Πληροφορίες λένε ότι κατά την περίοδο των εορταστικών αγορών το καταναλωτικό κοινό έδειξε απόλυτη προτίμηση προς αυτή την νέου τύπου εργονομική τσάντα.
Το αν αυτό σηματοδοτεί μια βαθύτερη και μόνιμη αλλαγή στις καταναλωτικές συνήθειες των νεοελλήνων, θα το δείξει ο καιρός.
1. Η μαλακία δεν είναι αμιγώς ελληνικό φαινόμενο. Ούτε, βεβαίως, ο εθνικισμός.
2. Τα σλαβομακεδονικά είναι μια άγνωστη στη μεγάλη μάζα των Ελλήνων γλώσσα.
3. Η μαλακία και ο εθνικισμός δεν αφθονούν μόνο στην ΠΓΔΜ αλλά και στα μέρη μας.
4. Η σάτιρα και η παρωδία ευδοκιμούν τόσο στην ΠΓΔΜ όσο και στα μέρη μας.
5. Τόσο οι αμιγώς μαλάκες όσο και οι εθνικιστές σηκώνουν άφθονο κράξιμο, έτσι όπως έχουν μια τάση προς την αυτο-γελοιοποίηση.
Αυτές οι διαπιστώσεις μπορούν να αποτελέσουν γερά θεμέλια, επί των οποίων εμείς θα αποπειραθούμε να χτίσουμε την εξής αστεία κατάσταση:
Θα παραστήσουμε τους αγανακτισμένους Ελληναράδες, ελληνοχριστιανούς, χριστιανοταλιμπάν ρωμιούς (ή και τους αγανακτισμένους Ισραηλινάδες, άμα λάχει) και θα διαδώσουμε παντού στο ελληνόφωνο ίντερνετ το εξής λινκ:
Εις το οποίο λινκ, υπάρχει αυτό το κείμενο που ο καθένας μπορεί να δει -γραμμένο εις την σλαβομακεδονική γλώσσα, την τόσο ακατανόητη εν Ελλάδι- το οποίο κείμενο ελληνιστί αποδίδεται κάπως έτσι:
Μια ομάδα αρχαιολόγων από τη Μακεδονία, η οποία ονομάζεται "Isusovci", που ισχυρίζονται ότι έχουν βρει το ακριβές σημείο όπου ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε, μόνο που αυτή η Βιθλεέμ δεν βρίσκεται στη Δυτική Όχθη, στη γνωστή Ιουδαία, αλλά κοντά στο χωριό Vitlemovo της Οχρίδας.
"Νομίζω ότι αυτό είναι το αληθινό μέρος όπου γεννήθηκε ο Ιησούς, όχι στη Βηθλεέμ κοντά στην Ιερουσαλήμ», δήλωσε ο Αβραάμ Jacob, ένας αρχαιολόγος από το "Isusovci".
Σε ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Vitlemovo κατά την οικοδόμηση ενός αυτοκινητόδρομου προς τα Τίραναμ, ανακαλύφθηκε το μυστηριώδες μέρος. Υπάρχουν αρκετές αποδείξεις, λέει ο James, ότι αυτός είναι ο τόπος όπου γεννήθηκε ο Ιησούς. Η ίδια θέση υπήρχε στην αρχαιότητα, και αυτό είναι προφανές από τα κείμενα της Βίβλου, η οποία αναθεωρήθηκε λίγους μήνες πριν από την μακεδονική κυβέρνηση. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιουστινιανού, το χωριό ευημερούσε, και κατά την περίοδο του πρώιμου Χριστιανισμού σε αυτό το δήμο γιορταζόταν η γέννηση του Ιησού, εκεί άρχισε η μεταστροφή προς τη χριστιανική πίστη και χτίστηκε μια επιβλητική εκκλησία.
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, η ανακάλυψη αυτή αναμένεται να αλλάξει την αντίληψη του κόσμου της Μακεδονίας και να τοποθετήσει τη χώρα μας στο χάρτη του θρησκευτικού τουρισμού. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει απάντηση από το Βατικανό και άλλα χριστιανικά κέντρα στον κόσμο.
(Καλέ μου αναγνώστη, αν δε με πιστεύεις μπορείς να δοκιμάσεις τα μεταφραστικά αποτελέσματα που θα σου βγάλει το Google ή το Bing ή τα άλλα σχετικά ον λάϊν μαραφέτια).
Πρόσεξε τώρα:
Προτείνω να αναδημοσιεύσουμε το κείμενο στα μπλογκ μας, και αγανακτισμένοι να αναφωνούμε:
Ούτε ένας ελληναράς χριστιανοταλιμπάν ρωμιός δεν πρόκειται να καταλάβει πως η παραπάνω είδηση φιλοξενείται στο τμήμα εκείνο του okno.mk όπου βρίσκονται οι σατιρικές ειδήσεις-παρωδία.
Διότι, ναι, υπάρχωσι και εν Σκοπίοις χιουμορίσται σατιρίζοντες την (και γελώντες με την) εθνικιστικήν μαλακίαν των συμπατριωτών των.
Αλλά εμείς ας κάνουμε πως δεν το γνωρίζουμε.
Ας ντυθούμε το σοβαρό μας.
Το εθνικοπρεπές μας.
Ας στήσουμε τη δική μας παρωδία και ας γελάσουμε με τους ελληναράδες.
Οι τρεις πρώτοι και πασίγνωστοι στίχοι της Οδύσσειας. Το μπάσιμο της Οδύσσειας.
Απαραίτητες σημειώσεις επί των λεπτομερειών:
α) Που βρίσκεται ο νους σύμφωνα με τον Όμηρο?
Βρίσκεται στο κεφάλι όπως πιστεύουμε σήμερα?
Μπα... Για παράδειγμα,
"νόος ἐν στήθεσσι" λέει στην Οδύσσεια ρ:366 -και όχι μόνο σε αυτό το στίχο.
Ενώ ο Ησίοδος στη Θεογονία του, μιλώντας για τον Έρωτα, τον παρουσιάζει έτσι:
Στα στήθη λοιπόν ο νους και όχι στο κεφάλι. Έτσι το έβλεπαν το ζήτημα οι παλαιοί. Ως εκ τούτου, όταν ποιητής λέει πως ο Οδυσσέας "νόον έγνω", μιλάει για έναν νου που βρίσκεται στα στήθη και όχι στον εγκέφαλο (ή γενικά μέσα στο κεφάλι). Για έναν νου που έχει μεγάλη σχέση με την καρδιά, με τη γενναιότητα και με το θάρρος -και γενικώς με την αρετή, βέβαια.
Ίσως γι΄αυτό η θεά της φρόνησης και της σοφίας είναι μια μαχητική έως πολεμική θεότητα: η Αθηνά.
Οι διανοούμενοι με μια κούπα τσάϊ καθισμένοι στοχαστικά δίπλα στο τζάκι, είναι φαινόμενο μεταγενέστερο και σαφώς εγκεφαλικότερο -επομένως άσχετο με το θέμα μας.
β) Πτολίεθρον αφενός, άστεα αφ' ετέρου.
Η λέξη "πτολίεθρον" είναι ένα ποιητικό υποκοριστικό της λέξης "πόλις" ("πτόλις").
Όμως μην τα κάνουμε όλα ίσωμα: Δεν ταυτίζονται το "άστυ" και η "πόλις".
Διότι μην κοιτάς που σήμερα λέμε "το κλεινόν άστυ" και εννοούμε γενικώς "η ένδοξη Αθήνα", όπου στις μέρες μας ίσως να περιλαμβάνει και ολόκληρο το λεκανοπέδιο Αττικής...
Να ξέρεις ότι αυθαιρετούμε όταν το λέμε αυτό. Άλλο πράμα είναι το άστυ.
(Το άστυ, πληθυντικός "τα άστεα").
Εκείνος ο πανέξυπνος άνθρωπος που λεγόταν Ευστάθιος και ήταν μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, σχολιάζοντας ένα στίχο της Ιλιάδας ("φράζεο νῦν ὅππως κε πόλιν καὶ ἄστυ σαώσῃς" -Ιλιάδα Ρ:144) παίρνει την ευκαιρία προκειμένου να διασώσει ως τις μέρες μας την πληροφορία ότι:
«οι παλαιοί φασι πόλιν μεν την πολιτείαν, άστυ δε το τείχος».
Το άστυ δηλαδή είναι το κάστρο, η οχυρωμένη καρδιά της πόλης.
Το κέντρο της πόλης, θα λέγαμε.
Εκεί όπου λογικά φυλάσσεται ό,τι πιο πολύτιμο σε μια πόλη.
Στην Αθήνα ας πούμε, το άστυ είναι η Ακρόπολη και τα στενά πέριξ.
Και γύρω από το άστυ απλώνεται η πόλις, ο τόπος των Αθηνών.
Άλλωστε κάπως έτσι ήταν το στήσιμο των πόλεων της ομηρικής εποχής: Κάστρο και γύρω του η πόλις.
γ) Είναι οφθαλμοφανής η αναγκαστική αλλαγή στάσης του ήρωα: Αρχικά το "ιερόν πτολίεθρον της Τροίης" το "έπερσεν" (από ένα ρήμα του στυλ "πέρθω-κυριεύω").
Αλλά αμέσως μετά ("επεί") άρχισε η ταλαιπωρία του.
Στη διάρκειά της όμως, τα "ανθρώπων άστεα" δεν τα "έπερσεν" (δεν ήταν σε θέση να το κάνει, άλλωστε) αλλά απλώς τα "ίδεν" -τα είδε αλλά και τα γνώρισε.
Πως τα γνώρισε δηλαδή?
Τα γνώρισε όχι ως άστεα-ντουβάρια αλλά ως "ανθρώπων άστεα".
Ή τουλάχιστον, από κάποια στιγμή και μετά αναγκάστηκε να τα δει ως "ανθρώπων άστεα".
Αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά?
Το "ιερόν πτολίεθρον" είναι απρόσωπο: Το ιερόν πτολίεθρον της Τροίας.
Ενώ τα άστεα είναι "άστεα ανθρώπων". Όχι το άστυ της Τροίας ή της Αθήνας ή της Καλαμάτας, αλλά το άστυ των Αθηναίων ή των Τρώων ή των Καλαματιανών -μη σου πω ακόμα πιο προσωπικά: το άστυ του Συντ και του Γιώργου και του Μήτσου.
Ανθρώπων άστεα.
δ) Μετά είναι η ασάφεια της φράσης "και νόον έγνω".
Τίνος τον νόον έγνω?
Τον νου των άλλων? Τον νου τον δικό του? Ή τον νου γενικώς?
Ο ποιητής το αφήνει αδιευκρίνιστο προφανώς για να τονίσει πως δεν υπάρχει και τόσο μεγάλη διαφορά: Ο νους είναι νους.
Είδαμε παραπάνω την άποψη του Ησίοδου, για παράδειγμα: Ο έρωτας, λέει, επηρεάζει με τον ίδιο τρόπο το νου στα στήθη των θεών και με τον ίδιο τρόπο το νου στα στήθη των ανθρώπων.
Μεγάλη υπόθεση το "νουν γνώναι": Σε κάνει να θες να επιστρέψεις στην πατρίδα σου εφόσον μετά απ' αυτό τα έχεις δει όλα.
Χτες σε ένα φιλικό σπίτι πληροφορήθηκα την ύπαρξη ενός κομματιού το οποίο ίσως και να είναι ιδεώδες για πρώτο ποστ μιας νέας χρονιάς -όχι απαραιτήτως συγκεκριμένα της συγκεκριμένης.
Ως εκ τούτου δεν θα κάνω ποδαρικό με Οδύσσεια, θα κάνω ποδαρικό με τον δρόμο που τραβάω.
Ταξίδεψα σε όρη
σε σκοτεινό βυθό
μα ο δρόμος που τραβάω
δεν έχει τελειωμό
Πολέμησα στους δρόμους
Κι ακόμα πολεμώ
μα ο δρόμος που τραβάω
δεν έχει τελειωμό
Ξεκίνησα σαν κλέφτης
Κι αντάρτης στο βουνό
μα ο δρόμος που τραβάω
δεν έχει τελειωμό
Απόφαση το πήρα
Να ελευθερωθώ
μα ο δρόμος που τραβάω
δεν έχει τελειωμό
Απ' την πληγή μου είδα
Του κόσμου την πληγή
Γι' αυτό με εξορίσαν
Σε κόκκινο νησί
Τραγούδησα τη νίκη
40 χρόνια πριν
μα κάποιος είπε τότε
«η ήττα δεν αργεί»
Κι αντίκρισα την ήττα
Και μου'παν «ως εδώ»
μα ο δρόμος που τραβάω
δεν έχει τελειωμό
Απόφαση το πήρα
Να ελευθερωθώ
μα ο δρόμος που τραβάω
δεν έχει τελειωμό
Σηκώθηκα, έτσι, πάλι
Με άλλο ηθικό
Κι ο δρόμος που τραβάω
Δεν έχει τελειωμό
Και να' μαι τώρα εμπρός σου
Το χέρι σου ζητώ
Γιατί ο δρόμος που τραβάω
Δεν έχει τελειωμό
Σκοτώσανε έναν άντρα
Στο Σύνταγμα μπροστά
Μα είδα τη μορφή του
Λίγο καιρό μετά
Κι απόφαση το πήρα
Και πίσω δε γυρνώ
Γιατί ο δρόμος που τραβώ
Δεν έχει τελειωμό
Ξανά θα με τραβάνε
Στο τμήμα σηκωτό
Ο δρόμος που τραβάω
Δεν έχει τελειωμό
Λοιπόν κι αν με σκοτώσουν
Δε θα' μαι μόνο εγώ
Ο δρόμος που τραβάω
Δεν έχει τελειωμό
Μαζί θα περπατάμε
Με ατέλειωτο θυμό
Ο δρόμος που τραβάμε
Δεν έχει τελειωμό
Και θα' ρθει μία μέρα
Που θα ελευθερωθώ
Μα ο δρόμος ο δικός μας
Δε θα' χει τελειωμό
Δηλαδή όπως καταλαβαίνεις μουσικά ενήμερε και ανήμερε αναγνωσταρά μου, πρόκειται για απόδοση αυτού του κομματιού στα ελληνικά και για μεταφορά του στη νεοελληνική πραγματικότητα:
Σαφέστατη και λακωνικότατη η ανακοίνωση που εκδόθηκε από το γραφείο του GAP σχετικά με τις ιστορίες που αφορούν τη λίστα Λαγκάρντ και τον εκλεκτό του GAP:
«Όλα στο φως. Πλήρης διερεύνηση. Αυτή ήταν και είναι η πάγια θέση του Γιώργου Παπανδρέου»
Πάει να κλείσει τεσσαρακονταετία το άσμα του μακαρίτη συντρόφου και αυτή η επιμονή της διαχρονικής επικαιρότητας των στίχων του αρχίζει να γίνεται συγκινητική.
Είπαμε να δούμε λίγο ποιοτική τηλεόραση χτες το βράδυ (κατηγορίας από Downton Abbey και πάνω) και -ούτε στημένη να μας την είχανε οι μπαγάσηδες- πέσαμε πάνω στα διαγγέλματα των παπάδων.
Αθάνατο Ιράν!!!
Και δώς του το διάγγελμα του οικουμενικού πατριάρχη, και πάρε να 'χεις το διάγγελμα του πατριάρχη Ιεροσολύμων, ε, πάρε και λίγο αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, πάρε και λίγο Ιερώνυμο, πάρε και πατριάρχη Αλεξανδρείας, μόνο ο πατριάρχης Αντιοχείας και ο πασών των Ρωσιών δε σκάσανε μύτη, κοντεύαμε να κλείσουμε κάνα αρχιερατικό μισάωρο... από ένα σημείο και μετά με είχε πιάσει ένα νευρικό γέλιο που μου έφτιαξε το κέφι -να 'ναι καλά οι ανθρώποι.
Εγώ πάντως, μέρες που είναι -γεμάτες διαγγέλματα- σε προτρέπω, ω, ευγενή αναγνώστα, να δώσεις ιδιαίτερη προσοχή στο διάγγελμα του Γιάννη.
Διάγγελμα το οποίο αν και δεν έχει γραφτεί ειδικά για αυτές τις μέρες του χρόνου, σίγουρα είναι επίκαιρο ΚΑΙ αυτές τις μέρες, αφού βεβαιότατα διατηρεί την αξία και την επικαιρότητά του 365 μέρες το χρόνο!
Ας το αφουγκραστούμε ξανά και ξανά -θα μας χρειαστεί:
Λέγαμε λοιπόν για τα κάλαντα και τα δεκάευρα... Ωστόσο, άξιοι μνείας είναι και οι συμπολίτες μας που -ελλείψει δεκάευρου ή έστω δίευρου- αποφάσισαν σήμερα το πρωί να κόψουν τα πολλά-πολλά με την πιτσιρικαρία, επιστρετεύοντας κάθε πρόσφορο μέσον -για παράδειγμα, σκηνοθετώντας σκηνές όπως η παρακάτω:
Ωραία. Ήρθαν τα πιτσιρίκια. Και σου είπαν τα κάλαντα. Και -χουβαρντά μου- τους έδωσες δεκάευρο. Και το κοίταξαν προσεκτικά κι έβαλαν τα γέλια. Και σου έδειξαν το μυστικά κρυμμένο υδατογραφημένο σύμβολο -ολοφάνερο μόνο στα παιδιά και τους μυημένους- που τόσο καιρό δεν το έβλεπες λόγω της αγωνίας σου να παραμείνουμε στην ευρωζώνη πάση θυσία προκειμένου να μη χάσουμε το τρένο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης...
Καλό μου ημερολόγιο,
χτες ήταν μια μέρα αποκαλυπτική αφενός και διασκεδαστική αφετέρου.
Αποκαλυπτική επειδή -επιτέλους- αποκαλύφτηκε το άγριο πρόσωπο της Χρυσής Αυγής -σύμφωνα με τη γνώμη κάποιων, βέβαια- και διασκεδαστική επειδή -επιτέλους- έκαναν την εμφάνισή τους οι "κυρίες Λουκά" της δημοκρατίας και δη της μπιμπισιώτικης δημοκρατίας.
Ηχητικό ντοκουμέντο από συνάντηση μελών της Χρυσής Αυγής την περασμένη εβδομάδα μετέδωσε το ραδιόφωνο του BBC κατά το οποίο φέρεται να γίνεται αναφορά σε επίθεση κατά του Δημήτρη Στρατούλη από νέα μέλη του κόμματος.
Ο ομιλητής, που δεν κατονομάζεται στην εκπομπή του BBC, ακούγεται να λέει: «Συναγωνιστές και συναγωνίστριες καλησπέρα. Θα ήθελα να πω μερικά πράγματα γι’ αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες στις ειδήσεις. Πρώτα απ’ όλα θέλω να εκφράσω τη δυσαρέσκειά μου για κάποια από τα νέα μέλη της Χρυσής Αυγής που είναι μόνο για φωνές, για μαγκιές και για τέτοια. Τρεις απ’ αυτούς τον χτυπούσαν για μισή ώρα και δεν κατάφεραν ούτε να κάνουν ένα καρούμπαλο στο κεφάλι του. Ντροπή! Τρία μέλη της Χρυσής Αυγής εξαγριωμένα και δεν κατάφεραν ούτε καν να του σπάσουν τα γυαλιά. Πού χτύπαγαν»;
Η προκλητικά κυνική ομολογία στελέχους της Χρυσής Αυγής ότι τρεις φασίστες - τραμπούκοι ήταν αναποτελεσματικοί στην δολοφονική επίθεσή τους εναντίον του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποκαλυπτική του τρόπου δράσης της νεοναζιστικής οργάνωσης. Αλήθεια η κυβέρνηση, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, πόσο εγκλωβισμένοι είναι στη λογική της «συγκατοίκησης» με τη Χρυσή Αυγή για να παρακολουθούν απαθείς τη δράση της;
Αυτά τα ωραία συνέβησαν χτες καλέ μου αναγνώστη, και υποψιάζομαι ότι από τούδε και στο εξής θα πρέπει να προσέχω τι γράφω εδώ μέσα, διότι "άνθρωπος ξενέρωτος ξύλο απελέκητο" που λένε, κι αν αρχίσει ο αντιφασιστικός αγώνας να ξεπέφτει σε επίπεδα γελοιότητας και γραφικότητας τύπου υστερικών κραυγών της κυρίας Λουκά, τότε την κάτσαμε: Θα ακούει ο μέσος, στοιχειωδώς ευφυής άνθρωπος, τη λέξη "αντιφασίστας" και θα βάζει τα γέλια.
Τέλος με τραγουδάκι.
Πανούσης, Μουσικές Ταξιαρχίες, One song for Calavrita Place.
Τρία όμορφα αποσπασματάκια από το εκτενές κείμενο-μαρτυρία του Μενέλαου Λουντέμη "Ο Μεγάλος Δεκέμβρης". Αποσπασματάκια που ο ίδιος ο Λουντέμης τα προτείνει ως αρμόζοντα να συμπεριληφθούν σε πιθανό αυτοβιογραφικό βιβλίο το οποίο ενδεχομένως θα έπρεπε να είχε γράψει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και ενδεχομένως ένας πρέπων τίτλος για αυτό το βιβλίο θα ήταν "Τα απομνημονεύματα ενός Ανθρωπιστού".
Περιγράφονται σκηνές που αφορούν Παγκράτι, Μετς-Αρδηττό, Γούβα και περίχωρα.
Τα αποσπασματάκια σε ευκολο-αντιγράψιμη μορφή τα βρήκα στο Βαθύ Κόκκινο.
Το πλήρες κείμενο σε μορφή βιβλίου .pdf, έχει ανέβει -μεταξύ άλλων- και από το Πολιτικό Καφενείο, ώστε να μπορέσεις να το διαβάσεις κι εσύ με το πάσο σου, αναγνωσταρά αναγνώστη μου!
Όχι τίποτες άλλο βρε αδερφέ, αλλά επειδή είχε δίκιο εκείνος εκεί ο πρόγονος που έγραψε κάπου ότι "Ὄλβιος ὅστις ἱστορίης ἔσχεν μάθησιν". (Σλογκανάκι που είπαμε: Δεν πρέπει να το εκλαμβάνουμε τόσο απλοϊκά όσο απλοϊκά το εκλαμβάνει η πλέμπα! Η πλέμπα ψάχνει τσίχλες και συνθήματα ενώ εμείς ψάχνουμε την ουσία. Να, κάνε κλικ και διάβασε εδώ σχετικά με το στίχο του Ευριπίδη, αν δε με πιστεύεις).
Γιατί οι Εγγλέζοι βομβάρδιζαν τον Αρδηττό
Ο Αρδηττός δεν είχε κανένα λόγο να γίνει, όπως έγινε, ο πιο λυσσασμένος στόχος της Αεροπορίας και του Πυροβολικού . Αυτό το ήξερε και το Στρατηγείο των Εγγλέζων και το Στρατηγείο των Τσολιάδων, Και όμως απ’ το κοινό αυτό Στρατηγείο, δεχότανε μερόνυχτα ο Αρδηττός τον καταιγισμό των όλμων και των οβίδων. Και με γυμνό μάτι, και με διόπτρες, και με το μάτι του σπιούνου, τόβλεπαν και τόξεραν ότι δεν είχε πατήσει ούτε μύτη «γκάγκστερ». Γιατί λοιπόν αυτή η φωτιά κι αυτά τα θεριστικά πυρά των «σπιτφάιαρ»;Η εξήγηση είναι ανατριχιαστική, πρέπει όμως να τη μάθουν οι άνθρωποι. Πίσω απ’ αυτές τις «επιχειρήσεις» κρυβόταν μια σατανική μέθοδος σφαγής . Και να ποια:Το Παγκράτι μαστιζόταν από πείνα, δίψα, κρύο και θάνατο. Οι νοικοκυρές, που δεν πολυέδιναν πίστη στις συμμαχικές επαγγελίες γιατί δεν καταλάβαιναν αυτές από «υψηλή πολιτική», είχαν φυλάξει απ’ τις μέρες της κατοχής κάτι παλιομπίζελα και κάτι σούπες του μπακάλη. «Απελευθερωτές» έρχονται, σκέφθηκαν, καλού-κακαού ας πάρουμε τα μέτρα μας. Κι έτσι, κάτι από σούπα και μπιζέλι βρισκότανε στα ράφια. Και να, που χρειαστήκανε. Πώς όμως να μαγειρευτούν; Το αποκλεισμένο Παγκράτι δεν είχε ούτε σκόνη από κάρβουνο, ούτε πελεκούδι από ξύλο. Να, απάνου σ’ αυτό καταστρώθηκε το σχέδιο εναερίων επιχειρήσεων. Και να πώς:Πρωί –πρωί με το χάραμα, το πρώτο σμήνος των ¨σπιτφάιρ» κατέβαινε ως τις φούντες των πεύκων του Αρδηττού και με πλάγιες βολές από βαριά βλήματα θέριζε τα κλαδιά και με τον τρόπο αυτό ετοίμαζε ξυλεία για τις νοικοκυρές. Η πράξη αυτή –δεν μπορώ να μην το εξάρω- φέρνει τη σφραγίδα της κατανόησης των αναγκών μας από τους προχτεσινούς εν όπλοις αδελφούς μας.Μόλις λοιπόν τα λιανοπαίδια και οι νοικοκυρές έβλεπαν την ξυλεία σωριασμένη στις πλαγιές του λόφου, τρέχανε να κάνουνε την προμήθεια για τη σούπα τους. Κείνη την ώρα κάποιο «σπιτφάιρ» έκανε την εμφάνισή του για να εξακριβώσει αν τελεσφόρησε η χριστιανική του πράξη. Και μόλις το εξακρίβωνε έδινε το σύνθημα. Κι ευτύς: Το πυροβολικό, οι όλμοι, τα μυδράλια και το εφεδρικό σμήνος των μαχητικών, πέφτανε απάνω στα παγιδευμένα γυναικόπαιδα.Να, γιατί οι εγγλέζοι βομβάρδιζαν τον Αρδηττό.
«Βέρρυ Φάνυ»!
Τα θωρακισμένα μεγαθήρια που τα τρόμαζαν τα παιδιά μας στον ύπνο τους, τώρα τα κυνηγούν με τα πιστόλια και τις πέτρες. Κι όμως. Κανένας οδηγός ή πυροβολητής δεν αυτοκτόνησε μέσα τους από ντροπή.Μια μέρα ένα «Σέρμαν» (Made in U.S.A.) μπούκωσε το στενό μας δρόμο και θέριζε μερόνυχτα. Ένας πεινασμένος τόλμησε να διασκίσει το δρόμο κι έπεσε λαβωμένος στο ρείθρο. Δυο ώρες βογγούσε καλώντας βοήθεια. Δυο έφηβοι τόλμησαν. Σύρθηκαν σαν φίδια απάνω στο κατάστρωμα του δρόμου και φτάσανε στον πληγωμένο. Μα πώς να τον σήκωναν; Εκεί, ακόμη μια φορά, η εφευρετικότητα της φυλής θαυματούργησε: Το ένα παιδί βγάζει το άσπρο του μαντήλι. Το άλλο βουτάει το χέρι του στο νωπό αίμα του πληγωμένου και ζωγραφίζει έναν παχύ, κόκκινο σταυρό. Έτσι, με το σήμα αυτό που σέβεται κάθε στρατιώτης σ’ όποια φυλή και σ’ όποιο στρατόπεδο κι αν ανήκει, σήκωσαν το λαβωμένο να τον μεταφέρουνε:«Όου, φάκιν. Ιτ ιζ βέρρυ φάνυ!» Πολύ αστείο!!…Στη μέση του δρόμου δυο μέρες τώρα κοίτονται τρία κορμιά και μια κόκκινη σημαιούλα… Και κανείς δεν ξεμυτίζει να τα πάρει. «Βέρρυ Φάνυ!»
Γιατί η Γούβα πέθαινε από δίψα ενώ είχε νερό
Ως τις 14 του Δεκέμβρη είχαν στερέψει πια και τα πηγάδια. Τα παλληκάρια στα οδοφράγματα μπαΐλντιζαν από δίψα.Οι λαβωμένοι ζητούσαν λίγο γλυκό νερό. Πού να βρεθεί; Μια μέρα είπε το χωνί: «Πολίτες! Στο νεκροταφείο έχει νερό της Ούλεν. να πάτε με τάξη στην ουρά για να πάρετε από ένα κανάτι: Σας μίλησε η Λαϊκή Επιτροπή».Έτσι κι έγινε. Τα φλογισμένα στόματα των πολεμιστών δροσίστηκαν. Την άλλη μέρα οι άμαχοι ξανακάνανε ουρά κάτου απ’ τα κυπαρίσσια του νεκροταφείου και περίμεναν. Άδικα. Το κιούγκι ήταν χαλασμένο. Τη νύχτα κάποιος γκεσταπικότατος «πατριώτης» το ξήλωσε.Το απόγευμα ένα συνεργείο του ΕΛΑΣ ξανάφκιαξε το κιούγκι κι εγκατέστησε φρουρά. Αυτό απέλπισε τον πατριώτη που χρησιμοποίησε το «άλλο μονοπάτι». Και να ποιο:Την άλλη μέρα καθώς ο κόσμος συναγμένος γέμιζε με τάξη τα κανάτια του ένα «Άγιον Σπιτφάιρ εν είδει περιστεράς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές» και την επομένη το νερό του νεκροταφείου είχε αγιάσει απ’ το αίμα των αθώων.Την άλλη μέρα δεν πήγε κανείς για νερό. Μα ούτε και το σπιτφάιρ. Την άλλη το ίδιο. Το ίδιο και την Τρίτη. Οι διψασμένοι ξεθάρρεψαν. Ξανατόλμησαν. (Την ίδια μέρα στη γέφυρα του Μετς πιάστηκε από μια γυναίκα ο «πατριώτης» με το σχεδιάγραμμα του Νεκροταφείου κι εκτελέστηκε επί τόπου).Το «Άγιον Πνεύμα» όμως εκδικήθηκε το θάνατό του. Την επομένη ένα κομπολόι από μπόμπες πήρε το αίμα του υιού του πίσω.
ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:
Έστω ότι έχεις πέντε ματσάκια (με απόδοση το καθένα 1,50) τα οποία θες να παίξεις σε πεντάδα, αλλά αισθάνεσαι μια μικρή ανασφάλεια: "κι αν σπάσει κάποιο?"
Σκέφτεσαι λοιπόν να παίξεις σύστημα ζητουμένων, 4 και 5.
Σύνολο στηλών: Μία στήλη για την πεντάδα και 5 στήλες για τις τετράδες, άρα άθροισμα 6 στήλες.
Κι εδώ είναι το σημείο που έρχονται οι αποδόσεις να σου ρημάξουν την καρδιά.
Διότι, υπάρχει βέβαια η καλή εκδοχή, αν τελικά επιβεβαιωθούν και οι 5 προβλέψεις σου, όλα βέβαια θα είναι καλά: Θα εισπράξεις 1,50Χ1,50Χ1,50Χ1,50Χ1,50=7,59 από την πεντάδα και 1,50Χ1,50Χ1,50Χ1,50=5,06 από κάθε τετράδα, επομένως θα εισπράξεις 5,06 επί πέντε τετράδες =25,30 συν 7,59 της πεντάδας =32,89. Θα έχεις παίξει 6 και θα εισπράξεις 32,89. Συντελεστής κέρδους 5,48. Αν όμως σπάσει μια πρόβλεψη και σου κάτσει μόνο μια τετράδα, τότε θα έχεις παίξει 6 και θα εισπράξεις μόλις 5,06. Θα έχεις πιάσει 4 στα 5 και θα είσαι και ελαφρώς χαμένος, δηλαδή: Θα έχεις χάσει το 15,66% των χρημάτων σου, πράγμα που θα σε κάνει να βλέπεις τη ζωή πιο θλιμμένα...
Εδώ έρχεται ο θείος Περίκαλλος για να σου προτείνει κάτι καλύτερο: Να παίξεις 3 και 5 ζητούμενα. Σύνολο στηλών: Μία για την πεντάδα και 10 στήλες για τις τριάδες, άρα άθροισμα 11 στήλες. Σε μια τέτοια περίπτωση, η καλή εκδοχή λέει πως θα εισπράξεις 7,59 από την πεντάδα και 1,50Χ1,50Χ1,50=3,37 από κάθε τριάδα, επομένως θα εισπράξεις 33,7 από τις 10 τριάδες και 7,59 από την πεντάδα =41,29. Θα έχεις παίξει 11 και θα εισπράξεις 41,29. Συντελεστής κέρδους 3,75. Αν πάντως σπάσει μια πρόβλεψη και σου κάτσουν μόνο 4 στα 5, θα πληρωθείς την απόδοση τεσσάρων τριάδων, επομένως θα πληρωθείς 3,37Χ4=13,48. Βλέπουμε λοιπόν ότι θα έχεις πιάσει και πάλι 4 στα 5 αλλά αυτή τη φορά θα είσαι ελαφρώς κερδισμένος: Θα έχεις παίξει 11 και θα εισπράξεις 13,48, επομένως θα έχεις ένα κέρδος 22,5%, πράγμα που όσο να'ναι θα σου δώσει μια κάποια χαρά.
Αν δηλαδή σου κάτσει η πεντάδα θα εισπράξεις μικρότερο συντελεστή κέρδους, αν όμως σου κάτσει η κάλυψη (το ενδεχόμενο να σπάσει ένα ματσάκι) πάλι θα βγάζεις ένα μικρό κέρδος.
Είναι στο χέρι σου και στο μυαλό σου να εξετάσεις τι σε συμφέρει, δηλαδή πόσο σε εκνευρίζει ή δεν σε εκνευρίζει το να έχεις πιάσει 4 στα 5 και παρ' όλα αυτά να είσαι ελαφρώς χαμένος.
Και ας κλείσουμε με ένα -σχετικό με το θέμα μας- τραγούδι απ' τα παλιά:
