Κυριακή, Απριλίου 23, 2017

Παράγουμε διδασκάλους περισσότερους απ' όσους μπορούμε να καταναλώσουμε


Παράγουμε διδασκάλους περισσότερους απ' όσους μπορούμε να καταναλώσουμε.
Όχι ως χώρα αλλά ως χώρος.
Παράγουμε διδασκάλους περισσότερους απ' όσους μπορούμε να καταναλώσουμε.
Τελεία και παύλα και είμαι απόλυτος σε αυτό. 
Όχι πως είχα την παραμικρή αμφιβολία περί αυτού, απλώς η βεβαιότητά μου επαναβεβαιώθηκε καθώς διάβαζα το παρακάτω ενδιαφέρον κείμενο σιγοτραγουδώντας τον μεγαλοφυή στίχο του Καγιάντα που μελοποίησε ο Ζαμπέτας:
Γηράσκω διδασκόμενος. Τάδε Σωκράτης έφη,
κι ο Πλάτων είπε: "κάνετε ό,τι σας κάνει κέφι".
Αυτά κι αν τα 'πανε πολλοί σοφοί σαν τον Σωκράτη,
καθένας για την πάρτη του πορεύεται και πράττει...

Ωστόσο πέρα από τον προφητικώς μεγαλοφυές τραγούδι του Ζαμπέτα σχετικά με τον χώρο, υπάρχει και το μεγαλοφυές στην χωρική τυπικότητά του κείμενο που διάβασα.

Καλού-κακού έσβησα τα ονόματα (όμως κράτησα την τυπική για το χώρο σύνταξη και την εξίσου τυπική για τον χώρο ορθογραφία του κειμένου), ούτως ώστε το κείμενο  (με απλή αλλαγή ονομάτων) να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον ως πρότυπο δημιουργίας αντίστοιχων κειμένων.
Όρεξη να υπάρχει και αφορμές πάντα θα βρίσκονται.

Ο κ. Ε****** (Α******) Δ. Κ***** - δημιουργός τόσο της παρούσας ιστοσελίδας, "Α*****" όσο και της εορτής "Α***** 2016", ΔΕΝ αποτελεί μέλος κάποιου εκ των εν λειτουργεία θρησκευτικών σωματείων/κοινοτήτων.     Ο κ. Ε******* (Α******) Δ. Κ*****, όντας ο δημιουργός του "Α****** Δρώμενου" και της "Α****** Τελετής" της αμφικτιονίας Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής Φιλοσοφίας “Α*******”, απλά και μόνον δημιούργησε και την εορτή "Α***** 2016" - δια της "Α******* Τελετής" και του "Α****** δρωμένου" που τροποποίησε κατάλληλα ώστε να καταστεί δυνατή η κατανόηση του θεολογικού νοήματος αφενός της εορτής αφετέρου των απαραίτητων & συμπληρωματικών για την εορτή Ιερών θεολογικών λόγων τόσο στα συμμετέχοντα μέλη των σωματείων όσο και στους παρακολουθούντες την εορτή - και δημιούργησε τη εορτή "Α****** 2016" ο κ. Ε******* (Α********) Δ. Κ******* έπειτα από αίτηση του ιερατικού τμήματος του Θρησκευτικού σωματείου «ΕΛΛ******» προς τον κ. Ε******** (Α******) Δ. Κ******* – ο οποίος αφού προηγουμένως δίδαξε όπως απαιτούταν –επί 6,5 μήνες, τόσο το ιερατικό τμήμα του θρησκευτικού σωματείου "ΕΛΛ*****" όσο  και επι του προσωπικού (ιδιωτικά) την συνεργαζόμενη με το Θρησκευτικό σωματείο "ΕΛΛ*****" θεατρική ομάδα "Δ****** Ε*******”(δηλ. τον κ. Ι***** Μ******) αφενός Πανελλήνια (Ορφική) Θεολογία, Πυθαγόρεια & Πλατωνική Φιλοσοφία αφετέρου την "Αδωνιακή βίβλο" και τους συμπληρωματικούς για αυτήν "Ιερούς λόγους" που ο ίδιος ο κύριος Ε****** (Α*******) Δ. Κ******* δημιούργησε, εν συνεχεία δε καθοδήγησε το ιερατικό τμήμα του θρησκευτικού σωματείου "ΕΛΛ******" και την θεατρική ομάδα «Δ******* Ε********» [δηλ. τον κ. Ι****** Μ******] όσο αφορά την πραγμάτωση του «Α****** Δρώμενου» και της "Α****** Τελετής".     Αυτό ο κ. Ε******* (Α*******) Δ. Κ****** το έπραξε αυστηρώς & μόνον εντός των πλαισίων εξηγήσεως & υπερασπίσεως - από παντός είδους παραχαράξεις, διαστρεβλώσεις & παραποιήσεις της αληθούς & όντως υποστάσεως της ιερής Θρησκείας των Ελλήνων και των θείων & ιερών αυτής δογμάτων περί Θεών, κρειττόνων γενών & ψυχών.     Δηλαδή η εκ του κ. Ε****** (Α******) Δ. Κ****** δημιουργία της εορτής "Α****** 2016" - για λογαριασμό του Θρησκευτικού σωματείου "ΕΛΛ******" έγινε αυστηρώς & μόνον εντός των πλαισίων υπερασπίσεως από την επι σειρά ετών παραχάραξη, διαστρέβλωση & παραποίηση του αληθούς & όντως θεολογικού νοήματος της εορτής των Αδωνίων από την θεατρική ομάδα "Δ****** Ε******", ήτοι από τον κ. Ι******* Μ****** - λόγω παντελούς άγνοιας της Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής-νεοπλατωνικής Φιλοσοφίας, από την θεατρική ομάδα "Δ****** Ε******", ήτοι λόγω παντελούς άγνοιας της Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής-νεοπλατωνικής Φιλοσοφίας από τον κ. Ι****** Μ*******. Εξ ου και το προαναφερόμενο αίτημα από το Ιερατικό τμήμα του θρησκευτικού σωματείου "ΕΛΛ******" προς τον κ. Κ***** Δ. Ε****** (Α*******) να δημιουργήσει για λογαριασμό τους τα "Α****** 2016". Τουτέστιν η παρουσίαση της πραγματωμένης απο το Θρησκευτικό σωματείο «ΕΛΛ******» εορτής "Α******* 2016" στην παρούσα ιστοσελίδα οριοθετείτε αυστηρώς & μόνον μέσα στα πλαίσια αφενός της προασπίσεως των πνευματικών δικαιωμάτων του κειμένου του "Α******* Δρώμενου" και της "Α****** Τελετή", που ο κ. Ε****** (Α******) Δ. Κ****** δημιούργησε εν έτει 10/8/2012μ.Χ. (και η Αμφικτιονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής Φιλοσοφίας «Α*****» πραγματώνει από το 2012μ.Χ. όπου αυτή ορίζει και όπως η ιερή θρησκεία ορίζει), αφετέρου μέσα στα πλαίσια εξηγήσεως, υπερασπίσως & προασπίσεως - από παντός είδους παραχαράξεις, διαστρεβλώσεις & παραποιήσεις του αληθούς & όντως θεολογικού νοήματος της εορτής των Α***** απο τον οποιοδήποτε, καθώς το ιερότερο πράγμα που έχει ο άνθρωπος είναι η δια της θρησκείας του ιερή των θεών θεραπεία!

Τραγούδι.
Καγιάντας/Ζαμπέτας,
Κυρ δάσκαλε



Σάββατο, Απριλίου 22, 2017

Θωμάς ο άπιστος προλετάριος

Εκ της καθημερινής εφημερίδος ΑΜΥΝΑ  των Αθηνών (1920), 
όπως έγραψε και ο akrat εις το θαυμαστόν του ευλόγιον
-απ' όπου και το υπεξαίρεσα.

Τραγούδια 2.
Α. 
Τσιτσάνης-Νίνου, 
"θα ξημερώσει και για μας, μην είσαι άπιστος Θωμάς.
Πίκρες και χαρές χαρμάνι, θα τη βγάλουμε κοτσάνι".

Β.
Μωράκης, Σουγιούλ,
"Μην είσαι άπιστος Θωμάς, ο κόσμος έγινε για μας.
Και κάτσε πλάι μου εσύ, να πιούμε αγάπη και κρασί
και να γινούμε χάλια".



Τρίτη, Απριλίου 11, 2017

Οι αρχαίοι ημών κάγκουρες...

... δεν έχω βρει ιστορικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι πράγματι υπήρξαν, όμως αν τυχόν υπήρχαν, σίγουρα θα ήταν κάπως έτσι:

(Από τα αξιοπρόσεχτα "Κολυμπηθρόξυλα" και τον Αντώνη Βαβαγιάννη)

Δευτέρα, Απριλίου 10, 2017

Το επεισοδιακό πρώτο Πάσχα των προσφύγων στον Βύρωνα

Μέχρι και την 16/4/1924, όταν δηλ. είχε ήδη ολοκληρωθεί το χτίσιμο και η παράδοση όλων των κατοικιών του λεγόμενου χωνιού και δόθηκε την ημέρα εκείνη η ονομασία «Συνοικισμός Βύρωνος», δεν είχε υπάρξει ακόμη καμία πρόβλεψη για την ανέγερση ιερού ναού. Και σε 11 μέρες ακριβώς οι πρόσφυγες έπρεπε να γιορτάσουν το Πάσχα. Και επειδή ο Βύρωνας ήταν ο πρώτος προσφυγικός συνοικισμός που χτίστηκε σ' ολόκληρη την Ελλάδα, το Πάσχα αυτό θα ήταν το πρώτο που θα έκαναν κάποιοι πρόσφυγες σε δικά τους σπίτια στη νέα Πατρίδα.

Έτσι ο παριστάμενος και στα γεννητούρια και στα βαφτίσια του Βύρωνα Αρχιεπίσκοπος Χρυσ. Παπαδόπουλος κλήθηκε να λύσει το πρόβλημα του εκκλησιασμού των προσφύγων για τη Μεγ. Εβδομάδα. Δεν υπήρχε βέβαια άλλη λύση εκτός από το ξωκκλήσι του Αγίου Λαζάρου. Αλλά οι διαχειριστές του ναΐσκου υποπτεύτηκαν ότι κινδυνεύουν να χάσουν το ξωκκλήσι και μετά τη λειτουργία το Σάββατο του Λαζάρου το κλείδωσαν και δεν επέτρεψαν να χρησιμοποιηθεί τη Μ. Δευτέρα.

Έτσι, την επομένη 22/4/24, Μ. Τρίτη, με την υπ' αριθμ. 1451 πράξη του ο Αρχιεπίσκοπος όρισε ως χώρο εκκλησιασμού των προσφύγων το ξωκκλήσι του Αγίου Λαζάρου, κατάργησε τους μέχρι τότε διαχειριστές και διόρισε ταυτόχρονα νέα επιτροπή διαχείρισης με πρόεδρο τον Πρωτοσύγγελο Κύριλλο Ψύλλα και μέλος τον Στίλπωνα Πιττακή και όχι Στυλιανό Πιττάκη, όπως εσφαλμένα γράφει σχετική έκδοση της Ι.Μ. Βύρωνος - Καισαριανής - Υμηττού. Αμέσως η επιτροπή αυτή ζήτησε από τους μέχρι τότε διαχειριστές του Αγίου Λαζάρου την παράδοση της διαχείρισης του χώρου με τα λατρευτικά του σύμβολα (Επιτάφιο και σύνεργα της Ανάστασης). Αυτοί αρνήθηκαν και έτσι η επιτροπή κάλεσε τον τοπικό σταθμάρχη της χωροφυλακής να παρέμβει. Αλλά και η επέμβαση της χωροφυλακής δεν απέδωσε. Κατέφθασαν από την Αθήνα προς ενίσχυση της επιτροπής ο φρούραρχος και η κουστωδία του. Και πάλι δεν υπήρξε αποτέλεσμα.

Στη συνέχεια τη μεθεπομένη, 24/4/24 Μ. Πέμπτη, η επιτροπή συνήλθε στην πρώτη της συνεδρίαση και αποφάσισε να καταλάβει το ξωκκλήσι δυναμικά. Αυτό και έγινε με τη βοήθεια της Αστυνομίας. Όμως δεν βρήκαν μέσα ούτε τον Επιτάφιο, ούτε τα σύνεργα της Ανάστασης, ούτε και το ταμείο του ναΐσκου. Ξαναζήτησαν τη βοήθεια της Αστυνομίας, η οποία κάλεσε τους προηγούμενους διαχειριστές μέσα στο ξωκκλήσι για να βρεθεί ένας συμβιβασμός. Αυτοί, όμως, προφανώς εμπαίζοντας πλέον την επιτροπή, πρότειναν η συνάντηση να γίνει στο «Ζυθεστιατόριον ο Βύρων» τη Μ. Παρασκευή το μεσημέρι, μέσα στη Δημοτική Αγορά (είναι η μετέπειτα ταβέρνα Καρακούλια).

Αυτό η επιτροπή, που συνήλθε αμέσως, το θεώρησε μεγάλη απρέπεια και ασέβεια. Όμως επειδή πιεζόταν ασφυκτικά για το Πάσχα, αναγκάστηκε να υποχωρήσει και έστειλε στη συνάντηση της μπυραρίας δύο μέλη της. Εκεί παρουσία και πλήθους άλλων προσφύγων, που περίμεναν με αγωνία, οι παλιοί διαχειριστές δήλωσαν ορθά κοφτά ότι τίποτε άλλο δεν είχαν να παραδώσουν, παρά μόνο 138 δραχμές και 70 λεπτά. Ο εξευτελισμός ήταν πλήρης. Εξουθενωμένη πια η επιτροπή ζήτησε αμέσως την παρέμβαση δύο πολιτών με ιδιαίτερο, όπως φαίνεται, κύρος, των Σπ. Μαυρουδή και Γ. Κοζαδίνου για να παραλάβουν τουλάχιστον τον Επιτάφιο και τα λοιπά αναγκαία για την Ανάσταση. Αλλά και αυτοί απέτυχαν. Έτσι η επιτροπή με εντελώς πρόχειρα και αυτοσχέδια μέσα προχώρησε στην κατασκευή Επιταφίου και των άλλων αναγκαίων σκευών για την Ανάσταση. Όλα τα σχετικά με την περιπέτεια αυτή αναφέρονται στα πρακτικά των δύο πρώτων συνεδριάσεων της νεοδιορισμένης εκκλησιαστικής επιτροπής του Αγίου Λαζάρου της 24 και 25/4/1924.

Αυτό το επεισοδιακό Πάσχα στο Βύρωνα ήταν και το πρώτο των στεγασμένων προσφύγων σ' ολόκληρη την Ελλάδα.

Πηγή : « 90 ΧΡΟΝΙΑ ΒΥΡΩΝΑΣ Στους πρόποδες του Υμηττού »
του Απόστολου Κ. Κοκόλια

Δευτέρα, Απριλίου 03, 2017

Οι τελευταίες συγκλονιστικές στιγμές του τραγουδοποιού Παντελίδη

Πολλές από τις εκατοντάδες φορές που έχει τύχει να περάσω από το σημείο στο οποίο ο Χάρος αντάμωσε τον Παντελίδη, η σκέψη μου φτερούγισε στον άδικο θάνατο του τραγουδοποιού. 

Στον Παντελίδη και στη σημαντική συνεισφορά του στο ελληνικό τραγούδι, έχουμε ήδη αναφερθεί σε αυτό το μπλογκ (κλικ).

Ένας ασυμβίβαστος δημιουργός, που δεν δίστασε να συγκρουστεί με την ΑΕΠΙ σε εποχές που λίγοι τόλμησαν μια τέτοια σύγκρουση. Ένας ασυμβίβαστος συνθέτης που (ως γνωστόν) ο θάνατος τον βρήκε πάνω στο πάλκο....

Αντιγράφω από εδώ

Λίγο πριν πεθάνει ξεχασμένος από πολιτεία και φίλους, ο Σταύρος Παντελίδης έπαιζε μουσική σε ένα κουτούκι στην αγορά του Βύρωνα για να ξεγελάει τον καημό του. Ήταν 23 Ιανουαρίου 1956, όταν η οικογένειά του έμαθε ότι λιποθύμησε με το μπουζούκι αγκαλιά. Έφυγε λίγες ώρες μετά από καρδιακή ανεπάρκεια.

Έτσι αξίζει να πεθαίνουν οι μεγάλοι καλλιτέχνες: Να πεθαίνουν την ώρα που ασκούν την τέχνη τους!

Τραγούδι.
Σταύρος Παντελίδης, Χρ. Κολοκοτρώνης, Στ. Χρυσίνης, Στέλιος Καζαντζίδης
"Είδα κι έπαθα κυρά μου"

Σάββατο, Μαρτίου 25, 2017

Karl Marx, "The Greek Insurrection"

Όπου ως Greek Insurrection εννοείται η "επανάσταση της Ηπείρου", που έλαβε χώραν το 1854.

Είναι ένα σημαντικό κείμενο του Μαρξ, που περιλαμβάνει τη φράση "H μεγαλύτερη κατηγορία που μπορεί κανείς να προσάψει στους Τούρκους δεν είναι ότι περιόρισαν τα προνόμια των χριστιανών ιερέων, παρά αντίθετα, ότι κάτω από την κυριαρχία τους επιτράπηκε στην καθολική αυτή δεσποτική κηδεμόνευση, επίβλεψη και ανάμειξη της εκκλησίας να απορροφήσει ολόκληρη τη σφαίρα της κοινωνικής ζωής".

Τα ντεσού του κειμένου είναι κάπως έτσι:
Ο Μαρξ έχει ξεμείνει από φράγκα. Ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά του η δυνατότητα να βγάζει κάποια λεφτά αρθρογραφώντας στην αμερικάνικη εφημερίδα "New-York Daily Tribune". Αρπάζει την ευκαιρία απ' τα μαλλιά. Τα άρθρα του είναι κυρίως ανταποκρίσεις σχετικά με την κατάσταση στην Ευρώπη.
Κάποια στιγμή ξεσπάει στην Ευρώπη ο Κριμαϊκός πόλεμος, ο οποίος ξεκίνησε ως ρωσο-τουρκικός πόλεμος αλλά τελικά γενικεύτηκε.
Το ότι θα ξεσπούσε ρωσο-τουρκικός πόλεμος, είχε είδη προβλεφθεί από τον Μαρξ και τον Έγκελς, μέσω μιας σειράς συλλογισμών που δεν είναι ώρα (και δεν έχει και μεγάλη σημασία) να τους αναλύσουμε. Ουσιαστικά είχαν προβλέψει και τη γενίκευση ενός τέτοιου πολέμου.
Το σίγουρο είναι ότι ο πόλεμος ξέσπασε και οι Μαρξ/Έγκελς τον παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον και ο Μαρξ (κυρίως με στοιχεία που του έστελνε ο Έγκελς) αρθρογραφούσε σχετικά στην New-York Daily Tribune.
Οι οθωμανοκρατούμενοι λαοί των Βαλκανίων είδαν ως πηγή έμπνευσης τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο, άρχισαν στα Βαλκάνια να υπάρχουν φήμες εξεγέρσεων κατά των Τούρκων αλλά και εξεγέρσεις (όπως αυτή της Ηπείρου) που δεν έμειναν φήμες.
Κι επειδή κάθε εξέγερση θα αποδυνάμωνε την ισχύ των Τούρκων στο ρωσο-τουρκικό μέτωπο, μπήκαν στο παιχνίδι οι λοιποί Ευρωπαίοι, οι οποίοι προκειμένου να καθησυχάσουν τους βαλκανικούς λαούς αλλά και προκειμένου να διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα, άρχισαν να πιέζουν το Σουλτάνο για μεταρρυθμίσεις, να δώσει στους χριστιανικούς λαούς ίσα δικαιώματα κλπ.

Σε αυτό το σημείο είναι που ο Μαρξ αρχίζει να γράφει το συγκεκριμένο άρθρο.
Ένα άρθρο που περιλαμβάνει τιμητικούς χαρακτηρισμούς για τους Έλληνες ("Οι Έλληνες κάτοικοι του λεγόμενου βασιλείου... μπορεί να ονειρεύονται ακόμα και μια ανασύσταση της βυζαντινής αυτοκρατορίας, παρ' όλο που, γενικά, είναι ένας τετραπέρατος λαός για να πιστεύουν σε μια τέτοια ανοησία", γράφει χαρακτηριστικά).
Όμως, πάνω απ' όλα θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως άρθρο στο οποίο ο Μαρξ σαφώς, σαφέστατα εστιάζει στη γνωστή κρυφή πηγή της κακοδαιμονίας ημών των Ελλήνων, κακοδαιμονία η οποία συνεχίζεται παρ' όλη την εδώ και 150-200 χρόνια αποτίναξη του τουρκικού ζυγού.

Το άρθρο του Μαρξ, μαζί με τις υποσημειώσεις, το τσίμπησα από εδώ και είπα οκέϋ, ενδιαφέρον έχει, ας το δημοσιεύσω να υπάρχει κι εδώ.



The Greek Insurrection[65]

Karl Marx



The insurrection among the Greek subjects of the Sultan, which caused such alarm at Paris and London, has now been suppressed, but its revival is thought not impossible. With regard to this possibility we are able to say that after a careful investigation of the documents relating to the whole affair so far, we are convinced that the insurgents were found exclusively among the mountaineers inhabiting the southern slope of the Pindus, and that they met with no sympathy on the part of the other Christian races of Turkey, save the pious freebooters of Montenegro; and that the occupants of the plains of Thessaly, who form the only compact Greek community still living under Turkish supremacy, are more afraid of their compatriots than of the Turks themselves. It is not to be forgotten that this. spiritless and cowardly body of population did not dare to rise even at the time of the Greek war of independence[66]. As to the remainder of the Greek race, numbering perhaps 300,000 souls, distributed throughout the cities of the Empire, they are so thoroughly detested by the other Christian tribes that, whenever a popular movement has been successful, as in Servia and Wallachia, it has resulted in driving away all the priests of Greek origin, and in supplying their places by native pastors.
But although the present Greek insurrection, considered with reference to its own merits, is altogether insignificant, it still derives importance from the occasion it affords to the western Powers for interfering between the Porte and the great majority of its subjects in Europe, among whom the Greeks count only one million against ten millions of the other races professing the Greek religion. The Greek inhabitants of the so-called kingdom as well as those living in the Ionian Isles under British rule consider it, of course, to be their national mission to expel the Turks from wherever the Greek language is spoken, and to annex Thessaly and Epirus to a State of their own. They may even dream of a Byzantine restoration, although, on the whole, they are too astute a people to believe in such a fancy. But these plans of national aggrandizement and independence on the part of the Greeks, proclaimed at this moment in consequence of Russian intrigues, as is proved by the lately detected conspiracy of the priest Athanasius[67], and proclaimed too by the robbers of the mountains without being reechoed by the agricultural population of the plain all have nothing to do with the religious rights of the subjects of Turkey with which an attempt is made to mix them up.

As we learn from the English journals and from notice given in the House of Lords by Lord Shaftesbury, and in the Commons by Mr. Monckton Milnes[a], the British Government is to be called upon in connection, partly at least, with these Greek movements to take measures to meliorate the condition of the Christian subjects of the Porte. Indeed, we are told explicitly that the great end aimed at by the western Powers is to put the Christian religion on a footing of equal rights with the Mahometan in Turkey. Now, either this means nothing at all, or it means the granting political and civil rights, both to Mussulmans and Christians, without any reference to either religion, and without considering religion at all. I n other words, it means the complete separation of State and Church, of Religion and Politics. But the Turkish State, like all Oriental States, is founded upon the most intimate connection, we might almost say, the identity of State and Church, of Politics and Religion. The Koran is the double source of faith and law, for that Empire and its rulers. But how is it possible to equalize the faithful and the Giaour, the Mussulman and the Rajah before the Koran? To do that it is necessary, in fact, to supplant the Koran by a new civil code, in other words to break down the framework of Turkish society and create a new order of things out of its ruins.

On the other hand, the main feature that distinguishes the Greek confession from all other branches of the Christian faith, is the same identification of State and Church, of civil and ecclesiastical life. So intimately interwoven were State and Church in the Byzantine Empire, that it is impossible to write the history of the one without writing the history of the other. In Russia the same identity prevails, although there, in contradistinction to the Byzantine Empire, the Church has been transformed into the mere tool of the State, the instrument of subjugation at home and of aggression abroad. In the Ottoman Empire in conformity with the Oriental notions of the Turks, the Byzantine theocracy has been allowed to develop itself to such a degree, that the parson of a parish is at the same time the judge, the mayor, the teacher, the executor of testaments, the assessor of taxes, the ubiquitous factotum of civil life, not the servant, but the master of all work. The main reproach to be cast upon the Turks in this regard is not that they have crippled the privileges of the Christian priesthood, but, on the contrary, that under their rule this all-embracing oppressive tutelage, control, and interference of the Church has been permitted to absorb the whole sphere of social existence. Mr. Fallmerayer very amusingly tells us, in his Orientalische Briefe[b], how a Greek priest was quite astonished when he informed him that the Latin clergy enjoyed no civil authority at all, and had to perform no profane business. "How," exclaimed the priest, "do our Latin brethren contrive to kill time?"

It is plain then that to introduce a new civil code in Turkey, a code altogether abstracted from religion, and based on a complete separation of State and Church, would be not only to abolish Mahometanism, but also to break down the Greek Church as now established in that Empire. Can any one be credulous enough to believe in good earnest that the timid and reactionary valetudinarians of the present British Government have ever conceived the idea of undertaking such a gigantic task, involving a perfect social revolution, in a country like Turkey? The notion is absurd. They can only entertain it for the purpose of throwing dust in the eyes of the English people and of Europe.


Written on March 14, 1854
First published in the New-York Daily Tribune, No. 4039, March 29, 1854 as a leader


Notes

[a] The Earl of Shaftesbury's speech in the House of Lords on March 10, 1854. The Times, No. 21686, March 11, 1854; M. Milnes' speech in the House of Commons on March 13, 1854. The Times, No. 21688, March 14, 1854.—Ed.
[b] Fallmerayer, Fragmente aus dem Orient.—Ed.

[65] The mailing of the article "The Greek Insurrection" to New York is not registered in the Notebook, but the fact that it is by Marx is established by his letters to Engels of April 22 (see Note 43↓) and May 3, 1854. This article, published by the editors of the New-York Daily Tribune as a leader, was presumably a part of the article mailed by Marx to New York on March 14 (see Note 63↓). It could not have been written before March 14 because it expounded Milnes' speech delivered in the House of Commons on the 13th and published in The Times on March 14, 1854.

[43] In the Notebook the dispatch of this article under the title "Oesterreichs Finanzen" is dated March 3. The article dealt not only with the state of Austrian finances, but analysed Napoleon III's speech of March 2 and contained some other material which the Tribune, editors arbitrarily combined with Marx's previous report (see Note 34↓). The article on Austrian finances was published as a leader. As the editors were wont to pass off his articles for their own, Marx wrote to Engels on April 22, 1854: "Of late the Tribune has again been appropriating all my articles for its leaders and putting my name to nothing but rubbish. It has appropriated, for example, a detailed account of Austrian finances, articles on the Greek insurrection, etc. Not to speak of their 'congenital' habit of making a splash with your military stuff" (see present edition, Vol. 39).

[34] The article "English and French War Plans.—Greek Insurrection.—Spain.—China" was compiled by the editors of the New-York Daily Tribune from two articles written by Marx on February 28 and March 3, 1854; the editors took the first six paragraphs, up to the words "The Anglo-French expedition may be set down...", from the article written by Marx on March 3 (the second half of this article was published as a leader, without Marx's signature, under the title "Austrian Bankruptcy"). in the Notebook the second part of the article is entered: "Dienstag. 28. Februar. Etwas Militaria. Spain. Dost Mohammed etc., etc., etc.". It is probable that "Militaria" in this article was written by Engels, but there are no direct proofs of this.

[63] Engels wrote the article "Retreat of the Russians from Kalafat" on March 13 on Marx's request and it was mailed to New York on March 14, as is testified by the entry in the Notebook: "Dienstag. 14 March. Militaria. Kalafat." Before sending it off Marx added a review of Greek events (see Note 65↑) and other information taken from The Times of March 14, 1854. On March 18 Marx published this article in the Chartist People's Paper. The New-York Daily Tribune and the New-York Weekly Tribune carried it under the title "The Russian Retreat". It was included by Eleanor Marx in The Eastern Question under the same heading. In this edition the text is reproduced from The People's Paper and checked with that of the New-York Daily Tribune. Substantially different readings are given in footnotes.

[66] In the spring of 1821 a national liberation movement started in Greece which ended after a long struggle in Greece winning independence. As a result of Russia's victory in the Russo-Turkish war of 1828-29, Turkey recognised Greece as an independent state. Forced by public pressure to give military aid to Greece, the ruling circles of the European powers imposed, however, a monarchist form of government on the country after its liberation. The final status of the Kingdom of Greece and its territory were determined by the protocols of March 22, 1829, February 3, 1830 and May 7, 1832 of the London Conference (1827-32). Greece included Morea, the Cyclades and the southern part of Greek mainland, between the mouths of the Spercheios and the Aspropotamo rivers.

[67] In January 1854 it was announced in Constantinople that the police had discovered a conspiracy of the Greeks, and a Greek priest named Athanasius had been arrested in Vidin. According to the Western press, the conspiracy was headed by Baron Oelsner, ex-adjutant of General Lüders, and its aim was to incite the Greeks and Slays living in Turkey to revolt.


Τετάρτη, Μαρτίου 22, 2017

Να 'σου κι ο άγιος Ζηνόβιος...

Τον θάνατο μίας καρκινοπαθούς, η οποία χρειάστηκε να διακομιστεί σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμινγκ», διότι ο αξονικός τομογράφος στο «Σισμανόγλειο» δεν λειτουργούσε, καταγγέλλει σε ανακοίνωση της η ΠΟΕΔΗΝ.
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει η ΠΟΕΔΗΝ, «η γυναίκα, που είχε επιβαρυμένο ιστορικό, μεταφέρθηκε στην εφημερία του «Σισμανογλείου» το πρωί με σοβαρά προβλήματα υγείας. Οι γιατροί έκριναν ότι θα πρέπει να γίνει άμεσα αξονική τομογραφία, που δεν μπορούσε να γίνει στο νοσοκομείο γιατί ο τομογράφος ήταν χαλασμένος».
«Έτσι, η γυναίκα διακομίστηκε στο «Αμαλία Φλέμινγκ», όπου κατέληξε λίγη ώρα αφού υποβλήθηκε στην εξέταση», συμπληρώνεται στη σχετική ανακοίνωση.
«Εάν ήταν σε λειτουργία ο αξονικός τομογράφος του «Σισμανογλείου» θα γλίτωνε την ταλαιπωρία, θα ήταν πιο άμεση η ιατρική αντιμετώπιση και μπορεί να ζούσε», τονίζει η ΠΟΕΔΗΝ, επισημαίνοντας ότι έχει υπογραμμίσει και στο παρελθόν τον κίνδυνο που διατρέχουν οι ασθενείς από την έλλειψη αξονικών τομογράφων στα νοσοκομεία.
«Και πόσοι άλλοι ασθενείς, τροχαία ατυχήματα έχουν τραγική κατάληξη ή μένουν ανάπηροι εξαιτίας της καθυστέρησης στην διάγνωση και την αντιμετώπιση της νόσου;», αναφέρει στην ανακοίνωση.

Αυτά διαβάζω στο δημοσίευμα.
Και αναμφιβόλως θλίβομαι.
Θλίβομαι για την κατάσταση στα νοσοκομεία της χώρας.

Αλλά θλίβομαι και για την άγνοια που κυριαρχεί γύρω μας. 
Ειλικρινά, είχα ελπίσει ότι τώρα, με τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η άγνοια θα εξαφανιζόταν... Όμως και στις μέρες του ΣΥΡΙΖΑ αυτή η απαράδεκτη άγνοια συνεχίζει να υπάρχει και να βασιλεύει γύρω μας...

Περπατώντας μερικές μόλις εκατοντάδες μέτρα μακριά από το Σισμανόγλειο,  έπεσα πάνω σε αυτό: 

Και βλέποντάς το, αναρωτήθηκα: 
Μα καλά... Μετά το θαύμα-θρίαμβο που αξιώθηκε η Μονή Βατοπεδίου... Και μετά τη σημερινή επίσκεψη του Τσίπρα στο Ιερόν Κουβούκλιον του Παναγίου Τάφου...  Δεν είναι πια καιρός να βγεί ο Πολάκης και να πιάσει από τ' αυτί αυτούς της ΠΟΕΔΗΝ ρωτώντας τους πως είναι δυνατόν, επιστήμονες άνθρωποι, να συζητούν για τομογράφους και άλλα τέτοια ποταπά, φθαρτά, υλικά μέσα, και να μην παραπέμπουν στη χάρη του αγίου Ζηνοβίου τους καρκινοπαθείς ασθενείς?

Και ψιλο-αγανάκτησα, μπορώ να σου πω...

Πάει κι η φετινή παγκόσμια ημέρα ποίησης...

Πάει κι η φετινή παγκόσμια ημέρα ποίησης. Κι αν άφησε κάτι καλό πίσω της, αυτό είναι ότι σε όλους εμάς τους φιλότεχνους και ποιητουργούντες και ποιητίζοντες, υπενθύμισε -με τον πιο ζωντανό τρόπο, παρακαλώ- τη γνωστή διατύπωση του νομπελίστα ποιητή μας. Του Οδυσσέα Ελύτη.

"Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, θα δεις να σου απομένουν ένας παπάς που κάνει μπίζνες με το κράτος, ένας υπουργός που του κάνει πλάτες κι ένας δικαστικός που τους αθωώνει. 
Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις".