ΤΟ ΚΑΤΑΡΤΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Πότε θα φτάσει το καράβι να σαλπάρουμε 
και το κατάρτι θα φανεί στον ουρανό... 
Να ρίξει άγκυρες και να μπαρκάρουμε 
για το ταξίδι της χαράς το μακρινό. 


Κι αν κουραστήκαν οι καρδιές μας, υπομένουμε. 
Για μας δεν στέρεψε ποτέ η υπομονή. 
Έχουμε δύναμη και περιμένουμε 
πως κάποια μέρα το καράβι θα φανεί.


Για μας που ζήσαμε, που είδαμε, που πάθαμε, 
ήταν ατέλειωτος της πίκρας ο καιρός.
Θα ταξιδέψουμε εμείς που μάθαμε 
με πόση δύναμη χτυπάει ο κεραυνός. 



Με αυτό το πανέμορφο τραγούδι του Βαγγέλη του Κορακάκη (τραγουδισμένο από το μεγιστοτεράστιο Μανώλη Πάππο), υποψιάζομαι ότι αρμόζει -όλοι εμείς που περιμένουμε "το κατάρτι να φανεί στον ουρανό"- να μπούμε σ' ένα τριπ ομηρικό και ταξιδιάρικο, ρίχνοντας μερικές ματιές (ξανά-μανά) στην καθαρή ποίηση, αυτήν εκεί που μας σηκώνει μέχρι τον ουρανό (όπου αναμένουμε το προαναφερθέν κατάρτι να φανεί αιθεροβαμονικό και ωραίο). 


Στη μπάντα λοιπόν επικαιρότητα, ερρέτω και ερπέτω, το παρόν μπλογκ επιστρέφει (για κάποιο διάστημα, τουλάχιστον) στις αξίες που το γέννησαν.


Όπου, βέβαια, μια βασική αξία που γέννησε το παρόν μπλογκ είναι και τα ταξίμια. Μιας και αναφέρθηκα λοιπόν στον Πάππο, ε, ταιριαστό θα ήταν να κλείσουμε αυτό το σημείωμα μ' ένα μεγαλοφυές και ολοζώντανο ταξίμι του.

Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΔΙΑΣ

"... Υπεράνω όλων βρίσκεται το εθνικό καλό, εντός του οποίου εντάσσονται τα επιμέρους συμφέροντα και όχι η αύξηση του θρησκευτικού ποιμνίου από προσχώρηση αλλοδαπών. Εστιαζόμενο στο κοσμικό κράτος, στο έθνος, στην κοινωνία, στον πολίτη και στη χρηστή, δίκαιη και προοδευτική διοίκηση της πολιτείας, το Ελληνικό κίνημα δεν έχει θεοκρατικές αντιλήψεις, δεν αποσκοπεί στην προώθηση κάποιας ορισμένης θρησκείας εις βάρος μιας άλλης. Την κοινωνία που το κίνημά μας πρεσβεύει είναι, συνεπώς, ανεξίθρησκη, όπως πρέπει να είναι κάθε σύγχρονη κοσμική κοινωνία, η οποία οφείλει να επιτρέπει την πλήρη θρησκευτική ελευθερία των πολιτών. 
Όμως η θρησκευτική ελευθερία δεν είναι ταυτόσημη με τη θρησκευτική ασυδοσία. Οι θρησκείες που υπάρχουν ή πιθανώς να υπάρξουν στο μέλλον, πρέπει να μην αντιτίθενται στο εθνικό καλό και εθνικό συμφέρον, να μην αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στην ανύψωση του Έλληνα, να μην αντιστρατεύονται τον σχηματισμό ελληνικού έθους, παρά να συμβάλλουν στην ηθική ανάπλαση των Ελλήνων και γενικώς να υπηρετούν το έθνος και την πολιτεία. 
(...)
Να μην ειδωλοποιεί η χριστιανική εκκλησία τα πράγματα εις βάρος του έθνους μας. Αν χρειάζεται μύθο και παράσταση για τους πιστούς, ας το συνδέσει με την εθνική μας γη, ας ιεροποιήσει την Ελλάδα. Ας παίρνει πασχαλινό φως από τα Μετέωρα ή από την Πάτμο ή από την Τήνο. 
(...) 
Ως συμπέρασμα εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι αναζητείται μια εθνική θρησκεία που θα ξανακάνει τον Έλληνα ένα αξιοπρεπές, δυναμικό και ελεύθερο ον. Αυτή δε η θρησκεία πρέπει να μας προσφέρει τα τέσσερα ανωτέρω περιγραφέντα γνωρίσματα: να μας δίδει εθνική θεογονία, επιστημονική κοσμογονία, ελληνική εθνογονία και ελληνική ηρωογονία, αφού αυτά τα τέσσερα γνωρίσματα μαζί με ό,τι περιέχουν, συνιστούν τον χαρακτήρα του έθνους μας. Διότι αν θέλουμε να θανατώσουμε ένα έθνος, είναι αρκετό να του αποκεφαλίσουμε μια από αυτές τις δοξασίες της υπάρξεώς του".

Τι να πει κανείς... Διαβάζω και ξαναδιαβάζω με θαυμασμό ανακράζοντας "Α ρε κατακαημένε Προμηθέα, α ρε κατακαημένε Δία, α ρε κατακαημένοι..."

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο "Ιδέες και προτάσεις για Ελληνική Αναγέννηση" (σελ. 60-61). Συγγραφέας ο Τρύφωνας Ολύμπιος. 

ΜΙΑ ΖΕΣΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ

Street-fashion και τέτοια πουλάνε οι άνθρωποι.
Και όπως κάθε καλός καταστηματάρχης, δίνουν μεγάλη σημασία στη διακόσμηση της βιτρίνας τους.

Ένας θεός ξέρει πως το σκέφτηκαν, βέβαια, αλλά μου φαίνεται πως σκέφτηκαν το προφανές: 

Ήτοι, 

"άντε και πες ότι βάζουμε στη βιτρίνα τα προϊόντα που πουλάμε. 

Ωραία. Πόσοι είναι οι περαστικοί που θα ταυτιστούν με το προϊόν? 

Σχεδόν κανένας, εφόσον ελάχιστοι θα έχουν διαθέσιμα φράγκα. 

Αντίθετα, όλοι έχουν διαθέσιμη οργή. 

Ε, ας κάνουμε μια βιτρίνα που θα αποτυπώσει με την οργή τους, μπας και κοιτάξουν τη βιτρίνα". 

Δεν ξέρω, αλλά κάπως έτσι μου φαίνεται πως το σκέφτηκαν οι τυπάδες. 

Όπως και να 'χει προέκυψε το εικονιζόμενο αποτέλεσμα, και όπως και να 'χει είναι αξιοσημείωτο.

Λάκης Παπαδόπουλος, Τα Μπλέ Παπούτσια

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΑΤΑΣ

Κοίτα τώρα, θα πάω κι εγώ να πάρω κάμποσες πατάτες άνευ μεσαζόντων και ξερωγώ μέλι και λάδι κι όλα τα καλά των θεών, αλλά εντάξει, η άποψή μου για το κίνημα της πατάτας συνεχίζει να είναι συγκεκριμένη: Το μόνο σίγουρο είναι πως "των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς πατάτες αγοράζομεν".

Όχι, καλέ μου αναγνώστη: Η φωτιά ουδόλως σβήνει με πατατόζουμο, το αποδεικνύει η κάτωθι εικών:

ΟΛΑ ΥΠΟ ΕΛΕΓΧΟ

Pany, yeah!!!

Πήγαμε λοιπόν χτες, Κυριακή, στο Μαρούσι Πλάζα και είδαμε την απολογία του Σωκράτη θεατροποιημένη από το Ραδάμανθυ Αναστασάκη, με το Ραδάμανθυ στο ρόλο του Σωκράτη.

Καλά ήταν (έχοντας πάντοτε, βέβαια, στο μυαλό, ότι το καλό είναι ο εχθρός του καλύτερου) και αναμφιβόλως είναι ωφέλιμο να οργανώνονται τέτοιες εκδηλώσεις, μπας κι αρχίσει καμιά ευγενής ζύμωση στα μυαλά. 

Τώρα βέβαια θα μου πεις ότι ο Σωκράτης είχε όλους τους Αθηναίους (ακόμα και τους αντιπάλους του) μάρτυρες για το γεγονός πως όλη τη διδασκαλία του την έκανε χωρίς να αποσκοπεί σε οικονομικό αντάλλαγμα, αμισθί και δίχως δίδακτρα. Ενώ στις μέρες μας η οικονομία έχει κάτσει στο σβέρκο του μυαλού όλων, όλοι αποσκοπούν στα φράγκα και έχει επικρατήσει η άποψη πως οι διδασκαλίες, προκειμένου να είναι αξιόλογες, οφείλουν να γίνονται επί πληρωμή. 

Αλλά εντάξει, μην ξεχνάς ότι και στην εποχή του Σωκράτη το ίδιο συνέβαινε. Ναι μεν ο Σωκράτης ήταν η άφραγκη εξαίρεση, όμως οι υπόλοιποι δάσκαλοι της εποχής του ήταν ο κανόνας. Και πληρωνόντουσαν χοντρά. 

Εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν, που λέει κι ο λαός. 

Τελοσπάντων, όταν τέλειωσε το έργο φύγαμε και συζητούσαμε με ενδιαφέρον για το ενδεχόμενο ο Ραδάμανθυς να ξεκινήσει τίποτα μαθήματα αρχαίων ελληνικών ή ξερωγώ τίποτα μαθήματα ορθοφωνίας στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού. 

Καλή φάση θα ήταν, δεδομένου πως όσοι με ξέρουν γνωρίζουν πως έχω εντελώς χάλια άρθρωση και εκφορά λόγου. 

Εκεί λοιπόν που βαδίζαμε και πλησιάζαμε στο σπίτι, ξαφνικά και απροσδόκητα, θυμήθηκα την πλατωνική φράση "Pany yeah!!!" 

Η αγγλόφωνη αυτή φράση, εμφανίζεται κατά κόρον στους πλατωνικούς διαλόγους. Ας πούμε, ο Σωκράτης έχει φτάσει σε κάποιο συμπέρασμα και ρωτάει το συνομιλητή του: "Καλά δεν τα λέω?" 

Ο συνομιλητής, αφοπλισμένος, απαντάει: "Pany yeah!!!" 

(Κάτι σαν το "fucking yeah!!!" των σύγχρονων αμερικανών). 

Πολύ συχνά μάλιστα, το "Pany yeah!!!" εναλάσσεται με το όνομα του αρχαίου Κινέζου στρατηγού "Πάνυ Μεν Ούν". 

Για παράδειγμα, ο διάλογος παίρνει την εξής μορφή: 

-Συμφωνούμε λοιπόν ότι η ιδανική πολιτεία θα πρέπει να θέσει εκτός νόμου τα ομηρικά έπη?

-Pany yeah!!!

-Και ότι θα πρέπει να τιμωρείται όποιος τα διδάσκει?

-Πάνυ Μεν Ούν. 

-Και ότι πρέπει να τιμωρείται, επίσης, όποιος τα μελετά?

-Pany yeah!!!

Δεν έχω εμβαθύνει στο ζήτημα, αλλά κάτι μου λέει ότι τόσο η φράση "Pany yeah!" όσο και το όνομα του αρχαίου Κινέζου στρατηγού, έχουν κεφαλαιώδη και μυστηριακή σημασία μέσα στο έργο του Πλάτωνος. 

Ίσως σε κάποιο άλλο σημείωμα να επανέλθουμε για να εξετάσουμε σε βάθος τη σημασία τους. 

Μέχρι τότε, όμως, ας αρκεστούμε στις διαβεβαιώσεις των φιλολόγων που σκίζουν τα πτυχία τους ορκιζόμενοι ότι τόσο η φράση "Πάνυ γε" όσο και το όνομα του Κινέζου στρατηγού "Πάνυ μεν ούν" σημαίνουν απλώς κάτι ανάμεσα στην έννοια "Ναι βρε, εντάξει, πάμε παρακάτω" και στην έννοια "Και πολύ μάλιστα". 

Ας κάνουμε πως τους πιστεύουμε... 

Somebody put something κλπ κλπ

ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΘΥΡΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ!

Απόψε, μια βροχή έκανε καλύτερη δουλειά απ' ότι εκατοντάδες δακρυγόνα, διαλύοντας σε μερικά δευτερόλεπτα τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος. 
Ίσως στο μέλλον αποδειχτεί πως αυτό το τυχαίο γεγονός σφήνωσε νέες ιδέες τρόπων καταστολής στην εξουσία. 
Όποιος ειρωνευτεί τους αποψινούς "αγωνιστές" επειδή έτρεξαν να κρυφτούν είτε επειδή κρύωναν, είτε επειδή φοβήθηκαν μήπως και κρυώσουν και κολλήσουν μετά το παιδάκι τους, ασχέτως αν πρόκειται να το μεγαλώσουν σε έναν κόσμο όπου θα απαγορεύονται τα όνειρα, προφανώς θα είναι κακοπροαίρετος. 
Όποιος πάλι, τολμήσει να συγκρίνει την συμπεριφορά των "αγωνιστών" με αυτή των οπαδών ομάδων ποδοσφαίρου που προκειμένου να κατακτήσουν μία καθ' όλα πρόσκαιρη νίκη, είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν πολύ χειρότερες καιρικές συνθήκες τραγουδώντας συγχρονισμένα, δε θα είναι απλά κακοπροαίρετος αλλά και άνευ λόγου εμπαθής.


(Αντιγραφή από σημερινό κείμενο του Thorivox. Συμβαίνει να συμφωνώ απόλυτα, υπό την έννοια ότι δεν θέλω να είμαι εμπαθής, βέβαια, διότι αγωνιστές είναι αυτοί, δεν είναι παίξε-γέλασε).

ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΜΕ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

Εδώ θα φτύσεις όλα τα σπασμένα σου λόγια
Ρουφιάνε εαυτέ μου
Δεν θα βρέξει σήμερα ή αύριο
Έτσι χάνεις την ευκαιρία
Να πεις ότι γλιστράνε οι δρόμοι
Ή δεν θυμάμαι

Όλα θα τα θυμάσαι συνέχεια όλα
Ρουφιάνε εαυτέ μου
Όταν βγει ο κόσμος απ' τους σάκους του
Και μάθεις την πραγματικότητα
Τυρί και ποίημα,
Σοβάδες και ψέμα
Ρουφιάνε εαυτέ μου

Εδώ θα φτύσεις όλα τα σπασμένα σου λόγια
Ρουφιάνε εαυτέ μου
Θα καταπιείς χιλιόμετρα πικρά τραγούδια
Μέχρι να καταλάβεις
Ότι είσαι ο κανένας
Ρουφιάνε εαυτέ μου

Νέος ιός καταστρέφει την υπολογιστική μνήμη...

Όλα πήγαιναν καλά στη ζωή μου και ήμουν χαρούμενος που σύντομα (υποτίθεται πως) θα ξεκουμπιστεί  (είτε εκτός Ελλάδος είτε εντός φυλακής) όλη αυτή η πασοκική συμμορία...
ώσπου ξαφνικά...
ο (μέσων δυνατοτήτων) υπολογιστής μου, άρχισε να μου βγάζει μια παράξενη ένδειξη...

Δεν ξέρω και πολλά από αυτά τα πράγματα,  και γι' αυτό δημοσιεύω εδώ αυτή την ένδειξη, για να δω τι θα έπραττε ο μέσος αναγνώστης μου εάν βρισκόταν στη δικιά μου θέση.

Φτού να πάρει!!! Η Ελλάς έχασε ένα βραβείο Νόμπελ!!!

Τι Σεφέρης μου λες και τι Ελύτης μου λες...
Εντάξει, νομπελίστες είναι, νόμπελ λογοτεχνίας πήραν αμφότεροι, δε λέω όχι.

Αλλά...
Οι κακοί σκοτεινοί διεθνείς κύκλοι, αναγνώστη μου, πρόσφατα στέρησαν τη χώρα μας από ένα ακόμα, φρέσκο, φρεσκότατο νόμπελ λογοτεχνίας!

Αντιγράφω από εδώ:

Με την Ακαδημαϊκή υποστήριξη του «ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ» στο οποίο προεδρεύει ο  Ακαδημαϊκός κ. Ευάγγελος Μουτσόπουλος, ο Παύλος Πισσάνος, προτάθηκε ως υποψήφιος για το βραβείο ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2011 με το τελευταίο του βιβλίο «ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ ΖΩΗ».

Υποψιάζομαι βέβαια πως τελικά κάτι στράβωσε και η -φευ- Ελλάδα έχασε ένα ακόμα νόμπελ λογοτεχνίας... 

Τώρα βέβαια, αναγνώστη μου, θα μου πεις: 

"ποιός στην ευχή είναι ο Παύλος Πιδσάνος"? 

Ο Παύλος Πισσάνος είναι πολιτευτής του Λάος και παλιός γνώριμος του παρόντος μπλογκ. Είχε αποτελέσει πηγή έμπνευσης για ένα από τα σημαντικότερα κειμενάκια μου (κλικ εδώ).

Αχ, ίσως τον γκαντέμιασα και έχασε το νόμπελ λογοτεχνίας... 

Οπότε, πρέπει κάτι να κάνω για να επανορθώσω!

Ευκαιρίας δοθείσης, λοιπόν, ας επανορθώσω παραθέτοντας εδώ ένα εξαιρετικής γλαφυρότητας και υψηλής λογοτεχνικής αξίας κείμενο του υποψήφιου νομπελίστα. 

Το κείμενο, δημοσιευμένο το Νοέμβρη του 2008, θέτει το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων και με λογοτεχνική ευαισθησία ορθοτομεί ένα από τα βασικότερα προβλήματα της εποχής μας!

Καλή ανάγνωση και καλή απόλαυση!

Έχετε κυκλοφορήσει νύχτα, μετά τις 10 το βράδυ στο κέντρο της πόλεως των Αθηνών; Έχετε ερευνήσει σε βάθος ποιά είναι η εικόνα της σημερινής πρωτεύουσας – και όχι μόνον – από τους «ζωγράφους» της ντροπής; Έχετε νοιώσει τη βαθειά λαβωματιά των σκοτεινών δυνάμεων του παρακράτους, στην καρδιά της άλλοτε πανέμορφης Αθήνας μας;
Παρατηρήσατε με προσοχή και κρατήσατε σημειώσεις της αισχρής συνοχής που έχουν οι τάχα «επαναστάτες» νεαροί, που με αθλιογραφίες “graffiti” έχουν μετατρέψει την πόλη της Αθήνας σε καλύβα του Καραγκιόζη; Έχετε καταλάβει από την ομοιογένεια και τον ομοιότυπο των χαρακτήρων, των σχημάτων και των μηνυμάτων, ότι όλη αυτή την ιστορία του αίσχους την κάνουν, το πολύ πολύ είκοσι παλιοτόμαρα;

Έχετε καταλάβει ότι μια συμμορία είκοσι αλητών, μουτζουρώνει τον κόπο και τον μόχθο χιλιάδων επαγγελματιών καταστηματαρχών, που ξαφνικά, ένα πρωί πηγαίνουν, οι δύστυχοι, των δύστυχων αυτών καιρών, να ανοίξουν το κατάστημά τους και βλέπουν τα ρολλά τους, τουςτοίχους και τις πόρτες τους ζωγραφισμένα με μορφές διαβόλων και τριβόλων; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι το ιερόν άστυ, αλλά και οι πέριξ περιοχές της ευρύτερης Αθήνας κατέχονται από 20 αλητοκράτες, αλάνια της ζωής, κατευθυνόμενα από πολιτικούς παράγοντες, που βγάζουν λόγους μεγαλόστομους στη Βουλή, ενώ στο βαθύ λαρύγγι του κόμματός τους είναι σφηνωμένο το σύνθημα: «Διαλύστε το Κράτος!», «Ζήτω η Αναρχία!». Και ερωτώ: Εσείς κύριε Πρωθυπουργέ και σεις, κύριοι υπουργοί και σεις κύριοι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, δεν αισθάνεσθε την «ξεφτίλα», το «Αίσχος», την «Ντροπή» και την «Αθλιότητα» που σας προσάπτει η ελληνική κοινωνία, που με την ανοχή σας, η καλύβα του Καραγκιόζη αποτελεί τον χώρο που ζείτε και κινείσθε; Δεν σας βρωμάει η μπόχα της Αναρχίας; Δεν σας τρομάζουν οι λάσπες που σας ρίχνουν κατάμουτρα είκοσι τομάρια της παραπολιτικής εξουσίας, που πηγαινοέρχονται ανενόχλητα και μετατρέπουν δρόμους, καταστήματα, βάσεις αγαλμάτων, εκκλησίες, γέφυρες, κλασικά κτήρια κι ό,τι άλλο βρουν μπροστά τους, σε γκαλλερί πινάκων διαμονοπλήκτων μουτζουροποιών;

Που είναι, κύριοι της Βουλής, οι Νόμοι του Κράτους;. Δεν υπάρχει έστω και ένας ταπεινός πιστός της Ηθικής, να υψώσει τη φωνή, να βγάλει τους Νόμους από το χρονοντούλαπο, να μιλήσει για το δικαίωμα του πολίτη, να μπορεί να απολαμβάνει με γαλήνη και ηρεμία τον περίπατό του, χωρίς να τρομάζει από τις μουτζούρες και τα συνθήματα της σκοτεινής «ενδοσυνεννόησης» που του επέβαλε το παρακράτος σε κάθε βήμα του;
Graffiti! … Τραγικό μήνυμα των δύσκολων καιρών που διέρχεται η ελληνική κοινωνία. Όλα μα όλα είναι μουτζουρωμένα. Όλα μα όλα φέρουν την υπογραφή της επιβολής των αθλίων εναντίον των νοικοκυραίων. Όλα μα όλα σκεπάστηκαν από την αχλή μιας προδομένης κοινωνίας, από τους εισερχόμενους και εξερχόμενους της Βουλής, που τα τελευταία 30 χρόνια δεν κάνει καμία άλλη δουλειά από το ν’ ασχολείται με τουςυβριστές και τους υβριζόμενους, τους ανήθικους του ενός κόμματος εναντίον των ανήθικων του ετέρου κόμματος, τους κλέπτες της μιας πλευράς εναντίον των κλεπτών της άλλης πλευράς. Και θέτω το θλιβερό ερώτημα: Πού οδεύει αυτή η χώρα; Ποια μοίρα της επιφυλάσσει το σκοτεινό πεπρωμένο της;

Γιατί άραγε, Πανάγαθε Θεέ, εμείς οι πολίτες αυτών των καιρών, να συζούμε με τόσους πολλούς ημέτερους εχθρούς; Γιατί να μην υιοθετούμε το μίσος που πρέπει να τρέφουμε εναντίον τους και αντί να τους στήνουμε στο απόσπασμα, τρέχουμε στις κάλπες και τους ψηφίζουμε; Γιατί Θεέ μου δε φωτίζεις το μυαλό της συμμορίας των graffiti, να πάρουν αερογράφους και μπογιές να μουτζουρώσουν, μέσα κι έξω τη Βουλή, για να καταλάβουν επιτέλους, όλοι αυτοί που είναι μέσα ότι ήρθε η ώρα να ενεργοποιήσουν το Νόμο, ν’ αρπάξουν τους μουτζουροποιούς της Βουλής,να τους χώσουν βαθειά για βαθειά στο μπουντρούμι, για να μπορέσει επιτέλους, η μάνα μας η Ελλάδα να σταματήσει να κλαίει με λυγμούς για το κατάντημα αυτών που την εκπροσωπούν;

ΒΑΣΙΚΑ...

Δεν είναι λάθος, βέβαια, να πει κάποιος ότι η Μέρκελ είναι μεγάλη κουφάλα και γι' αυτό θέλει να μειωθεί ο βασικός μισθός. 

Ούτε είναι λάθος να πει κάποιος ότι για όλα φταίει το ΔΝΤ που θέλει να μειωθεί ο βασικός μισθός. 

Σωστά είναι αυτά, ολόσωστα. 

Όμως όσοι μένουν σ' αυτά, ασχολούνται μόνο με το επιμέρους. 

Χάνουν το ταξικό μέρος του πράγματος.

Ενώ, αντίθετα, φρονώ ότι οι (πιθανότατα) νεαροί που εξέφρασαν γραπτώς την παρακάτω άποψη, τείνουν προς μια σφαιρικότερη αντίληψη της καταστάσεως, βλέποντες ότι πίσω και πέρα από την κάθε Μέρκελ και το κάθε ΔΝΤ (στους οποίους οι περισσότεροι εξ ημών δεν έτυχε να πουν ούτε καλημέρα), κρύβονται καρπωνόμενοι τις συνέπειες άνθρωποι πολύ γνωστότεροί μας, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ενδεχομένως...

Ως εκ τούτου...

ΤΟ ΠΑΡΤΥ

Οι ημέρες της αποκριάς επιβάλλουν τέτοιου είδους πάρτυ, δεν τα επιβάλλουν?

Νέα ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό!!!

Κοίτα να δεις αναγνώστη μου, να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή:

Εσύ, είσαι πολιτικό αντικείμενο.
Δεν δημιουργείς πολιτική. Υφίστασαι τις αποφάσεις όσων δημιουργούν πολιτική.
Με αυτή την έννοια, είσαι πολιτικό αντικείμενο.
Αντίθετα, αυτοί που δημιουργούν πολιτική, είναι πολιτικά υποκείμενα.

Πρόκειται για ορολογία βγαλμένη από το συντακτικό.

Ένας βασικός κανόνας του συντακτικού, λέει:
"Η λέξη που φανερώνει το πού πηγαίνει η ενέργεια του υποκειμένου, λέγεται αντικείμενο".
Αντίθετα, "το πρόσωπο που ενεργεί, λέγεται υποκείμενο".
(κλικ εδώ για περισσότερα -είναι βασικές γνώσεις)

Για παράδειγμα:
"Ποιός δουλεύει"?
Μα, το υποκείμενο, ασφαλώς.
"Ποιόν δουλεύει το υποκείμενο"?
Μα, ασφαλώς το υποκείμενο δουλεύει το αντικείμενο.

Επομένως, εσύ είσαι το αντικείμενο, καλέ μου αναγνώστη, κι αυτοί που σε δουλεύουν είναι τα υποκείμενα.

Στο παρακάτω βίντεο (που μόλις καταφέραμε να εξεσφαλίσουμε όλοι εμείς εδώ της πολυμελούς συντακτικής ομάδας του μπλογκ prkls), ένα από τα πιο πολυσυζητημένα πολιτικά υποκείμενα των τελευταίων ημερών σε ονομάζει παρανοϊκό και ναρκομανή (στο 42 δευτερόλεπτο του βίντεο).

Όμως δεν είναι εκεί το θέμα!
Η σημαντικότητα του βίντεο, είναι πως ανατρέπει εκ νέου το πολιτικό σκηνικό, εφόσον καθιστά σαφές ότι οι 2 που έφυγαν από το Λάος και πήγαν στη ΝΔ, προφανώς άλλαξαν γνώμη!

ΑΠΟΡΙΕΣ

Το είδα και με προβλημάτισε:

Με περιμένει για να τα σκάσω και να κλείσω δυάρι στο μπαρ άδεισο

ή με περιμένει για να μου κόψει απόδειξη ώστε να έχω φορολογική ελάφρυνση?

Απορίες που τις έχω...

ΟΠΟΥ ΑΡΜΟΖΕΙ

Παλιό αλλά χρήσιμο ιδίως στις μέρες μας, ευφραίνει το νου και την καρδιά και σέρνει σε χορό προφυλάσσοντας από αναποδιές και τρικλοποδιές.

Λάσπη ο σκοπός σου
το χνάρι που άφησα για σένα χαφιέ
Πίσω μου πάντοτε θα 'ναι ο προορισμός σου
αλλά δικιά μου η αγάπη που σου λέει:
"Ποτέ!"

Θα ψάχνεις να με βρεις στα bar
μ' αλκοόλ της προδοσίας
Μα 'γω κρυμμένος σε κορμιά
και φίλων όνειρα γλυκά
Θα σε τυφλώνω μ' ένα φλας ακολασίας

Γιατί δικιά μου η ακριβή ηδονή
δικοί μου οι ψυχοχειρουργοί
με την αρρώστια μου υγιή
να σε κρατάω στο κορμί
να ψάχνεις μες στον πάτο κάθε ακαθαρσίας
νομίζοντας πως θα με βρεις
μεσ' στα σκατά,
σκατό της εξουσίας.

ΓΕΡΟΥΛΑΝΕ, ΕΙΘΕ ΝΑ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΟΠΩΣ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ

Ομορφάντρα μου!
Μη στενοχωριέσαι και μην παραιτείσαι.
Ούτως ή άλλως θα σου βάλουμε και σως να γλιστράει.
Οπότε, μην πτοείσαι και μην επιμείνεις στην παραίτησή σου.
Ε, όχι και να παραιτηθείς για ένα τοσοδά ζητηματάκι...
Όχι.
Η παραίτηση, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι λύση για έναν πολιτικό άνδρα του διαμετρήματός σου.
Όχι.
Η ενδεδειγμένη λύση για σένα, είναι παραδοσιακά ιαπωνική:

Λέγεται Sepuku -και αν δε με πιστεύεις, δες εδώ και τον Πολύκαρπο που συμφωνεί μαζί μου πως αυτή είναι η ενδεδειγμένη λύση για έναν υπουργό της δικής σου αξίας.

Ο ΤΡΕΛΛΛΛΟΣ ΘΕΟΣ

Να, γύρισα σπίτι κι είπα να διαβάσω κανένα ευλόγιον κι έπεσα πάνω σ' αυτό εδώ το πολύ ενδιαφέρον θεματάκιον του Μεγάλου Ενιαυτού, το οποίο καθώς το ανεγίγνωσκα άρχισα να σιγοσφυρίζω το ασματάκι του Πορτοκάλογλου "Ο τρελλλλός θεός" (με τέσσερα λάμδα θαρρώ πως θα έπρεπε να γράφεται), οπότε λέω "ρε συ, δε δημοσιεύω τόσο το λινκ όσο και το ασματίδιον, να έχω ένα ποστ περισσότερο;" και ως αποτέλεσμα της παραπάνω περιγραφείσης διαδικασίας, προέκυψε αυτό εδώ το ποστ, που υπό άλλες συνθήκες ενδεχόμενης άγριας τσαντίλας θα είχε τίτλο "όξω ρε λαμόγια ιησουίτες που θα μας το παίξετε και ολίγον γιουβέτσι για να μας στερήσετε τη χαρά, βρε ούρτ!". 

ΠΑΚΕΤΟ

Εν τω μεταξύ, με αφορμή τις φήμες ότι οι χιονοπτώσεις θα συνεχιστούν για κάμποσες μέρες, καλό θα ήταν να μας προβληματίσει το ενδεχόμενο μήπως ΔΕΝ πρόκειται για χιόνι αλλά για φελιζόλ. 

Υπό την έννοια πως μιας και υπογράφτηκε το πωλητήριο για την Ελλάδα, σιγά-σιγά μας πακετάρουν. 

ΝΤΟΥΒΑΡΟΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ

Μια από τις πιο εντυπωσιακές φωτογραφίες που είδα σήμερα. 

Μια φωτογραφία αντιπροσωπευτική της καφρίλας που μας κυκλώνει. 

Εδώ ο κόσμος πεινάει και πεθαίνει, κι αυτοί εκεί, το χαβά τους, τιμούν το αδικοκαμμένο "Αττικόν" -και με τι τρόπο, ε? 

Βλέπε σχετικά τον πιτσιρίκο και το e-apenanti. 

Ζούμε σε έναν απελπιστικό κόσμο.

ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ

«Αν διαβάσουν οι πολίτες το Μνημόνιο θα ενθουσιαστούν».

Η μεγαλειώδης αυτή δήλωση του Αδώνιδος (κλικ εδώ), θεωρώ πως είναι εξίσου ανάξια σχολιασμού  με τις υπόλοιπες δηλώσεις του ανδρός.

Όμως, που να πάρει ο διάολος, ο συγκεκριμένος ανήρ υποτίθεται πως είναι ο ιθύνων νους πίσω από την "Ελληνική Αγωγή" και ως εκ τούτου θα όφειλε να γνωρίζει πως το ρήμα "ενθουσιάζομαι" προκύπτει από  το επίθετο "ένθους - ένθεος", που είναι "ο διακατεχόμενος από το θείον".
Οπότε τι στον πούτσο? Θα διαβάσουν οι πολίτες το μνημόνιο και θα αρχίσουν να διακατέχονται από το θείον? Τέτοια ελληνικά μαθαίνουν εκεί πέρα στην Ελληνική Αγωγή?

Τις τελευταίες μέρες κάτι μελετάω στην Οδύσσεια και δεν ξέρω πως μου έχει καρφωθεί και μονολογώ "γιατί ρε μπαγάσα να μην έχω εκείνη τη μνημειώδη έκδοση της Οδύσσειας του Ομήρου".
Μιλάω για εκείνη την όντως σημαντική έκδοση με την οποία ουσιαστικά συστήθηκαν στο ευρύ κοινό ως σοβαρός εκδοτικός οίκος οι εκδόσεις Γεωργιάδη.
Βέβαια δεν επρόκειτο για έκδοση μόνο των εκδόσεων Γεωργιάδη, όχι, αποτελούσε συνέκδοση: Εκδ. Γεωργιάδη κι ενός άλλου -κάτι με θέατρο, δε θυμάμαι, βαριέμαι να ψάξω στο γκούγκλη.

Αλλά με αυτή τη σκέψη μου προέκυψε μια άλλη, παράλληλη:
Ρε συ, ποιός ήντονε εκείνος εκεί  που σύστησε τον Άδωνι στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό?
Ποιός, ποιός, ποιός μωρό μου ποιός, που λέει και το τραγούδι.

Ελπίζω να είμαστε τυχεροί ώστε ο εν λόγω -που πρωτοπαρουσίασε τον Άδωνι- να μην κάνει αυτό τον καιρό τηλεοπτικές εκπομπές, γιατί ποιός ξέρει τι νέα μπουμπούκια θα λανσάρει...

Τι? Δεν είμαστε και τόσο τυχεροί?