Τετάρτη, Απριλίου 16, 2014

... Ο ΘΡΥΛΟΣ ΚΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ήμουν γεμάτος αρνητικά συναισθήματα όσον αφορά την υποψηφιότητα του Μαρινάκη για το δήμο του Πειραιά.

Όμως άλλαξα γνώμη βλέποντας τον κατάλογο των συνεργατών του Μαρινάκη.

Ο κατάλογος απαρτίζεται από πολλά αξιόλογα άτομα, ωστόσο ανάμεσά τους, κατά τη γνώμη μου, ξεχωρίζει ένα όνομα που με γέμισε αισθήματα ευωχίας.

Παντελεήμων (Παντελής) Μπατσούλης (αστυνομικός).

Το παρόν μπλογκ -για ευνόητους λόγους- στηρίζει ανεπιφύλακτα τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα.

Κατά τα άλλα, διάβασα ένα καλό σχετικό κειμενάκιον στο luben.tv.


Τρίτη, Απριλίου 15, 2014

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΝΥΚΤΑ

Το "Πολλές φορές την νύκτα" αποτελεί μέρος της Οκτάνας του Ανδρέα Εμπειρίκου. Η Οκτάνα αποτελείται από 33 πεζά ποιήματα και το "Πολλές φορές την νύκτα" είναι ένα από αυτά.

(Σχετικά με το τι πα να πει Οκτάνα, κλικ εδώ)

Το "Πολλές φορές την νύκτα" αναδίδει έντονο άρωμα πασχαλιάς. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι ήχοι των ψαλμωδιών της χριστιανορθόδοξης μεγάλης εβδομάδας  αποτελεί ένα από τα βασικά μοτίβα του ποιήματος αυτού.

Σκέφτηκα λοιπόν να το ανεβάσω εδώ να υπάρχει, μέρες που είναι.

Όμως αντιμετώπισα ένα πρακτικό πρόβλημα που δεν είναι άλλο από την ίδια την έκταση του ποιήματος: Δωδεκάμισι σχετικά πυκνογραμμένες σελίδες στην έκδοση που έχω... Ήτοι, πολύ μεγάλο για να μεταφερθεί εδώ ολόκληρο...

Είπα λοιπόν να αρκεστώ στο να μεταφέρω εδώ τις τελευταίες 4 σελίδες του θαυμασίου αυτού ποιήματος... με τη σύσταση, ωστόσο, προς τους αναγνώστες, να σπεύσουν να το απολαύσουν ολάκερο.

Ω, ήχοι της νυκτός και της νυκτός φωνές! Εσείς που αυτές τις ώρες διαβαίνετε στις πόλεις, παντού θα τις ακούσετε. Φωνές ποικίλες και συγκλονιστικές, απ' τις κραυγές ενός μωρού που μόλις εγεννήθη, έως τον ρόγχο τον βαρύ, τον εναγώνιον του ανθρώπου που η ζωή του εξεμετρήθη  και εις την άβυσσον την τελικήν από τα βήματά του ωδηγήθη. 

Φωνές και ήχοι σαν ιαχές, που τους ολυμπιονίκας υποδέχονται και συνοδεύουν.  Φωνές και ήχοι σαν βοή των πανηγύρεων και των ιωβηλαίων. Φωνές και ήχοι σαν κραυγές ομαδικώς σφαγιαζομένων. Γδούποι, κατρακυλίσματα ογκολίθων, όταν το πένθιμον και τρομερόν "Εάλω η Πόλις" αντηχεί, με κοπετούς, με θρήνους και από τα ρήγματα των κρεμισμένων ντουβαριών ο Χάρος, στυγνός δρεπανηφόρος καβαλλάρης, εισελαύνει, μαζί με τους κατακτητάς βαρβάρους (όταν πια δεν αντηχούν της Υπερμάχου Στρατηγού τα νικητήρια) ενώ επάνω στην στερνή την έπαλξι της Πόλεως, ο ίδιος τον σταυρόν του έχων εκ νέου εμπήξει, το μεκελιό στην χλαλοή θωρεί, τα αίματα που πανταχόθεν αναβλύζουν, και γοεράν κραυγήν αφήνων (Ιλί, ιλί, λαμά σαβαχθανί!) στην τελευταίαν έπαλξιν της Πόλεως, κάτω από νέφωσιν βαρειάν θρηνεί, μαρτυρικά στητός, ο Ιησούς Χριστός. 

Ω, ήχοι της νυκτός και της νυκτός φωνές! Φωνές μουντές ή λαγαρές που από τας σκολιάς οδούς των πτωχομαχαλάδων ανεβαίνουν, και εκείνες οι άλλες οι φωνές, μουντές κι αυτές ή λαγαρές, που από ψηλά παραθύρια πλουσίων κτισμάτων βγαίνουν -ήχοι, ω, ήχοι της νυκτός- σμπίροι με προσωπίδες και στιλέττα, φωνές -αχνά- φαντάσματα, με πτητικότητα μεγάλην, και άλλες φωνές, φωνές πυκνές, ήχοι σαν του κροκού του αυγού, όταν σε κύπελλο με ζάχαρη κτυπιέται,  φωνές και άλλες φωνές, όταν ο μέγας Σείριος και όλα τ' άστρα σελαγίζουν και οι ψυχές των πόλεων, σαν εκτοπλάσματα, πάνω απ' τα δώματα και πάνω απ' τους δρόμους φωσφορίζουν! 

Ω, ναι, είναι ποικίλες οι φωνές που ακούονται ευκρινώς την νύκτα, όταν σε κήπους και αυλές πολύ το αγιόκλημα μυρίζει και η θλίψις με τους επιταφίους θρηνεί και μες στις πόλεις τριγυρίζει.

Η κτίσις δεύρο πάσα
τους εξοδίους θρήνους
προσοίσωμεν τω κτίστη.

Ω, ήδιστον μου έαρ,
γυκύτατόν μου τέκνον
πού έδυ σου το κάλλος.

Η Δάμαλις τον Μόσχον
εν ξύλω κρεμασθέντα
ηλάλαζεν ορώσα

Αι γενεαί νυν πάσαι
επιταφίους ύμνους
προσφέρουσι, Χριστέ μου.

Και ξαφνικά, σαν άρσις μιας νεφέλης, σαν αλλαγή του θυμικού σε μια περίπτωση κυκλοθυμίας, και άλλες φωνές ακούονται, φωνές χαράς μεγάλης:

Ο Άγγελος εβόα,
τη Κεχαριτωμένη
αγνή Παρθένε χαίρε
και πάλιν ερώ χαίρε.
ο Σος υιός ανέστη
τριήμερος εν τάφω.

Και λίγο πάρα κάτω, ως είσοδος λευκού μπαλλέτου αγγέλων:

Πάσχα το τερπνόν, Πάσχα Κυρίου Πάσχα, Πάσχα πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλε. Πάσχα εν χαρά αλλήλους περιπτυξώμεθα , ω Πάσχα λύτρον λύπης!

Και ακόμη- ακούστε, ακούστε- φωνές μέσα στη νύκτα:

-Αγνή παρθένε, χαίρε!
- Φύλακες, γρηγορείτε!
- Αγάπη μου, σε λατρεύω!
- Φύλακες, γρηγορείτε!
- Σκατά στα μούτρα σας, χαϊβάνια!
- Χαίρε, παρθένε, χαίρε!
- Φύλακες, γρηγορείτε!
- Γαμόσταυροι, τι περιμένετε!
- Αγνή παρθένε, χαίρε!
- Φύλακες, γρηγορείτε!
- Εμπρός, γαμόσταυροι, εμπρός!
- Γλυκό κορίτσι, χαίρε! Και πάλι ερώ, χαίρε!
- Α, Θεέ μου! Όχι αυτό!…Σας ικετεύω…
- Γαμόσταυροι, μη σταματάτε!
- Γλυκό κορίτσι, χαίρε! Και πάλιν ερώ, χαίρε!
- Βοήθεια! Βοήθεια! Σώστε με, ελάτε…
- Γαμόσταυροι, γαμήστε την, μη σταματάτε! Το εν τούτω νίκα της ζωής το υπέρτατον είναι αυτό. Άγιοι Γαμόσταυροι, μην, γλυκειές παρθένες, φίλτατα αδέρφια σύντροφοι, μη το ξεχνάτε. Χριστός ανέστη  σήμερον, θανάτω θάνατον πατήσας! Πάσχα Έρως- Χριστός ο λυτρωτής! Πάσχα ημίν τας Πύλας του Παραδείσου ανοίξαν! Άγιοι γαμόσταυροι, γλυκειές παρθένες, σύντροφοι, μην το ξεχνάτε!

Τέλος από ένα υπόγειον με ανοικτούς φεγγίτες, σαν πίδακες αγαλλιάσεως, σαν πίδακες ουρανομήκεις, και άλλες φωνές μέσα στην νύκτα:

"Γαμώ, γαμώ σε, ως τα έγκατα της γης! Γαμώ σε, ως τ’ αστέρια!".

Και εις απάντησιν από τον ίδιον χώρον, με οίστρον καταφάσεως, με οίστρον ταυτίσεως απολύτου με το θείον:

"Ναι! Ναι! Γάμα με! Γάμα με, αδελφέ! Του Παραδείσου νοιώθω γλύκα!"


Και ξαφνικά, στο γύρισμα ενός δρόμου- ω σείς που νύκτωρ διασχίζετε τις πόλεις, προσέχετε και συχνά θα ακούσετε να αναπηδά, σαν σίφουνας από έναν λαιμό σε καρμανιόλα, που όλος κόκκινος με ορμήν τα αίματα ξερνά, εκεί που λίγο πριν βρισκόταν η κεφαλή του καρατομημένου, προσέχτε, ω εσείς που νύχτα διαβαίνετε στις πόλεις, προσέχτε και σίγουρα θα ακούσετε συχνά, όχι των υπογείων καφωδείων τα «Αμάν!» που με αυταρέσκεια μικρά ή ψεύτικα σεκλέτια γλυκερά σταλάζει, μα το διάτορον, το τρομερόν, το μη περαιτέρω, το εκ βαθέων του απελπισμένου ανθρώπου «ΑΜΑΝ!» που τους βαρύτερους, τους πλέον ασήκωτους καημούς, σαν αίμα ψυχής μες στο σκοτάδι αδειάζει.

Το τίμιο ξύλο

Αυτές τις μέρες η ορθόδοξη χριστιανοσύνη 
-με έμμεσο τρόπο, ομολογουμένως-
εκτός όλων των άλλων τιμά το τίμιο ξύλο.

Ας του αφιερώσουμε ένα όμορφο σκιτσάκι του Αρκά.

Κυριακή, Απριλίου 13, 2014

Μικρά πασχαλινά μυστικά - Το μυστικό για ένα σωστό βάψιμο των αυγών

Καλησπέρα σας φίλες αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες. Το σημερινό μας θέμα έχει να κάνει με τα μυστικά του σωστού βαψίματος των πασχαλινών αυγών.

Πως βάφονται τα πασχαλινά αυγά?

Και ακόμα περισσότερο:

Πως βάφονται σωστά τα πασχαλινά αυγά?

Φίλες και φίλοι, το μυστικό είναι η βαφή!
Όσο πιο ποιοτική είναι η βαφή, τόσο ποιοτικότερο θα είναι το αποτέλεσμα.

Όπως είναι ευνόητο, η ποιότητα της βαφής των αυγών εξελίσσεται χρόνο με το χρόνο, ανάλογα με τις εκάστοτε ανακαλύψεις και εφευρέσεις της τεχνολογίας των τροφίμων και γενικότερα της επιστήμης.

Για το φετινό Πάσχα, ας θυμόμαστε τόσο τη διανομή του πρωτογενούς πλεονάσματος όσο και την έξοδο της χώρας στις αγορές. Ας μην τα ξεχνάμε ποτέ.

Είναι δύο γεγονότα που αν τα συγκρατήσουμε στο μυαλό μας ως σημαντικά γεγονότα, τότε (και μόνο τότε) δεν θα υπάρχει περίπτωση να μπερδευτούμε από την ποικιλία βαφών που θα συναντήσουμε φτάνοντας μπροστά στο ράφι του σούπερ μάρκετ με τις βαφές των πασχαλινών αυγών.
Δεν θα μπερδευτούμε και θα κάνουμε τη σωστή επιλογή βαφής, επιλέγοντας τη βαφή αυγών που χρησιμοποιεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας!!!
Τη βαφή αυγών που χρησιμοποιεί ο ίδιος ο ευεργέτης μας!!! Ο άνθρωπος που έβγαλε τη χώρα στις αγορές!!!


Ιησούς από τη Ναζαρέτ - η λογοκριμένη σκηνή

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ανυπομονώ να δω ποιό κανάλι θα έχει την πρωτότυπη ιδέα να προβάλει τον Ιησού από τη Ναζαρέτ.

Με την ελπίδα πως θα δω και την παρακάτω σκηνή που φημολογείται πως έκοψε η λογοκρισία.


Σάββατο, Απριλίου 12, 2014

Ο χειρότερος υποβιβασμός

Δεν θα ισχυριστώ ότι ''είμαι Πανιώνιος από τη μέρα που γεννήθηκα'', γιατί θα ήταν ψέμα. Θα πω, όμως, ότι με έκανε Πανιώνιο ο πατέρας μου από τότε που... θυμάμαι τον εαυτό μου, όταν, κάπου στη σεζόν 1990-1991, έφερε στο σπίτι το 'ΦΩΣ' για να μου δείξει γεμάτος υπερηφάνεια ψηλά-ψηλά στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας, πως η ομάδα του -που έμελλε να γίνει και δική μου- ''νίκησε με 89-84 και έσπασε το αήττητο του Άρη''!

Όσο περνούσαν τα χρόνια, συνειδητοποιούσα ολοένα και περισσότερο πως η δική μου η ομάδα δεν ήταν σαν εκείνες των συνομίληκών μου. Όχι μόνο επειδή δεν υπήρχε ποτέ αντίπαλος κόντρα στον οποίο θα θεωρούνταν το φαβορί για τη νίκη, που είναι το προφανές, αλλά κυρίως για μία σειρά από λόγους που σχετίζονται με την οπτική γωνία που βλέπει κανείς τα πράγματα και με τη στάση ζωής που επιλέγει. Για να χρησιμοποιήσουμε την... ποδοσφαιρική διάλεκτο, ο Πανιώνιος δίδαξε πως για να αποκτήσεις κάτι πρέπει πρώτα να παλέψεις με όλες σου τις δυνάμεις και, συχνά, κάτω από αντίξοες συνθήκες. Μας έμαθε ότι πολλές φορές παίρνεις λιγότερα από αυτά που δικαιούσαι, τα οποία όμως έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία ακριβώς λόγω της δυσκολίας που συνάντησες πριν τα καταφέρεις. 

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο Πανιώνιος ξέρει πολύ καλά από αδικία και... κακουχία, από το 1922 κιόλας, όταν είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει το “σπίτι” του στη Σμύρνη και να εγκατασταθεί στην τουλάχιστον επιφυλακτική Αθήνα.

Την τελευταία τριετία καταγράφεται μία αδιάκοπη και επικίνδυνη αλλοίωση του DNA της ομάδας. Αποκορύφωμα αποτέλεσε η φετινή χρονιά, στην οποία όλοι είδαμε γεγονότα και καταστάσεις, που μόνο χαρούμενους δεν μπορούν να μας κάνουν, ακόμη κι αν αρνούμαστε να παραδεχθούμε την πικρή αλήθεια. 

Η ομάδα που διεκδικούσε, η ομάδα που ζούσε στο... μάτι του κυκλώνα και που βίωνε την αδικία στο πετσί της, για να γίνει εν τέλει πιο ανθεκτική, έχει δώσει τη θέση της σε ένα γρανάζι ενός χυδαίου ποδοσφαιρικού συστήματος. Σε ένα... καλό παιδί ενός αυταρχικού συνεταιρισμού που αποφασίζει μακριά από τους αγωνιστικούς χώρους για το ποιος θα συνεχίσει να είναι μέλος του και ποιος δεν αξίζει αυτή την... τιμή! 

Δεν κρύβω πως την περασμένη Κυριακή τους ζήλεψα τους Απολλωνιστές. Τους ζήλεψα γιατί τέτοια άξια νίκη και με τον τρόπο που σημειώθηκε, δεν ξέρω πόσα χρόνια πρέπει να γυρίσω πίσω για να θυμηθώ. Την ώρα που η έτερη ομάδα της Σμύρνης παλεύει κόντρα σε... θεούς και δαίμονες, αποσπώντας τη συμπάθεια ολόκληρου του φίλαθλου κοινού, ο Πανιώνιος 'τσουβαλιάζεται', μαζί με ομάδες όπως ο Πλατανιάς, η Καλλονή και ο Εργοτέλης, στους ευνοούμενους της Άρχουσας τάξης του ελληνικού ποδοσφαίρου. 

Πως είναι δυνατόν σαν φίλαθλος του Πανιώνιου να κλείσω τα μάτια μπροστά σε μία νοοτροπία που κάποτε με είχε στο στόχαστρο, με κυνήγησε και την οποία σιχάθηκα όσο τίποτε; 

Για όλους τους παραπάνω λόγους και για ακόμη περισσότερους, ποσώς με ενδιαφέρει αν την Κυριακή θα εξασφαλίσει αυτός ο Πανιώνιος την παρουσία του στη Σούπερ Λίγκα της επόμενης χρονιάς ή αν θα υποβιβαστεί στη Β' Εθνική! Και δεν με ενδιαφέρει διότι ο δικός μου Πανιώνιος έχει ήδη υποβιβαστεί στη συνείδησή μου. Πιστεύω πως στο χέρι μας είναι να επαναφέρουμε τη χαμένη αξιοπρέπεια του συλλόγου. Κι αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα...

Το κείμενο είναι του Δημήτρη Θεοδώρου και το βρήκα εδώ. Και συμφωνώ.

Δευτέρα, Απριλίου 07, 2014

Η υπερ-οργάνωση ΚΔΩΑ επιβάλλει προληπτική λογοκρισία!!!

Ζει και βασιλεύει η υπερ-οργάνωση Κ.Δ.Ω.Α.
(Κτηνώδης Δύναμη Ωγκώδης Άγνοια
-όπου το Ογκώδης γράφεται με Ωμέγα για να υπογραμμιστεί ο όγκος της άγνοιας).

Ζει και βασιλεύει η υπερ-οργάνωση Κ.Δ.Ω.Α. και συνεχώς αποκτά νέα μέλη.

Εν προκειμένω, τα νέα μέλη της είναι ο Δένδιας και η κυρία Ευτέρπη Κουτζαμάνη, που αντί να ασχοληθούν με την κατασκευή μιας τρύπας στο νερό, αποφάσισαν να επιβάλλουν απαγόρευση διακίνησης πληροφοριών στο ίντερνετ.
(Κλικ)

Το ότι η απαγόρευση ισοδυναμεί με παραδοχή ύπαρξης και ομολογία γνησιότητας του υλικού το οποίο αποτελεί απόδειξη της ενοχής των απαγορευσάντων, ναι μεν το έχουν καταλάβει και τα τσιμέντα, όμως οι ίδιοι οι απαγορεύσαντες δείχνουν ακόμη να αγνοούν τη γνώση των τσιμέντων...

Χουντάρα του κερατά, δηλαδή, και όπως όλες οι χουντάρες έτσι κι αυτή έχει το γέλιο της.

Τραγούδι. Ρασούλης, Βαγιόπουλος,
Γειά σου κυρ-εισαγγελέα

Και απ' το κανάλι της Βουλής, μάλιστα!



Προβληματισμός επικρατεί στο Καραμανλικό κομμάτι της ΝΔ

Όπως θα ήταν απολύτως αναμενόμενο, με δεδομένο ότι η υπόθεση Μπαλτάκου είναι σε πλήρη εξέλιξη, προβληματισμός επικρατεί στο Καραμανλικό κομμάτι της ΝΔ σχετικά με τις επιλογές που πρέπει να γίνουν στο άμεσο μέλλον, με δεδομένο το ότι η έξοδος της χώρας στις αγορές δεν πρόκειται να δώσει ως διά μαγείας απάντηση σε όλα τα καυτά ζητήματα που απασχολούν τον τόπο.

Συγκεκριμένα, το καίριο ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει  το καραμανλικό στρατόπεδο της ΝΔ είναι: