Το γιατί και το πως δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία.
Ας πούμε ότι πρόκειται για την λατρεμένη μου ταύτιση λόγων και έργων, σκοπών και μέσων, πραγματικότητας και καθρεφτίσματος της πραγματικότητας, είσθαι και φαίνεσθαι και τα ρέστα πασατέμπο.
Αυτό που έχει κάποια βαρύνουσα σημασία είναι το γεγονός ότι -όπως δείχνει και η παραπάνω εικών- γύρω μας και μπρος μας υπάρχουν πολλές και διάφορες επιλογές, μια εκ των οποίων είναι και η αναστολή λειτουργίας. Καλό και γόνιμο να πειραματιζόμεθα με τις επιλογές που μας δίδονται.
Τα πάντα εν σοφία εποίησαν οι παντοειδείς προγραμματισταί ώστε το ποτάμι πάντα να βρίσκει διέξοδο προς τη θάλασσα και γενικώς τα πάντα πάντοτε να ρει.
Βεβαίως, οι ίδιοι προγραμματισταί τα κανόνισαν έτσι ώστε η ίδια εικών να εμπεριέχει και τη λέξη Επανεκκίνηση, οπότε αρκούμαι να δηλώσω πως όλα είναι πιθανό να συμβούν κάποια στιγμή στο μέλλον.
Τι γυρεύει η Βαβυλώνα
μες’ στον εικοστό αιώνα
Και ο Πύργος της Βαβέλ
ταξιδεύει με το ΚΤΕΛ
Στον πολιτισμό να φτάσει
να χορτάσει να ξεχάσει
Και να πάρει και BMW
πριν να πεις "μολών λαβέ"
Να βάλουνε και σπόνσορα
τον Ναβουχοδονόσορα
Να φτιάξει κήπους κρεμαστούς
και καφενέδες ξακουστούς
Να μπαινοβγαίνουν Αλβανοί
με νεσκαφέ και ραβανί
Τι γυρεύει η Αλβανία
στην Ομόνοια στη γωνία
Καύκασος και Τραπεζούντα
στην Αθήνα στην Ραμνούντα
Τους ζηλεύω που νομίζουν
τον Παράδεισο πως χτίζουν
Μια τους διώχνεις από δω
μια τους φέρνει ο οξαποδώ
Να βάλουνε και σπόνσορα
τον Ναβουχοδονόσορα
Να φτιάξει κήπους κρεμαστούς
και καφενέδες ξακουστούς
Να μπαινοβγαίνουν Αλβανοί
με νεσκαφέ και ραβανί
Μη μιλάς γιατί δεν είδες
τις χαμένες τους πατρίδες
Μια ζωή μουσαφιραίοι
για των αλλωνών τα χρέη
Δεν μπορείς έτσι να ζήσεις
στη σκιά της άγριας Δύσης
Καημός επί σειρά ετών
για ένα μπλουζάκι BENETTON
Να βάλουνε και σπόνσορα
τον Ναβουχοδονόσορα
Να φτιάξει κήπους κρεμαστούς
και καφενέδες ξακουστούς
Να μπαινοβγαίνουν Αλβανοί
με νεσκαφέ και ραβανί
Χρόόόόνια είχα να τ' ακούσω. Το άκουσα πρωί-πρωί στο ράδιο και μου'φτιαξε τη μέρα. Ιδίως τέτοιο καιρό, που τα πράγματα έχουν τροποποιηθεί επί τα χείρω δι' ημάς τους εντοπίους, καθιστώντας σαφές ότι έχει ο καιρός -μη σου πω και ο καπιταλισμός- γυρίσματα.
Τις προάλλες που περνούσα έξω από την Έκθεση του βιβλίου στο Νέο Ηράκλειο, είδα μπροστά μου το εξώφυλλο ενός βιβλίου που ίσως κάποτε το αγοράσω -πάντως σίγουρα είχα καημό να το ξεφυλλίσω. Μιλάμε για το βιβλίο του Tom Petsinis "Ο αριθμός του Πλάτωνα".
Ο Tom Petsinis όπως καταλαβαίνεις απ' τ' όνομα του είναι ελληνικής καταγωγής, ελληνοαυστραλός, και είναι μαθηματικός. Λίγο που το ξεφύλλισα το βιβλίο, δεν έτυχε να πέσω πάνω στη λέξη "Πλάτωνας", αλλά απ' ό,τι καταλαβαίνω ο εν λόγω αριθμός βρίσκεται στον πυρήνα του εν λόγω βιβλίου.
Τώρα τι στα κομμάτια είναι αυτός ο αριθμός του Πλάτωνα....
Πρόκειται για το θρυλικό και περιβόητο απόσπασμα από την Πολιτεία του Πλάτωνα, όπου κάποιος μπορεί να διαβάσει τα εξής σανσκριτικά (σχεδόν) :
Δεν είναι ανάγκη να σου το γράψω και στη νεοελληνική, καλέ μου αναγνώστη. Δεν είναι ανάγκη, διότι το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι σαφέστατα το πιο δυσνόητο απόσπασμα του Πλάτωνα: το έχουν μεταφράσει σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και έχουν σπαζοκεφαλιάσει άνθρωποι σοφοί και κάθε άλλο παρά έχουν συμφωνήσει σχετικά με το ποιός στα κομμάτια είναι αυτός ο αριθμός.
"Άλλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για τον αριθμό 216, άλλοι ότι είναι ο 3600 και άλλοι ότι πρόκειται για τον αριθμό 12960000", όπως λέει χαρακτηριστικά εδώ -και πίστεψέ με, αυτός ο κατάλογος των αριθμών δεν είναι πλήρης: έχουν προταθεί πολλοί ακόμα αριθμοί, μερικοί εκ των οποίων είναι εντελώς αστρονομικοί και έχουν να κάνουν με τρισεκατομμύρια και τετράκις-εκατομμύρια.
Υπάρχει ένα ενδιαφέρον βιβλιαράκι που έχει τον προκλητικό τίτλο "Περί του εν Δελφοίς ΕΙ", και είναι γραμμένο από τον Στέφανο Καραθεοδωρή -που υποθέτω ότι είναι ο γενάρχης των Καραθεοδωρήδων.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε το μακρινό 1847 στην Κωνσταντινούπολη, και όσοι γνωρίζω που να το έχουν διαβάσει έχουν φτάσει στα όρια της αποπληξίας και έχοντας αισθανθεί μια ισχυρή τάση να πετάξουν στο αναμμένο τζάκι το συγκεκριμένο βιβλίο του Στ. Καραθεοδωρή.
Ο λόγος είναι απλός και θα τον εκθέσω μεταφορικώς:
Είναι εκνευριστικό να διαβάζεις ένα βιβλίο που σου περιγράφει έναν άνθρωπο αντεστραμμένο -έναν άνθρωπο με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω- και επιπλέον να ισχυρίζεται το βιβλίο πως έτσι είναι οι άνθρωποι.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια:
Αν η περιγραφή των ανθρώπων είναι απολύτως λεπτομερής και ακριβής, ε, τότε ίσως το βιβλίο σου αποκαλύπτει λεπτομέρειες του ανθρώπινου σώματος τις οποίες ποτέ δεν είχες προσέξει ή ήταν αδύνατον να γνωρίσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση, το βιβλίο είναι χρήσιμο -και πολύ μάλιστα- παρ' όλο που περιγράφει τους ανθρώπους ως έχοντες το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω: Αρκεί να τους αναποδογυρίσεις και όλα θα πάνε καλά.
Κάπως έτσι συμβαίνει και με το βιβλίο του Καραθεοδωρή -σε σχέση με ζητήματα θρησκείας, βεβαίως.
Τελοσπάντων, η ουσία είναι ότι στις σελίδες 63-74 του εν λόγω βιβλίου, ο δαιμόνιος Καραθεοδωρής προτείνει μια ανάγνωση του πλατωνικού αποσπάσματος που παραθέσαμε παραπάνω, και καταλήγει σε ένα λογικό και κατανοητό "αριθμό του Πλάτωνα".
Βέβαια, όπως προείπαμε, οι προταθέντες "αριθμοί του Πλάτωνα" είναι κάμποσοι. Ως εκ τούτου, θα μπορούσε κάποιος να πει "ωραία... άλλος ένας αριθμός στη μακρά λίστα των αριθμών".
Κάτι μου λέει όμως ότι ο αριθμός που προτείνει ο Καραθεοδωρής, είναι ο σωστός "αριθμός του Πλάτωνα".
(Να, εδώ υπάρχει σκαναρισμένο το βιβλίο του Καραθεοδωρή -και μάλιστα σκαναρισμένο με τον ιδεώδη τρόπο: Το μισό είναι σκαναρισμένο ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω -ωστόσο εμάς μας ενδιαφέρουν κυρίως οι σελίδες 63-74 που αφορούν τον "αριθμό του Πλάτωνα" και που -κατά τη γνώμη μου- αποτελούν την πέτρα πάνω στο δαχτυλίδι του βιβλίου.Ε, αυτές οι σελίδες είναι σκαναρισμένες κανονικά).
Τραγουδάκι. Μάρκος.
Ήμουνα μάγκας μια φορά με φλέβα αριστοκράτη
τώρα θα γίνω δάσκαλος σαν το σοφό Σωκράτη.
Αν και δεν είμαι ο φανατικότερος συμβολο-λάτρης (σιγά τα σύμβολα και σιγά τα ωά), κάθομαι και χαμογελάω με το τι θεωρείται -αλλά και με το τι ΔΕΝ θεωρείται- προσβολή συμβόλων.
Η φωτογραφία είναι από τα φρέσκα, τζαμάτα γραφεία των ναζιστών, επί της λεωφόρου Μεσογείων.
Ο γιατρός ήταν πάντοτε χαμογελαστός. Οι ασθενείς του ήταν πολλές φορές κατσουφιασμένοι -επειδή έτσι οφείλει να είναι ο σωστός ασθενής- όμως τις περισσότερες φορές έφευγαν από το γιατρό χαμογελαστοί. Καμιά φορά μάλιστα, φεύγοντας, επέστρεφαν πίσω και τον ρωτούσαν συνομωτικά:
"Γιατρέ, πόσες καμπούρες είπες? Δύο ή τρείς"?
ή
"Βρε γιατρέ, πολλές είναι οι καμπούρες που μου έδωσες"
ή κάτι παραπλήσιο.
Κάποια μέρα τον ρώτησα τι στα κομμάτια συμβαίνει και όλοι τον ρωτάνε για τις καμπούρες. Πήρε στοχαστικό ύφος και μου διηγήθηκε την εξής ιστορία:
Μια φορά κι έναν καιρό, στο καφενείο του χωριού γινόταν γλέντι. Όλο το χωριό είχε μαζευτεί εκεί. Όλο, εκτός από έναν καμπούρη. Πάντα στα γλέντια τον κορόιδευαν όλοι, αποφάσισε λοιπόν εκείνο το βράδυ να πάει βόλτα στο πιο ερημικό σημείο που μπορούσε να φανταστεί: Στο νεκροταφείο του χωριού. Έτσι όπως γύριζε περίλυπος ανάμεσα στους τάφους, ξαφνικά μέσα από το καντήλι ενός τάφου ξεπετάγεται ένα τζίνι!
"Τι έχεις και είσαι τόσο περίλυπος?" τον ρωτά το τζίνι και ο καμπούρης σοκαρισμένος απαντά: "Δε βλέπεις που είμαι καμπούρης? Ε, λοιπόν, όλοι με κοροϊδεύουν για την καμπούρα μου και ήρθα εδώ στους τάφους να κλάψω τη μαύρη μου μοίρα που με έκανε καμπούρη..." Το τζίνι τον κοιτάει συμπονετικά και του λέει: "Μη σκάς για την καμπούρα! Ορίστε, φέρτην εδώ!!!" και χτάάάπ! εξαφανίζεται η καμπούρα απ' τον καμπούρη, ο οποίος με ανορθωμένη πλάτη και ηθικό, ευχαριστεί το τζίνι και τρέχει στο καφενείο του χωριού. Οι χωριανοί τον βλέπουν, παθαίνουν κλακάζ, τον ρωτάνε πως έγινε αυτό το θαύμα, και ο καμπούρης τους αφηγείται λεπτομερώς την περιπέτειά του. Στο βάθος του καφενείου,καθόταν και μπεκρόπινε ένας άλλος καμπούρης. Ακούγοντας την ιστορία που αφηγείτπο ο τέως καμπούρης, ο νυν καμπούρης μονολογεί: "Βρε λες να είναι η τυχερή μου μέρα?" και με γοργό βήμα κατευθύνεται προς το νεκροταφείο του χωριού.
Έτσι όπως γύριζε περίλυπος ανάμεσα στους τάφους, ξαφνικά μέσα από το καντήλι ενός τάφου ξεπετάγεται το τζίνι!
"Τι έχεις και είσαι τόσο περίλυπος?" τον ρωτά το τζίνι και ο καμπούρης σοκαρισμένος απαντά: "Δε βλέπεις που είμαι καμπούρης? Ε, λοιπόν, όλοι με κοροϊδεύουν για την καμπούρα μου και ήρθα εδώ στους τάφους να κλάψω τη μαύρη μου μοίρα που με έκανε καμπούρη..." Το τζίνι τον κοιτάει συμπονετικά και του λέει: "Μη σκάς για την καμπούρα! Ορίστε, φέρτην εδώ!!!" και χτάάάπ! εξαφανίζεται η καμπούρα απ' τον καμπούρη, ο οποίος με ανορθωμένη πλάτη και ηθικό, ευχαριστεί το τζίνι και τρέχει στο καφενείο του χωριού. Οι χωριανοί τον βλέπουν, παθαίνουν κλακάζ, τον ρωτάνε πως έγινε αυτό το θαύμα, και ο καμπούρης τους αφηγείται λεπτομερώς την περιπέτειά του, και δως του μαζί με τον προηγούμενο καμπούρη κερνούσαν όλο τον κόσμο. Σε ένα σημείο του μαγαζιού, καθόταν και μπεκρόπινε ένας άνεργος, άφραγκος που η τράπεζα επρόκειτο να του πάρει το σπίτι, ενώ η γυναίκα του τον είχε εγκαταλείψει πριν από μια βδομάδα μην αντέχοντας τη φτώχεια του. Ακούγοντας τις αφηγήσεις των δύο καμπούρηδων, μια ελπίδα ζωντάνεψε μέσα σου. "Βρε λες να είναι η τυχερή μου μέρα?" ψιθύρισε και με γοργό βήμα κατευθύνθηκε προς το νεκροταφείο του χωριού. Έτσι όπως γύριζε περίλυπος ανάμεσα στους τάφους, ξαφνικά μέσα από το καντήλι ενός τάφου ξεπετάγεται το τζίνι!
"Τι έχεις και είσαι τόσο περίλυπος?" τον ρωτά το τζίνι και ο καμπούρης σοκαρισμένος απαντά: "Άσε... Ζω μια φρίκη... Είμαι τρία χρόνια άνεργος, η γυναίκα μου με εγκατέλειψε, η τράπεζα θα μου πάρει το σπίτι..." Το τζίνι τον κοιτάει συμπονετικά και του λέει: "Και γι' αυτό σκας? Ορίστε, πάρε δυο καμπούρες!!!"
Αυτή ήταν η αφήγηση του γιατρού και τολμώ να πω ότι είναι από τις αφηγήσεις που μου άνοιξαν νέες ατραπούς στην κατανόηση του κόσμου που ζούμε. Τολμώ μάλιστα να πω επιπροσθέτως, ότι αν και από τότε έχουν περάσει καμιά τριανταριά περιστροφές της γης γύρω απ' τον ήλιο, εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως ο γιατρός ήταν ίσως ο σημαντικότερος μεταφυσικός φιλόσοφος που έχω γνωρίσει.
