινούργιο μπλογκ, ο Θέσπης έχει κάνει μια ενδιαφέρουσα δουλειά, αναδημοσιεύοντας ζουμερά αποσπάσματα από το (προφανώς ενδιαφέρον) βιβλίο του Καλόπουλου με τίτλο "Το θέατρο της σωτηρίας".
Ο τίτλος της σειράς δημοσιεύσεων του Θέσπι είναι "Πως κατάφερε και αναστήθηκε ο Χριστός;" και γενικά μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Αν και δεν ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν στο ότι κάποτε έγινε ανάσταση του Χριστού, ωστόσο βρίσκω τη συγκεκριμένη Θέσπεια σειρά δημοσιεύσεων αξιόλογη, και τη θεωρώ σημαντική συμβολή στην αντιμετώπιση της χαρμολύπης των ημερών...


(στη φωτογραφία στιγμιότυπο από τη μεταφορά του αρχηγού κράτους)

ΕΠΙ+ΚΑΙΡΟΣ
(μια εξαιρετικά αδιάφορη συζήτηση με το Λευτεράκη)

-Και δε μου λες ρε Συντ, τι κακό υπάρχει όταν ένα μπλογκ ασχολείται με την επικαιρότητα?
-Κοίτα ρε συ Λευτεράκη. Τι πά να πει επικαιρότητα? Πρόκειται για σύνθετη λέξη. Το ένα σκέλος είναι το επί. Το άλλο είναι ο καιρός. Ξέρουμε τι πά να πει "επί"?
-Αυτό που είναι καβάλα σε κάποιο άλλο?
-Καλά το λες. Επομένως τι είναι επικαιρότητα?
-Κάτι που είναι καβάλα στον καιρό?
-Σχεδόν καλά το λες! Επικαιρότητα είναι αυτό που κάθεται καβάλα στο σβέρκο του καιρού. Καβάλα στο σβέρκο των καιρών.
-Αλήθεια, η σωστή εκφορά της λέξεως πως είναι? Ο σβέρκος ή το σβέρκον?
-Τι να σε πω ρε Λευτεράκη... Μακάρι να'ξερα. Σημασία έχει ότι η επικαιρότητα είναι αυτό που μας κάθεται στο σβέρκο.
-Είμεθα εμείς οι καιροί?
-Όχι, αλλά μπορούμε να γίνουμε. Είμεθα οι καιροί εν δυνάμει. Αλλά δεν το ξέρουμε.

Κάτι τέτοια λέγαμε με το Λευτεράκη πίνοντας το τσιγάρο μας αμέριμνοι, ξέροντας αμφότεροι ότι ζούμε στους καιρούς της κοινωνίας του θεάματος. Και το θέαμα εμπεριέχει την επικαιρότητα ως βασικό του συστατικό στοιχείο.

-Κοίτα ρε συ Λευτεράκη, το δίλημμα υπάρχει και είναι γαμηστερόν: Είτε ασχολείσαι με την επικαιρότητα και έχεις μια κάποια επιφανειακή αναγνωσιμότητα ως μπλογκ, είτε αγνοείς παντελώς την επικαιρότητα και σε διαβάζουν τρεις κι ο κούκος, αλλά σέβεσαι τον εαυτό σου... Εμένα ας πούμε, με διαβάζουν δεκαεννέα κι ο κούκος.
-Τρεις ή δεκαεννέα εκλεκτοί κι ένας εκλεκτός κούκος?
-Κάπως έτσι.
-Δηλαδή δεν ασχολείσαι με το ντόπινγκ στην άρση βαρών, ας πούμε? Δεν πρόκειται να ασχοληθείς?
-Κοίτα, έκανα κάποτε ένα πείραμα: Ασχολήθηκα με Λαζόπουλο-Καρβέλα και έγινε της πουτάνας! Κατακόρυφη άνοδος της αναγνωσιμότητας! Αλλά δε θέλω τέτοιους αναγνώστες.
-Κατάλαβα. Θες λίγους και πγιοτικούς.
-Ακριβώς!
-Επομένως δεν θα ασχοληθείς με το ντόπινγκ.

Και άρχισα να εξηγώ του Λευτεράκη ότι το θέμα δεν είναι το ντόπινγκ, ας πούμε. Ουδόλως είναι θέμα το ντόπινγκ. Το ντόπινγκ είναι θέμα της επικαιρότητας, ενώ η ουσία είναι αλλού. Η ουσία είναι ακριβώς στους ίδιους τους Ολυμπιακούς αγώνες. Άρχισα να του λέω για τον Ίφιτο και δε συμμαζεύεται... Κάπου έφτασε να έχω ξεφύγει από το θέμα. Έφτασα να μιλάω για τον αρχιταλιμπάν αρνησίζωο "Ανώνυμο απολογητή" που έψαξε και βρήκε μορφές ντόπινγκ στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες (και παρ' όλη την ταλιμπανικότητά του, ο απολογητής δεν έχει άδικο-φυσικά δεν πρόκειται να τον κάνω λινκ, διότι απλά είναι μέλος του μελανοχιτωνικού θεάτρου σκιών. Αν δεν ήταν μέλος του θιάσου μελανοχιτώνων σκιών, θα τον έκανα λινκ).

-Εντάξει ρε Συντ, αλλά υπάρχουν και οι ιέρειες, και η ολυμπιακή φλόγα!
-Που λες Λευτεράκη, έτυχε να είμαι έξω από τον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας πρόσφατα (πριν από κάτι εβδομάδες) και σκεφτόμουν αν θα μπουκάρω μέσα ή όχι. Ήξερα τι επρόκειτο να δω. Κάτι παλιοαρχαία. Είχα πάει και πέρσι το καλοκαίρι να τα δω, τα θυμόμουν πως είναι. Δεν είχα και φράγκα, έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε φραπεδιά και εισιτήριο του αρχαιολογικού χώρου. Έκλινα προς τη φραπεδιά. Ειχα πάει πρόσφατα στον αρχαιολογικό χώρο, και να σου πω την αλήθεια δε μου γέμιζε το μάτι και την ψυχή ο χώρος της Ολυμπίας. Πιο καλά ένιωθα όταν είχα πάει στην Ήλιδα.
-Αυτή με τους Επειούς?
-Αυτή. Βέβαια ήταν ένα ίσωμα, αλλά είχε πλάκα να νιώθεις τους κραδασμούς... Ήταν συγκλονιστικοί οι κραδασμοί!
Τέλος πάντων. Είχαμε μείνει εκεί που ήμουν στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου της Ολυμπίας και πίναμε το τσιγάρο μας.
Και ξαφνικά που λες Λευτεράκη, σταματάει ένα πούλμαν μπροστά μας και βγαίνουν κάτι ιέρειες σαν τα κρύα τα νερά. Ε, μαλάκας δεν είμαι, αποφάσισα να τις ακολουθήσω, ομορφογυναικομανής ων. Έβγαλα στα γρήγορα εισιτήριο και τις ακολούθησα ασθμαίνοντας στον ανήφορο. (Έβγαλα και αναμνηστική φωτό με φόντο τις ιέρειες, αλλά δεν είναι της παρούσης).
-Όταν λέμε ιέρειες, εννοούμε ιέρειες?
-Εντάξει, μέτραγαν ως γκόμενες. Αλλά όχι, όταν λέμε ιέρειες ΔΕΝ εννοούμε ιέρειες!!!
-Μα αν δεν εννοούμε ιέρειες, τότε τι εννοούμε ως ιέρειες?
-Θα σε γελάσω... Πάντως ήταν ωραία κορίτσια! (Η κοινωνία του θεάματος... που λέγαμε...)
-Ε, ρε μαλάκα Συντ, έπρεπε να βγάλεις αναμνηστικό βίντεο!!!
-Μη σε νοιάζει: Αν και μας πήραν τις βιντεοκάμερες στην είσοδο, βγάλαμε και βιντεάκι από τις πρόβες των ιερειών πριν να μπουν στο στάδιο, μπροστά από το ιερό της... θα σε γελάσω: της Δήμητρας? της Ρέας? της Ήρας? Όλων μαζί? Δεν θυμάμαι. Τελοσπάντων. Είχαμε κρυφή κάμερα. Εμείς και κάτι Κινέζοι. Πάντως υπήρχε ένας τρόμπας φύλαξ που έκανε σωματικό έλεγχο για κάμερες. Δημόσιος υπάλληλος, καταλαβαίνεις... Του δώσαμε κάτι μπαγκάζια και νόμιζε ότι μας πήρε τις κάμερες...
-Ωραία. Και τελικά οι ιέρειες τι ιερόν έκαναν?
-Κι εγώ ακόμα αυτό ψάχνω...
-Δεν ιεροπράξανε δηλαδή?
-Μπα, ήτανε εκεί και ιεροχαζολογούσανε...
-Μαλακία σου Συντ... Έπρεπε να ιερο-δημοσιοποιήσεις την παρουσία σου! Να βγάλεις φωτο στο ίντερνετ! Στο γιουτουτέτοιο. Ή έστω να πάρεις μέρος στο ιεροχαζολόγημα, ιεροκαμακώνοντας!
-Μπα, δεν είχα ιεροελπίδες, δεν είμαι και τόσο ιερόμορφος...
-Ιεράσχημος είσαι!
-Περίκαλλος όμως!
-Κρόνειος είσαι!
-Α, ξέχασα να σου πω ότι στο Κρόνειο είχαν φορέσει ένα πράσινο καλσόν!
-Καλσόν?
-Ναι, για να δείχνει πράσινο στην τηλεόραση, του είχανε φορέσει ένα πράσινο καλσόν.
-Μιλάμε για το λόφο που είχε καεί πέρσι το καλοκαίρι?
-Ναι. Αντί να τον βάψουν πράσινο (ή έστω να τον αναδασώσουν) του φόρεσαν ένα πράσινο καλσόν. Μερικοί το είπαν μοκέτα.
-Έτσι όπως σε κόβω Συντ, θα σου πήγαινε μια μοκέτα του Αλ Πατσίνο...

Κάπου εκεί αρχίσαμε να λέμε περί της ολυμπιακής φλόγας και πίπες. Και περί του πως άναψε η φλόγα στις πρόβες και αν υπήρξε καύσιμον. Και περί του εάν οι Κινέζοι θα έπρεπε να δικαιούνται (απλώς να δικαιούνται) συμμετοχής στους ολυμπιακούς αγώνες.

-Και δε με λες ρε Συντ, πως τους κόβεις τους Θιβετιανούς και το "Λευτεριά στο Θιβέτ"?
-Τι να σου πω ρε μάστορη... εδώ εμείς έχουμε την πολιτεία του Άθω και μας έχει ζαλίσει τ' αρχίδια η πολιτεία του Άθω... Γενικά είμαι αντίθετος στις καλογερικές πολιτείες.
-Μα κάποιοι ομοϊδεάτες και ομόθρησκοί σου έβγαλαν ψήφισμα συμπαράστασης στο Θιβέτ...
-Και τώρα τι θες να κάνω εγώ? Να τραβήξω τις κοτσίδες μου ή να σκίσω τα προικιά μου? Άσε που αυτοί είναι ομόθρησκοί μου, αλλά εγώ δεν είμαι θρήσκος...

Και άρχισα να του εξηγώ ότι είναι άσχημο πράμα το τριπ της επικαιρότητας. Ότι είναι άσχημο πράμα το τριπάκι να βγάζεις ψηφίσματα και επιστολές στην πρώτη ευκαιρία, διότι η επικαιρότητα είναι μια εκδικητική κουφάλα και καργιόλα, που την έχει στημένη στη γωνία για να επιτεθεί σε αυτούς που την αγάπησαν...

-Λευτεράκη, το θέμα είναι και το ζητούμενο είναι κάτι που να υπερβαίνει και το θέαμα και τους καιρούς και την επικαιρότητα. Αυτή τη συζήτησή μας, ας πούμε, θα τη βάλω στο μπλογκ μόνο όταν θα έχει καταντήσει ανεπίκαιρη... Για να έχει μια διαχρονικότητα και έναν υπερ-ρεαλισμό.
-Υπερ-ρεαλισμός? Σουρρεαλισμός?
-Με δεδομένο ότι το θέαμα ΔΕΝ είναι η πραγματικότητα, ίσως θα έπρεπε να μιλάμε για απλό ρεαλισμό. Δηλαδή για μια επιστροφή στο ρεαλισμό. Δηλαδή για μια επιστροφή στο παρελθόν. Στη φυσικότητα. Στον πυρήνα των γεγονότων.
-Τι με λες ρε Συντ? Το θέαμα δεν είναι η πραγματικότητα?
-Ναι σου λέω! Πέρα από τις παπαριές του Γκυ Ντεμπόρ και του Γκυ ντε Μοπασάν. Πίσω από αυτό που βλέπουμε κρύβεται κάτι άλλο, και πίσω από αυτό κρύβεται κάτι άλλο, και πίσω από αυτό κρύβεται κάτι άλλο... και πάει λέγοντας. Μέχρι να φτάσουμε στις ρίζες των πραγμάτων. Γιατί τα πράγματα έχουν πολλές ρίζες, και άσε τους μαλάκες να λένε ότι όλα μπορούν να αναχθούν στο ένα. Εγώ σου λέω ότι όλα μπορούν να αναχθούν σε πολλά. Σε πολλούς.
-Θεούς?
-Θεούς?
-Όπως ο διάολος έχει πολλά ποδάρια?
-Δεν ξέρω αν ο διάολος είναι σαρανταποδαρούσα.
-Πάντως είναι κατσικοπόδαρος.
-Όχι, κατσικοπόδαρος είναι ο Παν, αν έχεις ακουστά. Αλλά είναι φίλος μας.
-Παναγιά μου!
-Άρτεμις να λες.
-Ύμνος στην Αρτέμιδα-Σπονδή-θυμίαμα? Αλήθεια, έχουμε θυμίαμα?
-Έχουμε. Άναψέ το...
-Το ανάβω!

Και τότε ανάψαμε το θυμίαμα, που ως λέξη προέρχεται από το "θυμ" από το οποίο προέρχεται και ο θυμός αλλά και το θυμάρι. Και το ρήμα "θυμάμαι".
Και ο τύμβος, ενδεχομένως...
Κατά προέκταση και η Άνω Τούμπα...
(Αλλά ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα, το οποίο ήταν ο τάφος-τύμβος αλλά και τούμπα της επικαιρότητας. Και τούμπαλιν).

ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΕΡΓΟΝ ΤΕΧΝΗΣ


Δεν έχω τίποτα με τις μετονομασίες οδών. Το αντίθετο! Τις βρίσκω συναρπαστικές, εφόσον συχνά οδηγούν σε χαώδεις καταστάσεις που αναπτύσσουν την ευστροφία:
Για παράδειγμα, θέλει φαντασία να υποθέσεις ότι μπορεί να είσαι ταυτοχρόνως τόσο στην "οδό Πατησίων" όσο και στην "οδό 28ης Οκτωβρίου", ας πούμε. Τέτοιες καταστάσεις σε βάζουν στο τριπ της πολυστασίας, αλλά και σε γόνιμες εσωτερικές αναζητήσεις του στυλ "Από που έρχομαι?" "Που πάω?" "Που βρίσκομαι?" κλπ...

Όμως οι σχετικές φωτό που δημοσίευσε η ΑΦΑΙΑ φρονώ ότι έχουν και ιδιαίτερο αισθητικό ενδιαφέρον!



Ναι κύριοι!
Δεν ξέρω σε ποιά περιοχή έγινε η συγκεκριμένη μετονομασία οδού, αλλά πολύ την κάνω κέφι! Διότι αμάν πια με τις οδούς Οιδίποδος και του κάθε Οιδίποδος!
Ναι λέμε! Εμπρός για περισσότερες οδούς Αγίας Αικατερίνης! Διότι, στο φινάλε, ήτο και αγία η αγία...