Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 01, 2014

Ε, όχι και τη Λυσιστράτη! Η Λυσιστράτη θα έκανε μποϊκοτάζ!

Να ακυρωθούν οι εκδηλώσεις της Ισραηλινής Πρεσβείας και του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, που είναι συνένοχα στην παράνομη κατοχή και εποικισμό των παλαιστινιακών εδαφών.  
Με νωπό ακόμα το αίμα από τις ισραηλινές σφαγές στη Λωρίδα της Γάζας, όπου οι νεκροί Παλαιστίνιοι ξεπέρασαν τους 2.100 η ισραηλινή πρεσβεία έχει το θράσος να εμφανίζεται ως χορηγός καλλιτεχνικών εκδηλώσεων μεταξύ των οποίων και παράστασης εμπνευσμένης από τη Λυσιστράτη!
Συγκεκριμένα το Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης σε συνεργασία με το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ και την υποστήριξη της Πρεσβείας του Ισραήλ διοργανώνουν Σεμινάρια και Εργαστήρια για το Θέατρο από τις 3 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 2014 και παρουσιάζουν την παράσταση Lysistrata-X στις 11 έως 13 Σεπτεμβρίου 2014.
Και μόνο η υποστήριξη της Πρεσβείας του ισραηλινού απαρτχάιντ θα ήταν αρκετή για να αντιδράσουμε σε αυτές τις εκδηλώσεις, σεβόμενοι το κάλεσμα της Παλαιστινιακής Καμπάνιας για Ακαδημαϊκό και Πολιτιστικό Μποϊκοτάζ του Ισραήλ (PACBI), το οποίο υποστηρίζουν, πέραν από πλήθος καλλιτεχνών και ακαδημαϊκών ανά τον κόσμο, τόσο η ισραηλινή ομάδα Boycott from within (Μποϊκοτάζ εκ των έσω, δηλαδή υποστήριξη του μποϊκοτάζ από ισραηλινούς πολίτες) όσο και εκατοντάδες εβραίοι επιζώντες ή απόγονοι επιζώντων του ολοκαυτώματος.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ όπως και όλα τα ισραηλινά πανεπιστήμια είναι ένας ισραηλινός ακαδημαϊκός θεσμός που υποστηρίζει άμεσα την κατοχή.
  • Το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο είναι άμεσα συνένοχο στις ισραηλινές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Συγκεκριμένα, το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ έχει αποκτήσει παρανόμως ένα μέρος των 3.345 στρεμμάτων της παλαιστινιακής γης που έχουν κατασχέσει οι ισραηλινές αρχές κατοχής από το 1968, ένα χρόνο μετά την έναρξη της στρατιωτικής κατοχής της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης (στην οποία συμπεριλαμβάνεται η Ανατολική Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ). Στο κομμάτι αυτό χτίστηκαν η πανεπιστημιούπολη και οι φοιτητικές εστίες στο Όρος Σκοπός. Οι Παλαιστίνιοι αντέδρασαν, αλλά ισραηλινό δικαστήριο, όπως ήταν αναμενόμενο, αποφάσισε υπέρ του ισραηλινού κράτους και του πανεπιστημίου. Η νομική βάση της παρανομίας του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ έγκειται στο γεγονός ότι αυτή η γη είναι μέρος της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, η οποία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο εντάσσεται στα κατεχόμενα εδάφη. Η μονομερής προσάρτηση από το Ισραήλ της κατεχόμενης Ανατολικής Ιερουσαλήμ στο Κράτος του Ισραήλ και η εφαρμογή της ισραηλινής εσωτερικής νομοθεσίας σε αυτή, αποτελούν παραβιάσεις της 4ης Σύμβασης της Γενεύης και έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα ως άκυρες από τη διεθνή κοινότητα, καθώς και από  το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με την απόφαση 252 (21 Μαΐου του 1968). Μεταφέροντας Ισραηλινούς (προσωπικό και φοιτητές) να εργαστούν και να ζήσουν σε κατεχόμενη παλαιστινιακή γη, το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο παραβιάζει το Άρθρο 49 της 4ης Σύμβασης της Γενεύης περί μεταφοράς άμαχου πληθυσμού σε κατεχόμενα εδάφη (εποικισμός).
  • Επιπλέον, μέχρι πριν από λίγο καιρό, αντιπρόεδρος εξωτερικών σχέσεων του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουαλήμ ήταν ο Carmi Gillon, πρώην Διευθυντής των Υπηρεσιών Γενικής Ασφάλειας (γνωστών και ως Σαμπάκ ή Σιν Μπετ), που είναι ιδιαιτέρως διαβόητες για τα βασανιστήρια και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ είχε προχωρήσει στο διορισμό του σε αυτήν την κομβική θέση, παρότι κάποια χρόνια νωρίτερα, την εποχή που είχε διοριστεί πρεσβευτής του Ισραήλ στη Δανία, οι μεγαλύτερες διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων είχαν ζητήσει, το μεν Human Rights Watch τη μη αποδοχή του διορισμού του εκ μέρους της Δανίας, η δε Διεθνής Αμνηστία τη διερεύνηση και, εφόσον προκύψουν στοιχεία, τη δίωξή του για εγκλήματα του διεθνούς δικαίου. Φέτος το Γενάρη, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στη Δανία για να παραστεί σε προβολή του ντοκιμαντέρ The Gatekeepers στο οποίο πρωταγωνιστεί, αναγκάστηκε ναφύγει άρον-άρον φοβούμενος ενδεχόμενη σύλληψη εξαιτίας μήνυσης που υποβλήθηκε εναντίον του για διάπραξη εγκλημάτων.
  • Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ είναι μεταξύ των ισραηλινών πανεπιστημίων που στήριξαν τις τωρινές σφαγές στη Λωρίδα της Γάζας, διεξάγοντας καμπάνιες αλληλεγγύης και ενθαρρύνοντας τους Ισραηλινούς στρατιώτες που σκότωναν άμαχους στη Γάζα.
  • Το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ εμπλέκεται επιπλέον και σε εγκλήματα κατά της παλαιστινιακής πολιτιστικής κληρονομιάς, και συγκεκριμένα εμπλέκεται στην κλοπή δεκάδων χιλιάδων βιβλίων από παλαιστινιακές βιβλιοθήκες που κατέληξαν στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, η οποία αργότερα έγινε η Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ.
Τι θα έλεγε η Λυσιστράτη για όλα αυτά; – «Μποϊκοτάζ!»
  • Καλούμε το Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης να ακυρώσει τη συνεργασία με το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και την Ισραηλινή Πρεσβεία. Δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε την ειρωνεία του να διοργανώνει εκδήλωση για το Θέατρο του Καταπιεσμένου την ίδια ώρα που συνεργάζεται με εγκληματίες. Επίσης δεν μπορούμε να μην υπενθυμίσουμε ότι στο παρελθόν το ίδρυμα Μ. Κακογιάννης έχει γίνει χώρος διαμαρτυρίας αλληλέγγυων στους Ζαπατίστας, εξαιτίας της διοργάνωσης εκδήλωσης με τη συμμετοχή της Πρεσβείας του Μεξικού.
  • Καλούμε επίσης όσους/ες δήλωσαν συμμετοχή στα εργαστήρια και τα σεμινάρια, να την ακυρώσουν ως μια στοιχειώδη έκφραση αλληλεγγύης στον σφαγιαζόμενο παλαιστινιακό λαό.
  • Καλούμε το κοινό να μποϊκοτάρει την παράσταση-περφόρμανς Lysistrata-X της οποίας η διοργάνωση από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ με τη στήριξη της ισραηλινής πρεσβείας, αποτελεί αδιανόητη προσβολή στο νόημα του αντιπολεμικού έργου.
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο ίδρυμα Μ. Κακογιάννης
Πειραιώς 206, (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος
Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου ώρα 17.30
Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ
Σύλλογος Al Awda για το Δικαίωμα της Επιστροφής Προσφύγων
Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα
Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας
Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση
Ένωση Παλαιστίνιων Εργαζόμενων
Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο
Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση
Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”

Κυριακή, Αυγούστου 31, 2014

Λάμψη στα γενέθλια της Mrs Folli Follie

Αχ... Ο Αύγουστος φεύγει... 

Τιμής ένεκεν προς τον Αύγουστο που φεύγει, ας κάνουμε μια μικρή αναφορά σε ένα μείζον κοσμικό γεγονός που ελάμπρυνε το νησί των Σπετσών και αυτό τον Αύγουστο, όπως και κάθε Αύγουστο του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. 

Αντιγράφω το ρεπορτάζ της Σάσας Σταμάτη από την espresso news

Λάμψη στα γενέθλια της Mrs Folli Follie

Λαμπερά γενέθλια με εκλεκτούς καλεσμένους στις Σπέτσες για την Καίτη Κουτσολιούτσου. Η σύζυγος του μεγαλοεπιχειρηματία της Folli Follie και άλλων μεγάλων εταιριών Δημήτρη Κουτσολιούτσου έδωσε την περασμένη Δευτέρα το καθιερωμένο πάρτι γενεθλίων της -έχει γίνει πλέον θεσμός του καλοκαιριού- στην υψηλής αισθητικής έπαυλη της οικογένειας στο όμορφο νησί του Αργοσαρωνικού. Σούσι, σαμπάνιες, εκλεκτά εδέσματα και τα πιο απολαυστικά γλυκά περίμεναν όλους όσοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της κυρίας Κουτσολιούτσου.

Φυσικά μια τέτοια βραδιά δεν θα μπορούσε να στερείται εκπλήξεων, αφού για τη σύζυγο του επιχειρηματία τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος έχει και συγγενική σχέση μαζί της, καθώς έχει παντρευτεί την αδερφή της Καίτης Κουτσολιούτσου, Ασπα. Από το πάρτι δεν θα μπορούσε να λείπει ο γιος της εορτάζουσας, ο Τζώρτζης, ο οποίος συνοδευόταν από τη γυναίκα της ζωής του, τη Μαρίζα. Μάλιστα το ζευγάρι συμμετείχε και στις προετοιμασίες για την ιδιαίτερη αυτή βραδιά.

Και τα... χάπενινγκ συνεχίστηκαν! Ο γνωστός κοσμηματοπώλης και πολύ καλός φίλος της οικογένειας Αντώνης Βουράκης πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε, με μεγάλη επιτυχία μάλιστα, αφού στο τέλος όλοι οι καλεσμένοι τον καταχειροκρότησαν. Εκείνη όμως που αποδείχτηκε η ψυχή του πάρτι ήταν η Ελμίνα Κοπελούζου. Η σύζυγος του Κωνσταντή Σπυρόπουλου έδωσε... ρεσιτάλ χορού κατά τη διάρκεια του μουσικού προγράμματος με ξένα χορευτικά κομμάτια. Το ζευγάρι έφτασε στις Σπέτσες μαζί με τους γονείς της Ελμίνας, τον Δημήτρη και τη Σάντυ Κοπελούζου, αφού ταξίδεψαν όλοι μαζί με το σκάφος «Sunday» της οικογένειας.

Ανάμεσα στους καλεσμένους της οικοδέσποινας ήταν η υπουργός Τουρισμού Ολγα Κεφαλογιάννη με τον σύζυγό της Μάνο Πενθερουδάκη, ο επιχειρηματίας Δημήτρης Κοντομηνάς, ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος με τη σύζυγο του Αννα-Μαρία, οι οποίοι άλλωστε διαμένουν στο Πόρτο Χέλι και γνωρίζονται προσωπικά με την οικογένεια Κουτσολιούτσου, ο Πόλυς και η Ρόζμαρι Χατζηιωάννου, η Μαρίνα Βερνίκου με τον σύζυγό της Μίλτο Καμπουρίδη, η Μαρία Διαμαντίδη, ο Μάκης και η Ρούλα Μάτσα, καθώς και η παρουσιάστρια του Alpha Κωνσταντίνα Σπυροπούλου.

Γιάννης Λογοθέτης, Θέμης Ανδρεάδης, Ο Σερ


Το παρελθόν των τζιχαντιστών στην Ελλάδα

Φρίκη και μόνο φρίκη προκαλούν τα αποτρόπαια βίντεο που δίνουν στη δημοσιότητα οι ίδιοι οι τζιχαντιστές απ' το Ιράκ και τη Συρία, στα οποία απεικονίζονται με καμάρι να κόβουν τα κεφάλια αντιπάλων τους και στη συνέχεια τα κομμένα κεφάλια να τα κρεμάνε σε πασσάλους και να τα εκθέτουν σε κοινή θέα...

Φρικτά και απάνθρωπα ήθη, που τα βλέπει ο φιλήσυχος μέσος Έλληνας και φρίττει αναλογιζόμενος τι θα συμβεί αν τυχόν δημιουργηθούν ομάδες τζιχαντιστών μεταξύ των μουσουλμάνων μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα.

Όμως, όσο λογική κι αν είναι η αγωνία του φιλήσυχου μέσου Έλληνα, εγώ έχω την άποψη πως ο φιλήσυχος μέσος Έλληνας βλέποντας τις αποτρόπαιες εικόνες απ' το Ιράκ και τη Συρία όχι μόνο δεν θα έπρεπε να αισθάνεται αγωνία αλλά το αντίθετο: Θα έπρεπε να αισθάνεται υπερηφάνεια!

Κι αυτό επειδή -ναι, πρέπει να το παραδεχτούμε με καμάρι- οι εν Συρία και Ιράκ τζιχαντιστές απλώς ακολουθούν τ' αχνάρια των ένδοξων Ελλήνων τζιχαντιστών νικητών του ελληνικού εμφυλίου! Για μια ακόμα φορά η Ελλάδα έδειξε το δρόμο στην υπόλοιπη ανθρωπότητα, αποδεικνύοντας ότι είναι λάθος η άποψη που λέει πως "εξ ανατολών το φως".
Όχι και πάλι όχι!
Το φως πάντοτε πηγάζει από την Ελλάδα -εν προκειμένω από την Ελλάδα των νικητών του ελληνικού εμφυλίου.

Πρωτοπόροι Έλληνες τζιχαντιστές των ΜΑΥ στα τέλη της δεκαετίας του 1940
ποζάρουν μπροστά στα κομμένα κεφάλια ανταρτών.

Βεβαίως οι εν Ελλάδι τζιχαντιστές ήταν οπαδοί του χριστιανισμού, της θρησκείας της αγάπης δηλαδή, σε αντίθεση με τους μουσουλμάνους τζιχαντιστές που είναι οπαδοί μιας άλλης μονοθεϊστικής θρησκείας, του ισλάμ, που ως γνωστόν αυτοπροσδιορίζεται ως  η θρησκεία της ειρήνης -κοντράροντας ανοιχτά τον χριστιανισμό που αυτοπροσδιορίζεται ως η θρησκεία της αγάπης. 
Μια ιστορική φωτογραφία αγάπης και ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.
Το κομμένο κεφάλι του Βελουχιώτη και το κομμένο κεφάλι του Τζαβέλα
κρεμασμένα σε φανοστάτη στην πόλη των Τρικάλων 70 χρόνια πριν.
Φάτε τη σκόνη μας μουσουλμάνοι!

Εγώ προσωπικά δεν είμαι ούτε χριστιανός ούτε μουσουλμάνος ούτε μονοθεϊστής γενικότερα (αν και δε νομίζω πως τίθεται ζήτημα μονοθεϊσμού-πολυθεϊσμού σε αυτά τα πράγματα), ωστόσο είμαι Έλλην! Και ως Έλλην αισθάνομαι μια σχετικά μεγάλη περηφάνεια βλέποντας τα έθνη να ακολουθούν τον φωτεινό δρόμο που χάραξαν οι Έλληνες νικητές του εμφυλίου, ιδίως τώρα, αυτή την εποχή, που οι απόγονοι των δοσίλογων, των ταγματαλητών και των γερμανοτσολιάδων έχουν επανέλθει στο προσκήνιο της ελληνικής δημόσιας ζωής.

Σχετικές πηγές για μελέτη:
Αυτή εδώ,
αυτή εδώ,
αυτή εδώ,
και άλλες πολλές βέβαια.

Παρασκευή, Αυγούστου 29, 2014

Γκαντέμικος μυητικός λόγος

Ο μυητικός λόγος οφείλει να ξεχωρίζει επειδή όχι μόνο είναι μεστός νοημάτων και σημαινομένων, αλλά και επειδή δίνει σαφές νόημα ακόμα  κι όταν ακουστεί/διαβαστεί απ' την ανάποδη.

Τυπικό παράδειγμα η περίπτωση του Τάκη Μουσαφίρη και των όσων είχε πει σε μια παλιά του συνέντευξη -τα οποία, παραδόξως, ακόμα κι αν τ' ακούσει απ' την ανάποδη κάποιος, διατηρούν ατόφιο το νόημά τους -αν δεν το επεκτείνουν κιόλας. (Κλικ εδώ).

Από το μεγαλειώδες σε όγκο και σε ποιότητα έργο του Τάκη Μουσαφίρη, ας εντρυφήσουμε στον ύμνο του καλού γκαντέμη. Ας βάλουμε τον ύμνο να παίξει απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, να παιανίσει το πικάπ κάνοντας να ουρλιάξει η ψυχή του πονεμένου γκαντέμη και ν' ακουστεί μέχρι τις εσχατιές του σύμπαντος το παράπονο.

Ό,τι πιάνω εγώ στα χέρια καταστρέφεται
κι ό,τι μου χαρίζουν γράφει "Επιστρέφεται". 

Δημήτρης Μητροπάνος, Τάκης Μουσαφίρης, Ό,τι πιάνω εγώ στα χέρια

Τρίτη, Αυγούστου 26, 2014

Μεγάλος κίνδυνος για τον νότιο νομό Σερρών από τις ανασκαφές στην Αμφίπολη

Επιστροφή και ας ασχοληθούμε λίγο με τις ανασκαφές στην Αμφίπολη. 

Σε σχέση με τις ανασκαφές στην Αμφίπολη πολλά λέγονται και πολλά ακούγονται. Ελάχιστοι όμως έχουν ασχοληθεί με έναν σημαντικό κίνδυνο που -πιθανόν- θα προκύψει από τις ανασκαφές. 
Αντιγράφω από το emmanouilpapas.blogspot.com που πρώτο τόλμησε να αναδείξει τον κίνδυνο!

Όπως κάθε πολίτης αυτής της χώρας έτσι και εγώ παρακολουθώ στις ειδήσεις την ανασκαφή ενός τάφου στην Αμφίπολη Σερρών. Σαν κάτοικος όμως του νομού ενίσταμαι και απορώ πως σε εκείνο τον χώρο, ενώ έχει κληθεί η αστυνομία να τον εποπτεύει, δεν σκέφτηκε κανείς –σκόπιμα;-  ότι στον χώρο υπάρχουν κίνδυνοι πέραν της αντιμετώπισης από ένα αστυνομικό όργανο.

Είναι γνωστό από τους άγιους πατέρες της εκκλησίας μας, ότι στους χώρους αυτούς των ειδωλολατρών, όπως ναοί, τάφοι κλπ… κατοικούν δαίμονες, οι οποίοι προφανώς έμειναν κλεισμένοι αιώνες στα έγκατα της γης. Τώρα με το άνοιγμα του τάφου, και εάν δεν έχει εξαγνιστεί κατά τους παλαιούς χρόνους, προφανώς θα βρεθούμε μπροστά σε μία ανεξέλεγκτη έξοδο δαιμόνων στην περιοχή. Μην ξεχνάμε ότι ο λόφος βρίσκεται πλησίον πολυσύχναστης οδού, την οποία χρησιμοποιούν ανυποψίαστοι λουόμενοι, επισκέπτες των εκεί κοντινών παραλιών. Σκεφτείτε τι κίνδυνο διατρέχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, εάν συμπέσει να ταξιδεύουν στην περιοχή, την ώρα που θα εξέλθουν τα φοβερά δαιμόνια των ειδωλολατρών από τον τάφο. 

Πρέπει επομένως να ληφθούν μέτρα ιδιαίτερης προσοχής, τα οποία θα πρέπει να συζητηθούν από το επιστημονικό τμήμα της ιεράς συνόδου και των θεολογικών σχολών. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί τόσο απλά το ζήτημα των δαιμονίων. Για παράδειγμα δεν ενδείκνυται η χρήση σταυρών στις εισόδους, όπως πρότειναν κάποιοι αφελείς, διότι στην θέα του σταυρού και όπως γνωρίζουμε από τον βίο του Αγίου Νικολάου, θα καταρρεύσει ολόκληρος ο τάφος, και θα έχουμε θύματα. 

Στον χώρο θα πρέπει να υπάρχουν καθ’ όλη την διάρκεια των ανασκαφών ιεροί μας παπάδες, με ειδικότητα στην αντιμετώπιση δαιμονίων και εξορκισμών για την θεραπεία τυχόν δαιμονισμού, κάποιου εκ των ανασκαφέων. Οι οποίοι ανασκαφείς εργαζόμενοι, θα πρέπει καθ’ όλη την διάρκεια της εργασίας τους, να έχουν στο στόμα τους αντίδωρο. Επίσης την στιγμή που θα αποσφραγιστεί ο τάφος, καλό θα είναι να παρευρίσκεται ο ίδιος ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτας, να διακοπεί η κυκλοφορία στην παρακείμενη οδό και να εκκενωθούν οι διπλανοί οικισμοί Μεσολακιάς και Αμφιπόλεως. Τέλος θα πρέπει να ληφθεί ειδική μέριμνα για το κοντινό μοναστήρι της Λυδίας της Φιλιππησίας, καθώς γνωρίζουμε ότι οι δαίμονες ερεθίζονται ιδιαίτερα με τους μοναχούς και τις μοναχές.

Ελπίζω να ληφθούν άμεσα όλα τα απαραίτητα μέτρα από την εν Χριστώ κυβέρνηση μας 
και ειδικότερα από την ευσεβή Γ.Γ  του υπουργείου πολιτισμού κυρία Μενδώνη.

Κυριακή, Αυγούστου 10, 2014

Οι «συγγραφείς» ως πρεσβευτές του Ισραήλ

Του Απόστολου Λυκεσά

Ενόσω η θηριωδία στη Γάζα εξελίσσεται, -ας ελπίσουμε ότι θα μακροημερεύσει η ανακωχή- για μια στιγμή, ας σταθούμε και μέσα στο Ισραήλ. Αναλογίζομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν κατ’ αρχήν αρνηθεί να πάρουν τα όπλα και να συμμετέχουν στο έγκλημα. Νέα παιδιά, κατά βάση, αρνούνται την συμμετοχή στο μακελειό και το πληρώνουν φυσικά με φυλάκιση και κυρίως το στίγμα του προδότη. Ύστερα, αναλογίζομαι όλους αυτούς που δεν δέχονται τις αιτιάσεις και τις δικαιολογίες του κράτους τους και σθεναρά διαδηλώνουν και γράφουν την άποψή τους εναντιούμενοι στο έγκλημα που η πατρίδα τους διαπράττει. Κι αυτοί με τη σειρά τους το πληρώνουν ακριβά και, κυρίως, κολλάνε και σε αυτούς την  ρετσέτα του προδότη. Ύστερα αναλογίζομαι, τι στα κομμάτια έχουν γίνει όλοι αυτοί οι συγγραφείς που μας τους πλάσαραν τα τελευταία χρόνια ως εκπροσώπους του φιλειρηνικού κινήματος. Που είναι χαμένοι; Κλειδοστόμιασαν; Τους κρατάει κανένας το χέρι πάνω από τα πληκτρολόγια; Εδώ ο 95χρονος Έρνστ Ρόζενταλ επιζήσας του Άουσβιτς διαλαλεί «όχι στ’ όνομά μου το έγκλημα», η Αμίρα Χας γράφει από την Ραμάλα πύρινες ανταποκρίσεις ακόμη και η υφυπουργός εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας παραιτείται, που είναι οι «φιλειρηνιστές συγγραφείς» του Ισραήλ;Τι ρόλο έχουν παίξει οι άνθρωποι αυτοί όλα τα προηγούμενα χρόνια, που εμφανιζόταν ως άνθρωποι του μέτρου και της λογικής, της «δίκαιης» λύσης, που πάντα βρίσκεται... στη μέση; Μάλλον είναι εκεί που ήταν πάντα ταγμένοι. Στην υπηρεσία της προπαγάνδας των σιωνιστών. Δεν είναι δική μου η διαπίστωση. Έχει γίνει εδώ και χρόνια από εκείνους τους ισραηλινούς που αρνήθηκαν να υπηρετήσουν την ανηθικότητα με την επιδεξιότητα που το σύγχρονο μάρκετινγκ διαθέτει και πλασάρει.

Το 2007 κυκλοφόρησε στη Γαλλία και, το 2011 μεταφράστηκε στη γλώσσα μας, ένα βιβλίο αποκαλυπτικό όσων προανέφερα. Το έγραψε ο ισραηλινός ποιητής Γιτζάκ Λαόρ και έχει τίτλο «Ο μύθος του φιλελεύθερου σιωνισμού – Οι «Συγγραφείς της ειρήνης» στο Ισραήλ» (από τις εκδόσεις Άγρα, σε εξαιρετική μετάφραση από τον Σάββα Μιχαήλ). Στον πρόλογο κιόλας ο Ζοσέ Σαραμάγκου διευκρινίζει ότι, ο συγγραφέας του βιβλίου, μας εξηγεί γιατί «η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού φαίνεται να έχει αποφασίσει να στηρίξει την κυβέρνηση στις πιο ακραίες της θέσεις σχετικά με την αντιμετώπιση των Παλαιστινίων» η οποία χαρακτηρίζεται « από περιφρόνηση και μισαλλοδοξία, γεγονός το οποίο σε πρακτικό επίπεδο έχει οδηγήσει στο ακραίο σημείο της άρνησης κάθε ανθρώπινης ιδιότητας στον παλαιστινιακό λαό, φθάνοντας μάλιστα, μερικές φορές, στην άρνηση του βασικού δικαιώματος στην ύπαρξη».

Από την πρώτη κιόλας πρόταση του Λαόρ καταλαβαίνουμε τι θα ακολουθήσει: «Παρ όλες τις διαμαρτυρίες του για την εχθρότητα που επιδεικνύουν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, το Ισραήλ απολαύει προνομιακής μεταχείρισης στην Ευρώπη» και σαφέστερα παρακάτω γράφει «...η Ευρώπη μέσα από εμάς, ενίσχυσε το μίσος της για το Ισλαμ και του Άραβες: Το Κράτος μας, που παρουσιάζεται σαν ο κληρονόμος των θυμάτων του Ολοκαυτώματος(που τα περισσότερα «διαφέρανε πολύ από τους σύγχρονους Ευρωπαίους» και τα οποία τα κοροιδεύανε με τα ίδια λόγια που χρησιμοποιούν σήμερα για να διαπομπεύσουν τους προσηλωμένους στη μουσουλμανική παράδοση) άνοιξε τον δρόμο για την επιστροφή του αποικιακού».

Ο Λαόρ, ανατέμνει την κοινωνία του Ισραήλ, μιλά για το παρελθόν των Εβραίων της Αφρικής και της Ρωσίας, των Ευρωπαίων φυσικά, και τις διαφορές της κουλτούρας τους την οποία απαρνούνται για να γίνουν Ισραηλινοί. Μιλά ανυπόκριτα για τις σχέσεις με τους παλαιστίνιους, την παράταση της αδικίας, τις σφαγές για τις οποίες ντρέπεται, την προπαγάνδα που εμφανίζει πάντα τους παλαιστίνιους σαν τον σατανά, τις συμφωνίες που δεν τηρήθηκαν, όσα θυμόμαστε, εν ολίγοις, από το παραμύθι που μας έχουν σερβίρει τα μίντια τις τελευταίες δεκατείες.

 Κι ύστερα ασχολείται με τους «συγγραφείς της ειρήνης» και, τους δύο πλέον γνωστούς, τον Αμός Οζ και τον Αβραάμ Γιεοσούα. Τους σχολιάζει μέσα από τα λογοτεχνικά τους κείμενα και μέσα από τις συνεντεύξεις τους. Τραβάει το πέπλο σεβασμού που επιδεικνύει η κριτική στη δύση, αναδεικνύει τον προπαγανδιστικό τους λόγο και, τονίζει, γιατί η δύση τους αντιμετωπίζει ως ιεροκήρυκες του «δικαίου». Διότι, όπως λέει ο Λαόρ, στη Γαλλία για παράδειγμα τους αντιμετωπίζουν έτσι «γιατί ο λόγος τους είναι γεμάτος από πρωτόγονες εικόνες, γιατί ανταποκρίνεται στον γαλλικό ρατσιστικό λόγο για τους μετανάστες... η παλιά ξενοφοβία βρήκε τους νέους της προφήτες». Επιπλέον, λέει ο Λαόρ, οι συγγραφείς αυτοί σιωπούν. Για τις σφαγές στη Ράφα, τη Γάζα και την Τζενιν  η σιωπή τους αυτή είναι πολύτιμη. Με αξιοθαύμαστη γενναιότητα ο ποιητής αυτός θέτει και απαντά στο ερώτημα των ερωτημάτων: «Χρησιμοποιούν τη γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης για να αρνηθούν ότι συμβαίνει στους Παλαιστίνιους; Βεβαίως και ναι. Όταν ο Elie Wiesel, Ο Κλώντ Λάντσμαν ή κάθε άλλος υπέρμαχος της μνήμης του Ολοκαυτώματος στρατολογείται για να υπερασπίσει το Ισραήλ, το κάνει, όπως όλοι ξέρουμε, στο όνομα των επιζησάντων και των θυμάτων – δηλαδή στο όνομα του κράτους του Ισραήλ. Τα όρια μεταξύ Εβραίων και Ισραηλινών είναι ασαφή, οι ρόλοι που τους βάζουν να παίξουν είναι μπερδεμένοι, κάτω από τη  μία και μοναδική ταμπέλα:θύματα» οπότε καταγγέλλει όλους όσους κερδοσκοπούν με το συναίσθημα «η ρητορεία όμως αυτή πάει πάντα χέρι χέρι με έναν συναισθηματικό εκβιασμό: Εσείς, που μας είχατε κάνει θύματά σας, δεν έχετε συγχωρεθεί ακόμα γιατί υπάρχουν αντισιωνιστές ανάμεσά σας».

Φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί ο Λαόρ: «οι συγγραφείς δεν είναι πρεσβευτές» αλλά έχει να αντιπαλέψει πρεσβείες, ινστιτούτα, μορφωτικούς ακόλουθους, εκδοτικούς κολλοσούς, ατζέντηδες, μάνατζερ, διαφημιστές και κυβερνήσεις. Γι αυτό, παρατηρεί ο Λαόρ, μόλις κυκλοφορεί ένα βιβλίο αυτών των συγγραφέων όλες οι εφημερίδες της δύσης λένε το ίδιο πράγμα με τα ίδια μάλιστα λόγια του δελτίου τύπου ενώ για τον Λαόρ και άλλους σαν κι αυτόν τους σκεπάζει η σιωπή.

Διαβάστε το βιβλίο του Γιτζάκ Λαόρ  ως διαχρονική μαθητεία στα γενόμενα, πέρα από την ειδησεογραφία. Αξίζει και μόνο για να σταθείτε μια στιγμή δίπλα σε έναν γενναίο ποιητή.

Πηγή: alterthess.gr