prkls: ΗΘΗ-ΕΘΙΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΘΗ-ΕΘΙΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, Ιουλίου 16, 2017

Το σωστό πρωτοσέλιδο

Τελικά το σωστό πρωτοσέλιδο

της σημερινής Ε.Ω.

είναι αυτό?

Ή μήπως αυτό?

Πρέπει να θυμηθώ να κοιτάξω τις εφημερίδες στο περίπτερο.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2016

Τρίτη, Νοεμβρίου 22, 2016

Τι μαρτυρά ο δίσκος της Φαιστού

Ο δίσκος της Φαιστού δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εγχάρακτη γραφική απεικόνιση του λεκτικού παιγνίου κλήρου «άκατα μάκατα σούκουτου μπε, άμπερ φάμπερ ντομινέ, άκατα μάκατα σούκουτου μπε, άμπερ φάμπερ βγε». Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μετά από χρόνια έρευνας και μελέτης ο συνταξιούχος αυτοκινητιστής από την Αγία Βαρβάρα Αττικής, Αγησίλαος Κακαρούκας.

Ο Αγησίλαος Κακαρούκας -κύριος Άγης όπως τον φωνάζουν όσοι τον ξέρουν καλά στην γειτονιά- είναι, εκτός από επαγγελματίας ταξιτζής, ιστοριοδίφης και ερασιτέχνης αρχαιολόγος. Η μελέτη του τα τελευταία χρόνια είχε επικεντωθεί στο άλυτο μυστήριο του δίσκου της Φαιστού. Αν και η έρευνα χρόνων είχε τελματώσει, η λύση ήρθε από το πουθενά.

«Καθόμουν προβληματισμένος και απογοητευμένος πάνω από τις σημειώσεις μου», μας αφηγείται ο κ. Άγης, «όταν την ησυχία του γραφείου μου έσπασαν οι παιδικές φωνούλες από τον δρόμο. Την ώρα που διαολισμένος ετοιμαζόμουν να τους στείλω στον αγύριστο, καθώς ήταν ώρες κοινής ησυχίας, βρήκα τη λύση του μυστηρίου. Τα παιδιά ετοιμαζόντουσαν να παίξουν κρυφτό και έλεγαν το γνωστό "άκατα μάκατα σουκουτου μπε" για να δουν ποιος θα τα φυλάξει. Αυτό που δεν ήξεραν είναι πως μόλις είχαν λύσει τον γρίφο του δίσκου της Φαιστού. Βλέπετε η Αγιά Βαρβάρα και μερικές ακόμα περιοχές της Αττικής ουδέποτε έπεσαν στα χέρια των βάρβαρων Ελληνικών φύλων (σ.σ. Ίωνες, Δωριείς κλπ) και διατήρησαν την Πελασγική τους προέλευση. Αν πάτε μια βόλτα στα καφενεία της περιοχής θα ακούσετε κάποιους από τους γεροντότερους να μιλούν ακόμα μια παραφθαρμένη διάλεκτο της αρχαίας Πελασγικής. Ας μην ξεχνούμε τις στενές σχέσεις που είχαν οι Πελασγοί της Αττικής με τον μινωικό πολιτισμό. Τα ιερογλυφικά του δίσκου της Φαιστού συμβολίζουν διφθόγγους της ιερής φράσης "άκατα μάκατα σούκουτου μπε" που μεταφέρθηκε αυτούσια και στον Πελασγικό χώρο. Η ιερή αυτή φράση χρησιμοποιούταν για να επιλέξουν τον επόμενο βασιλιά του μινωικού πολιτισμού από τους υποψήφιους διαδόχους, ενώ χρησιμοποιήθηκε βάσει αναφορών και μεταγενέστερα από τους Μυκηναίους. Σύμφωνα με τις ενδείξεις, με το "άκατα μάκατα σούκουτου μπε" φέρεται να επιλέχτηκε η Ιφιγένεια για θυσία στη Αυλίδα, όπως επίσης με τον ίδιο τρόπο επέλεξε ο Αρης με ποιόν θα είναι στον Τρωικό πόλεμο».

Έγκριτοι αναλυτές όπως ο Κυριάκος Βελόπουλος και ο Δημοσθένης Λιακόπουλος ήδη μιλούν για την ανακάλυψη του αιώνα. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος σχολίασε σχετικά: «Αν οι πρόσφατες ανακαλύψεις για την αρχαιοελληνική προέλευση του αμπεμπαμπλομ και του "ακατα μακατα σουκουτου μπε" δεν αποδεικνύουν την ιστορική και διαχρονική σύνδεση των αρχαίων Ελλήνων με την μοντέρνα Ορθόδοξη Ελλάδα, τότε δεν ξέρω τι το κάνει», ενώ ο πάντα εύθυμος Άδωνις Γεωργιάδης τόνισε χαριτολογώντας για την ανακάλυψη: «Αν ισχύει κάτι τέτοιο, εγώ θα σταματήσω να πουλάω βιβλία».

ΠΗΓΗ

Παρασκευή, Ιανουαρίου 22, 2016

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ!!!

Σήμερα Παρασκευή 22 Ιανουαρίου

στις 7 το απόγευμα,

όλοι στα προπύλαια!

Να μη λείψει κανείς!

Διότι όλοι χρειαζόμαστε ένα χέρι βοήθειας.

Ένα χέρι βοήθειας σαν αυτό

το οποίο θα τύχει παλλαϊκής υποδοχής

σήμερα Παρασκευή στις 7 το απόγευμα

στα προπύλαια

της Αγίας Τριάδας στο Περιστέρι.

Περισσότερα εδώ και εδώ.

Τραγούδι.

Νοστράδαμος, Δωσ' μου το χέρι σου

Σάββατο, Ιανουαρίου 16, 2016

Σώζοντας τον πλανήτη

Σώζοντας τον πλανήτη.

Αναζητώντας νέου τύπου

ανανεώσιμες πηγές ενέργειας,

σαφώς αποδοτικότερες από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που γνωρίζουμε ως τώρα.

Για παράδειγμα

(προς μίμηση, βεβαίως),

πάει το μυαλό μου σε έναν

συγκεκριμένο τακτικότατο αναγνώστη του παρόντος μπλογκ,

ο οποίος αγαπά τόσο πολύ τον εαυτό του

ώστε είναι σε θέση να εξοικονομήσει τόση ενέργεια

όση -ενδεχομένως- θα αρκούσε να τροφοδοτήσει μια μικρή κωμόπολη.

Στο χέρι του είναι!

Αλλά και όλοι εμείς,

καθόμαστε που καθόμαστε σα μαλάκες

και κοιτάμε όσους μας καταστρέφουν τη ζωή...

Ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας!

Στο χέρι όλων μας είναι

όχι μόνο η μείωση του λογαριασμού της ΔΕΗ

αλλά και

-κυριολεκτικά-

η σωτηρία του πλανήτη!

Πέμπτη, Ιανουαρίου 07, 2016

Et in Arcadia ego

Η χασισοκαλλιέργεια και το εμπόριο κάνναβης στην Αρκαδία 1850-1930

H σχέση της ανθρωπότητας με το φυτό κάνναβη χάνεται στα βάθη της ιστορίας. Καλλιεργήθηκε από τα τέλη της νεολιθικής εποχής στην Κίνα, στην Ινδία, στη Μεσοποταμία, στην Αίγυπτο και στην Αρχαία Ελλάδα. Η παραγωγή και η χρήση της κάνναβης αποτελούσε ανέκαθεν φλέγον ζήτημα για τις κοινωνίες μας. Διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στη διατροφή, στην ιατρική, στις θρησκευτικές τελετουργίες, ως ψυχαγωγική ουσία και ως πρώτη ύλη στην παραγωγή προϊόντων. Σε αντίθεση με τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό, ο Χριστιανισμός αρνείται κατηγορηματικά τη «θεϊκότητα» της κάνναβης.

Μετά τη σύσταση του Νεότερου Ελληνικού Κράτους ξεκίνησε η καλλιέργεια της κλωστικής κάνναβης για εμπορικούς σκοπούς, μέχρι την τελική απαγόρευσή της το 1957. Η χώρα μας μαζί με την Τουρκία και την Αίγυπτο αποτελούσαν σημαντικές εξαγωγικές δυνάμεις κάνναβης. Η χρήση ήταν ελεύθερη και καλλιεργείτο σε πρόσφορα και αποδοτικά εδάφη όπως αυτά της Πελοποννήσου. Το 1870 οι Νόμοι Αρκαδίας και Αργολίδας πρωτοστατούσαν στην καλλιέργεια της ευφορικής και κλωστικής κάνναβης.

Η Τρίπολη από τα μέσα του 19ου αιώνα αποτελούσε κέντρο καλλιέργειας και εμπορίας χασίς. Πρώτος εισήγαγε τους σπόρους του χασίς στην Τρίπολη ο Γεώργιος Μακρόπουλος, γαμπρός του τότε δημάρχου Τριπόλεως Αθανασίου Γρηγορόπουλου. Μετανάστες από την Ανατολή, την Αίγυπτο, την Κύπρο με υπουργική διαταγή, δίδαξαν στον Δήμο Ορχομενού Μαντινείας τη μεθοδολογία της καλλιέργειάς της. Η εφημερίδα της εποχής εκείνης «Μορέας» αναφέρει ότι το 1904 η παραγωγή στη Μαντινεία ανερχόταν στις 5.000.000 οκάδες. Το χασίς εξάγονταν στην Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή. Η φήμη του το κατέτασσε ανάμεσα στα καλύτερα του κόσμου. Οι περισσότερες κατασχέσεις στην Τύνιδα της Τυνησίας είχαν σφραγίδα ελληνικών εργοστασίων, με κυριότερο τον οίκο «Σταύρου Κοτσακέ εν Τριπόλει».

Υπήρχαν οι ποικιλίες καννάβι και ινδικό καννάβι. Διέφεραν ως προς το ότι το καννάβι δεν είχε καθόλου οσμή. Τα δενδρύλλια ορθώνονταν σε ύψος 1 με 2 μέτρα και είχαν πάχος 1 με 3 εκατοστά. Τα φύλλα ήταν στενά και στο τελείωμά τους σαν το πριόνι. Η σπορά γινόταν από το Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο με την ίδια διαδικασία της σποράς του σιταριού. Τα δενδρύλλια ωρίμαζαν μέχρι τον Αύγουστο, τα σκάλιζαν, έδιωχναν τα άγρια χόρτα, τα έκοβαν και τα άπλωναν στο χωράφι να ξεραθούν για 10 μέρες. Τελικά τα μάζευαν σε δεμάτια και τα αποθήκευαν. Χαρακτηριστικές αναφορές της επίδρασης κατά τη συγκομιδή τους είναι ότι οι νεαρές κοπέλες της περιοχής, όταν έφευγαν από το χωράφι καθ’ οδόν προς το σπίτι τους, ήταν πάντα εύθυμες αλλά και πειρακτικές, σε σημείο θράσους, απέναντι στους περαστικούς.

Στα εργαστήρια χασίς εργαζόταν πολύς κόσμος, μέχρι γυναίκες και παιδιά. Η κατεργασία πραγματοποιόταν το χειμώνα, εποχή ακατάλληλη για γεωργικές εργασίες. Ξεχώριζαν το ξύλο από τα φύλλα και τον σπόρο. Τα φύλλα τα έτριβαν αρχικά πάνω σε ειδικό συρμάτινο τελάρο με χοντρές τρύπες κι έπειτα σε τελάρα με πιο ψιλές τρύπες ώστε να απομονώνονται οι σπόροι. Τα φύλλα γίνονταν σκόνη, η οποία λόγω της ουσίας που περιείχαν σχηματιζόταν σε μία μάζα και κοβόταν σε πλάκες για κάπνισμα. Οι δε σπόροι πωλούνταν. Οι νοικοκυρές άπλωναν τους κορμούς των δενδρυλλίων στις αυλές των σπιτιών ή στα αλώνια και τους χτυπούσαν με ραβδί ώσπου να φύγουν τα υγρά από τον κορμό. Τη φλούδα του κορμού που απέμενε τη στέγνωναν στον ήλιο. Έπειτα σχημάτιζαν μπάλες (τουλούμπες), τις έγνεθαν με τη ρόκα κι έκαναν κλωστές.

Το χασίς το συσκεύαζαν σε χειροποίητα μικρά υφασμάτινα σακίδια, πάνω στα οποία τυπώνονταν με μαύρο ή κόκκινο μελάνι το σήμα του εργοστασίου, το όνομα και η διεύθυνση του εργοστασιάρχη. Κάθε παραγωγός διέθετε ξεχωριστό διακριτικό σήμα για το προϊόν του. Ο ελέφαντας ήταν σήμα του κτηματία Πέτρου Καραμάνου στο χωριό Στενό. Η ποιότητά του καθοριζόταν ανάλογα με τη χρονιά όπως στο κρασί.

Ο Γάλλος περιηγητής Henry de Monfreid επισκέφτηκε ο ίδιος την οικογενειακή επιχείρηση Καραμάνου στο Στενό για να εμπορευτεί χασίς. Αναφέρει ότι υπήρχε οργανωμένο δίκτυο Ελλήνων, οι οποίοι αναλάμβαναν να συνοδεύσουν τους υποψήφιους πελάτες και να πάρουν τις τελωνειακές άδειες. Στο δίκτυο αυτό συμμετείχαν όχι μόνο άνθρωποι του περιθωρίου αλλά και μορφωμένοι, της καλής κοινωνίας, άνδρες και γυναίκες, μαζί με τους απαραίτητους μεταφραστές και τα ανάλογα τηλεγραφήματα. Από το Στενό θα φόρτωναν την παραγγελία του στον σιδηρόδρομο και από τον Πειραιά με ελληνικό ατμόπλοιο θα μεταφερόταν στη Μασσαλία.

Ο περιηγητής δεν παρέλειψε να θαυμάσει την εργατικότητα, το πνεύμα οικονομίας, τη μυστικότητα, τη φιλοξενία των Ελλήνων και την ομορφιά της ελληνικής φύσης. Ο πελάτης είχε δικαίωμα δοκιμής του καπνού του χασίς. Το μέγεθος της φλόγας ήταν ανάλογο της ποιότητάς του. Η σοδειά είχε αποθηκευτεί σε σκοτεινό υπόγειο, όπου εργάτες χτυπούσαν με τα μπαστούνια τους σάκους για να κονιορτοποιήσουν το περιεχόμενο. Μετά φυλάσσονταν ολονυχτίς σε σιταποθήκη μέχρι το πρωί. Ακολουθούσε το κοσκίνισμά του από τις γυναίκες σε ειδικό τραπέζι και οι άντρες το τοποθετούσαν σε λεκάνες για να ομογενοποιηθεί. Μια υδραυλική πρέσα σχημάτιζε ομοιόμορφα μικρά σακίδια προς πώληση.

Υπήρχαν πολλά εργαστήρια στην Τρίπολη όπως του Αγγελίδη , Β. Βαφειόπουλου με 15 εργάτες στην οδό Σπετσεροπούλου και Νικηταρά, ο Κ. Θαλασσινός, του Γεωργίου Σ. Κωτσάκη με 20 εργάτες στην οδό Ταξιαρχών, του Π. Καράκαλου με 25 εργάτες, ο Τ. Καρακάλος, ο Σ. Καραμάνος, ο Γ. Καραχάλιος, ο Π. Καραχάλιος, ο Π. Λυμπερόπουλος, ο Δ. Ματζαγριωτάκης, ο Ι. Μαυρόγιαννης, ο Κ. Μικρούλης, ο Γ. Μουτσόπουλος, ο Ν. Μουτσόπουλος, ο Γ. Μπακόπουλος, ο Δ. Ματζαγριωτάκης, ο Κ. Μαυρόγιαννη, ο Μιχ. Κουγιούφας, ο Πέτρος Καραμάνος, ο Μ. Πετρόπουλος, ο Αργύρης Παπαοικονόμου, ο Γ. Σπορίδης, ο Κ. Σπορίδης.

Η καλλιέργεια σταμάτησε εξαιτίας επίμονων πιέσεων της βρετανικής διπλωματίας ότι δεν θα αγόραζαν εις το εξής ελληνική σταφίδα, αν δεν έπαυε η καλλιέργεια κι η εξαγωγή χασίς. Δύο εκδοχές αιτιολογούν την εκβιαστική πίεση των Άγγλων. Η πρώτη, ότι αντιμετώπιζαν μεγάλο πρόβλημα στην Αίγυπτο λόγω του ότι οι Αιγύπτιοι εργάτες κάπνιζαν πολύ χασίς με συνέπεια τη μείωση της ντόπιας παραγωγής. Η δεύτερη εκδοχή είναι ότι με την κυκλοφορία του ινδικού χασίς θα αποκόμιζαν τεράστια οικονομικά οφέλη, αφού η Ινδία ήταν δική τους αποικία. Ως αποτέλεσμα της εξωτερικής πολιτικής, η Ελληνική Κυβέρνηση το 1906 επέβαλε φόρο στην καλλιέργεια χασίς και τελωνειακούς περιορισμούς.

Το 1919 η Συνθήκη των Βερσαλλιών είχε θέσει ως όρο να καταργηθεί η καλλιέργεια και εμπορία χασίς λόγω εθισμού κι επιβλαβών επιπτώσεων στην υγεία. Η Ελλάδα ακολούθησε τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη και με το νομοθετικό διάταγμα της 7/11/1925 θεσπίστηκε η απαγόρευση εμπορίου χασίς για δέκα χρόνια, έως την 1η Ιανουαρίου 1936. Σκοπός ήταν να εξαντληθούν τα αποθέματα και να διατεθούν στο εξωτερικό, ώστε να μην ζημιωθούν οικονομικά. Κατά συνέπεια άρχισε να μειώνεται το εργατικό δυναμικό στα χασισοεργαστήρια και οι καλλιεργητές στη Μαντινεία άρχισαν να καλλιεργούν άλλα είδη.

Μετά την δικτατορία του Μεταξά επεβλήθησαν σκληρά μέτρα με αποτέλεσμα να σταματήσει οριστικά η καλλιέργεια κι εμπορία χασίς. Στις εκλογές του 1920, όταν ήρθε στην Τρίπολη για την προεκλογική περιοδεία ο Λεβιδαίος Αλέξανδρος Παπαναστασίου, υπουργός της Κυβέρνησης Βενιζέλου, οι συμπατριώτες του τον παρακάλεσαν να βοηθήσει στην αναστολή της απόφασης του νόμου της απαγόρευσης καλλιέργειας χασίς. Ο διακεκριμένος πολιτικός όχι μόνο δεν ενήργησε θετικά στο αίτημα των συμπατριωτών του, αλλά συνέστησε στον Νομάρχη να επιβάλει πιο αυστηρά μέτρα.

Το 1932 το Ελληνικό Κράτος απαγορεύει την καλλιέργεια και κατοχή ινδικής καννάβεως. Ο δήμαρχος Ορχομενού Μαντινείας Γ. Κ. Μακρής αναφέρει ότι από τις αποζημιώσεις των καλλιεργητών παρακρατήθηκε ένα ποσοστό και ότι αυτά τα κρατικά έσοδα στήριξαν έργα υποδομής στην Πελοπόννησο.

ΧΡΗΣΤΟΣ Η. ΜΗΤΣΙΑΣ

Σημείωση prkls:

Την παραπάνω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορική μελέτη την αντέγραψα από το arcadiaportal.gr, την ηλεκτρονική πύλη της Αρκαδίας.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 11, 2015

Από βραδύς ξεκίνησα

Ακολουθώντας το παραπάνω πρότυπο που διδάσκονται τα δόλια τα ελληνόπουλα,

ας κλίνουμε το επίθετο

βραδύς.

Αρσενικό

Ο βραδύς

του βραδιού / του βραδύ

τον βραδύ

- βραδύ

Οι βραδιοί

των βραδιών

τους βραδιούς

- βραδιοί

Θηλυκό

Οι βραδιά

της βραδιάς

τη βραδιά

- βραδιά

Οι βραδιές

των βραδιών

τις βραδιές

- βραδιές

Τραγούδι. Λιλιπούπολη. Σακκάς.

Μια βραδιά στο Πόρτο Λίλι

Τετάρτη, Οκτωβρίου 21, 2015

Ο Δημήτρης της καρδιάς μας

Πλησιάζει η εορτή του αγίου Δημητρίου, καλέ μου αναγνώστη. Θα γιορτάζουν οι Δημήτρηδες. Και είναι και κάμποσοι, ζωή να 'χουν. Εκ των πραγμάτων τίθεται το ζήτημα σε ποιον Δημήτρη να πρωτοπάς και σε ποιόν Δημήτρη να πρωτοευχηθείς και πως θα γίνει να μην ξεχάσεις κάποιον Δημήτρη και παρεξηγηθεί.

Αλλά ακόμα κι αν τους θυμηθείς όλους τους Δημήτρηδες, τι ώρα θα ήταν πρέπον να τους επισκεφθείς? Πότε να τους επισκεφθείς στο γραφείο και πότε στο σπίτι? Κι αν ένας Δημήτρης είναι σερβιτόρος με εναλλασσόμενη πρωινή/νυχτερινή βάρδια, πότε θα μπορέσεις να τον βρεις να του ευχηθείς στο χώρο εργασίας του? Κι αν είναι πλασιέ ή ντιλιβεράς σε πιτσαρία ή ταξιτζής και μετακινείται συνέχεια, που θα τον βρεις να του ευχηθείς?

Το ζήτημα είναι σοβαρό!

Προκειμένου να αντιμετωπιστεί αυτό το φλέγον ζήτημα, είναι απαραίτητη η εκ μέρους των Δημήτρηδων εκπόνηση ενός όσο το δυνατόν πιο συγκεκριμένου προγράμματος έτσι ώστε να μην μπερδεύονται οι θέλοντες να ευχηθούν.

Υπό αυτή την έννοια, δεν μπορώ παρά να εξάρω τη σημαντικότητα της παρακάτω ανακοίνωσης, που ανοίγει νέους δρόμους στην αντιμετώπιση αυτού του φλέγοντος ζητήματος. Ομιλώ για την ανακοίνωση που (προς αποφυγήν χάους και κοσμοσυρροής) εξέδωσε -με κάθε επισημότητα- το Γραφείο Δημάρχου του Δήμου Πεντέλης:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΝΟΜΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΔΗΜΟΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ Μελίσσια, 21 Οκτωβρίου 2015

ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΗΜΑΡΧΟΥ

Καλαμβόκη 2α – 151 27 Μελίσσια

Τηλ.: 213-2050002-3

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Σας ενημερώνουμε ότι ο Δήμαρχος Πεντέλης τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015, ημέρα της ονομαστικής του εορτής, θα δέχεται ευχές σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:

1. Από ώρα 10.00 - 12.00 στην έδρα του Δήμου Πεντέλης στο Δημαρχείο (Δ.Κ. Μελισσίων).

2. Από ώρα 12.00 - 13.30 και από ώρα 17.00-19.00 στο Κατάστημα της Δημοτικής Κοινότητας Πεντέλης.

3. Από ώρα 13.30-15.00 στο Κατάστημα της Δημοτικής Κοινότητας Νέας Πεντέλης.

Ο Δήμαρχος

Δημήτριος Στεργίου- Καψάλης

Σάββατο, Οκτωβρίου 10, 2015

Σάλος από μαρμάρινη προτομή στα Εξάρχεια

Στο επίκεντρο της δημοσιότητας βρέθηκαν και πάλι τα Εξάρχεια. Αυτή τη φορά, αφορμή στάθηκε μαρμάρινη προτομή που οι αντιεξουσιαστές σχεδιάζουν να τοποθετήσουν σε κεντρικό σημείο της περιοχής. Φωτογραφίες της προτομής, που απεικονίζουν το κεφάλι κουκουλοφόρου, αλλά και την πρόοδο των εργασιών στο σημείο τοποθέτησης της κεφαλής, δημοσιεύθηκαν χθες σε γνωστή σελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Αυτά διαβάζω εις την έγκριτον ιστοσελίδα provo και φρίττω μόνο και μόνο με την ιδέα...
Αίσχος!!! Παρακμή!!!
Που βαδίζομεν κύριοι?
Έλληνες, γρηγορείτε! Διαφυλάξτε τις Θερμοπύλες όσο είναι καιρός!!!

Δευτέρα, Ιουλίου 27, 2015

Επιτολές του γλυκού νερού

Διάβασε να μαθαίνεις, ω αδαή αναγνώστη μου.
Το ψάρεψα σε αυτό εδώ το μπλογκ που θρασύτατα αυτοαποκαλείται "epistimonikos".

Ο λόγος που το αναδημοσιεύω είναι κυρίως η βαρύτητα των επιστημονικών αποκαλύψεων που εμπεριέχονται μέσα στο κείμενο. Ωστόσο (οφείλω να το παραδεχτώ) το αναδημοσιεύω και για να χαλαρώσουμε λίγο, σκεπτόμενοι πως όσο άθλια κι αν είναι η κατάστασή μας, πάντοτε υπάρχουν κάποιοι άλλοι που είναι σε ακόμα πιο άθλια κατάσταση -κι αυτό, όσο να 'ναι, αποτελεί μια κάποια παρηγοριά.

Απόλαυσε ελεύθερα -κι αν εμπνευστείς να πας σε μια παραλία... να πας! Μέρες που είναι, ενδέχεται να πέσεις πάνω σε αυτό το σπάνιο φαινόμενο που λέει το κείμενο!

Ερώτηση: Στην εκδήλωση που έγινε στο Λουτράκι κάποιος κύριος ρώτησε τον Αρτέμη Σώρρα … έκανε μία ερώτηση για τον Ήλιο. Ο Αρτέμης έδωσε μια πολύ σημαντική πληροφορία για την Επιτολή του Ηλίου. Ότι μία φορά το χρόνο ο Ήλιος με τον Σείριο ανατέλλουν την ίδια στιγμή και συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο για 30 λεπτά, ότι όλες οι θάλασσες το νερό τους γίνεται γλυκό. Τί έχετε να μας πείτε γι’ αυτό;

Ε. Λαμπράκης: Κατ’ αρχήν μπαίνουμε σε βαθειά νερά. Η Επιτολή δεν είναι του Ηλίου, η Επιτολή είναι του Σείριου. Αυτό είναι πλέον αποδεδειγμένο από όλους τους αστρονόμους ότι όλα τα άστρα του έναστρου ουρανού ανήκουν σε ένα δυαδικό σύστημα. Το δυαδικό αυτό σύστημα σημαίνει ότι τα νεφελώματα τα αρχικά, τα οποία δημιούργησαν τα διάφορα άστρα ήσαν πάντα διπλά. Είναι δηλαδή … Αν σκεφτείτε να γίνει μία έκρηξις στο μέσον και να φύγουν δύο κώνοι – ο ένας από τη μια μεριά κι ο άλλος από την άλλη – και να δημιουργηθεί νεφέλωμα και εν τέλει να καταλήξουν να δημιουργηθούν δύο διαφορετικά ηλιακά συστήματα. Αυτό, λοιπόν, το σύστημα των δυαδικών άστρων είναι πλέον απόλυτα αποδεκτό, όχι μόνο από τους αστρονόμους κι από όλη την επιστήμη αλλά κι από τη NASA. Επομένως, όταν βλέπουμε έναν Ήλιο όπως τον δικό μας, πρέπει να ψάχνουμε ποιό είναι το ταίρι του, πού είναι το ταίρι του. Μετά, λοιπόν, από μεγάλη και ενδελεχή έρευνα κατέληξαν ότι το ταίρι του Ηλίου του δικού μας είναι ο Σείριος Α. Ο Σείριος Α – σας παραπέμπω, επίσης, στο όνομα Ασσύριος, έτσι; Το θυμάστε αυτό; Ο Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι. Θυμάστε ότι οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι ιστορικά τους βάζουμε όλους μέσα σε ένα χαβάνι – όπως λέμε στην Κρήτη – και τους “κοπανίζουμε”. Ενώ άλλο οι Ασσύριοι και άλλο οι Βαβυλώνιοι. Για να επανέλθουμε, όμως, στο θέμα του δυαδικού συστήματος… Επομένως, η Ζωή στα δύο ηλιακά συστήματα αυτά … στα δύο ηλιακά συστήματα, λοιπόν, είναι παράλληλη. Ό,τι συμβαίνει στο ένα σύστημα συμβαίνει και στο άλλο. Γιατί; Γιατί δημιουργήθηκαν από το ίδιο αρχικό νεφέλωμα κι από την ίδια έκρηξη. Άρα, λοιπόν, η πρόοδος και η – θα έλεγα – η πυκνότης και η πύκνωσις των νεφελωμάτων είχε παράλληλες διαδρομές και έτσι, τόσον οι πλανήτες γύρω από το κεντρικό αστέρι, όσο και το κεντρικό αστέρι, έχουν τις ίδιες ιδιότητες. Επομένως, η Ζωή στον Πλανήτη Γή, ή σε όποιον άλλον πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, είναι απόλυτα συνδυασμένη με τον Αστερισμό του Σείριου. Ένα σημείο … εάν δείτε … υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που μπορείτε να τα βρείτε στο διαδίκτυο, να δείτε ακριβώς πώς διακινούνται τα ενεργειακά πεδία ανάμεσα στα δύο ηλιακά συστήματα, αλλά έχουν το σήμα, το μαθηματικό σήμα του απείρου. Εάν, λοιπόν, ανατρέξετε αυτήν την διαδρομή, θα δείτε σε κάποιο σημείο συγκεκριμένο κατά τη διάρκεια του Ενιαυτού οι δύο Ήλιοι εμφανίζονται την ίδια ώρα. Ανατέλλουν την ίδια ώρα. Αυτό τί κάνει; Δίδει μία τεράστια ενεργοποίηση στο κύριο συστατικό και των δύο συστημάτων. Και το κύριο συστατικό των δύο συστημάτων είναι το ΥΔΩΡ. Το ΝΕΡΟ. Το νερό, επομένως, αυτή τη χρονική στιγμή λαμβάνει ένα συγκεκριμένο χρώμα, καθότι δέχεται ενεργειακές επιρροές και από τα δύο άστρα, κι από τους δύο Ήλιους. Όπως, επίσης, η ενεργοποίησις του νερού έχει να κάνει και με τα ενεργειακά πεδία και των δύο Αστερισμών. Και των δύο Ηλιακών Συστημάτων. Έτσι, η ενεργοποίησις του νερού, λοιπόν, εκείνη την ώρα μας φέρνει σε ένα σημείο Συντονισμού – προσέξτε, υπάρχει Συντονισμός – της ανθρώπινης Ψυχής, του ύδατος και στα δύο Ηλιακά Συστήματα και αναγνωρίζει το σώμα μας το ύδωρ σαν το πρωτογενές υλικό. Χάνει, δηλαδή, το θαλάσσιο νερό χάνει τη γεύση του και γίνεται γλυκό … έτσι το αντιλαμβανόμεθα εμείς λόγω του Ενεργειακού Συντονισμού. Αυτό ονομάζεται Επιτολή του Σείριου. Είναι κάτι, το οποίο συμβαίνει μεταξύ 15ης Ιουλίου και 15ης Σεπτεμβρίου. Δεν μπορώ να σας δώσω την συγκεκριμένη χρονική στιγμή που γίνεται, αυτήν την στιγμή, μπορεί όμως σε κάποιο διάστημα, εάν κάποιος ενδιαφέρεται τόσο πολύ για το θέμα αυτό, να δώσουμε αυτήν την ημερομηνία, εάν και εφ’ όσον μας γίνει γνωστή.

Δευτέρα, Μαΐου 25, 2015

Όλα όσα μας κρύβουν για το όσμιο και τον κόκκινο υδράργυρο!!!

Όπως είναι παγκοίνως γνωστό σε όσους Έλληνες ενημερώνονται από ιστότοπους και μπλογκς που κινούνται στο χώρο της ελληνοκεντρικότητας, της εθνικής υπερηφάνειας και της καημένης της επανελλήνισης, υπάρχει μια συνέντευξη του σεβαστού και πρεσβύτη στρατηγού Αϋφαντή, στην οποία συνέντευξη ο στρατηγός είχε προβεί σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις σχετικά με την κρίση στα Ίμια. Οι αποκαλύψεις του πρεσβύτη στρατηγού έχουν πλημμυρίσει το ελληνόφωνο ίντερνετ ως μια πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενη παράγραφος κειμένου:

Απόσπασμα από τη συνέντευξη με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του στρατηγού ε.α. Γιώργου Αϋφαντή.
” Ο κ. Αϋφαντής υποστηρίζει ότι, το επεισόδιο στα ΄Ιμια έγινε γιατί κάτω από τη βραχονησίδα υπάρχει όσμιο, πολύς χρυσός αλλά και κόκκινος υδράργυρος, που είναι το δεύτερο κατά σειρά ακριβότερο μέταλλο. Δηλαδή ένα κιλό όσμιο, κοστίζει όσο 8 τόνοι χρυσού και ένα κιλό κόκκινος υδράργυρος αγοράζεται με 2 τόνους χρυσό. Γι’ αυτό, προσθέτει, τα ΄Ιμια ειναι στις γκρίζες ζώνες…“

Ενδεικτικά, η παράγραφος αυτή υπάρχει αυτούσια
εδώ: http://www.donotlink.com/fa16
εδώ: http://www.donotlink.com/fa17
εδώ: http://www.donotlink.com/fa18
εδώ: http://www.donotlink.com/fa19
εδώ: http://www.donotlink.com/fa1c
και σε χιλιάδες ακόμα μπλογκς και ιστότοπους που απευθύνονται σε μερακλήδες ελληναράδες. Δηλαδή μιλάμε για εκείνη την κατηγορία ιστότοπων και μπλογκς προς τιμήν της οποίας έχει φτιαχτεί το donotlink.com.

Γεωλόγος δεν είμαι, στρατηγός δεν είμαι, ως εκ τούτου δεν είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω αν κάτω από τα Ίμια υπάρχει όσμιο. Όπως θα μπορούσε να έχει πει και ο Μπρεχτ,

"Που να ξέρω το όσμιο τι είναι?
Ποιός να το ξέρει τάχα?
δεν ξέρω το όσμιο τι είναι, ξέρω την τιμή του μονάχα".

Αρκούμαι λοιπόν να επισημάνω ότι σύμφωνα με την εληνόγλωσση wikipedia...

Η μέση τιμή σποτ αγοράς και πώλησης του οσμίου την 27η Ιουλίου 2014 ήταν 380 δολάρια/ουγγιά ή 13,4 δολάρια/γραμμάριο.

... τιμή με την οποία φαίνεται να συμφωνεί και η αγγλόγλωσση wikipedia:

Its price in 2012 was about $400 per troy ounce (or about $13,000 per kilogram), depending on the quantity and its supplier.

Και ερωτώ αναγνωσταρά μου:
Ποιός έχει άδικο? Είναι δυνατόν κοτζάμ πρεσβύτης στρατηγός να έχει άδικο όταν ισχυρίζεται πως ένα κιλό όσμιο κοστίζει όσο 8 τόνοι χρυσού?
Όχι!
Είναι σαφές πως το άδικο το έχει η wikipedia -γνωστό όργανο των Εβραίων και των μασόνων- που ισχυρίζεται πως ένα κιλό όσμιο έχει 13 χιλιάρικα το κιλό κι αυτό είναι όλο.
Αίσχος!

Όμως υπάρχει και το κεφαλαιώδες θέμα με τον κόκκινο υδράργυρο.
Παραδόξως, στο ζήτημα του κόκκινου υδραργύρου η wikipedia συμφωνεί απόλυτα με τους ελληναράδες μπλόγκερς και τον πρεσβύτη στρατηγό (και επιπλέον, η wikipedia αφήνει ένα παραθυράκι προς τα πάνω -μας αφήνει να εννοήσουμε πως ίσως η τιμή του κόκκινου υδραργύρου να είναι ακόμα μεγαλύτερη: Ίσως και ένα τρισεκατομμύριο τόνοι χρυσού για ένα κιλό κόκκινο υδράργυρο!!!)

Τίθεται λοιπόν το ζήτημα:
Πόσο μεγάλα είναι τα κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου κάτω από τα Ίμια?
Επιπλέον:
Μήπως υπάρχουν και αλλού στην Ελλάδα κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου?

Με κάθε σεμνότητα ισχυρίζομαι πως (παρ' όλο που δεν είμαι ούτε γεωλόγος ούτε στρατηγός) μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα και να ισχυριστώ ότι όχι μόνο στο υπέδαφος των Ιμίων αλλά και στο υπέδαφος όλης της Ελλάδας υπάρχουν τεράστια, ασύλληπτα σε μέγεθος, κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου!

Επαναλαμβάνω:
Στο υπέδαφος όλης της Ελλάδας υπάρχουν τεράστια, ασύλληπτα σε μέγεθος, κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου!

Ενδεικτικά, παραθέτω κατάλογο περιοχών με υπέδαφος γεμάτο ιλιγγιώδους μεγέθους κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου:
α) Κουκουβάουνες
β) Λάκκα Σούλι
γ) Κακιά Σκάλα
δ) Καρδιτσομαγούλα
ε) Παγκράτι Αττικής
στ) Σούρμενα Αττικής
ζ) Γαϊδουρονήσι
η) Βοβούσα Ιωαννίνων
θ) Κορακοβούνι Αρκαδίας
...και ο κατάλογος είναι απλά ενδεικτικός!

Ναι, καλέ μου αναγνώστη! Ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο, την Ελλάδα! Ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο πλούσιο σε κόκκινο υδράργυρο!
Θα μπορούσαμε να περνάμε σαν πασάδες!

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα:
Ως πότε οι προδότες πολιτικοί θα κρύβουν αυτόν τον εθνικό πλούτο?
Ως πότε?
Ε, ως πότε?

Μήπως είναι ώρα να αντιδράσουμε?
Μήπως είναι ώρα να ξυπνήσουμε?
Ξυπνάτε πατριώτες! Ξυπνάτε ελληναράδες!!! Σας δουλεύουν ψιλό γαζί!!!

Περισσότερα για τον κόκκινο υδράργυρο, εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Red_mercury

Τέλος, δράττομαι της ευκαιρίας να υπενθυμίσω ένα παραδοσιακό ύμνο σχετικό με τον κόκκινο υδράργυρο -το λινκ είναι από την εκτέλεση με τον Απ. Νικολαΐδη.

Παρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2015

Ο γερμανοτσολιάς απ' το Ποτάμι του Μπόμπολα

Θα ήταν παράλογο να στηθεί κάποτε

ο ανδριάντας του ηρωικού γερμανοτσολιά.

Εάν όμως κάποτε στηθεί τέτοιος ανδριάντας,

θα μπορούσε ως μοντέλο

να χρησιμοποιηθεί κάποιος σύγχρονος γερμανοτσολιάς

και όχι ντε και καλά ένας

βγαλμένος απ' τη δεκαετία του '40.

Διότι αυτός ο τόπος ουδέποτε έπαψε να παράγει γερμανοτσολιάδες.

Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηριχθεί

πως αυτός ο τόπος παράγει περισσότερους γερμανοτσολιάδες

απ' όσους μπορεί να καταναλώσει.
Ή, εναλλακτικά, θα μπορούσε κάποιος να πει
πως αυτός ο τόπος είναι καταδικασμένος
να καταφέρνει οριακά να καταναλώνει
τους γερμανοτσολιάδες που παράγει.

Απόδειξη των λεγομένων μου,

τα γραφθέντα απ' τον υπεύθυνο του τομέα υγείας

του κόμματος που ίδρυσε ο Μπόμπολας και οι υπόλοιποι του σιναφιού.

Προφανώς οι ψηφοφόροι του κόμματος του Μπόμπολα

θα αισθάνονται υπερήφανοι

για τον τομεάρχη υγείας του κόμματός τους.

Περισσότερα εδώ

και περισσότεροι εδώ.

Σάββατο, Ιανουαρίου 24, 2015

Εκλογικό ποντάρισμα

Καθώς κοιμόμουν, λοιπόν, στρεσαρισμένος από την υπερβολική ανησυχία μου για τ' αποτελέσματα των εκλογών και τρώγοντας τα νύχια μου από την αγωνία για την ανάδειξη ή τη μη-ανάδειξη αυτοδύναμης κυβέρνησης, ένα πνεύμα να πούμε ή κάτι τέτοιο, μου σφύριξε 5-6 λογάκια. Τα οποία λογάκια πήγαιναν κάπως έτσι:

Άσε τις εταιρείες δημοσκοπήσεων να λένε. Εσύ εμπιστέψου γνωστούς, φίλους και συγγενείς. Χρησιμοποίησέ τους ως δείγμα που θα σε οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα τόσο γι' αυτό που λένε "μετακινήσεις ψηφοφόρων" όσο και για αυτό που θα έπρεπε να λένε "ηττοπάθεια του νεοδημοκράτη λίγο πριν τον όλεθρο", δηλαδή μιλάμε για την ηττοπαθή αποχή των δεξιοπαππούδων.

Τα συμπεράσματα θα είναι απλά.
Απλά μαθηματικά είναι.

Τα τρία κόμματα της διαφθοράς (Βενιζέλος, Gap και Μπόμπολας) με το ζόρι θα πιάσουν αθροιστικά 10%.
ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αθροιστικά πάνε σε ένα 8% το πολύ.
Οι χιτλερικοί μαζί με τη ΝΔ του Σαμαρά χτυπάνε ένα παραδοσιακό 30-35%.
Κάτι αποκόμματα τύπου ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ και κάτι ΕΕΚ, ΟΚΔΕ και επιπλοποιοί και σαλαμέμποροι και μουλού και Παπανικόλας, όλοι μαζί δε φτάνουν το 3%.
Οι ΑΝΕΛ εκεί γύρω στο 3-4%.

Κάνε την πρόσθεση.
55-60% το πολύ, όλοι μαζί.

Τα υπόλοιπα είναι ΣΥΡΙΖΑ -κι άσε τους δημοσκόπους και τους δημοκόπους να παίζουν το πουλί τους.

Αυτά μου είπε το πνεύμα. Τώρα αν είχε ή δεν είχε δίκιο, δεν ξέρω. Θα δείξει.
Πάντως καλού-κακού είπα να ποντάρω στην αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ (απόδοση 2,90) και σε πεντακομματική βουλή (απόδοση πάνω από 25,00).

Δεκάδες οι λόγοι για να ψηφίσει κάποιος ΣΥΡΙΖΑ!

Αξίζει έπαινος στους αδελφούς

(και στις αδελφές)

που μπήκαν στον κόπο

να συγκεντρώσουν

πολλούς από τους δεκάδες λόγους

που υπάρχουν για να ψηφίσει κάποιος ΣΥΡΙΖΑ:

Τετάρτη, Νοεμβρίου 26, 2014

ΑΛΑΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ Ή Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΔΩΝ

Ένα εξαιρετικό κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

Κουλτουριάρηδες είναι οι διανοούμενοι που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. Ότι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι' αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ' όλες τις εποχές.

Στην αρχαία Ελλάδα τους κοροϊδεύει πολύ άσχημα ο Αριστοφάνης επειδή χρησιμοποιούσαν πάντα καινούριες και παράξενες λέξεις για να ξιπάσουν τον κόσμο. Και οι σοφιστές ήταν ένα είδος κουλτουριάρηδων της εποχής τους, γιατί έδωσαν πολλή σημασία στη γνώση και όχι στη σωστή κρίση.

Αλλά και παλαιότερα όταν λέγαμε «οι διανοούμενοι» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων» νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.

Σε τελική ανάλυση, οι κουλτουριάρηδες είναι ψευτομορφωμένοι. Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ καταβάθος δεν κατέχει τη γλώσσα και δεν την χρησιμοποιεί σωστά.

Αυτό που σήμερα αποκαλούμε γλώσσα των κουλτουριάρηδων, είναι ένα κουρκούτι από νεόκοπες λέξεις, από ξένες αμετάφραστες λέξεις και από λέξεις παρμένες από διάφορες επιστήμες, λ.χ. «η μεταστοιχείωση της ντεμί νομενκλατούρας».

Μ' ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δε βγάζουν νόημα ούτε αυτοί, ούτε φυσικά κι εμείς. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «δομή» που αναφέρεται στον χώρο, ενώ η λέξη «διαδικασία» αναφέρεται στον χρόνο. Τι θα λέγατε όμως αν ξαφνικά διαβάζατε «δομικές διαδικασίες» ή «διαδικαστικές δομές»;

Ρωτήθηκαν κάποιοι να τις εξηγήσουν, μα δεν μπόρεσε κανείς. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μπαρούφες. Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν οι δύο αυτές φράσεις, όταν στην καθεμία το επίθετο αναιρεί το ουσιαστικό; Αλλά τι θα λέγατε αν αυτή η φράση γινόταν ολόκληρη πρόταση;

Διαβάστε λοιπόν: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου...». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ' αυτή τη φράση; Πρώτα πρώτα πόσοι ξέρουν τον όρο «μεταμοντέρνο»; Κι έπειτα, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον χώρο του «μεταμοντέρνου», εάν λειτουργήσουν ή δε λειτουργήσουν οι «δομικές διαδικασίες»;

Αυτά είναι ακατανόητα και γι' αυτόν που τα γράφει και γι' αυτόν που τα διαβάζει. Είναι αλαμπουρνέζικα. Και σκεφτείτε ότι σαν κι αυτή τη φράση υπάρχουν χιλιάδες, που επαληθεύουν τα τρία χαρακτηριστικά των κουλτουριάρηδων: Πρώτον ότι δεν γνωρίζουν καλά τις λέξεις και τις έννοιές τους (κάποιος έγραφε τη λέξη «ενδιαίτημα» και εννούσε «ένδυμα»!), δεύτερον θέλουν να ξιπάσουν τους άλλους με διάφορες ακαταλαβίστικες λέξεις και τρίτον, δεν έχουν χωνέψει καλά αυτό που λένε.

Χώρια που δεν τα καταφέρνουν ούτε και με το συντακτικό και μπερδεύονται. Βέβαια το μπέρδεμα υπάρχει πρώτα στο μυαλό. Πάντως μ' αυτά και μ' αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους, ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.

θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος, ότι αφού αποδεχόμαστε την ερμητική γραφή ορισμένων ποιητών, γιατί να μην αποδεχτούμε και τον δυσνόητο τρόπο γραφής των κουλτουριάρηδων; Από μία άποψη, κι ο ποιητής θα έπρεπε, οποιαδήποτε τεχνοτροπία κι αν ακολουθεί, να γράφει κατά τρόπο κατανοητό, για να μπορεί ο αναγνώστης να τον καταλαβαίνει.

Γιατί, τι να την κάνουμε την οποιαδήποτε ποίηση, όταν έχει κοπεί η γέφυρα της επικοινωνίας; Τι να τα κάνουμε τα ερμητικά ποιήματα, όταν δεν τα καταλαβαίνει κανείς; Κι αφού δεν μας λένε τίποτε, πως είναι δυνατόν να μας συγκινήσουν;

Βέβαια ο ποιητής έχει τη δικαιολογία ότι γράφει για να εκφράσει τον εαυτό του, αν και πάλι θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ποιητής που εκφράζεται ερήμην του αναγνώστη, τι σόι ποιητής είναι; Και αν ο σουρεαλισμός στην πρώτη φράση το παραξύλωσε, τι να πούμε για τους σημερινούς σουρεαλιστές της αρπακόλας, που γράφουν ότι τους κατέβει; Πάντως ο στοχαστής, επειδή δεν έχει καν τη δικαιολογία της έμπνευσης κι επειδή ο στόχος του είναι η συζήτηση με τον αναγνώστη, δεν θα έπρεπε να είναι ακαταλόγιστος σαν τους μοντέρνους ποιητές.

Κάποιοι ισχυρίζονται πως έτσι εμπλουτίζεται η γλώσσα μας, ενώ η απλότητα και η σαφήνεια διατηρούν τη γλώσσα στάσιμη. Αν όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας, γίνεται αιτία για να θριαμβεύσει η ακατανοησία, μήπως θα έπρεπε να προτιμήσουμε κάποιες φυλές τις Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις;

Η αιτία του φαινομένου αυτού, οφείλεται όχι μόνο στην ημιμάθεια των περισσότερων κουλτουριάρηδων αλλά και στον εγωισμό τους. Δε θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί να ακούνε περισσότερο απ' όσο μιλάνε, να σκέφτονται περισσότερο απ' όσο γράφουν, και να περνούν κάθε πληροφορία από το κόσκινο της κρίσης.

Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να είναι ταπεινός, να μη νομίζει πως αυτός τα ξέρει όλα και κανείς άλλος. Να μη λέει διαρκώς «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη», και τα συναφή.Μέσα σ' αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού, χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι και νεο-ορθόδοξοι.

Κάποτε ένας κομμουνιστής πιπίλιζε τον Μαρξ και τελικά αποδείχτηκε πως δεν είχε διαβάσει ούτε μια σελίδα από το «Κεφάλαιο». Και πόσοι χριστιανοί δεν έχουν μεσάνυχτα από το ευαγγέλιο; Κι αφήστε εκείνους που δεν διαβάζουν λογοτεχνία, αλλά μόνο τις βιβλιοπαρουσιάσεις, κι έτσι είναι σαν να τα έχουν διαβάσει όλα!

Ας αφήσουμε όμως την πολλή θεωρία κι ας δούμε ένα παράδειγμα κουλτουριάρη. Ας δούμε λ.χ. ένα τεχνοκριτικό σημείωμα που αναφέρεται στη ζωγραφική ενός σπουδαίου καλλιτέχνη. Απολαύστε λοιπόν κριτική ζωγραφικής:

«Η χρονικότητα -στον τάδε ζωγράφο- είναι ψευδαίσθηση, απάτη, διάσπαση, εξαλλαγή, διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου, κατακερματισμός και αλλοτρίωση, γι' αυτό κύριο μέλημά του είναι να την εξοστρακίσει αναζητώντας την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας, μιας ιδιωματικής μορφής, που θα του επιτρέψει την αναδόμηση (βάι, βάι, βάι, κι εδώ αναδόμηση), ενός κόσμου όπου μέσα του, ερωτικά συγκλίνουν τα πάντα, ικανοποιούνται, αποκαθίσταται».

Καταλάβατε τίποτα ή νιώθετε ανεπαρκείς;

Το πιο πιθανό είναι να μην καταλάβατε τίποτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είστε ανεπαρκείς. Ανεπαρκείς είναι αυτοί που γράφουν τέτοια πράγματα. Αλλά ας αρχίσουμε το ψείρισμα. Πρόκειται ουσιαστικά για μία και μόνη πρόταση. Στην αρχή δίνει την εντύπωση, πως αν το διαβάσεις προσεκτικά, θα βγάλεις κάποιο νόημα. Γελιέσαι, γιατί όσο προχωράς, ακόμη κι εκείνο που υποτίθεται κατάλαβες στην αρχή, ξεχνιέται. Η «χρονικότητα» λοιπόν για τον ζωγράφο μας, είναι «ψευδαίσθηση».

Λογικά, η χρονικότητα πρέπει να έχει σχέση με την έννοια του χρόνου. Τώρα πως ο χρόνος γίνεται χρονικότητα, αυτό είναι ένα από τα μυστήρια των κουλτουριάρηδων. Εδώ έχουμε ένα συγκεκριμένο έργο, ζωγραφιές, υλικά, τεχνοτροπίες, και μόνο στη χρονικότητα βρήκες να σκαλώσεις;

Έστω. Ο χρόνος λοιπόν για τον ζωγράφο μας είναι «ψευδαίσθηση». Είναι όμως και «απάτη». Πως μπορούν αυτά τα δύο να σταθούν πλάι πλάι; Δηλαδή, αν ο χρόνος τον εξαπατά, τότε πως μπορεί ο χρόνος να είναι ψευδαίσθηση; Ακολουθεί η «διάσπαση». Ο χρόνος δηλαδή, πρώτα τον εξαπατάει και τον κοροϊδεύει και ύστερα τον αναγκάζει να διασπαστεί; Και ποιο είναι το υποκείμενο; Διασπάται ο ζωγράφος ή ο ίδιος ο χρόνος είναι διασπασμένος;

Τι από τα δύο συμβαίνει; Ακολουθεί η «εξαλλαγή». Τι σημαίνει εξαλλαγή; Είναι ιατρικός όρος που σημαίνει την μεταβολή των καλοηθών νεοπλασμάτων σε κακοήθη. Δηλαδή ο χρόνος είναι καρκίνος; Καλό κι αυτό: Αμ τότε πως ο καρκίνος είναι ψευδαίσθηση; Παρακάτω γράφει: «διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου».

Η φράση ταιριάζει σε φιλοσοφική πραγματεία, όχι σε τεχνοκριτικό σημείωμα. Το κάθε ουσιαστικό απ' αυτά που είδαμε ως τώρα δεν ταιριάζει με το διπλανό του, αλλά το ένα αναιρεί το άλλο. Προχωρώντας, διαβάζουμε «κατακερματισμός και αλλοτρίωση». Ενώ η προηγούμενη φρασούλα «διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου», είναι παρμένη από την φιλοσοφία, το «κατακερματισμός και αλλοτρίωση» ανήκει στο σύγχρονο λεξιλόγιο των κουλτουριάρηδων.

Συνοψίζοντας: Η χρονικότητα του τάδε ζωγράφου είναι 1) ψευδαίσθηση, 2) απάτη, 3) διάσπαση, 4) εξαλλαγή, 5) διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου, 6) κατακερματισμός, 7) αλλοτρίωση.

Κατάλαβε φαίνεται η συγγραφέας ότι μας μπούκωσε αρκετά και σταμάτησε εδώ τον κατάλογο, για να προχωρήσει σε κάποιες επεξηγήσεις: «γι' αυτό κύριο μέλημά του είναι να την εξοστρακίσει». Το «την» αναφέρεται βέβαια στην χρονικότητα, θα μπορούσε όμως ν' αναφέρεται και σε οποιοδήποτε ουσιαστικό θηλυκού γένους που αναφέρθηκε πιο πάνω, όπως την ψευδαίσθηση, την απάτη, την εξαλλαγή.

Καταλαβαίνετε λοιπόν τι σύγχυση δημιουργείται όταν κάποιος δεν ελέγχει τα λόγια του; Θέλει να πει ότι ο ζωγράφος προσπαθεί να βγάλει τον χρόνο έξω από το έργο του και για να το πει αυτό αυτό, μας αράδιασε του κόσμου τα αφηρημένα ουσιαστικά. Πως όμως θα το κάνει αυτό (να εξοστρακίσει τη χρονικότητα);

«Αναζητώντας την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας». Τι σημαίνει άραγε η λέξη «πρωτογένεια»; Μήπως θα πει το πρώτο γένος; Η πρώτη γέννηση; Η πρώτη φάση της ζωής του ανθρώπου; Αλλά εκείνο που είναι για γέλια, είναι η «νέα ονοματοθεσία». Τι θέλει να πει η ποιήτρια, ότι να εξοστρακίσει ο ζωγράφος τον χρόνο από τους πίνακές του, δίνει νέα ονομασία στα πράγματα; Γιατί μιλούμε βέβαια, για ζωγράφο. Και στη ζωγραφική, τι πάει να πει «ονοματοθεσία»; Και ποια είναι η νέα ονοματοθεσία και τι σχέση έχει με την πρωτογένεια, με τη διάσπαση του χρόνου και μ' όλα τ' άλλα που μας είπε παραπάνω;

Και δεν σταματά εδώ, αλλά συνεχίζει: Μέλημα του ζωγράφου είναι να εξοστρακίσει τη χρονικότητα, αναζητώντας, εκτός από την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας, και την πρωτογένεια μιας «ιδιωματικής γραφής». Αυτό το τελευταίο, παραδόξως φαίνεται κάπως κατανοητό. Υποθετικά πάντα, η ιδιωματική μορφή, είναι μια δική του τεχνοτροπία που αποδίδει το δικό του πρόσωπο ή έστω το ιδίωμα. Κι αυτό το απλό πράγμα, δηλαδή το να βρει ο ζωγράφος το προσωπικό του ύφος, το κάνει μόνο και μόνο για να εξοστρακίσει τον χρόνο; Μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στον χώρο της τέχνης κι ακόμα πιο μυστήρια στον χώρο της κριτικής...

Προσέξτε όμως να δείτε, ότι αυτή η ιδιωματική μορφή θα εκκολάψει στην τεχνοκριτικό, πολλά πράγματα παρακάτω: «...μιας ιδιωματικής μορφής, που θα του επιτρέψει την αναδόμηση, ενός κόσμου όπου μέσα του, ερωτικά συγκλίνουν τα πάντα, ικανοποιούνται, αποκαθίσταται».

Εδώ μπαίνει και το ερωτικό στοιχείο. Έτσι, πρωτού τελειώσει το τεχνοκριτικό σημείωμα της κυρίας αυτής, εμείς θα έχουμε γνωρίσει και το πρόβλημα του έρωτα του καλλιτέχνη μας. Αν καταλάβαμε λοιπόν σωστά, ο ζωγράφος προσπαθεί να εξοστρακίσει τον χρόνο, που είναι ένα σωρό πράγματα -αυτά τα περνάμε στο ντούκου- κι αυτό το κάνει αναζητώντας την προσωπική του έκφραση για να ξαναδημιουργήσει (η αναδόμηση που λέγαμε) τον κόσμο και να πετύχει και στον έρωτα, θαρρείς πως ο έρωτας δεν έχει σχέση με τον χρόνο. Βλέπετε λοιπόν, ότι αυτή κουλτουριάρα, με το να θέλει να πει πολλά, τελικά δεν λέει τίποτα;

Το «αφιέρωμα» στα αλαμπουρνέζικα των κουλτουριάρηδων, θα κλείσει με ένα ακόμα μικρό δείγμα της «κουλτούρας» τους. Δεν θα γίνει κάποια ανάλυση, όπως στο προηγούμενο κείμενο. Πάρτε το ως «άσκηση» για το σπίτι και πέστε και σε μας τι καταλάβατε:

«Ο ελλαδικός άνθρωπος στην Ορθοδοξία διατυπώνει τον αρνητικό του νόστο ως «ζώο θεούμενο», μέσα από τον διάλογο του Εγώ του με το Άλλο, ως Ανταρσία ενάντια σε ένα Είναι δίχως Πρόσωπο, αφηγείται το καθολικό του βίωμα, τη διαδικασία ενσάρκωσης στο Εγώ του, την πρόσκτηση, με ενοποιό τον εαυτό του, του διάχυτου και απρόσωπου ως την έλευση του γίγνεσθαι που μετουσιώνεται τώρα, μέσα από την ιστορία του, την διάρκεια της Πράξης του, στο Εσύ και το Εμείς του Εκκαθολικευόμενου Εγώ του...

Ο χριστιανικός άνθρωπος εγκολπώνει το Άλλο στο εκκαθολικευμένο του Εγώ, στο Εσύ και στο Εμείς, «ζωντανό σώμα του Θεού», εκκλησία του. Το Άλλο γίνεται έτσι Εσύ για να θριαμβεύσει ως Εμείς μέσα σε ένα Εγώ μεγαλωμένο δυνάμει στο άπειρο, Έρωτας ως Πράξη του Εσύ έξω από τον Καιρό, και ιστορία ως Πράξη του Εμείς, ενσαρκωμένος Καιρός, συμπίπτουν σε μια δισυπόστατη υφή ενός γίγνεσθαι που εκφράζεται στο Πρόσωπο, στην Παρουσία του Ανθρώπου ως ερωτικής σχέσεως, ως αγαπητικής πράξης».

(Περιοδικό «Αντί», αρ. 239, σελ. 20-21, 1983)

Κείμενα σαν τα παραπάνω, δίνουν το κακό παράδειγμα στη χρήση της γλώσσας, στους νέους που τα διαβάζουν. Η νεότερη γενιά που ψευτομορφώνεται με τέτοια κείμενα, θα γράφει ακόμα χειρότερα και οι παρατηρήσεις της θα είναι και χειρότερες και πιο γελοίες. Ο Στρατής Δούκας έλεγε χαρακτηριστικά, ότι με την λογοτεχνία σήμερα ασχολούνται αποκλειστικά οι άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα από γλώσσα. Τα κακά επομένως είναι δύο:

1) Η διαφθορά των νέων που θα εκφράζονται χειρότερα στο μέλλον.

2) Η διαφθορά της ίδιας της γλώσσας που κι αυτή θα γίνει θολή και νερόβραστη.

Παλαιότερα, κάποιος καθηγητής γλωσσολογίας έλεγε: «Μακριά από τους μορφωμένους!» κι αυτό που έλεγε εκείνος ο αγαθός άνθρωπος, ισχύει εκατό φορές περισσότερο για τους σύγχρονους κουλτουριάρηδες που ούτε τη γλώσσα ξέρουν και ούτε έχουν οργανωμένη σκέψη.

Για όσους συναισθάνονται αυτή την εξαχρείωση της γλώσσας και θλίβονται κατάκαρδα για όλη αυτή την κατάντια, η λύση είναι μία: Να προσέχουμε πολύ τα λόγια μας κι ακόμα περισσότερο τα γραπτά μας. Κάθε τι που λέμε να το σκεφτόμαστε, και προπάντων πρέπει να γράφουμε κατανοητά. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να διαβάζουμε κλασικά κείμενα της λογοτεχνίας μας, που έχουν σωστή και ζωντανή γλώσσα κι επίσης να στήνουμε αυτί στις κουβέντες του λαού.

Ο Σολωμός πήγαινε στις ταβέρνες της Κέρκυρας για ν' ακούσει πρόσφυγες από την Κρήτη που τραγουδούσαν μαντινάδες. Ο Καβάφης πήγαινε στα καφενεία και τα φαρμακεία της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας κι έστηνε αυτί για να τσακώσει καμιά ζωντανή ελληνική φράση.

Ενώ εμείς, σήμερα διαμορφώνουμε τη γλώσσα μας από τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, και χώρια που δεν μας μένει καιρός ούτε να σκεφτούμε, ούτε να χωνέψουμε αυτά που βλέπουμε κι ακούμε. Πάντως, ούτε το να στήνουμε αυτί αρκεί. Χρειάζεται και κάτι ακόμα: Να ασκούμαστε στο γράψιμο. Και η άσκηση γραφής, κρατάει μια ζωή...

Το κείμενο του Χριστιανόπουλου το αλίευσα εδώ και... έτσι απλά, το συνιστώ βρε αδερφέ!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2014

Σουπίτσες και ζεστά για τον Έμπολα!

Βάζοντας στο φέισμπουκ το "Ο υιός, η υιογενής και οι χυμοί", μια φίλη, προκειμένου ν' αστειευτεί, μου έγραψε: "Χυμούς, σουπίτσες, ζεστά κι όλα εντάξει".

Έμεινε όμως αναπάντητο το μέγα ερώτημα:

"Με τι βότανα θα φτιάχνουμε σουπίτσες και ζεστά για ν' αντιμετωπίσουμε τον έμπολα?"

Ευτυχώς, για το καλό όλων, μια γνήσια Ελληνίδα επιστήμων (διότι σε αντίθεση με τον Ιωάννη Λαμπρόπουλο όστις τυγχάνει "Συγγραφέας-Ερευνητής", η Μαριάννα Ευαγγέλου τυγχάνει "Βιοχημικός Μsc", άρα είναι και Ελληνίδα και επιστήμων), έψαξε το ζήτημα επιστημονικά και ήδη τα πρώτα ελληναράδικα μπλογκς άρχισαν ν' αναδημοσιεύουν την απάντηση στο ερώτημα που έως τώρα παρέμενε αναπάντητο.

Ήγουν, μάθαμε επιτέλους με τι βότανα θα φτιάχνουμε σουπίτσες και ζεστά για ν' αντιμετωπίσουμε τον Έμπολα.

Πάρε μπλοκάκι και γράφε τον κατάλογο, καλέ μου αναγνώστη:

Καρπός από Ζαμπούκο

Φύλλα ελιάς

Αψιθιά

Γλυκόριζα (τη χρησιμοποιούσε κι ο Τουταγχαμών -αν και πέθανε)

Φλούδα από Μελιά

(Απ' όλα τα ανωτέρω, εγώ ως Ομηρομανής ήξερα μόνο τη μελιά, αν και όχι ως φάρμακο αλλά ως το ξύλο απ' το οποίο ο κένταυρος Χείρων είχε φτιάξει το θανατηφόρο...

το μέγα, το βαρύ κοντάρι του Αχιλλέως

οπού κανείς των Αχαιών να σείσει δεν μπορούσε

και το’σειε μόνος ο Αχιλλευς από το Πήλειον όρος

κομμένο φράξο πόδωκεν ο Χείρων του πατρός του

φόνον να φέρει αφεύγατον εις τους ανδρειωμένους

Από μελιά, επίσης, πιστευόταν πως ήταν φτιαγμένο και το ρόπαλο του Ηρακλή.

Τέλος, τα λεξικά αναφέρουν πως "Μελίας καρπός" συνήθως λεγόταν το ανθρώπινο γένος.

Όπως και να 'χει, για τη φλούδα της μελιάς δεν είχε πει κάτι ο Όμηρος.

Κλείνει η παρένθεση)

Αφήνοντας τον Όμηρο και επιστρέφοντας στο ερώτημα "με τι θα φτιάχνουμε σουπίτσες και ζεστά για ν' αντιμετωπίσουμε τον Έμπολα", συνιστώ, πολυμαθέστατε αναγνώστη μου, να πας να δεις μόνος σου το λινκ της κυρίας Ευαγγέλου. Για να μη σε βρει απροετοίμαστο ο Έμπολα, δίχως να έχεις στο ντουλάπι τα απαραίτητα βότανα για σουπίτσες και ζεστά. Κλικ εδώ.

Τέλος, να επισημάνω με ικανοποίηση ότι η αγωνία που εξέφραζα στο "Ο υιός, η υιογενής και οι χυμοί", κάθε άλλο παρά δικαιώνεται.

Έγραφα συγκεκριμένα:

117 φορές, 117 ελληναράδες, αναδημοσιεύουν το όμορφο επιστημονικό κείμενο του κ. Λαμπρόπουλου έτσι ακριβώς: Με τον έμπολα να είναι "υιός" που δημιουργεί μια ασθένεια "υιογενή" -η οποία προλαμβάνεται απλώς με καλή διατροφή, φρέσκους χυμούς και βιταμίνες.

Ω, ναι αναγνώστη μου, εμπιστεύομαι τυφλά τους ελληναράδες που μιλούν για τον υιό τον υιογενή και για τον υιό του θεού τον μονογενή.

Μόνο μην κάνει καμιά εμφάνιση προς τα δω ο έμπολα και μην τους πετύχει να πίνουν χυμούς ζμπαραλία (εις την παραλία, ανόητε αναγνώστα)... διότι τους βλέπω να μας μεταλαμπαδεύουν τη γνώση τους σε χρόνο ρεκόρ...

Τελος πάντων, βάζε κι εσύ καθημερινά στο google τη φράση "Πρόκειται λοιπόν για ασθένεια υιογενή", (όπως τη γράφω: μέσα στα εισαγωγικά) και μείνε ενήμερος σχετικά με το πόσο αυξάνεται καθημερινά ο κίνδυνος ενδεχόμενης επιδημίας έμπολα στην Ελλάδα.

Ε, λοιπόν, με ικανοποίηση και ενθουσιασμό (αλλά και με ένα μικρό ρίγος, ομολογώ), βλέπω πως το google μου λέει ότι το εξαίσιο άρθρο του Συγγραφέα-Ερευνητού κυρίου Λαμπρόπουλου, πλέον αναδημοσιεύεται σε πάνω από 700 ελληναράδικα μπλογκς!

Θρίαμβος!!!

Έτσι και σκάσει ο Έμπολα κατά δω, αναμένω να πιάσουμε τριπλό τζακ-ποτ και να μιλάει για τη χώρα μας όλη η οικουμένη!!!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 13, 2014

Ο υιός, η υιογενής και οι χυμοί

Θεωρώ αρκετά παρήγορο και αισιόδοξο το γεγονός ότι αναζητώντας στο google τη φράση "Πρόκειται λοιπόν για ασθένεια υιογενή", έλαβα μόλις 117 αποτελέσματα.

Ήγουν, μέχρι στιγμής, μόλις 117 μπλογκ και σάιτ (του ελληναράδικου, εννοείται, χώρου) αναδημοσιεύουν ένα σημαντικό και επίκαιρο πόνημα του (προφανώς) ιατρού-επιδημιολόγου κυρίου Ιωάννου Λαμπροπούλου, ο οποίος από σεμνότητα προφανώς, αρκείται να δηλώνει "Συγγραφέας-Ερευνητής".

Το πόνημα του εν λόγω συγγραφέως-ερευνητού, έχει ως αντικείμενο τη μετάδοση του έμπολα. Σημειώνει χαρακτηριστικά ο συγγραφεύς:

...πρέπει να μιλήσουμε και λίγο για την ουσία και την επικινδυνότητα του υιού “έμπολα” και να δούμε που βρίσκεται η αλήθεια, για να καταλάβουμε ποιοί παίζουν με την ζωή μας και την νοημοσύνη μας.

Πρόκειται λοιπόν για ασθένεια υιογενή, που πάει να πεί με απλά λόγια, πως δεν προλαμβάνεται με εμβολιασμό και δεν θεραπεύεται με αντιβιοτικά. Κάνει λοιπόν τον λεγόμενο κύκλο του ο υιός και περνάει. Αυτό σημαίνει πως τον αντιμετωπίζει αποτελεσματικά το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου.

Και σε άλλο σημείο προσθέτει:

Πρόκειται λοιπόν για άλλη μία υιογενή λοίμωξη, που την ονόμασαν “έμπολα” που ένας φυσιολογικός άνθρωπος που τρέφεται κανονικά και δεν έχει ιατρικά βεβαρημένο ιστορικό, μπορεί να την αντιμετωπίσει όπως αντιμετωπίζει οποιαδήποτε ίωση. Κανένα εμβόλιο δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα περισσότερο, από τα αντισώματα που θα δημιουργήσει ο ίδιος ο οργανισμός. Και τίποτα δεν μπορεί να ενισχύσει τον οργανισμό περισσότερο, από την καλή διατροφή, τους φρέσκους χυμούς και τις βιταμίνες.

Τελος πάντων, βάζε κι εσύ καθημερινά στο google τη φράση "Πρόκειται λοιπόν για ασθένεια υιογενή", (όπως τη γράφω: μέσα στα εισαγωγικά) και μείνε ενήμερος σχετικά με το πόσο αυξάνεται καθημερινά ο κίνδυνος ενδεχόμενης επιδημίας έμπολα στην Ελλάδα.

Κυριακή, Οκτωβρίου 12, 2014

Ο Ιπποκράτης, οι ιώσεις και η αντιμετώπιση του έμπολα

Πόσο ν' αντέξω πια τόση γνώση, πόσο ν' αντέξω πια τόση πρόοδο της ιατρικής... Πόσο ν' αντέξω πια τη διαπίστωση ότι επί αιώνες η ιατρική βρισκόταν σ' έναν σκοτεινό μεσαίωνα και μόλις τα τελευταία χρόνια σημειώνεται κάποια πρόοδος στο χώρο της ιατρικής επιστήμης... Δεν μπορώ να σηκώσω τόση γνώση! Έλεος πια. Δεν αντέχω. Θέλω να πεθάνω. Δεν αντέχω.

Πάρε για παράδειγμα την αντιμετώπιση των ιώσεων. Χρειάστηκε να περάσουν τόσες δεκαετίες μέχρι το ελληναράδικο ιατρικό ίντερνετ να βρει το γιατρικό!

Aπό το επιστημονικό σάϊτ "katohika", αντιγράφω σύντομο επιστημονικό σημείωμα του επιδημιολόγου ιατρού Ζαχαρία Μυτιληνιού:

Οι ιώσεις... ο Ιπποκράτης και η αιθαλομίχλη.

Γιατί οι ιώσεις μειώθηκαν τα τελευταία χρόνια;

Η ΑΙΘΑΛΟΜΙΧΛΗ που σχηματίζεται από τη καύση προϊόντων ξύλου και μας έγινε γνωστή από την περίοδο της κρίσης, τελικά θα αποδειχθεί ευεργετική.

Στην αρχαία Αθήνα όταν η πόλη είχε προσβληθεί από λοιμό που αποδεκάτιζε τον πληθυσμό ρώτησαν τον Ιπποκράτη τι να κάνουν. Αυτός του απάντησε ότι η μόνη λύση ήταν να απολυμανθεί η ατμόσφαιρα γιατί πλέον ο ιός ήταν αερόβιος.

Πράγματι λοιπόν οι Αθηναία έβαλαν παντού φωτιές και πάνω από τα ξερόχορτα έβαζαν και χλωρά για να γίνεται περισσότερος καπνός καθώς και φυτά που είχαν αποδεδειγμένα αντιβιοτική και αντισηπτική δράση (Φασκόμηλο, Δενδρολίβανο, τσουκνίδα, θυμάρι, ρίγανη κλπ).

Η σύγχρονη επιστήμη απέδειξε ότι ο φαινομενικά καθαρός αέρας είναι απολύτως πρόσφορος για την μετάδοση των ιών.

Οπότε να και ένα καλό της αιθαλομίχλης ειδικά στην χρονιά του Έμπολα...

Όπως καταλαβαίνεις, καλέ μου αναγνώστη, τόση και τέτοιας ποιότητας γνώση, με ξεπερνάει ως άνθρωπο, ως χιουμορίστα και ως μπλόγκερ, ως εκ τούτου το παρόν σημείωμα δεν θα μπορούσε παρά να τελειώσει με ένα όμορφο και πονεμένο τραγούδι-προτροπή:
Καζαντζίδης, "Κάψε-κάψε τι θα κάψεις".
Κάθε άλλο παρά τυχαία, οι στίχοι είναι του Πυθαγόρα!