Παρασκευή, Αυγούστου 29, 2014

Γκαντέμικος μυητικός λόγος

Ο μυητικός λόγος οφείλει να ξεχωρίζει επειδή όχι μόνο είναι μεστός νοημάτων και σημαινομένων, αλλά και επειδή δίνει σαφές νόημα ακόμα  κι όταν ακουστεί/διαβαστεί απ' την ανάποδη.

Τυπικό παράδειγμα η περίπτωση του Τάκη Μουσαφίρη και των όσων είχε πει σε μια παλιά του συνέντευξη -τα οποία, παραδόξως, ακόμα κι αν τ' ακούσει απ' την ανάποδη κάποιος, διατηρούν ατόφιο το νόημά τους -αν δεν το επεκτείνουν κιόλας. (Κλικ εδώ).

Από το μεγαλειώδες σε όγκο και σε ποιότητα έργο του Τάκη Μουσαφίρη, ας εντρυφήσουμε στον ύμνο του καλού γκαντέμη. Ας βάλουμε τον ύμνο να παίξει απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, να παιανίσει το πικάπ κάνοντας να ουρλιάξει η ψυχή του πονεμένου γκαντέμη και ν' ακουστεί μέχρι τις εσχατιές του σύμπαντος το παράπονο.

Ό,τι πιάνω εγώ στα χέρια καταστρέφεται
κι ό,τι μου χαρίζουν γράφει "Επιστρέφεται". 

Δημήτρης Μητροπάνος, Τάκης Μουσαφίρης, Ό,τι πιάνω εγώ στα χέρια

Τρίτη, Αυγούστου 26, 2014

Μεγάλος κίνδυνος για τον νότιο νομό Σερρών από τις ανασκαφές στην Αμφίπολη

Επιστροφή και ας ασχοληθούμε λίγο με τις ανασκαφές στην Αμφίπολη. 

Σε σχέση με τις ανασκαφές στην Αμφίπολη πολλά λέγονται και πολλά ακούγονται. Ελάχιστοι όμως έχουν ασχοληθεί με έναν σημαντικό κίνδυνο που -πιθανόν- θα προκύψει από τις ανασκαφές. 
Αντιγράφω από το emmanouilpapas.blogspot.com που πρώτο τόλμησε να αναδείξει τον κίνδυνο!

Όπως κάθε πολίτης αυτής της χώρας έτσι και εγώ παρακολουθώ στις ειδήσεις την ανασκαφή ενός τάφου στην Αμφίπολη Σερρών. Σαν κάτοικος όμως του νομού ενίσταμαι και απορώ πως σε εκείνο τον χώρο, ενώ έχει κληθεί η αστυνομία να τον εποπτεύει, δεν σκέφτηκε κανείς –σκόπιμα;-  ότι στον χώρο υπάρχουν κίνδυνοι πέραν της αντιμετώπισης από ένα αστυνομικό όργανο.

Είναι γνωστό από τους άγιους πατέρες της εκκλησίας μας, ότι στους χώρους αυτούς των ειδωλολατρών, όπως ναοί, τάφοι κλπ… κατοικούν δαίμονες, οι οποίοι προφανώς έμειναν κλεισμένοι αιώνες στα έγκατα της γης. Τώρα με το άνοιγμα του τάφου, και εάν δεν έχει εξαγνιστεί κατά τους παλαιούς χρόνους, προφανώς θα βρεθούμε μπροστά σε μία ανεξέλεγκτη έξοδο δαιμόνων στην περιοχή. Μην ξεχνάμε ότι ο λόφος βρίσκεται πλησίον πολυσύχναστης οδού, την οποία χρησιμοποιούν ανυποψίαστοι λουόμενοι, επισκέπτες των εκεί κοντινών παραλιών. Σκεφτείτε τι κίνδυνο διατρέχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, εάν συμπέσει να ταξιδεύουν στην περιοχή, την ώρα που θα εξέλθουν τα φοβερά δαιμόνια των ειδωλολατρών από τον τάφο. 

Πρέπει επομένως να ληφθούν μέτρα ιδιαίτερης προσοχής, τα οποία θα πρέπει να συζητηθούν από το επιστημονικό τμήμα της ιεράς συνόδου και των θεολογικών σχολών. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί τόσο απλά το ζήτημα των δαιμονίων. Για παράδειγμα δεν ενδείκνυται η χρήση σταυρών στις εισόδους, όπως πρότειναν κάποιοι αφελείς, διότι στην θέα του σταυρού και όπως γνωρίζουμε από τον βίο του Αγίου Νικολάου, θα καταρρεύσει ολόκληρος ο τάφος, και θα έχουμε θύματα. 

Στον χώρο θα πρέπει να υπάρχουν καθ’ όλη την διάρκεια των ανασκαφών ιεροί μας παπάδες, με ειδικότητα στην αντιμετώπιση δαιμονίων και εξορκισμών για την θεραπεία τυχόν δαιμονισμού, κάποιου εκ των ανασκαφέων. Οι οποίοι ανασκαφείς εργαζόμενοι, θα πρέπει καθ’ όλη την διάρκεια της εργασίας τους, να έχουν στο στόμα τους αντίδωρο. Επίσης την στιγμή που θα αποσφραγιστεί ο τάφος, καλό θα είναι να παρευρίσκεται ο ίδιος ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτας, να διακοπεί η κυκλοφορία στην παρακείμενη οδό και να εκκενωθούν οι διπλανοί οικισμοί Μεσολακιάς και Αμφιπόλεως. Τέλος θα πρέπει να ληφθεί ειδική μέριμνα για το κοντινό μοναστήρι της Λυδίας της Φιλιππησίας, καθώς γνωρίζουμε ότι οι δαίμονες ερεθίζονται ιδιαίτερα με τους μοναχούς και τις μοναχές.

Ελπίζω να ληφθούν άμεσα όλα τα απαραίτητα μέτρα από την εν Χριστώ κυβέρνηση μας 
και ειδικότερα από την ευσεβή Γ.Γ  του υπουργείου πολιτισμού κυρία Μενδώνη.

Κυριακή, Αυγούστου 10, 2014

Οι «συγγραφείς» ως πρεσβευτές του Ισραήλ

Του Απόστολου Λυκεσά

Ενόσω η θηριωδία στη Γάζα εξελίσσεται, -ας ελπίσουμε ότι θα μακροημερεύσει η ανακωχή- για μια στιγμή, ας σταθούμε και μέσα στο Ισραήλ. Αναλογίζομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν κατ’ αρχήν αρνηθεί να πάρουν τα όπλα και να συμμετέχουν στο έγκλημα. Νέα παιδιά, κατά βάση, αρνούνται την συμμετοχή στο μακελειό και το πληρώνουν φυσικά με φυλάκιση και κυρίως το στίγμα του προδότη. Ύστερα, αναλογίζομαι όλους αυτούς που δεν δέχονται τις αιτιάσεις και τις δικαιολογίες του κράτους τους και σθεναρά διαδηλώνουν και γράφουν την άποψή τους εναντιούμενοι στο έγκλημα που η πατρίδα τους διαπράττει. Κι αυτοί με τη σειρά τους το πληρώνουν ακριβά και, κυρίως, κολλάνε και σε αυτούς την  ρετσέτα του προδότη. Ύστερα αναλογίζομαι, τι στα κομμάτια έχουν γίνει όλοι αυτοί οι συγγραφείς που μας τους πλάσαραν τα τελευταία χρόνια ως εκπροσώπους του φιλειρηνικού κινήματος. Που είναι χαμένοι; Κλειδοστόμιασαν; Τους κρατάει κανένας το χέρι πάνω από τα πληκτρολόγια; Εδώ ο 95χρονος Έρνστ Ρόζενταλ επιζήσας του Άουσβιτς διαλαλεί «όχι στ’ όνομά μου το έγκλημα», η Αμίρα Χας γράφει από την Ραμάλα πύρινες ανταποκρίσεις ακόμη και η υφυπουργός εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας παραιτείται, που είναι οι «φιλειρηνιστές συγγραφείς» του Ισραήλ;Τι ρόλο έχουν παίξει οι άνθρωποι αυτοί όλα τα προηγούμενα χρόνια, που εμφανιζόταν ως άνθρωποι του μέτρου και της λογικής, της «δίκαιης» λύσης, που πάντα βρίσκεται... στη μέση; Μάλλον είναι εκεί που ήταν πάντα ταγμένοι. Στην υπηρεσία της προπαγάνδας των σιωνιστών. Δεν είναι δική μου η διαπίστωση. Έχει γίνει εδώ και χρόνια από εκείνους τους ισραηλινούς που αρνήθηκαν να υπηρετήσουν την ανηθικότητα με την επιδεξιότητα που το σύγχρονο μάρκετινγκ διαθέτει και πλασάρει.

Το 2007 κυκλοφόρησε στη Γαλλία και, το 2011 μεταφράστηκε στη γλώσσα μας, ένα βιβλίο αποκαλυπτικό όσων προανέφερα. Το έγραψε ο ισραηλινός ποιητής Γιτζάκ Λαόρ και έχει τίτλο «Ο μύθος του φιλελεύθερου σιωνισμού – Οι «Συγγραφείς της ειρήνης» στο Ισραήλ» (από τις εκδόσεις Άγρα, σε εξαιρετική μετάφραση από τον Σάββα Μιχαήλ). Στον πρόλογο κιόλας ο Ζοσέ Σαραμάγκου διευκρινίζει ότι, ο συγγραφέας του βιβλίου, μας εξηγεί γιατί «η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού φαίνεται να έχει αποφασίσει να στηρίξει την κυβέρνηση στις πιο ακραίες της θέσεις σχετικά με την αντιμετώπιση των Παλαιστινίων» η οποία χαρακτηρίζεται « από περιφρόνηση και μισαλλοδοξία, γεγονός το οποίο σε πρακτικό επίπεδο έχει οδηγήσει στο ακραίο σημείο της άρνησης κάθε ανθρώπινης ιδιότητας στον παλαιστινιακό λαό, φθάνοντας μάλιστα, μερικές φορές, στην άρνηση του βασικού δικαιώματος στην ύπαρξη».

Από την πρώτη κιόλας πρόταση του Λαόρ καταλαβαίνουμε τι θα ακολουθήσει: «Παρ όλες τις διαμαρτυρίες του για την εχθρότητα που επιδεικνύουν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, το Ισραήλ απολαύει προνομιακής μεταχείρισης στην Ευρώπη» και σαφέστερα παρακάτω γράφει «...η Ευρώπη μέσα από εμάς, ενίσχυσε το μίσος της για το Ισλαμ και του Άραβες: Το Κράτος μας, που παρουσιάζεται σαν ο κληρονόμος των θυμάτων του Ολοκαυτώματος(που τα περισσότερα «διαφέρανε πολύ από τους σύγχρονους Ευρωπαίους» και τα οποία τα κοροιδεύανε με τα ίδια λόγια που χρησιμοποιούν σήμερα για να διαπομπεύσουν τους προσηλωμένους στη μουσουλμανική παράδοση) άνοιξε τον δρόμο για την επιστροφή του αποικιακού».

Ο Λαόρ, ανατέμνει την κοινωνία του Ισραήλ, μιλά για το παρελθόν των Εβραίων της Αφρικής και της Ρωσίας, των Ευρωπαίων φυσικά, και τις διαφορές της κουλτούρας τους την οποία απαρνούνται για να γίνουν Ισραηλινοί. Μιλά ανυπόκριτα για τις σχέσεις με τους παλαιστίνιους, την παράταση της αδικίας, τις σφαγές για τις οποίες ντρέπεται, την προπαγάνδα που εμφανίζει πάντα τους παλαιστίνιους σαν τον σατανά, τις συμφωνίες που δεν τηρήθηκαν, όσα θυμόμαστε, εν ολίγοις, από το παραμύθι που μας έχουν σερβίρει τα μίντια τις τελευταίες δεκατείες.

 Κι ύστερα ασχολείται με τους «συγγραφείς της ειρήνης» και, τους δύο πλέον γνωστούς, τον Αμός Οζ και τον Αβραάμ Γιεοσούα. Τους σχολιάζει μέσα από τα λογοτεχνικά τους κείμενα και μέσα από τις συνεντεύξεις τους. Τραβάει το πέπλο σεβασμού που επιδεικνύει η κριτική στη δύση, αναδεικνύει τον προπαγανδιστικό τους λόγο και, τονίζει, γιατί η δύση τους αντιμετωπίζει ως ιεροκήρυκες του «δικαίου». Διότι, όπως λέει ο Λαόρ, στη Γαλλία για παράδειγμα τους αντιμετωπίζουν έτσι «γιατί ο λόγος τους είναι γεμάτος από πρωτόγονες εικόνες, γιατί ανταποκρίνεται στον γαλλικό ρατσιστικό λόγο για τους μετανάστες... η παλιά ξενοφοβία βρήκε τους νέους της προφήτες». Επιπλέον, λέει ο Λαόρ, οι συγγραφείς αυτοί σιωπούν. Για τις σφαγές στη Ράφα, τη Γάζα και την Τζενιν  η σιωπή τους αυτή είναι πολύτιμη. Με αξιοθαύμαστη γενναιότητα ο ποιητής αυτός θέτει και απαντά στο ερώτημα των ερωτημάτων: «Χρησιμοποιούν τη γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης για να αρνηθούν ότι συμβαίνει στους Παλαιστίνιους; Βεβαίως και ναι. Όταν ο Elie Wiesel, Ο Κλώντ Λάντσμαν ή κάθε άλλος υπέρμαχος της μνήμης του Ολοκαυτώματος στρατολογείται για να υπερασπίσει το Ισραήλ, το κάνει, όπως όλοι ξέρουμε, στο όνομα των επιζησάντων και των θυμάτων – δηλαδή στο όνομα του κράτους του Ισραήλ. Τα όρια μεταξύ Εβραίων και Ισραηλινών είναι ασαφή, οι ρόλοι που τους βάζουν να παίξουν είναι μπερδεμένοι, κάτω από τη  μία και μοναδική ταμπέλα:θύματα» οπότε καταγγέλλει όλους όσους κερδοσκοπούν με το συναίσθημα «η ρητορεία όμως αυτή πάει πάντα χέρι χέρι με έναν συναισθηματικό εκβιασμό: Εσείς, που μας είχατε κάνει θύματά σας, δεν έχετε συγχωρεθεί ακόμα γιατί υπάρχουν αντισιωνιστές ανάμεσά σας».

Φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί ο Λαόρ: «οι συγγραφείς δεν είναι πρεσβευτές» αλλά έχει να αντιπαλέψει πρεσβείες, ινστιτούτα, μορφωτικούς ακόλουθους, εκδοτικούς κολλοσούς, ατζέντηδες, μάνατζερ, διαφημιστές και κυβερνήσεις. Γι αυτό, παρατηρεί ο Λαόρ, μόλις κυκλοφορεί ένα βιβλίο αυτών των συγγραφέων όλες οι εφημερίδες της δύσης λένε το ίδιο πράγμα με τα ίδια μάλιστα λόγια του δελτίου τύπου ενώ για τον Λαόρ και άλλους σαν κι αυτόν τους σκεπάζει η σιωπή.

Διαβάστε το βιβλίο του Γιτζάκ Λαόρ  ως διαχρονική μαθητεία στα γενόμενα, πέρα από την ειδησεογραφία. Αξίζει και μόνο για να σταθείτε μια στιγμή δίπλα σε έναν γενναίο ποιητή.

Πηγή: alterthess.gr

Σάββατο, Αυγούστου 09, 2014

Αθωνίτες Ζαπατίστας ΙΙ

Το καλό με το διαδίκτυο είναι ότι ενώ αφ' ενός ενημερώνει έγκαιρα (ώστε να μην έχουμε αυταπάτες), αφ' ετέρου δίνει άμεσες απαντήσεις σε τυχόν παρεξηγήσεις που προκύπτουν από την πρωτογενή ενημέρωση:

Αθωνίτες Ζαπατίστας

Το σύνθημα των Ζαπατίστας, «όλα για όλους, τίποτε για μας», χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας για να περιγράψει τον τρόπο ζωής των πατέρων στον Άθω. Μια φράση που θυμήθηκε συνομιλώντας επί μιάμιση ώρα με τη μεγαλύτερη ίσως μορφή του σύγχρονου αγιορείτικου μοναχισμού, τον Βασίλειο Γοντικάκη, πρώην ηγούμενο («προηγούμενο») της Μονής Ιβήρων. Μια φιλοσοφικού περιεχομένου συνομιλία, που εμπεριείχε και αναφορές, μεταξύ άλλων, στον Ηράκλειτο και τον Νίτσε.

Ολοκληρώνοντας πάντως ο Αλ. Τσίπρας και τα άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (Γ. Αμανατίδης, Ν. Παππάς, Μ. Λυκόπουλος) τη διήμερη παραμονή τους στο Άγιο Όρος -αναχωρούν σήμερα το πρωί- με επίσκεψη στις Μονές Ιβήρων, Σίμωνος Πέτρας και Ξενοφώντος, το συμπέρασμα είναι ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κέρδισε με τη στάση του.
¨
Ετσι θέτει το ζήτημα το σάϊτ της Αυγής.

Κι ύστερα αναρωτιέσαι, καλέ μου αναγνώστη, πως γίνεται Αυγουστιάτικα ο ουρανός να είναι μονίμως συννεφιασμένος...
Όχι, δεν μας ψεκάζουν. Άλλο είναι που φταίει.


Παρασκευή, Αυγούστου 08, 2014

Ποτέ από τη λεωφόρο αν θες να κερδίσεις στο στοίχημα


Σκοτώστε με έξω απ το προπατζίδικο
Καθώς θα βγαίνω με το χέρι μου στη τσέπη
Πριν γίνω πλούσιος με πλούτο αεριτζίδικο
Πριν κρεμαστώ στο Χ το ξύλινο ενός ντέρμπι

Της φτώχειας θα πληρώσω το μερίδιο
Θα πω της εβδομάδας το αντίο
Θα γράψει ένας φίλος επικήδειο
Θα με τυλίξουνε σε μια σημαία-δελτίο

Πνεύμα αδέσποτο πετάει πάνω απ τα γήπεδα
Ο μπλε καπνός που βγαίνει απ τα πρακτορεία
Μιας κυλιόμενης κερκίδας τα επίπεδα
Θα ανεβαίνει σαν αιώνια τιμωρία

Ποτέ από τη λεωφόρο
Πάντοτε απ την ατραπό
Περνά ο δρόμος
Που οδηγεί στο σ αγαπώ

Στο δρόμο για το φέγγον όρος
Εθελουσίως ασκητές
Έτσι γαμάει η Λεωφόρος
Έτσι αγαπάνε οι ποιητές

Τετάρτη, Αυγούστου 06, 2014

Σου λύθηκε τώρα η απορία; Κατάλαβες για ποιό λόγο θα χάσεις το σπίτι σου;

Ο άνθρωπος σου το είχε προαναγγείλει 
και σου το είχε αναλύσει 
τόσα χρόνια πριν.

Ειλικρινέστερη ξήγα 
δεν θα μπορούσε να σου κάνει.

Και να σου εξηγήσω για ποιό λόγο ήταν τόσο ειλικρινής:
Στα νιάτα του
υπήρξε (κι αυτός)

Το νου σου, δηλαδή,
διότι το μέλλον ίσως και να κρύβει εκπλήξεις!