ΣΤΑ ΟΡΗ ΣΤ' ΑΓΡΙΑ ΒΟΥΝΑ (Μέρος Α)

Προηγήθηκε απαιτητικό τηλεφώνημα του Λευτεράκη: "Μπαγάσα Συντ, τώρα που ήρθε η άνοιξη, που 'ρθε το καλοκαίρι και τα λουλούδια ανθίζουν, είναι υποχρέωσή σου να με οδηγήσεις στα κρυφά μονοπάτια των παρυφών του Υμηττού και να με μυήσεις στα απόκρυφα των αποκρύφων μυστικών", είπε χαρωπά.
Κοίταξα από το παράθυρο, ωραία μέρα είχε, είχαν φύγει οι άθλιες βροχές που μας ταλαιπώρησαν τελευταία, επομένως δεν ήταν άσχημη ιδέα ένας μικρός περίπατος... Φυσικά, δεν επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί αυτοκίνητο. Με τα πόδια θα κάναμε την προσέγγιση. Ναι μεν ο Λευτεράκης έχει αμάξι, αλλά μαζί μου δεν το χρησιμοποιεί και πολύ.

Το ραντεβού δόθηκε έξω από την είσοδο του νεκροταφείου Βύρωνα. Δεν ξέρω για ποιό λόγο, αλλά από τότε που -για οικογενειακούς λόγους- απέκτησα νταραβέρια με το νεκροταφείο του Βύρωνα, το θεωρώ ως ειδυλλιακό τόπο συνάντησης, συνάντησης τόσο με προσφιλείς νεκρούς όσο και με προσφιλείς ζωντανούς.

Συνήθως τα νεκροταφεία είναι στην πιο χάλια, στην πιο υποβαθμισμένη περιοχή μιας πόλης. Όμως αυτό εδώ είναι εξαίρεση. Δεν ξέρω πως την πάτησαν οι χωροθέτες που επέλεξαν τον τόπο για να φτιάξουν νεκροταφείο, αλλά κατάφεραν να το φτιάξουν σε περιοχή-φιλέτο. "Εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως", που λένε. Περιοχή βουτηγμένη στο πράσινο.

Αντίθετα, υπάρχουν μεγάλα, κεντρικά και πυκνοκατοικημένα κομμάτια του Βύρωνα, όπου κάνεις κρα να βρεις μια αξιοπρεπή πλατεία, και όταν τη βρεις διαπιστώνεις πως μετά βίας διαθέτει καμιά δεκαπενταριά δεντράκια. Πρόκειται για ζωντανή απόδειξη του "πόσο άτιμο πράμα είναι ο καπιταλισμός": Στην παρούσα ζωή όπου και έχεις ζωτική ανάγκη για δροσιά και οξυγόνο, σου παρέχει μόνο τσιμέντο και άχαρα σπίτια κλουβιά, για τα οποία πληρώνεις τα κέρατά σου... Αλλά στην επόμενη ζωή, που χρειάζεσαι απλά δυο τετραγωνικά χώμα, ο καπιταλισμός σε σενιάρει, σε στέλνει τζάμπα διακοπές στο δάσος!!! Εκτός πια κι αν προλάβεις να παρανομήσεις και γίνεις ψιλοκαταπατητής... Σε μια τέτοια περίπτωση, αν δε σε κάνουν τσακωτό, ίσως καταφέρεις να ζήσεις υποφερτά και στην παρούσα ζωή...

Ζόρικη περίπτωση ο Βύρωνας. Μέχρι περίπου τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, το σχέδιο πόλεως έφτανε ως την οδό Υμηττού στο Παγκράτι, και από εκεί και πάνω επακολουθούσε το χάος. Κάτι σταύλοι, κάτι βοσκοτόπια, κάτι ρεματιές, κάτι χειμαδιά, και τέτοια πράγματα. Ώσπου πλακώσανε οι πρόσφυγες από τη Μικρασία. Κάπου έπρεπε να βολευτούν και αυτοί.

Για να τους τοποθετήσουν όλους μαζί, ούτε λόγος: Θα συνεργαζόντουσαν μεταξύ τους και θα αποκτούσαν ισχύ εν τη ενώσει, ενώ ο σκοπός του παιχνιδιού ήταν να προλεταριοποιηθούν και να αποτελέσουν φτηνά εργατικά χέρια. Τους χώρισαν λοιπόν, λίγους εδώ, λίγους εκεί... Σε μερικούς έλαχε να μείνουν στο Βύρωνα.
Βέβαια ο Βύρωνας δεν λεγόταν Βύρωνας τότε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η περιοχή είχε άλλο, σαφές και συγκεκριμένο όνομα: Ήταν μια περιοχή αβάπτιστη, θα λέγαμε, που της είχαν κολλήσει μερικές δεκάδες παρατσούκλια, αλλά όνομα δεν είχε.

Ώσπου κάποια στιγμή, 1926 ή ίσως 1928, το κράτος εόρτασε τα 100 χρόνια από το θάνατο του λόρδου Βύρωνα, και αποφάσισε να δώσει το όνομα του λόρδου στον (εν τω μεταξύ δημιουργηθέντα) συνοικισμό-τενεκεδούπολη των προσφύγων.
Υποτιμητικό για τον Λόρδο, αλλά θα τόνωνε το ηθικό των προσφύγων, ενδεχομένως, κάνοντάς τους να νιώσουν σαν λόρδοι της τενεκεδούπολης.

Στο συνοικισμό του Λόρδου Βύρωνα, λοιπόν, έχουμε, ιστορικά, το εξής πρωτοποριακό γεγονός:
Εδώ λειτούργησε το πρώτο (και ίσως μοναδικό) αποδεδειγμένα υπαρκτό κρυφό σχολειό!!! Βέβαια, λειτούργησε μετά την τουρκοκρατία, αλλά αυτό δε λέει τίποτα...

Η υπόθεση έχει κάπως έτσι:
Οι λιγοστοί "γηγενείς" κάτοικοι της περιοχής, κάθε άλλο παρά είδαν με καλό μάτι την εγκατάσταση των προσφύγων. Επόμενο ήταν να αντιδρούν σε κάθε ένδειξη ότι η εγκατάσταση των προσφύγων είχε μόνιμο χαρακτήρα. Επόμενο ήταν να αντιδρούν σε κάθε σκέψη για χτίσιμο σχολείου ή άλλων δημόσιων κτιρίων στο συνοικισμό, αφού κάτι τέτοιο θα έδινε μόνιμο χαρακτήρα στην κατάσταση.

Οι καημένοι οι πρόσφυγες, προκειμένου να μάθουν μερικά κολυβογράμματα στα παιδιά τους, συνεργάστηκαν με τον εφημέριο του προφήτη Ηλία, ο οποίος, ίσως κινούμενος από ανθρωπιστικά κίνητρα, μετέτρεψε την εκκλησία σε κρυφό σχολειό. Κρυφό, με την έννοια ότι δεν ήθελε να ξεσηκώσει την μήνι των "γηγενών" στούρνων, οι οποίοι ενδεχομένως θα τον σούβλιζαν αν μάθαιναν τα καθέκαστα.

Οι γνώμες των ηλικιωμένων που έχω συζητήσει το θέμα διχάζονται ως προς το εξής: Τι φτιάχτηκε πρώτα στο Βύρωνα? Σχολείο για να μορφωθούν οι πρόσφυγες, ή το Ταπητουργείο για να τους ξεζουμίζουν προλεταριοποιώντας τους? Μερικοί το θυμούνται έτσι, μερικοί το θυμούνται αλλιώς. Προσωπικά, μη έχοντας σε εκτίμηση το ελληνικό κράτος, θεωρώ αρκετά πιθανό να φτιάχτηκε πρώτα το Ταπητουργείο και μετά να φτιάχτηκε το σχολείο. Σε μια τέτοια περίπτωση, το "κρυφό σχολειό" στον προφήτη Ηλία, θα πρέπει να λειτούργησε για αρκετά χρόνια.

Συμπέρασμα και ηθικόν δίδαγμα:
Μπορεί το κρυφό σχολειό στην Ελλάδα επί τουρκοκρατίας να είναι μύθος, αλλά δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξή του στην απελευθερωμένη Ελλάδα! Και δη στο κέντρο της πρωτεύουσας της απελευθερωμένης Ελλάδας!

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν βρισκόμενος έξω από την είσοδο του νεκροταφείου, όταν φάνηκε ο Λευτεράκης... Χαιρετηθήκαμε μυητικά και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε προς το βουνό.

ΦΡΕΣΚΑ ΑΛΙΕΥΜΑΤΑ !!!
Το παρακάτω φίρδην-μίγδην πράγμα, το αλίευσα εντελώς τυχαία από κάποιο φοβερό και τρομερό φόρουμ (ονόματα δεν λέω, υπολήψεις δεν θίγω).
Περί τίνος πρόκειται?
Κάποιος Ελληνο-Ανδρομέδιος (προφανώς τεμπέλης) θεώρησε σκόπιμο να μεταφράσει στα ελληνικά το γνωστό τραγούδι "The End" του παλαιοτάτου και αξιολογοτάτου συγκροτήματος "Doors". Ωστόσο, προφανώς λόγω τεμπελιάς, το πέταξε σε κάποια μηχανή αυτόματης μετάφρασης, και, γεμάτος χαρά και συγκίνηση, παρέθεσε το αποτέλεσμα της μεταφράσεως μπροστά στα αδηφάγα μάτια του αναγνωστικού κοινού.

Θεωρώντας κι εγώ το αποτέλεσμα της χύμα-μεταφράσεως ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΣ, και γεμάτος πεποίθηση πως η συγκεκριμένη χύμα-μετάφραση ξεπερνά το πρωτότυπο, την παραθέτω εδώ, ώστε να διασωθεί και να είναι προς χρήσιν από τις μελλοντικές γενεές:

Το τέλος αυτό είναι ο όμορφος φίλος τελών αυτό είναι το τέλος ο μόνος φίλος μου, το τέλος των επιμελημένων σχεδίων μας, το τέλος όλων που στέκονται, το τέλος καμία ασφάλεια ή η έκπληξη, το τέλος που δεν θα εξετάσω ποτέ τα μάτια σας.. πάλι μπορεί εσείς να απεικονίσει αυτό που θα είναι έτσι απεριόριστο και ελεύθερος απελπισμένα στην ανάγκη... μερικού... ξένου παραδώστε ένα... απελπισμένο έδαφος που χάνεται σε μια ρωμαϊκή... αγριότητα του πόνου και όλα τα παιδιά είναι παραώμονα όλα τα παιδιά είναι παράφρων αναμονή για τη θερινή βροχή, ναι εκεί κίνδυνος στην άκρη του πόλης γύρου η εθνική οδός του βασιλιά, παράξενες σκηνές μωρών μέσα στο χρυσό γύρο ορυχείων η δύση εθνικών οδών, το φίδι είναι μακρύ, επτά μίλια γύρου το φίδι... του παλαιού, και το δέρμα του είναι κρύο η δύση είναι το καλύτερο η δύση είναι το καλύτερο παίρνει εδώ, και θα κάνουμε το υπόλοιπο ο μπλε δίαυλος είναι callin "ο μπλε δίαυλος είμαστε callin" εμείς οδηγός, όπου εσείς που ληφθήκατε "μας ο δολοφόνος awoke πριν από την αυγή, έβαλε τους συνδέσμους αγωγών του αυτός πήρε ένα πρόσωπο από την αρχαία στοά και περπάτησε κάτω από την αίθουσα που πήγε στο δωμάτιο όπου η αδελφή του έζησε, και... έπειτα πλήρωσε μια επίσκεψη στον αδελφό του, και έπειτα αυτός περπάτησε κάτω από την αίθουσα, και και ήρθε σε μια πόρτα μωρό C'mon, παίρνετε μια πιθανότητα με μας μωρό C'mon, παίρνετε μια πιθανότητα με μας μωρό C'mon, παίρνετε μια πιθανότητα με μας και με συναντάτε στην πλάτη του μπλε Doin "ένας μπλε βράχος σε έναν μπλε δίαυλο Doin" ένας μπλε βράχος C'mon, ναι θανάτωση, σκοτώνει, σκοτώνει, σκοτώνει, σκοτώνει, σκοτώνει αυτό είναι ο όμορφος φίλος τελών αυτό είναι το τέλος ο μόνος φίλος μου, το τέλος βλάπτει για να σας θέσει ελεύθερους αλλά δεν θα με ακολουθήσετε ποτέ το τέλος του γέλιου και των μαλακών ψεμάτων το τέλος των νυχτών που προσπαθήσαμε να πεθάνουμε αυτό είμαστε το τέλος.

Ο... ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ...
Είναι μερικές κοινοτυπίες που λέγονται εξαιρετικά συχνά, παρ' όλο που δεν έχουν καμιά βάση.
Είναι και μερικοί άνθρωποι που αρέσκονται να διατυπώνουν αβάσιμες κοινοτυπίες, έτσι, για να πουν κάτι.
Είμαι κι εγώ που αρέσκομαι να βραχυκυκλώνω τέτοιους ανθρώπους...

Τις προάλλες, ας πούμε, μεσούσης μεγάλης βδομάδας, είχα πάρει το τρόλεϋ. Σε κάποια φάση, δίπλα μου καθόντουσαν και συζητούσαν δύο ηλικιωμένοι. Θέμα της συζήτησης ο χριστιανισμός και ο Χριστός, προφανώς με αφορμή τη μεγάλη βδομάδα. Ξαφνικά ο ένας ηλικιωμένος, με ύφος χιλίων καρδιναλίων ρίχνει τη μαγική φράση: "Ο Χριστός ήταν ο πρώτος κομμουνιστής"! Ο άλλος ηλικιωμένος έμεινε να τον κοιτά αποσβολωμένος... Δεν ήξερε τι να του απαντήσει...

Κάπου εκεί θεώρησα πρέπον να επέμβω, εντελώς διευκρινιστικά:
"Σωστά το λέτε! Ο Χριστός ήταν ο πρώτος κομμουνιστής! Αλλά πρέπει να διευκρινίσουμε πως ο απόστολος Παύλος ήταν ο πρώτος ΠΑΣΟΚος... Ενώ ο απόστολος Ιωάννης ήταν ο πρώτος τροτσκιστής, γι' αυτό έγραψε και την αποκάλυψη..."
Άρχισαν να με κοιτάνε περίεργα, σχεδόν οργισμένα, αλλά συνέχισα απτόητος:
"Βέβαια ο Ιωάννης ο πρόδρομος ήταν ο πρώτος αναρχικός-αντιεξουσιαστής... Ίσως να ήταν και πράσινος-οικολόγος... Εντάξει, ο απόστολος Πέτρος ήταν ο πρώτος ΣΥΝασπισμένος... Όσο για τους Φαρισαίους, αυτοί λογικά πρέπει να ήταν χρυσαυγίτες... Ίσως και μέλη του ΛΑΟΣ…"

Κάπου εδώ οι συνταξιδιώτες ηλικιωμένοι έσκασαν τα πρώτα χαμόγελα... Ο πρώτος εξ αυτών το καλοσκέφτηκε και ομολόγησε:
"Εντάξει, όταν λέω πως ο Χριστός ήταν ο πρώτος κομουνιστής εννοώ... ε, καλά, λέμε καμιά μαλακία να περάσει η ώρα"...

Το τρόλεϊ είχε φτάσει σπίτι μου, ήταν ώρα να κατέβω.
Αλλά όσο το σκέφτομαι, τόσο θεωρώ πιθανό να έφτιαξα τη μέρα των δυο ηλικιωμένων συνεπιβατών μου…

Άφεριμ!!!
Να ζήσουν τα πρόβατα και τα κατσίκια!!!
Ωραία επεράσαμε αυτές τις μέρες... Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά σουρώσαμε...
Στα καθ' ημάς πάλι, μετά από αυτή τη γιορτή της άνοιξης.

Ο αγαπητότατος (+ευλόγησον) συντρόφιμος pølsemannen έγραψε εδώ:

Επειδή οι «πυραμίδες» και τα «αεροπλανάκια» γενικά μου την δίνουν θα προτείνω μόνο στον Πάπα του Πανιωνισμού Περίκαλλο να μας γράψει για τις 7 αγαπημένες του ταινίες

Ε, δεν θα έγραφα, μετά από τέτοια πρόσκληση?
Ασφαλώς και θα έγραφα... Ήτο βέβαιον!!!
Ιδού τι θα έγραφα:

Πρώτ' απ' όλα να διευκρινίσω κάτι:
Δεν ξέρω, αλλά εγώ τις ταινίες ΔΕΝ τις απολαμβάνω σε home cinema και dvd και τα ρέστα. Μου τη σπάει το οικιακό περιβάλλον, μου χαλάει την ιεροτελεστία. Για να απολαύσω μια ταινία πρέπει να παίζεται εκτός έδρας. Μιλάμε μου συμβαίνει ένα πράμα να θέλω και να απαιτώ την περιορισμένη άπλα της σινεμάδικης αίθουσας προκειμένου να μπω στο πνεύμα της ταινίας, να μπω στην ιεροτελεστία που λέγαμε. Ας θεωρηθεί βίτσιο στα πλαίσια της ιεροτελεστίας.
Ιδού η ιεροτελεστία:
Σε κάθε σκηνή, σε κάθε ατάκα, σε κάθε μουσικό άκουσμα και σε κάθε εφφέ, να σκέφτεσαι "Εγώ αυτό θα το γύρναγα καλύτερα, θα του έκανα αυτή και αυτή την αλλαγή και θα ήταν πιο γκαγκάν".

Αλλά εντάξει, ευτυχώς υπάρχουν και κάτι ταινίες που μόλις τελειώνουν λέω "Ρε τι έκανε ο άτομος!!! Όχι μόνο θα γύρναγα την ταινία ακριβώς όπως τη γύρισε αυτός, αλλά μιλάμε σε μερικά σημεία αυτός με ξεπέρασε!!! Γειασάν του μάγκα!!!"
Κάτι τέτοιες περιπτώσεις ταινιών θα αναφέρω, λοιπόν.

Νούμερο 7 ο Γούντυ Άλλεν. Όχι ο ψαγμένος ηλικιωμένος Γούντυ Άλλεν, αλλά ο νεαρός, ο παλιός. Προβληματίζομαι αν θα επιλέξω τον "Υπναρά" ή το "Πάρε τα λεφτά και τρέχα". Αλλά θα επιλέξω το δεύτερο, εξαιτίας των σκηνών με τους αλυσσοδεμένους δραπέτες. Ή για τη σκηνή με τη ληστεία της τράπεζας. Ή για τη σκηνή με τη δραπέτευση. Γενικά, για πολλές σκηνές...

Νούμερο 6 μια κάπως πρόσφατη ταινία, το "The shape of things". Στα ελληνέζικα την μετέφρασαν "Η τέχνη της αποπλάνησης". Η μετάφραση απορρίπτεται, αλλά η ταινία εγκρίνεται άνευ ορίων και άνευ όρων. Κυρίως για το σενάριο. Απίστευτο φινάλε... Με παλάβωσε! Είναι και πρόσφατη, οπότε την έχω ζωντανή στο μυαλό μου.

Νούμερο 5 θα έβαζα το "Ενας προφήτης μα τι προφήτης" των Μόντυ Πάϊθονς, αλλά μιας και το έχει αναφέρει ήδη ο συντρόφιμος pølsemannen, θα βάλω στη θέση του κάτι άλλο από Μόντυ Πάϊθονς: Το "Live στο Χόλυγουντ". Το βάζω για εθνικούς λόγους: Για το ματς όπου οι δικοί μας φιλόσοφοι, ως απόγονοι των ΕΛ και ως μέλη της ομάδας Έψιλον, παίζουν καλύτερη μπάλα από τους Γερμανούς!!! Όσοι ΕΛ-ληνες δεν το έχουν δει, να σπεύσουν να το δούν! Μιλάμε για ματσάρα, όπου στην εθνική Ελλάδας παίζουν ο Επίκουρος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και άλλοι παιχταράδες, στη γερμανική παίζουν Νίτσε, Σοπενχάουερ, Καντ, Μαρξ και άλλα αστέρια, και διαιτητής είναι ο Κομφούκιος!!! Για την ιστορία, νικήσαμε με μαγική μπαλιά του Επίκουρου και γκόλ του Σωκράτη!

Νούμερο 4 θα βάλω το "Σουήτ Μούβι" του Ντούσαν. Όχι του Μπάγεβιτς. Του Ντούσαν Μακαβέγιεφ. Κι αυτό για εθνικούς λόγους: Η μουσική του ΕΛ Μάνου Χατζιδάκι έρχεται και δένει με την ταινία και μας κάνει να χύνουμε και να τρέχουν τα σάλια μας από την ποσότητα της ζάχαρης... Ειδικά από την ποσότητα της ζάχαρης κατά το μαχαίρωμα...

Νούμερο 3 θα βάλω τα "Ιπτάμενα στιλέτα". Μιλάμε για ταινία με σενάριο για τα πανηγύρια. Σενάριο για πολλές σφαλιάρες στο σεναριογράφο. Αλλά έχει το πλεονέκτημα ότι φεύγοντας από το σινεμά έχεις μαγευτεί. Τη θυμάσαι ολόκληρη και την αναπολείς μεγεμένος. Βέβαια οι συντελεστές της είναι "καταξεσκισμένες σινο-σιωνο-μογγολο-εβραιο-κινούμενες σχιστομάτικες σαύρες" που λέει και ο μεγιστοτεράστιος Ωρίων, αλλά εντάξει, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας...

Νούμερο 2 θα βάλω μια ελληνική ταινία, το Αλαλούμ του Χάρυ Κλυν, μόνο και μόνο για τη σκηνή όπου ο Αβραάμ πάει να θυσιάσει τον Ισαάκ, και λαμβάνει χώραν ο εξής διάλογος:
"Πατέρα θα με σφάξεις?"
"Όχι παιδί μου!!! Απλά θα σε θυσιάσω... Εδώ ο κόσμος χάνεται κι εγώ πάω να σε θυσιάσω... Δε γαμιόμαστε λέω 'γω..."

Νούμερο 1 θα έβαζα τον "Πολίτη Κέην", αλλά έχει εφιαλτικό ήχο. Αντί γι' αυτό, θα βάλω το "Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, χειμώνας και άνοιξη" του μεγιστοτεράστιου Κιμ Κι Ντουκ. Σινομογγολοσιωνο-σαύρα και αυτός, αλλά πολύ γαμάτη σινομογγολοσαύρα!!! Ίσα που θα πρότεινα τα άπαντά του... Μιλάμε για σαύρα τεραστίων διαστάσεων!!!

Και τώρα παραδίδω (με τρόπο) τη σκυτάλη στην ευγενή μου φίλη Θεουλίνι, να κάνει (άματις γουστάρει) τις δικές τις προτάσεις-προσθέσεις...

ΛΑΓΟΥΜΙΤΖΗ ΚΑΙ ΕΧΕΤΛΑΙΟΥ ΓΩΝΙΑ
Κατά κάποιον τρόπο, αυτό το ποστ αποτελεί συνέχεια του αμέσως προηγούμενου. Δηλαδή, συνεχίζω να τα έχω παρμένα στο κρανίο, εξαιτίας της βλακείας, της αμορφωσιάς και της ηλιθιότητας εκατομμυρίων συνελλήνων, που έχοντας κάνει τη θρασύτητα σημαία τους, δεν έχουν ιερό και όσιο, δυστυχώς...

Χτες, σερφάροντας στο ίντερνετ, συνάντησα ένα χαρακτηριστικό δείγμα βλακείας. Βέβαια έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια από τότε που δημοσιεύτηκε, αλλά αξίζει τον κόπο να το προσέξουμε:

Στο φόρουμ του χεζοτέρικα, ένας αγράμματος και ανιστόρητος -φέρων το κωδικό όνομα "Vril"- βρήκε το θράσος να γράψει τα εξής:

Και ένα κερασάκι για το τέλος.

Κάπου στην Αθήνα, μεταξύ Νέου Κόσμου και Κουκακίου, υπάρχει μια λεωφόρος που λέγεται Λαγουμιτζή . Ξέρετε τι είναι ο Λαγουμιτζής και του αφιέρωσαν ολόκληρη λεωφόρο ? Για δείξτε μου τη Λεοφώρο Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αθήνα, έτσι γαι να συγκρίνουμε λίγο τη σημασία του Λαγουμιτζή, που του απέδοσαν και κεντρικότατη λεωφόρο... !

Ο Λααγουμιτζής ήταν αυτός που έσκαβε τα λαγούμια κάτω από τα κάστρα, που στη συνέχεια έβαζαν πυρίτιδα για να το ανατινάξουν.
Και ποιό κάστρο ήθελε να ανατινάξει ο λαγουμιτζής ?

Μα φυσικά, την Ακρόπολη των Αθηνών. Είπατε τίποτα ?

Τιμάμε αυτόν που πήγε να ανατινάξει το 1827 τον Παρθενώνα.... !

Δέστε λοιπόν ποιούς τιμάμε σήμερα και πάρτε τα συμπεράσματά σας.

Τι συμπεράσματα να βγάλουμε ρε ταραμά?
Τι συμπεράσματα να βγάλουμε ρε τούβλο, ρε τενεκέ ξεγάνωτε, ρε ανίερε κόπανε, που τολμάς να μιλήσεις για το Λαγουμιτζή... Να μιλήσεις για το Λαγουμιτζή ΕΣΥ, ο εκ γενετής υπήκοος και υποτελής του κάθε Μεγαλέξαντρου... Να μιλήσεις για το Λαγουμιτζή ΕΣΥ ο ανιστόρητος κάφρος...

Αλλά ας ηρεμήσω και ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά...

"Συνέβη δε ως λέγουσιν, άνδρα εν τη μάχη παρείναι το είδος και την σκευήν άγροικον. Ούτος των βαρβάρων πολλούς καταφονεύσας αρότρω, μετά το έργον ην αφανής. Ερομενοις δε Αθηναίοις άλλο μεν ο θεός ες αυτόν έχρησεν ουδέν, τιμάν δε Εχετλαίον εκέλευσεν ήρωα" (Παυσανίας βιβλ. 1, κεφ. 32)
Περί τίνος πρόκειται?
Ο Παυσανίας, τα παλιά τα χρόνια, στη διάρκεια της περιηγήσεώς του στην Αττική, έχει πάει και στο Μαραθώνα. Οι κάτοικοι του Μαραθώνα του αφηγούνται μια παράξενη ιστορία, την ιστορία του Εχετλαίου. Του λένε δηλαδή, ότι κατά τη διάρκεια της μάχης του Μαραθώνα, ξαφνικά και από το πουθενά, έσκασε μύτη ένας τυπάκος με φάτσα και συμπεριφορά κάθε άλλο παρά μεγαλοπρεπή. Ίσα-ίσα, σαν απλός αγρότης έμοιαζε.
Ο τυπάκος αυτός, ο αγρότης, κράταγε στα χέρια του ένα άροτρο, και με αυτό το άροτρο άρχισε να κοπανάει τους Πέρσες δίχως να καταλαβαίνει Χριστό, και το εντυπωσιακό είναι ότι με αυτό το αυτοσχέδιο όπλο΄κατάφερε να ξεκάνει κάμποσους. Αργότερα, όταν η μάχη τελείωσε, ο τυπάκος ο αγρότης εξαφανίστηκε τόσο αθόρυβα, όσο αθόρυβα είχε εμφανιστεί. Είχε κάνει το καθήκον του προς την πατρίδα, και αποσύρθηκε σεμνά. Δε γούσταρε τιμές και ταρατατζούμ.
Οι Αθηναίοι βέβαια είχαν μείνει με την απορία "ποιός στην ευχή ήταν αυτός ο τυπάκος που του είχαν δώσει το παρατσούκλι "Εχετλαίος" (εχέτλη λεγόταν η λαβή του αρότρου). Πήγανε λοιπόν στο μαντείο και ρώτησαν "ποιός στα κομμάτια ήταν ο εχετλαίος". Το μαντείο δεν τους απάντησε ΠΟΙΟΣ ήταν, αλλά τους απάντησε ΤΙ ήταν ο εχετλαίος: Ήταν ένας ήρωας, και σαν ήρωα έπρεπε να τον τιμούν! Επειδή, άμα τιμούν τους ανιδιοτελείς ήρωες, τότε είναι εξαιρετικά πιθανό η τιμή προς τους ήρωες να γεννήσει, να δημιουργήσει κι άλλους ανιδιοτελείς ήρωες. Έτσι πάει το πράγμα. Κάτι ήξερε ο θεός που τους απάντησε έτσι!

Αλλά ας αφήσουμε τον Εχετλαίο και τη μάχη του Μαραθώνα.
Και ας περάσουμε στον Λαγουμιτζή.
Κώστα τονε λέγανε. Αυτό είναι το μόνο που ξέρουμε με σιγουριά.
Ούτε επώνυμο, ούτε καταγωγή, ούτε τίποτα. Κάποιοι λένε πως λεγόταν Χορμοβίτης, άλλοι λένε πως λεγόταν Νταλερόπουλος, άλλοι λένε άλλα. Κανένα στοιχείο γι' αυτόν δεν είναι σίγουρο.
Ο τύπος δεν είχε άροτρο σαν τον εχετλαίο. Λαγούμια ήξερε να φτιάχνει. Και ήταν μάστορας στο να φτιάχνει λαγούμια. Εκείνη την εποχή, η κατασκευή λαγουμιών ήταν μεγάλη υπόθεση στον πόλεμο... Αποτελούσαν βασικό όπλο τόσο για αυτούς που πολιορκούσαν μια πόλη, όσο και για τους πολιορκούμενους.

Ο Λαγουμιτζής λοιπόν, εμφανίζεται από το πουθενά κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Η τέχνη του είναι μια από τις βασικές αιτίες που το πολιορκημένο Μεσολόγγι βάστηξε τόσο πολύ. Μετά την πτώση του Μεσολογγίου, εμφανίζεται μυστηριωδώς πάνω στην πολιορκημένη Ακρόπολη. Είμαστε στο 1826, η Ακρόπολη πολιορκείται από τον Κιουταχή, και είναι ζήτημα μεγίστης στρατηγικής σημασίας να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων. Για το σκοπό αυτό, για να μην πέσει η Ακρόπολη, οργανώθηκε ολόκληρη η εκστρατεία που κατέληξε στη φονική μάχη του Αναλάτου, που την ανέφερα σε προηγούμενο ποστ.
Ε, το ίδιο χρονικό διάστημα, ο Λαγουμιτζής ήταν πάνω στην Ακρόπολη, και με τα λαγούμια του ξέσκιζε τους Τούρκους!
Ας δούμε το σκηνικό, όπως το περιγράφει ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του:

Όταν κολλήσαμεν εις το κάστρο, βαστούσαμεν και τον μαχαλά της Πλάκας ως την Αρβανίτικη πόρτα. Από κάτου το κάστρο εις τα σπίτια ήταν μία εκκλησία και της έδεσε λαγούμι ο αθάνατος περίφημος Κώστας Λαγουμιτζής, γενναίος και τίμιος πατριώτης – και με την τέχνη του και με το ντουφέκι του ως λιοντάρι πολέμαγε διά την πατρίδα. Ήμαστε μαζί κι’ αγωνιζόμαστε ως αδελφοί νύχτα και ημέρα και δουλεύαμεν με τους ανθρώπους, τους αγαθούς Αθηναίους και φκειάναμεν τα λαγούμια· και ήμαστε όλοι πάντα αγαπημένοι κ’ ενωμένοι. Εις το Μισολόγγι και παντού αυτός ο γενναίος άντρας θάματα έχει κάμη. Πατρίδα, του χρωστάς πολύ αυτεινού του αγωνιστή. Θησαυρούς τού δίνει ο Κιτάγιας να γυρίση· διά σένα, πατρίδα, όλα τα καταφρονεί.

Και πιο κάτω:

Τότε οι καϊμένοι οι Έλληνες με λυπήθηκαν πολύ· πολέμησαν γενναίως, διώξαν τους Τούρκους από τη ντάπια μας και τους έβαλαν όλους εις της καμάρες· και ντουφεκούσαν εις το κάστρο. Τότε βήκε ο Λαγουμιτζής και ήρθε ’σ εμάς· με ηύρε ’σ αυτείνη την κατάστασιν. Μου είπε να μείνη αυτός εκεί, να κολλήσω εγώ εις το κάστρο να με δέση ο γιατρός. Του είπα: «Σύρε μέσα. Αν πεθάνω εγώ, το κάστρο δεν χάνεται· αν πεθάνης εσύ, χάνεται».

Ίσως πρέπει να βγάλουμε μαλάκα και το Μακρυγιάννη...

Μετά την απελευθέρωση, τα ίχνη του λαγουμιτζή χάνονται, ακολουθώντας τα ίχνη του εχετλαίου. Είχαν κάνει το καθήκον τους προς την πατρίδα οι άνθρωποι, και δε γουστάριζαν φανφάρες και ταρατατζούμ. Αποσύρθηκαν σεμνά. Ο Καμπούρογλου μένει εκστατικός μπροστά στο γεγονός της επιστροφής του λαγουμιτζή στην ανωνυμία. Όσοι ασχολήθηκαν με την περίπτωση, δεν κρύβουν το θαυμασμό τους.

Το ελληνικό κράτος, παίρνοντας γραμμή από τα ρηθέντα του θεού, τα σχετικά με τον εχετλαίο, αφιέρωσε στον λαγουμιτζή έναν δρόμο, που (όχι παραδόξως) αποτελεί συνέχεια της οδού "Μάχης Αναλάτου".

Μόνο ο στόκος, ο ντενεκές ο ξεγάνωτος, ο νεοέλλην κάφρος με το ψευδώνυμο "Vril" στο φόρουμ του χεσοτέρικα, δεν μπορεί να κατανοήσει αυτή την απλή αλήθεια... Οπαδός και υπήκοος του Μεγαλέξανδρου γεννήθηκε, οπαδός και υπήκοος θα πεθάνει.
Αυτό του αξίζει......

Λοιπόν, τις τελευταίες μέρες, για ανεξερεύνητους και αδιευκρίνιστους λόγους, βλέπω πολλή τηλεόραση. Μιλάμε για πολλές ώρες.
Από την άλλη, σαν εκ γενετής οπαδός των μειοψηφικών θεωρήσεων της ζωής, λογικό είναι να τείνω προς την παρακολούθηση των "μικρών" καναλιών της Αθήνας.
Ελάχιστα έχω κάτσει να δω Μέγκα ή Αντένα ή Σταρ ή Άλφα ή τα κρατικά κανάλια. Με κάτι Blue Sky, High Channel, Extra, Alter και Τηλεφως και ΤηλεΆστυ (και τα συναφή) ασχολούμαι.

Έκπληκτος λοιπόν, έκανα την εξής αξιοπρόσεκτη παρατήρηση:
Αυτά τα μικρά κανάλια , αφιερώνουν (ή ενδεχομένως πουλάνε) σημαντικό ποσοστό από το χρόνο τους, για να ασχοληθούν με εκπομπές και θέματα και ζητήματα αναζήτησης "ελληνοκεντρικού" και "εθνικού" ενδιαφέροντος, αλλά και σε εκπομπές και ντοκυματέρ με θέματα "ανεξήγητου" και "υπερφυσικού" και "μυστήριου".
Ίσως, άλλωστε, αυτός ακριβώς να είναι ένας λόγος που τα βλέπω. Διότι κι εγώ έχω ανάλογα και αντίστοιχα ενδιαφέροντα.

Ως εδώ όλα καλά.
Με προβληματίζει, όμως, αυτό που συμβαίνει τις μεταμεσονύκτιες ώρες: Ένα περίεργο πράγμα! Τις μεταμεσονύκτιες ώρες, ως διά μαγείας, τα κανάλια αυτά (με τιμητική εξαίρεση το "κομματικό" και χριστιανορθόδοξα αναθρεμμένο ΤηλεΆστυ) μετασχηματίζονται σε κανάλια πορνογραφικού περιεχομένου, ένα πράμα... Οι πορνο-διαφημίσεις δίνουν και παίρνουν, σε συνδυασμό με άφθονες ταινιούλες και σποτάκια σοφτ πορνό και άλλα "αισθησιακά" καλούδια...
Το φαινόμενο το παρατήρησα μια, το παρατήρησα δυό, το παρατήρησα τρεις και πέντε... Μαύρες σκέψεις άρχισαν να με ζώνουνε... Όχι ότι είμαι (ή υπήρξα ποτέ) σεμνότυφος... Κάθε άλλο... Αλλά το θέμα (και το θέαμα) είναι αν μη τι άλλο άξιο αναφοράς και μελέτης...

Για ποιό λόγο άραγε να συμβαίνει αυτή η μεταμεσονύκτια μετάλλαξη? Για ποιό λόγο να ΜΗΝ συμβαίνει μια αντίστοιχη μεταμεσονύκτια μετάλλαξη και στα "μεγάλα" και "έγκυρα" κανάλια?
Προφανώς επειδή τα "μεγάλα" και "έγκυρα" κανάλια, είναι ΟΝΤΩΣ μεγάλα και έγκυρα! Σε αντίθεση με τα "μικρά" και "άκυρα"! Δεν εξηγείται αλλιώς...

Εντάξει, αλλά για ποιό λόγο τα "μικρά" και "άκυρα" κανάλια αφιερώνουν τόσο χρόνο σε εκπομπές αναζήτησης, συνωμοσιολογίας, αρχαίας Ελλάδας, εξωγήινων και τα συναφή (όλα μαζί στη συσκευασία του ενός)? Για ποιό λόγο να μην παίζουν όλη μέρα κι όλη νύχτα τσόντες, ας πούμε? Τι τα αναγκάζει να προβάλλουν και "δήθεν σοβαρές" ή "όντως σοβαρές" εκπομπές?

Μια εύκολη απάντηση είναι ότι αυτές οι εκπομπές είναι "επί χρήμασι προβαλλόμενες". Κάποιος πικραμένος, ας πούμε, θέλει να προβάλλει τηλεοπτικώς την πρωτοποριακή του αποψάρα, αλλά δεν έχει τα απαραίτητα φράγκα. Οπότε τι κάνει? Ποιεί την ανάγκη φιλοτιμία, και πάει και αγοράζει χρόνο σε ένα κανάλι της πλάκας. Με αποτέλεσμα, αφ' ενός να ψευτο-ανεβαίνει το ποιοτικό επίπεδο του καναλιού, αφ' ετέρου να καταβαραθρώνεται το δημόσιο ίματζ και κύρος του προσώπου και των ιδεών που φέρει ο ίδιος ο "κάποιος πικραμένος". (Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν πρόκειται να τον πάρει στα σοβαρά, κι ας είναι, ενδεχομένως, φορέας πολύ σοβαρών ιδεών).

Είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα?
Πολύ φοβάμαι πως τα πράγματα είναι πολυπλοκότερα, κοινωνικότερα, βαθύτερα και πολύ πιο μπερδεμένα...
Δηλαδή, πολύ φοβάμαι πως περιτριγυριζόμαστε από μια υπερ-πολυπληθή (και πολυπαθή) μάζα αγάμητων και ανέραστων συνανθρώπων, οι οποίοι με το ένα χέρι αποτελούν τους ευγενείς τροφοδότες του κάθε μαστροπού και νονού της νύχτας, ενώ με το άλλο χέρι αισθάνονται απ' ευθείας απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη, και με το τρίτο (το μακρύτερο) χέρι τους, ψάχνουν μπας και τυγχάνουν συγγένειας με εξωγήινους από τον Σείριο και την Ανδρομέδα...
Μαζάνθρωποι της πλάκας, αιώνια θύματα πολλαπλής εκμετάλλευσης: ξεζουμισμένοι από το αφεντικό, ξυλοφορτωμένοι από τους γονείς και τη γυναίκα τους (την οποία και αυτοί ξυλοφορτώνουν κατά το δυνατόν), ξεζουμισμένοι από τον κάθε νταβά του ελεύθερου χρόνου, πιασμένοι κώτσοι από τον κάθε απατεώνα και απατεωνίσκο, αμόρφωτοι, άξεστοι, άθλιοι και τρισάθλιοι φτωχοδιάβολοι που ελάχιστες πιθανότητες έχουν να δουν μια άσπρη μέρα... Κι αν την δουν, θα είναι μόνο κατά τύχη...

Και ξαφνικά, συναντάνε στην τηλεόραση μια κάποια κυρα-Αλτάνη, έναν κάποιον Ιδεοθέατρο, έναν κάποιον Άδωνι Γεωργιάδη, μια κάποια κυρα-Σεμέλη (απλώς ενδεικτικά τα ονόματα - αποφεύγω να αναφερθώ σε αμόρφωτους απατεώνες τύπου Βελόπουλου) και ως δια μαγείας νιώθουν σαν "εκλεκτόν γένος", σαν "βασίλειον ιεράτευμα", σαν "γενικώς πνευματικοί γαμάουα"...
Όσο δε μεγαλύτερα φούμαρα τους πουλήσει ο εκπομπάρχης, όσο περισσότερη ορφική και ορφικοπυθαγόρεια μύηση τους πλασάρει, όσο περισσότερες φορές αναφέρει ο εκπομπάρχης τον Απολλώνιο τον Τυανέα, τόσο περισσότερο κορδώνονται σαν διάνοι...
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ βρίσκω το φαινόμενο αποκαρδιωτικό... Θα μπορούσα να του δώσω τον τίτλο ενός παλιού τραγουδακιού των Μπητλς: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

Υπάρχουν κάποιοι ευαίσθητοι άνθρωποι, που καλόπιστα ισχυρίζονται ότι "ανάμεσά μας ζουν αρκετές δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που ενδιαφέρονται για την αναζωογόνηση του ελληνικού πνεύματος" και "για την καλλιέργεια του ήθους και του πνεύματος", και κάτι τέτοια χαριτωμένα.

Πολύ φοβάμαι ότι αυτή η άποψη είναι λάθος.

Και πως αναμφισβήτητη σημειολογική απόδειξη του λάθους είναι η ύπαρξη και η σύνθεση του προγράμματος των μικρών καναλιών.