Τετάρτη, Φεβρουαρίου 10, 2016

Αιδώς, ρε Κώτες!



Τις τελευταίες μέρες η γειτονική Κως «φλέγεται», όχι από έναν αντιμνημονιακό ξεσηκωμό για πολιτικές που έχουν ισοπεδώσει τη χώρα και το λαό.

Ούτε γιατί πριν λίγο καιρό ξεπουλήθηκε το απόλυτα προσοδοφόρο αεροδρόμιό της, στη Γερμανική  Fraport που θα παίζει στα δάχτυλα το πού θα κατευθύνεται και το τουριστικό προϊόν της.

Ούτε γιατί η «βαριά της βιομηχανία» που ακούει στο όνομα “τουρισμός”, ελέγχεται από τις τουριστικές πολυεθνικές και, με την all inclusive μορφή του, πετάει στους ντόπιους τα ψίχουλα, μεταφέροντας τον πακτωλό στα πολυεθνικά τουριστικά πρακτορεία.

Ούτε γιατί οι ξενοδοχοϋπάλληλοί της, με τρεις κι εξήντα, στην κυριολεξία, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό απλήρωτοι.

Ούτε γιατί οι ρούγες και τα στενά, στις πολύ «in» τουριστικά περιοχές της, μετατρέπονται σε χείμαρρους ξερατού και κατουρλιού, στην κορύφωση της τουριστικής σαιζόν, από ανεξέλεγκτους συναλλαγματοφόρους μπεκρούλιακες.

Δεν ξεσηκώθηκαν για την αύξηση του ΦΠΑ από 13 σε 23%.

Ούτε γιατί το νοσοκομείο της Κω, όπως τα περισσότερα στην ελληνική επικράτεια, έχει αποψιλωθεί από ιατρικό δυναμικό, τόσο πολύ μάλιστα, ώστε το τελευταίο παιδί τους που εξετάστηκε από τον τελευταίο μόνιμο νοσοκομειακό παιδίατρο, ήταν το 2008.

Ούτε βέβαια γιατί, πριν λίγο καιρό, ντροπιαστικά για όλους τους Κώους, ο δήμαρχός τους δήλωνε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι δεν ανέχεται οι ναυαγοί πρόσφυγες να μεταφέρονται στην Κω και μάλιστα, με καμάρι και on camera, θεωρώντας προφανώς ότι έκανε ιστορικού μεγέθους δηλώσεις.

Δεν ξεσηκώθηκαν για τη διαπόμπευση – στα μάτια βέβαια των ανθρώπων, όχι των δίποδων – με όλο εκείνο το φωτογραφικό υλικό του καλοκαιριού που αποτύπωσε ενσταντανέ χοντρο-κάπουλων τουριστριών και άψυχων παιδοβούβαλων που απέστρεφαν το βλέμμα από τους πρόσφυγες όταν έβγαιναν απ’ τη θάλασσα κουβαλώντας ξεπαγιασμένα μωρά.

Ούτε σοκαρίστηκαν και ξεσηκώθηκαν όταν το νεκροτομείο τους γέμισε από μαζικό θανατικό ναυαγισμένης απελπισίας.

Ούτε όταν στο μουσουλμανικό τους νεκροταφείο εκτυλίσσονταν σκηνές αποκάλυψης με δεκάδες μωρά σε κασονένια φέρετρα.

Τους «έπνιξε η οργή» όταν αποφασίστηκε η ίδρυση «κέντρου υποδοχής προσφύγων». Και πάλι, για να μην παρερμηνεύσουμε αυτή τη ξεφτίλα, όχι γιατί αυτά τα κέντρα προβλέπεται από το νομικό καθεστώς του 2011 ότι θα γίνουν τόποι διαλογής ανθρώπων, όπου σε ελάχιστους που θα  επιτρέπεται  η συνέχεια μιας κίβδηλης προσδοκίας και οι πολλοί θα επιστρέφονται στην αφετηρία της φρίκης τους.

Όχι βέβαια! Όλα τα εξευτελιστικά παραπάνω τους αφήνουν παντελώς αδιάφορους αλλά το να βλέπουν πρόσφυγα, όπως τους δασκάλεψαν τα μπάσταρδα του Χίτλερ, είναι ανυπόφορο και, ακόμα και με τη μαύρη αγορά,  όχι αρκούντως επικερδές.

Και επειδή τους πνίγει ο «πολύς πατριωτισμός» και σε μια από αυτές τις ντροπιαστικές μαζώξεις τραγούδησαν παράφωνα και τον εθνικό ύμνο, ας θυμηθούν και τους δυο στίχους του,

δεν είν’ εύκολες οι θύρες
εάν η χρεία τες κουρταλεί

Από την κοντινή Κάλυμνο, που, μετά το μεγάλο σεισμό του 1956, υιοθέτησε δεκάδες παιδιά των σεισμόπληκτων Κώων, και που η σημερινή  φτώχεια στέλνει απέναντι εκατοντάδες εσωτερικούς  μετανάστες οικοδόμους για να εισπράξουν την ίδια μισαλλοδοξία, μια μόνο φράση:

Αιδώς, ρε Κώτες!

Κάλυμνος 10/2/2016

Το 'γραψε η Νίνα Γεωργιάδου.
Το βρήκα στο kalymnosola

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 08, 2016

Κάλλιο αργά...

Όταν κάτι το επιθυμείς πάάάρα πολύ, 
όλο το σύμπαν συνωμοτεί 
ώστε η επιθυμία σου να πραγματοποιηθεί.
Έστω και με καθυστέρηση... 

Βεβαίως, 
αυτή η καθυστέρηση 
πολλές φορές οδηγεί σε παρεξηγήσεις.




Ο Ευθύφρων του Πλάτωνα σε 5′

Στον διάλογο Ευθύφρων, ο Πλάτωνας μέσω του χαρακτήρα Σωκράτη μας προσκαλεί σε ένα ακόμα ταξίδι δημιουργικής απορίας και αμφισβήτησης των ηθικών μας πεποιθήσεων.

Πιο συγκεκριμένα, επιτίθεται σε όσους πιστεύουν με βεβαιότητα ότι γνωρίζουν τι είναι το ευσεβές, το δίκαιο -ειδικά σε περιπτώσεις περίπλοκων ηθικών ζητημάτων.

Ακόμα, ο Σωκράτης με την διατύπωση ενός ιδιοφυούς διλήμματος προσπαθεί να αποδομήσει το επιχείρημα περί ύπαρξης μιας θεϊκής δύναμης που μπορεί να υφίσταται ταυτόχρονα ως παντοδύναμη και πανάγαθη. Αν υπάρχει θεός δεν είναι δυνατόν να είναι ταυτόχρονα παντοδύναμος και πανάγαθος.

Αυτό είναι ένα έμμεσο πόρισμα της Πλατωνικής θέσης στον Ευθύφρονα, το οποίο δεν βασίζεται σε εμπειρικά δεδομένα. Αντιθέτως επιχειρείται a priori, χωρίς να χρειάζεται δηλαδή η παρατήρηση του κόσμου.

Η σκέψη του Πλάτωνα είναι τόσο δυνατή φιλοσοφικά ώστε ακόμα και σήμερα να ασχολούνται με το δίλημμα του Ευθύφρονα οι πιο σημαντικοί φιλόσοφοι της θρησκείας.


Το σκηνικό του διαλόγου

Ο συνομιλητής του Σωκράτη, Ευθύφρονας, έχει καταγγείλει τον πατέρα του για φόνο εξ αμελείας ενός από τους εργάτες του. Η πράξη του Ευθύφρονα να καταγγείλει τον πατέρα του, θεωρήθηκε ασεβής από τους συγγενείς της οικογένειας, σε αντίθεση με τον Ευθύφρονα που πιστεύει ότι η καταγγελία του πατέρα του ήταν το ηθικό του χρέος.

Σωκράτης Vs Ευθύφρων

Το σερί ατυχίας συνεχίζεται για τον Ευθύφρονα όταν συναντά τυχαία τον Σωκράτη έξω από την στοά του άρχοντα βασιλιά που ήταν αρμόδιος για τις παραβάσεις του ποινικού δικαίου. Ο Σωκράτης, όπως είναι αναμενόμενο για τους πρώιμους Πλατωνικούς διαλόγους, θα χτυπήσει διαλεκτικά σαν το χταπόδι τον Ευθύφρονα και θα μας αφήσει παρακαταθήκη έναν υπέροχο γρίφο.

Τι είναι ευσεβές;

Ο Σωκράτης ζητάει επίμονα από τον Ευθύφρονα να του δώσει τον ορισμό της ευσέβειας. Πέρα από τον ψυχαναγκασμό που τον διακατέχει με την αναζήτηση ορισμών, ο Σωκράτης θέλει να εξακριβώσει εάν όντως η πράξη του Ευθύφρονα να καταγγείλει τον πατέρα του είναι ευσεβής, άρα και δίκαιη.

Όπως, για παράδειγμα, για να μπορέσουμε να πούμε ότι ένα συγκεκριμένο μέταλλο είναι χρυσός, θα πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε τον ορισμό του χρυσού (το χρώμα του, την σκληρότητά του, τον ατομικό του αριθμό, κλπ) έτσι αντιστοίχως, μας λέει ο Πλάτωνας, για να δούμε εάν κάτι είναι ευσεβές, δίκαιο, γενναίο κλπ θα πρέπει να γνωρίζουμε πρώτα τον ορισμό της ευσέβειας, της δικαιοσύνης, της γενναιότητας.

(πριν διαβάσετε παρακάτω προσπαθήστε να δώσετε έναν πρόχειρο ορισμό για την ευσέβεια, την γενναιότητα ή την δικαιοσύνη)

Οι προσπάθειες του καημένου Ευθύφρονα να ορίσει την ευσέβεια

Ύστερα από τα πρώτα αναγνωριστικά λεπτά του διαλεκτικού ματς και μια αποτυχημένη προσπάθεια ορισμού, ο Ευθύφρονας νιώθει βέβαιος πως έχει βρει την απάντηση. ‘’Ευσεβές είναι αυτό που είναι νόμιμο ή θρησκευτικά αποδεκτό’’ προσπαθεί να μας πει σε 6-7 σελίδες.

Ο Σωκράτης όμως εξοργίζεται, βλέποντας στα μάτια του Ευθύφρονα έναν μακρινό πρόγονο του υπουργού της καρδιάς μας, Γιώργου Βουλγαράκη.

"Αν ήταν έτσι φίλε μου θα ταυτιζόταν το νόμιμο με το ηθικό ή ακόμα χειρότερα το θρησκευτικά αποδεκτό με το ηθικό. Αυτό δεν παίζει όμως διότι η έννοια του ηθικού είναι ευρύτερη από την έννοια του (θρησκευτικά) ευσεβούς ή του νόμιμου".  Ο κύκλος του ηθικού είναι μεγαλύτερος από τον κύκλο του νόμιμου.

(το ‘’δεν παίζει’’ είναι αττική διάλεκτος -για όσους ελιτιστές με κατηγορήσουν για μέτρια μετάφραση)

Το Δίλημμα του Ευθύφρονα

Και φτάνουμε στο μεγάλο κόλπο του Πλάτωνα. Το δίλημμα του Ευθύφρονα.

Μας λέει ο Ευθύφρονας σε μία απέλπιδα προσπάθεια να ορίσει την ευσέβεια: Ευσέβεια είναι καθετί που αγαπάνε οι θεοί.

Κι εδώ έρχεται το διαλεκτικό νοκ-άουτ του Σωκράτη εναντίον του Ευθύφρονα.

-Οι θεοί αγαπούν το ευσεβές (το ηθικό) επειδή είναι ευσέβεια, ή κάτι είναι ευσέβεια επειδή αγαπιέται από τους θεούς;

Με απλά λόγια δοσμένο. Οι θεοί αγαπάνε μια πράξη ως ευσεβή και ηθική επειδή ήταν ήδη από μόνη της ευσεβής και ηθική πράξη ή μία πράξη γίνεται ευσεβής και ηθική μόνο και μόνο επειδή επέλεξαν να την αγαπήσουν οι θεοί;

(α) Ας πάρουμε την πρώτη επιλογή του διλήμματος, ότι δηλαδή οι θεοί αγαπάνε κάτι ως ηθικό και ευσεβές διότι υπήρχε ήδη ως ηθικό και ευσεβές. Σε αυτή την περίπτωση η ευσέβεια και η ηθική αποτελεί έννοια ανεξάρτητη από τους θεούς. Επομένως δεν ήταν στο χέρι των θεών να αποφασίσουν τι θα είναι ευσεβές και ηθικό. Άρα οι θεοί δεν είναι παντοδύναμοι μιας και δεν μπορούσαν να ορίσουν το ηθικό αλλά αναγκάστηκαν να το αποδεχτούν και να το αγαπήσουν ως προϋπάρχουσα αρχή. Η αγάπη των θεών είναι απλώς ένα γνώρισμα της ηθικής, όχι ουσία.

(β) Ας πάρουμε και την δεύτερη επιλογή του διλήμματος, ότι δηλαδή κάτι είναι ευσεβές και ηθικό μόνο και μόνο επειδή οι θεοί το επέλεξαν και επέλεξαν να το αγαπήσουν. Σε αυτή την περίπτωση η ευσέβεια, η ηθική μετατρέπεται σε ένα καπρίτσιο των θεών, μία έννοια αυθαίρετη η οποία υποβάλλεται στην ιδιοτροπία των θεών και θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Για παράδειγμα, το να βασανίζουμε μωρά για την διασκέδασή μας θα μπορούσε να είναι το ευσεβές και το ηθικό αν οι θεοί είχαν επιλέξει ένα άλλο σετ ηθικής.

Επομένως, και οι δύο επιλογές φαίνεται να είναι καταστροφικές για τον ορισμό που προσφέρει ο Ευθύφρονας αλλά κυρίως για την αντίληψη πως ο θεός, οι θεοί μπορούν να είναι ταυτόχρονα παντοδύναμοι και πανάγαθοι όπως ισχυρίζονται οι περισσότερες θρησκείες.

Το ενδιαφέρον αυτό κείμενο είναι του Θωμά Γιούργα από το Νόστιμον Ήμαρ.

Και αν το παραπάνω κείμενο είναι μια καλή αφορμή για σκέψη επί του θέματος,  τότε το σχετικό λήμμα της εγγλεζόγλωσσης wikipedia, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αφετηρία θαυμασμού για τον πλούτο των οπτικών γωνιών από τις οποίες, ω, ευγενέστατε αγγλομαθή αναγνώστα. είδαν το δίλημμα του Ευθύφρονα μέσα στους αιώνες τα θρησκευτικώς και ηθικώς φιλοσοφούντα μεγάλα μυαλά της ανθρωπότητας.




Κυριακή, Φεβρουαρίου 07, 2016

Το απόφθεγμα της ημέρας

Στο χρονικό σημείο αυτό 
αξίζει να σημειωθεί 
και να διευκρινιστεί ότι  
αυτός που ξεσηκώνεται μόλις θίγονται τα συμφέροντά του 
-ιδίως αν σκοπός του είναι να προασπίσει τα συμφέροντά του 
κι αμέσως μετά να ξαναλουφάξει-
δεν λέγεται ξεσηκωμένος. 
Λέγεται εαυτούλης, παρτάκιας και άλλα παρόμοια 
και δεν αξίζει το θαυμασμό μας 
αλλά τη χλεύη μας.

Άκης Πάνου, Νταλάρας, Ο Εαυτός Μου





Πέμπτη, Φεβρουαρίου 04, 2016

Bandar al-Khaibari. Ένας θρύλος της επιστήμης.

Σεΐχης Bandar al-Khaibari.
Σαουδάραβας ιερωμένος αλλά πάνω απ' όλα επιστήμων.
Σεΐχης Bandar al-Khaibari.
Ένα όνομα-θρύλος στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.
Σεΐχης Bandar al-Khaibari.
Συνώνυμο του σκεπτικιστή φιλοσόφου, του επιστήμονος φιλοσόφου που δεν διστάζει να πάει κόντρα στο επιστημονικό κατεστημένο της εποχής του.
Σεΐχης Bandar al-Khaibari.
Μακάρι να υπήρχαν (εδώ που τα λέμε, πιθανότατα υπάρχουν) χιλιάδες... εκατομμύρια ιερωμένοι με τα δικά του φιλελεύθερα, γεμάτα αμφισβήτηση, μυαλά.
Σεΐχης Bandar al-Khaibari.
Ένας Γαλιλαίος των ημερών μας. Ένας Γαλιλαίος απ' την ανάποδη.

Εδώ απολαμβάνουμε απόσπασμα από μια ιστορική και μνημειώδη διάλεξή του σε πανεπιστήμιο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Η διάλεξη αυτή έλαβε χώραν πριν από έναν περίπου χρόνο, στις 15 Φεβρουαρίου 2015 (15 Φεβρουαρίου θεωρείται πως είναι η επέτειος της γεννήσεως του Γαλιλαίου), ως εκ τούτου το παρακάτω βίντεο ας θεωρηθεί ως ένα κάλεσμα  που έχει σκοπό να παρακινήσει τους όπου γης σκεπτικιστές επιστήμονες και πάσης φύσεως ερευνητές, όλους όσους τολμούν ν' αμφισβητούν τις κατεστημένες απόψεις της επιστήμης, να θυμηθούν και να τιμήσουν την 15η Φεβρουαρίου που πλησιάζει, την ιστορική για την επιστήμη περυσινή ημέρα.



Τετάρτη, Φεβρουαρίου 03, 2016

Αι οικονομικαί ωφέλειαι των μη-παχυσάρκων

Κακά τα ψέμματα:

Το να είσαι χοντρός, πιο συγκεκριμένα το να είσαι πολύ χοντρός, δηλαδή το να είσαι απελπιστικά χοντρός, το να είσαι πασίχοντρος δηλαδή, είναι κάτι που σου αφαιρεί δυνατότητες ευελιξίας. Οικονομικής ευελιξίας.

Αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι απελπιστικά χοντρός, ακόμα κι αν απλώς είσαι ευτραφής, χοντρούλης που λένε, παχουλούλης δηλαδή, πάλι στερείσαι σημαντικών δυνατοτήτων ευελιξίας και δη οικονομικής ευελιξίας.

Ενώ, αντίθετα, εάν είσαι (όπως είναι ο γράφων) αδυνατούλης μέχρι σκασμού και σικ και στυλάτος, με χαρά διαπιστώνεις πως οι δυνατότητες ευελιξίας και δη οικονομικής που διαθέτεις, είναι σχεδόν απεριόριστες, ξεκινώντας από το πλέον βασικό: το φαγητό.

Όπως και να το κάνουμε, ο σικ, στυλάτος και αέρινος αδυνατούλης δαπανά για φαγητό μόλις ένα μικρό κλάσμα του ποσού που δαπανά για φαγητό ένας χοντρός -κι ας μη μιλήσουμε για τα ιλιγγιώδη ποσά που δαπανά για φαγητό ένας πασίχοντρος.

Όμως, όπως έλεγε και ο Ιησούς, ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος.

Πράγματι. Ο άνθρωπος χρειάζεται και να ξεσκάσει, να διασκεδάσει, να ψυχαγωγηθεί.

Ε, όπως απέδειξε το πρόσφατο πείραμα, ακόμα και για να πάει σινεμά ο αδυνατούλης έχει τη δυνατότητα να δαπανήσει έως και τα μισά χρήματα απ' όσα δαπανά ένας χοντρός που πάει σινεμά.

Το παρακάτω βίντεο εξηγεί το πως και το γιατί:

Όλοι στο δρόμο του αγώνα!!!


Τρίτη, Φεβρουαρίου 02, 2016

Αρχαίες σουσουράδες

Ο Θεόκριτος είναι ένας ωραίος τυπάκος. Αρχαίος ποιητής για τον οποίο ουσιαστικά δεν ξέρουμε τίποτε. Πιθανώς να γεννήθηκε στις Συρακούσες, αλλά δεν είναι και σίγουρο. Θεωρητικώς έζησε από το 315 έως το 250 π.α.χ.χ. ή έστω προ α.ν.χ. ή τέλος πάντων πριν το έτος μηδέν βρε αδερφέ... Από το 315 έως το 250 προ Χριστού, που λένε.

Ανάμεσα στα διαμάντια των ποιημάτων του εγώ ξεχωρίζω ένα που έχει τον τίτλο "Φαρμακεύτριαι". Το ποίημα, αρχαιοελληνιστί και και σε νεοελληνική απόδοση, μπορεί κάποιος να το διαβάσει εδώ, ενώ μόνο η νεοελληνική απόδοση υπάρχει εδώ -και σε προτρέπω να το διαβάσεις, καλέ μου αναγνώστη.

Η υπόθεση του έργου είναι η εξής:

Η Σιμαίθα μαζι με τη δούλη της που λεγόταν Θέστυλις έχουν βγει υπό το φεγγαρόφως προκειμένου η Σιμαίθα να ασκήσει μια μαγική τελετή με σκοπό να φέρει πίσω τον εραστή της, τον Δέλφη.
Η τελετή αρχίζει με μια επίκληση στη Σελήνη και έναν χαιρετισμό στην Εκάτη και εν συνεχεία οι δύο μάγισσες ανάβουν τις φωτίτσες τους και τα λιβανάκια τους  και γίνονται μαγικά και τρομερά πράγματα από τα οποία εμείς που είμαστε σοβαροί άνθρωποι μπορούμε να αρκεστούμε στη σημείωση φράσεων και πληροφοριών.

Ας πούμε, από τον στίχο που ρωτάει "Καὶ ἐς τίνος οὐκ ἐπέρασα, ἢ ποίας ἔλιπον γραίας δόμον ἅτις ἐπᾴδει;", εμείς θα αντλήσουμε την πληροφορία ότι στην πόλη που έμενε η Σιμαίθα υπήρχε μια ολάκερη στρατιά από γερόντισσες οι οποίες ήξεραν και συνήθιζαν να λένε επωδές και προφανώς όχι μόνο να λένε επωδές αλλά να κάνουν κι άλλα μαγικά και τρομερά πράγματα με φωτίτσες και λιβανάκια· διότι και η Σιμαίθα που τώρα κάνει τέτοια κόλπα, κάπου πρέπει να τα 'χει μάθει, έτσι δεν είναι?

Ή, ας πούμε, η επαναλαμβανόμενη χρήση των επικλήσεων Φράζεο μευ τὸν ἔρωθ᾽ ὅθεν ἵκετο, πότνα Σελάνα και Ἶυγξ, ἕλκε τὺ τῆνον ἐμὸν ποτὶ δῶμα τὸν ἄνδρα, μας δίνει το δικαίωμα να υποθέσουμε πως  είτε ταυτόσημες είτε παραπλήσιες είτε απλώς ομοίου περιεχομένου φράσεις, ήταν φράσεις γνωστές και οικείες στην καθημερινότητα εκείνης της εποχής. Μυστηριακές, βέβαια, αλλά με τον μέσο άνθρωπο να τις θεωρεί αυτονόητες μέσα σε μια μαγική τελετή.

Κι επειδή σε τελική ανάλυση τι ήταν ο ελληνικός κόσμος, μια μεγάλη γειτονιά ήταν, οπότε φαντάσου ας πούμε τον Επίκουρο (341-270 π.α.χ.χ. ή προ α.ν.χ. ή τέλος πάντων προ Χριστού) να ζει στην ίδια πολυκατοικία με τον ηλικιωμένο κύριο Θεόφραστο και στο ισόγειο της πολυκατοικίας να μένει η νεαρά κυρία Σιμαίθα η μάγισσα με τη δούλη της.

Πολιτισμικός χαμός.

Αλλά και ο ηλικιωμένος κύριος Θεόφραστος (ο οποίος γεννήθηκε το 371 π.α.χ.χ. ή ό,τι σχετικό), ο μαθητής και διάδοχος του φιλόσοφου Αριστοτέλη, δεν θα αντιμετώπιζε ως νεωτερισμό τις μαγικές πρακτικές που εφάρμοζε η μαμζελίτσα η Σιμαίθα. Διότι ο Θεόφραστος σε νεαρή ηλικία είχε προλάβει να διαβάσει την πρώτη έκδοση από τα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα (ο οποίος πέθανε γύρω στο 355 π.α.χ.χ. ή προ π.α.ν.κ. ή τεσπα προ χριστού).

Στα Απομνημονεύματά του, λοιπόν, ο Ξενοφών,  γράφοντας ιστοριούλες από τη ζωή του διδασκάλου του, του Σωκράτη, αναφέρει κι έναν διάλογο που περιέχει και το "εὖ ἴσθι ὅτι ταῦτα οὐκ ἄνευ πολλῶν φίλτρων τε καὶ ἐπῳδῶν καὶ ἰύγγων ἐστί. χρῆσον τοίνυν μοι, ἔφη, τὴν ἴυγγα, ἵνα ἐπὶ σοὶ πρῶτον ἕλκω αὐτήν".

Όπου η "ἴυγγα" του Ξενοφώντα ανήκει στον ίδιο μαγικό κύκλο με την ίυγγα του στίχου Ἶυγξ, ἕλκε τὺ τῆνον ἐμὸν ποτὶ δῶμα τὸν ἄνδρα, που επαναλαμβάνει συνεχώς η Σιμαίθα του ποιητή Θεόκριτου. και βέβαια τα φίλτρα και οι επωδές που αναφέρει ο Ξενοφών είναι της ίδιας πάστας με τα φίλτρα και τις επωδές που αναφέρει η Σιμαίθα του Θεόκριτου.

Οπότε εμείς πρέπει τώρα να φανταστούμε μια παλιότερη πολυκατοικία, όπου στο οροφοδιαμέρισμα του πρώτου μένει ο Σωκράτης, στον δεύτερο μένει ο Πλάτων και στο ισόγειο μένει μια άλλη νεαρά, η Θεοδότη ας πούμε, η οποία ασκεί τις ίδιες μαγικές τελετές με τη Σιμαίθα του Θεόκριτου.

Πολιτισμικός χαμός, αν και σε μικρότερη ένταση από τον προηγούμενο.

Κι από απέναντι, στο θέατρο του Διονύσου, ας πούμε, να ανεβαίνει η παράσταση του έργου Τραχίνιαι του Σοφοκλή, με τα δικά του μαγικά κόλπα, με τα δικά του στέργηθρα και στεργήματα, στα οποία οι μαντμαζελίτσες οι Σιμαίθες του μέλλοντος με τίποτα δεν θα αναγνωρίζουν την τέχνη τους ενώ οι Σωκράτηδες και οι Πλάτωνες και οι Επίκουροι και οι Θεόφραστοι και οι Θεόκριτοι του μέλλοντος θα προσπαθούν να τις επαναφέρουν στα ίσα τους, όμως εκείνες θα επιμένουν στην τέχνη τους την οποία θα συστηματοποιούν ως στρεγονερία, ας πούμε, ισχυριζόμενες ότι το ονομα της τέχνης τους προέρχεται από ένα νυχτοπούλι ονόματι στριξ και τέλος πάντων όχι από ένα πουλι που λέγεται ίυγξ..

Στο σημείο αυτό να σημειωθεί ότι "ίυγξ" είναι απλώς το πουλί που λέμε σουσουράδα και το οποίο εμείς το λέμε σουσουράδα λόγω του τρόπου που σείει την ουρά του, αλλά οι αρχαίοι ημών την έλεγαν "ίυγγα" (η ίυγξ της ίυγγος) λογω του χαρακτηριστικού ήχου που βγάζει.

Οι μάγοι και οι μάγισσες στα χρόνια του Σωκράτη και του Αριστοτέλη και του Επίκουρου, έδεναν μια ίυγγα, μια σουσουράδα δηλαδή, πάνω σε έναν τροχό κι έκαναν τα δικά τους τα μαγικά κόλπα (εγώ αυτά δεν τα καταλαβαίνω) διά των οποίων μαγικών κόλπων υποτίθεται ότι ο άπιστος εραστής γυρνούσε πίσω στην αγαπημένη του.

Παραδίπλα συνεδρίαζαν οι φιλοσοφικές σχολές.

Όσο πάει τόσο περισσότερο πείθομαι πως έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται πως το κύριο χαρακτηριστικό του αρχαίου ελληνικού κόσμου ήταν τα ανώτερα ηθικά ιδεώδη και ο ορθολογισμός και η επιστημονική σκέψη.

Ας κλείσουμε ευχάριστα εφ' οσον είμαστε πλέον σε θέση να αποκωδικοποιήσουμε επαρκώς ένα  αρχαίο μυητικό τραγούδι, στο οποίο ο μύστης μυητικώ τω τρόπω υπαινίσσεται τη σχέση μεταξύ ίυγγος/σουσουράδας αφ' ενός και απόκρυφων επιστημών αφ' ετέρου.

Μου το ’παν οι τσιγγάνες
Μου το `παν στα χαρτιά
Πως οι ματιές οι πλάνες
Κρύβουν πολύ ψευτιά

Αχ σουσουράδα, σουσουράδα
Ψέματα μου λες αράδα
Αχ Ψέματα μου λες αράδα
Σουσουράδα, σουσουράδα

Μου το ’παν στο φλιτζάνι
Μου το `παν φανερά
Πως η καρδιά σου κάνει
Στον έρωτα νερά

Αχ σουσουράδα, σουσουράδα
Ψέματα μου λες αράδα
Αχ Ψέματα μου λες αράδα
Σουσουράδα, σουσουράδα

Μου το `πανε οι φίλοι
Σε φιλικό σκοπό (σσ: επαοιδή/επωδή)
Πως τα δικά σου χείλη
Κι αλλού λεν σ’ αγαπώ

Αχ σουσουράδα, σουσουράδα
Ψέματα μου λες αράδα
Αχ Ψέματα μου λες αράδα
Σουσουράδα, σουσουράδα




.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 01, 2016

Τουλάχιστον να απονεμηθεί σε Έλληνα το Νόμπελ Ιατρικής!

Δεν ξέρω αν τελικά θα καταστεί δυνατόν... 
... να απονεμηθεί στους νησιώτες του Αιγαίου... 
 ... το φετινό Νόμπελ ειρήνης... 
... όμως 
είμαι υπερήφανος ως Έλλην -και ιδίως ως νεοέλλην- 
για το γεγονός ότι υπάρχει διεθνές κάλεσμα συλλογής υπογραφών 
προκειμένου να απονεμηθεί σε έναν διακεκριμένο τυπικό συμπατριώτη μας 
το φετινό Νόμπελ Ιατρικής!

Το παρόν μπλογκ 
εξαιτίας της γνωστής πατριωτικής του κατευθύνσεως 
στηρίζει ανεπιφύλακτα την εν λόγω πρωτοβουλία 
καλώντας και εσένα 
-ω, ευγενέστατε αναγνώστα- 
να υπογράψεις ώστε το φετινό Νόμπελ Ιατρικής 
να απονεμηθεί σε νεοελληνικά χέρια! 

Περισσότερες πληροφορίες εδώ αλλά και εδώ