Πέμπτη, Απριλίου 24, 2014

ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΒΛΑΒΗΣ

Η ΟΚΔΕ είναι η ιστορικότερη και μακροβιότερη από τις οργανώσεις που κοσμούν το πολυσχιδές στερέωμα του ελληνικού τροτσκισμού, και αναμφίβολα κουβαλά στις πλάτες της μια λαμπρή ιστορία ατομικών διασπάσεων και πυρηνικών συντήξεων, η μελέτη των οποίων -δίχως υπερβολή- αναγάγει τις ρίζες της ΟΚΔΕ στην ηρωική αρχική περίοδο του παγκόσμιου τροτσκιστικού κινήματος των αρχών της δεκαετίας του 1930 -αν όχι στην ίδια την Οχτωβριανή επανάσταση του 1917... ίσως μάλιστα η ιδέα που λέγεται ΟΚΔΕ δύναται (σε σπερματική μορφή) να ανιχνευθεί ακόμα πιο πίσω, στην ηρωική κομμούνα του Παρισιού... για να μην αναφέρω την επανάσταση του Σπάρτακου και φανώ υπερβολικός.

Όμως, παρ' όλη αυτή τη λαμπρή ιστορική κληρονομιά της, η ΟΚΔΕ, τόσες δεκαετίες, βαθιά απασχολημένη με την ανάπτυξη του μαζικού εργατικού επαναστατικού κινήματος, μόλις τον Μάιο του 2012 ευκαίρησε να συμμετάσχει σε εκλογές.

Τα αποτελέσματα αυτής της πρώτης της εκλογικής συμμετοχής, υπήρξαν το δίχως άλλο θετικά και ενθαρρυντικά. Γράφαμε σχετικά σε αυτό εδώ το ποστ:

Θριαμβευτικό το ντεμπούτο της ΟΚΔΕ στον εκλογικό στίβο: 
Έλαβε το μυθικό αριθμό των 2.002 ψήφων -αριθμός ψήφων που αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα.

Και όντως, το θριαμβευτικό ποσοστό 0,03% που έλαβε η ΟΚΔΕ τον Μάιο του '12, κυριολεκτικά έκλεψε τις εντυπώσεις, αποδεικνύοντας ότι υπήρξε γόνιμη και καρποφόρα η επί τόσες δεκαετίες προσπάθεια της οργάνωσης για το χτίσιμο ενός μαζικού εργατικού επαναστατικού και διεθνιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Είναι ακριβώς το μέγεθος αυτής της μαζικότητας, γονιμότητας και καρποφορίας που μετουσιώθηκε διαλεκτικά στο προαναφερθέν εκλογικό αποτέλεσμα του ντεμπούτου της οργάνωσης στον εκλογικό στίβο!

Ωστόσο, για λόγους που δεν γνωρίζω, παρ' όλο το εντυπωσιακό ντεμπούτο, η οργάνωση αποφάσισε να μην πάρει μέρος στην -τόσο καθοριστική, ως αποδείχτηκε- εκλογική μάχη του Ιουνίου 2012.

Θεωρώ εκείνη την απόφαση ως ιστορικό λάθος: Η ΟΚΔΕ έχασε μια μοναδική ευκαιρία, να κατορθώσει να αυξήσει  -έστω και οριακά- την εκλογική της επιρροή (ενδεχομένως φτάνοντας σε νέα ιστορικά υψηλά επίπεδα του 0,04%), ενδεχόμενο που θα την καθιστούσε ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων και καταλύτη των εξελίξεων στο χώρο του μαζικού εργατικού και επαναστατικού κινήματος.

Ωστόσο, αυτό που η ΟΚΔΕ έχασε τότε μέσα από τα χέρια της (με τις γνωστές αρνητικές εξελίξεις πάνω στην πολυπόθητη ενότητα του μαζικού αντικαπιταλιστικού κινήματος), έρχεται τώρα να το επαναδιεκδικήσει δυναμικά, και μάλιστα με διπλό τρόπο:

Συμμετέχοντας αφ' ενός στη μάχη των ευρωεκλογών και αφ' ετέρου κατεβάζοντας αυτόνομα δικά της ψηφοδέλτια στις δημοτικές εκλογές, διεκδικώντας -με αξιώσεις, φαντάζομαι- τη δημαρχία σε δύο κομβικούς δήμους στρατηγικής σημασίας.

Συγκεκριμένα, η ΟΚΔΕ μέσω της δημοτικής της παράταξης "Εργατική Αντεπίθεση" διεκδικεί με αξιώσεις -ενδεχομένως από τον πρώτο γύρο- τη δημαρχία στους κομβικής και στρατηγικής σημασίας δήμους Γαλατσίου και Νέας Μενεμένης.
Γνώμη μου είναι ότι σ' αυτές τις εκλογές η ΟΚΔΕ θα πάει καλά. Ιδιαίτερα στη διεκδίκηση των δύο προαναφερθέντων δήμων.

Δε λέω ότι ντε και καλά θα εκλέξει δήμαρχο από τον πρώτο γύρο, όμως πιστεύω πως έστω και δύσκολα τη δεύτερη Κυριακή τους δύο δήμους θα τους έχει στο τσεπάκι της. Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν σε αυτό.

Όμως ακόμα κι αν συμβεί το απευκταίο και η σημαία της Τέταρτης Διεθνούς δεν κυματίσει στα μπαλκόνια των δύο προαναφερθέντων δήμων, η λογική λέει πως η ΟΚΔΕ θα αποτελεί την μείζονα αντιπολίτευση στο δημοτικό συμβούλιο.

Στην ακραία περίπτωση όπου η ΟΚΔΕ πάρει απλώς 12 ψήφους στο Γαλάτσι και 9 ψήφους στη Νέα Μενεμένη, ε, εντάξει, θα ισχύει το παλιό γνωμικό των ολυμπιακών αγώνων: "Το ζήτημα δεν είναι η νίκη, το ζήτημα είναι η συμμετοχή".

Διότι και μόνη η συμμετοχή της ΟΚΔΕ στη μάχη της διεκδίκησης των δύο δήμων, θα ανοίξει νέους δρόμους και νέες δυνατότητες στο μαζικό εργατικό επαναστατικό κίνημα, οξύνοντας την ταξική πάλη και οδηγώντας τη συνειδητοποίηση και τη διασκέδαση της εργατικής τάξης σε ένα νέο, ποιοτικά ανώτερο διαλεκτικό επίπεδο.

Κάτι ανάλογο ισχύει και για τις ευρωεκλογές:
Ακόμα κι αν διαψευστούν οι αισιόδοξες προβλέψεις και οι εν γένει ενδείξεις που δείχνουν την ΟΚΔΕ να θριαμβεύει σαρώνοντας στις ευρωεκλογές, δηλαδή ακόμα κι αν η ΟΚΔΕ δεν εκλέξει 5 ευρωβουλευτές όπως προβλέπω αλλά εκλέξει μόνο τέσσερις ή τρεις ή -έστω- δύο ή και έναν ή ακόμα κι αν -σε μια ακραία εκδοχή- δεν εκλέξει κανέναν ευρωβουλευτή, ακόμα κι αν απλώς πάρει πανελλαδικά 1223 ή 789 ψήφους ή κάτι τέτοιο, κάθε καλός μαρξιστής γνωρίζει ότι και μόνο η διαλεκτική ιδεολογική ζύμωση που θα έχει δημιουργήσει στους κύκλους των χαβαλέδων η συμμετοχή της, θα είναι αρκετή για να επιφέρει τεράστιες ποιοτικές αλλαγές στους συσχετισμούς της ταξικής πάλης τόσο σε ελληνικό όσο και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Είναι προφανές ότι ένα ποσοστό της τάξεως του 0,04 - 0,05% για την ΟΚΔΕ, υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων που θα φέρουν και πάλι το χαμόγελο στα χείλη του βασανισμένου ευρωπαϊκού προλεταριάτου.

Ας το θυμάσαι αυτό την ώρα της κάλπης, καλέ μου αναγνώστη και σταμάτα να γελάς σε παρακαλώ, διότι τα πράγματα δεν είναι για γέλια.

Είναι για κλάμματα.

Κι επειδή οι άντρες δεν κλαίνε, στηρίζουμε-ψηφίζουμε ΟΚΔΕ. Για την ενότητα του κινήματος!






Τετάρτη, Απριλίου 23, 2014

Οι ελσίνκηδες

Είναι ωραίοι οι ελσίνκηδες, πάει και τελείωσε.

Εμφανίζεται κάποιος που τους χαλάει την προπαγανδιστική μανέστρα?
Θα τον ισοπεδώσουν.
Πάει και τελείωσε.

Αυτό συνήθως γίνεται μέσω κυκλωμάτων, μηχανισμών και κυριλοπρεπούς γλώσσας, οπότε -συνήθως- η ισοπέδωση του αντιπάλου έχει μια κομψότητα βρε αδερφέ.

Όμως άνθρωποι είναι κι αυτοί... Με μερικές περιπτώσεις εχθρών προς ισοπέδωση, χάνουν την αυτοκυριαρχία τους και τότε πάει και το κυριλέ επίπεδό τους και όλα.

Τυπικό παράδειγμα η Σαμπιχά Σουλεϊμάν.

Στην προσπάθειά τους να απαξιώσουν και να ταπεινώσουν τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν -που είναι φανερό ότι με την παρουσία και τον αγώνα της τους χαλάει την προπαγανδιστική μανέστρα- χάνουν το κυριλοπρεπές επίπεδό τους και ξεπέφτουν σε επίπεδο Στέφανου Χίου.

Πάρε παράδειγμα τον Παναγιώτη Δημητρά (ο οποίος, ως γνωστόν, από αρχαιοτάτων χρόνων έχει φτιάξει μια Μ.Κ.Ο. εκεί πέρα, ζει καλά με αυτήν και είναι ισόβιος εκπρόσωπός της).

Προκειμένου λοιπόν ο ευαίσθητος άνθρωπος Παναγιώτης Δημητράς να ισοπεδώσει και να απαξιώσει τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν που του έχει κάνει τα νεύρα κρόσια και του χαλάει τη μανέστρα, γράφει στο κλείσιμο ενός κειμένου του:

Τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν την παρακολουθώ για χρόνια και την έχω συναντήσει στην πρώτη αποστολή της από το ΥΠΕΞ σε συζήτηση για τις μειονότητες στην Ελλάδα στο Ευρωκοινοβούλιο. Όπως άλλωστε θα διαπίστωσαν όσοι/ες την άκουσαν σε ζωντανές συνδέσεις, ακριβώς γιατί είναι όπως λέει αμόρφωτη, είναι αδύνατο να γράψει τα παραπάνω κείμενα που διάβασε στον ΟΗΕ ή έδωσε στο Βήμα.
Οι χειριστές της είναι και λογογράφοι της.

Το επιχείρημα είναι βλακώδες και ο Δημητράς γνωρίζει καλά ότι το επιχείρημά του είναι βλακώδες. Διότι και ο ίδιος, αν και άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας, προφανώς θα δυσκολευόταν να απαντήσει σε ένα ενδεχόμενο ερώτημα του στυλ "Μα καλά, με τι κριτήριο είσαι ισόβιος εκπρόσωπος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι? Τόσα χρόνια δε βρήκαν κανέναν σοβαρότερο τα άλλα μέλη -αν υπάρχουν άλλα μέλη?"
Ενώ, αντίθετα, κανένα πρόβλημα δε θα είχε αν το ερώτημα του είχε τεθεί γραπτώς: Θα καθόταν μία άντε δύο, άντε πέντε, άντε δέκα ώρες και θα έγραφε μια ωραιότατη και ωραιότατα τεκμηριωμένη απάντηση που θα έπειθε όσους θα ήθελαν να πειστούν.

Την έχει αυτή την ιδιότητα ο γραπτός λόγος και ακριβώς αυτή είναι η διαφορά του από τον προφορικό λόγο:
Ο γραπτός λόγος σηκώνει καλλωπισμούς, φτασίδια, μέχρι και βιβλιογραφίες και σου δίνει τη χρονική πολυτέλεια να τον δουλέψεις ώστε να μοιάζει με λόγο ακαδημαϊκού επιπέδου, δίχως να κρύβεται πίσω σου κάποιος σκοτεινός λογογράφος.
Ενώ, αντίθετα, ο προφορικός λόγος σε παρουσιάζει γυμνό προς τα έξω, φανερώνει το μορφωτικό σου επίπεδο -για το οποίο, όπως και να'χει, ουδείς λόγος υπάρχει να ντρέπεσαι αν είσαι αγωνιστής ενός αγώνα που τον θεωρείς άξιο να του αφιερωθείς -είτε ο αγώνας σου είναι αυτός της Σαμπιχά είτε είναι αυτός του Δημητρά.

Ευνόητα και γνωστά πράγματα. Γνωστά σε όποιον έχει ομιλήσει δημόσια σε μια "κυδιάνειρα αγορά" ή συνέλευση ή τηλεοπτική εκπομπή αλλά και σε όποιον έκατσε κι έγραψε προσχέδια των ομιλιών  του, επειδή κόμπλαρε τόσο για τις ρητορικές ικανότητές του όσο και για τις ιδιότητες της "κυδιάνειρας αγοράς".
Επομένως, πράγματα γνωστά ιδίως στον Δημητρά -που και πολυγραφότατος είναι, αλλά και ομιλητικότατος.

Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα:
Αφού τα ξέρει, πως γίνεται και τα ξεχνά?
Τι τον εκνευρίζει τόσο ώστε να φτάνει στην ανάγκη να απαξιώσει ακόμα και την ικανότητα μιας -έστω και αμόρφωτης- γυναίκας να κάτσει να γράψει πέντε ή δέκα ή είκοσι ή εκατό καλογραμμένες γραμμές κειμένου επί ενός ζητήματος που η ίδια το θεωρεί σκοπό ζωής?

Δεν ξέρω.
Υποθέτω πως ο Δημητράς είτε την πατάει δημοσιοποιώντας τοιουτοτρόπως τον εκνευρισμό  που του προκαλεί η δράση αλλά ακόμα και η απλή υπενθύμιση της παρουσίας της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, είτε -που είναι χειρότερο- προσπαθεί να εκμηδενίσει, ισοπεδώσει και ταπεινώσει την Σαμπιχά χρησιμοποιώντας τις καλύτερες παρακαταθήκες του αρχαίου αυριανισμού και του διαχρονικού λαϊκισμού.

Σε κάθε περίπτωση, δύσκολα θα πω "άξιος ο μισθός του".

Γενικά για τους πάσης φύσεως ελσίνκηδες, δυσκολεύομαι να θεωρήσω άξιο τον μισθό τους.


Τρίτη, Απριλίου 22, 2014

Αναμένεται εκλογικός θρίαμβος

Αν μη τι άλλο, η αναγγελία αναγγέλλεται με εικαστικώς καλαίσθητο τρόπο.
Βέβαια το λεκτικό μέρος της αναγγελίας φαντάζει απαισιόδοξο: Σαφώς πιο αισιόδοξο θα ήταν κάτι σε στυλ "Άνοδος του ΕΕΚ στις ευρωεκλογές".
Και, αν θες τη γνώμη μου, καλέ μου αναγνώστη, όντως θα είναι αξιοσημείωτη η άνοδος του ΕΕΚ στις ευρωεκλογές. Το 0,1% πιστεύω πως δεν αποτελεί άπιαστο όνειρο. Για να ξεκολλήσει επιτέλους το κόμμα από τα εκλογικά επίπεδα του 0,03-0,04%.

Όπως και να 'χει, η εκλογική διακήρυξη εδώ.

Διαβάζοντάς την κάποιος θα αντιληφθεί -μεταξύ άλλων- και το τι απέγινε με την εξέλιξη των συγκλονιστικών εξελίξεων στις οποίες είχαμε αναφερθεί εδώ αλλά και εδώ όπως και εδώ.


ΣΥΡΙΖΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ, ΣΥΡΙΖΑ

Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βαλθεί ν' αυτοκτονήσει, θα ήταν λογικό συμπέρασμα εάν δεν επρόκειτο για τους παλιούς συντρόφους του Φώτη Κουβέλη.
Δεδομένου όμως ότι πρόκειται για τους παλιούς συντρόφους του Φώτη Κουβέλη, η διατύπωση -μοιραία- οφείλει να είναι της μορφής "άραγε στον ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε ζωή πριν τον θάνατο"?
Ευνόητο είναι το αρνητικόν της απαντήσεως, κι άσε τα πάσης φύσεως (ενίοτε αντιεξουσιαστικής) ζωντανά να ελπίζουν σε ανάσταση νεκρών.
Δε ζωντανεύουν οι νεκροί -και δεν δύνανται ν' αυτοκτονήσουν.
ΣΥΡΙΖΑ=ιδιαίτερη καρακοσμάρα.
Δε σοβαρεύουν οι χαζοί, και οι μη-κυβερνητικοί περνάνε μια χαρά ως μη-κυβερνητικοί.
Καμιά ελπίδα.
Περιορισμένων δυνατοτήτων, περιορισμένων φιλοδοξιών και περιορισμένης ευθύνης.
Αυτοαναφλεγόμενα ζόμπι, καίγονται μόνοι τους δίχως ανάγκη συνεργασίας με τον Καμμένο -και αυτομαυρίζονται τροπικώς δίχως ανάγκη έκθεσης στον ήλιο ή τις κάλπες.

Κλικ.

Και κλικ.

Σύριζα μωρό μου, Σύριζα


Δευτέρα, Απριλίου 21, 2014

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ

Αυτές τις μέρες οι ταξιδεύοντες με πλοίο σίγουρα θα φέρνουν στο μυαλό τους την επαγγελία που ενυπάρχει στο δεύτερο μέρος του τίτλου

Πως να κατασκευάσετε ένα chembuster για να διαλύσετε τους αεροψεκασμούς και να βελτιώσετε τον καιρό

όμως όταν επιστρέψουν εν τη οικία των και ανατρέξουν στα καθέκαστα του άρθρου, θα προβληματιστούν αναγιγνώσκοντες στην κατάληξη του άρθρου τη φράση που λέει πως

Εάν θέλετε παραπάνω βροχές προσπαθήστε να ρίξετε νερό στον κουβά και σε όλη την κατασκευή καθημερινά

αναγκαζόμενοι να αναρωτηθούν: 
Ρε συ, για τον κακό μας τον καιρό φταίει άραγε η έλλειψη των εν τω άρθρω περιγραφομένων  κατασκευών ή μήπως φταίει η υπερπληθώρα των εν λόγω κατασκευών?  Ή τελοσπάντων, πόσοι νεοέλληνες μας χαλάνε τα ταξίδια ρίχνοντας καθημερινά νερό στον κουβά?

(Δες ενδεικτικά εδώ, αλλά και εδώ αλλά και εδώ -και γενικά δεν είναι τόσο ελάχιστα διαδεδομένο όσο θα νόμιζες, καλέ μου αναγνώστη).

Α μα πια με τη βροχερότητα των ημερώνε...

Τραγούδι. Μίμης Κατριβάνος. 

Τώρα βρέξε όσο θες, είναι τόσο συμπαθές
να αγαπάς με της βροχούλας το σιγόντο
και την όμορφη σιωπή να την κόβει μια αστραπή
κάπου-κάπου στου ουρανού το γκρίζο φόντο...


Σάββατο, Απριλίου 19, 2014

Δεύτε!

Δεύτε λάβετε φως αδέρφια!!!
Διότι ως λέει και η Βίβλος...
Να μη φοβάσαι την εξουσία. Κάνε το καλό και ο καλός καλό θα βρει.
Αμήν -και χρόνια πολλά εις τους εορτάζοντες