Όλα πήγαιναν καλά στη ζωή μου και ήμουν χαρούμενος που σύντομα (υποτίθεται πως) θα ξεκουμπιστεί (είτε εκτός Ελλάδος είτε εντός φυλακής) όλη αυτή η πασοκική συμμορία...
ώσπου ξαφνικά...
ο (μέσων δυνατοτήτων) υπολογιστής μου, άρχισε να μου βγάζει μια παράξενη ένδειξη...
Δεν ξέρω και πολλά από αυτά τα πράγματα, και γι' αυτό δημοσιεύω εδώ αυτή την ένδειξη, για να δω τι θα έπραττε ο μέσος αναγνώστης μου εάν βρισκόταν στη δικιά μου θέση.
Με την Ακαδημαϊκή υποστήριξη του «ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ» στο οποίο προεδρεύει ο Ακαδημαϊκός κ. Ευάγγελος Μουτσόπουλος, ο Παύλος Πισσάνος, προτάθηκε ως υποψήφιος για το βραβείο ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2011 με το τελευταίο του βιβλίο «ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ ΖΩΗ».
Υποψιάζομαι βέβαια πως τελικά κάτι στράβωσε και η -φευ- Ελλάδα έχασε ένα ακόμα νόμπελ λογοτεχνίας...
Τώρα βέβαια, αναγνώστη μου, θα μου πεις:
"ποιός στην ευχή είναι ο Παύλος Πιδσάνος"?
Ο Παύλος Πισσάνος είναι πολιτευτής του Λάος και παλιός γνώριμος του παρόντος μπλογκ. Είχε αποτελέσει πηγή έμπνευσης για ένα από τα σημαντικότερα κειμενάκια μου (κλικ εδώ).
Αχ, ίσως τον γκαντέμιασα και έχασε το νόμπελ λογοτεχνίας...
Οπότε, πρέπει κάτι να κάνω για να επανορθώσω!
Ευκαιρίας δοθείσης, λοιπόν, ας επανορθώσω παραθέτοντας εδώ ένα εξαιρετικής γλαφυρότητας και υψηλής λογοτεχνικής αξίας κείμενο του υποψήφιου νομπελίστα.
Το κείμενο, δημοσιευμένο το Νοέμβρη του 2008, θέτει το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων και με λογοτεχνική ευαισθησία ορθοτομεί ένα από τα βασικότερα προβλήματα της εποχής μας!
Καλή ανάγνωση και καλή απόλαυση!
Έχετε κυκλοφορήσει νύχτα, μετά τις 10 το βράδυ στο κέντρο της πόλεως των Αθηνών; Έχετε ερευνήσει σε βάθος ποιά είναι η εικόνα της σημερινής πρωτεύουσας – και όχι μόνον – από τους «ζωγράφους» της ντροπής; Έχετε νοιώσει τη βαθειά λαβωματιά των σκοτεινών δυνάμεων του παρακράτους, στην καρδιά της άλλοτε πανέμορφης Αθήνας μας; Παρατηρήσατε με προσοχή και κρατήσατε σημειώσεις της αισχρής συνοχής που έχουν οι τάχα «επαναστάτες» νεαροί, που με αθλιογραφίες “graffiti” έχουν μετατρέψει την πόλη της Αθήνας σε καλύβα του Καραγκιόζη; Έχετε καταλάβει από την ομοιογένεια και τον ομοιότυπο των χαρακτήρων, των σχημάτων και των μηνυμάτων, ότι όλη αυτή την ιστορία του αίσχους την κάνουν, το πολύ πολύ είκοσι παλιοτόμαρα;
Έχετε καταλάβει ότι μια συμμορία είκοσι αλητών, μουτζουρώνει τον κόπο και τον μόχθο χιλιάδων επαγγελματιών καταστηματαρχών, που ξαφνικά, ένα πρωί πηγαίνουν, οι δύστυχοι, των δύστυχων αυτών καιρών, να ανοίξουν το κατάστημά τους και βλέπουν τα ρολλά τους, τουςτοίχους και τις πόρτες τους ζωγραφισμένα με μορφές διαβόλων και τριβόλων; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι το ιερόν άστυ, αλλά και οι πέριξ περιοχές της ευρύτερης Αθήνας κατέχονται από 20 αλητοκράτες, αλάνια της ζωής, κατευθυνόμενα από πολιτικούς παράγοντες, που βγάζουν λόγους μεγαλόστομους στη Βουλή, ενώ στο βαθύ λαρύγγι του κόμματός τους είναι σφηνωμένο το σύνθημα: «Διαλύστε το Κράτος!», «Ζήτω η Αναρχία!». Και ερωτώ: Εσείς κύριε Πρωθυπουργέ και σεις, κύριοι υπουργοί και σεις κύριοι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, δεν αισθάνεσθε την «ξεφτίλα», το «Αίσχος», την «Ντροπή» και την «Αθλιότητα» που σας προσάπτει η ελληνική κοινωνία, που με την ανοχή σας, η καλύβα του Καραγκιόζη αποτελεί τον χώρο που ζείτε και κινείσθε; Δεν σας βρωμάει η μπόχα της Αναρχίας; Δεν σας τρομάζουν οι λάσπες που σας ρίχνουν κατάμουτρα είκοσι τομάρια της παραπολιτικής εξουσίας, που πηγαινοέρχονται ανενόχλητα και μετατρέπουν δρόμους, καταστήματα, βάσεις αγαλμάτων, εκκλησίες, γέφυρες, κλασικά κτήρια κι ό,τι άλλο βρουν μπροστά τους, σε γκαλλερί πινάκων διαμονοπλήκτων μουτζουροποιών;
Που είναι, κύριοι της Βουλής, οι Νόμοι του Κράτους;. Δεν υπάρχει έστω και ένας ταπεινός πιστός της Ηθικής, να υψώσει τη φωνή, να βγάλει τους Νόμους από το χρονοντούλαπο, να μιλήσει για το δικαίωμα του πολίτη, να μπορεί να απολαμβάνει με γαλήνη και ηρεμία τον περίπατό του, χωρίς να τρομάζει από τις μουτζούρες και τα συνθήματα της σκοτεινής «ενδοσυνεννόησης» που του επέβαλε το παρακράτος σε κάθε βήμα του; Graffiti! … Τραγικό μήνυμα των δύσκολων καιρών που διέρχεται η ελληνική κοινωνία. Όλα μα όλα είναι μουτζουρωμένα. Όλα μα όλα φέρουν την υπογραφή της επιβολής των αθλίων εναντίον των νοικοκυραίων. Όλα μα όλα σκεπάστηκαν από την αχλή μιας προδομένης κοινωνίας, από τους εισερχόμενους και εξερχόμενους της Βουλής, που τα τελευταία 30 χρόνια δεν κάνει καμία άλλη δουλειά από το ν’ ασχολείται με τουςυβριστές και τους υβριζόμενους, τους ανήθικους του ενός κόμματος εναντίον των ανήθικων του ετέρου κόμματος, τους κλέπτες της μιας πλευράς εναντίον των κλεπτών της άλλης πλευράς. Και θέτω το θλιβερό ερώτημα: Πού οδεύει αυτή η χώρα; Ποια μοίρα της επιφυλάσσει το σκοτεινό πεπρωμένο της;
Γιατί άραγε, Πανάγαθε Θεέ, εμείς οι πολίτες αυτών των καιρών, να συζούμε με τόσους πολλούς ημέτερους εχθρούς; Γιατί να μην υιοθετούμε το μίσος που πρέπει να τρέφουμε εναντίον τους και αντί να τους στήνουμε στο απόσπασμα, τρέχουμε στις κάλπες και τους ψηφίζουμε; Γιατί Θεέ μου δε φωτίζεις το μυαλό της συμμορίας των graffiti, να πάρουν αερογράφους και μπογιές να μουτζουρώσουν, μέσα κι έξω τη Βουλή, για να καταλάβουν επιτέλους, όλοι αυτοί που είναι μέσα ότι ήρθε η ώρα να ενεργοποιήσουν το Νόμο, ν’ αρπάξουν τους μουτζουροποιούς της Βουλής,να τους χώσουν βαθειά για βαθειά στο μπουντρούμι, για να μπορέσει επιτέλους, η μάνα μας η Ελλάδα να σταματήσει να κλαίει με λυγμούς για το κατάντημα αυτών που την εκπροσωπούν;
Δεν είναι λάθος, βέβαια, να πει κάποιος ότι η Μέρκελ είναι μεγάλη κουφάλα και γι' αυτό θέλει να μειωθεί ο βασικός μισθός.
Ούτε είναι λάθος να πει κάποιος ότι για όλα φταίει το ΔΝΤ που θέλει να μειωθεί ο βασικός μισθός.
Σωστά είναι αυτά, ολόσωστα.
Όμως όσοι μένουν σ' αυτά, ασχολούνται μόνο με το επιμέρους.
Χάνουν το ταξικό μέρος του πράγματος.
Ενώ, αντίθετα, φρονώ ότι οι (πιθανότατα) νεαροί που εξέφρασαν γραπτώς την παρακάτω άποψη, τείνουν προς μια σφαιρικότερη αντίληψη της καταστάσεως, βλέποντες ότι πίσω και πέρα από την κάθε Μέρκελ και το κάθε ΔΝΤ (στους οποίους οι περισσότεροι εξ ημών δεν έτυχε να πουν ούτε καλημέρα), κρύβονται καρπωνόμενοι τις συνέπειες άνθρωποι πολύ γνωστότεροί μας, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ενδεχομένως...
Κοίτα να δεις αναγνώστη μου, να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή:
Εσύ, είσαι πολιτικό αντικείμενο.
Δεν δημιουργείς πολιτική. Υφίστασαι τις αποφάσεις όσων δημιουργούν πολιτική.
Με αυτή την έννοια, είσαι πολιτικό αντικείμενο.
Αντίθετα, αυτοί που δημιουργούν πολιτική, είναι πολιτικά υποκείμενα.
Πρόκειται για ορολογία βγαλμένη από το συντακτικό.
Ένας βασικός κανόνας του συντακτικού, λέει:
"Η λέξη που φανερώνει το πού πηγαίνει η ενέργεια του υποκειμένου, λέγεται αντικείμενο".
Αντίθετα, "το πρόσωπο που ενεργεί, λέγεται υποκείμενο".
(κλικ εδώ για περισσότερα -είναι βασικές γνώσεις)
Για παράδειγμα:
"Ποιός δουλεύει"?
Μα, το υποκείμενο, ασφαλώς.
"Ποιόν δουλεύει το υποκείμενο"?
Μα, ασφαλώς το υποκείμενο δουλεύει το αντικείμενο.
Επομένως, εσύ είσαι το αντικείμενο, καλέ μου αναγνώστη, κι αυτοί που σε δουλεύουν είναι τα υποκείμενα.
Στο παρακάτω βίντεο (που μόλις καταφέραμε να εξεσφαλίσουμε όλοι εμείς εδώ της πολυμελούς συντακτικής ομάδας του μπλογκ prkls), ένα από τα πιο πολυσυζητημένα πολιτικά υποκείμενα των τελευταίων ημερών σε ονομάζει παρανοϊκό και ναρκομανή (στο 42 δευτερόλεπτο του βίντεο).
Όμως δεν είναι εκεί το θέμα!
Η σημαντικότητα του βίντεο, είναι πως ανατρέπει εκ νέου το πολιτικό σκηνικό, εφόσον καθιστά σαφές ότι οι 2 που έφυγαν από το Λάος και πήγαν στη ΝΔ, προφανώς άλλαξαν γνώμη!
Παλιό αλλά χρήσιμο ιδίως στις μέρες μας, ευφραίνει το νου και την καρδιά και σέρνει σε χορό προφυλάσσοντας από αναποδιές και τρικλοποδιές.
Λάσπη ο σκοπός σου
το χνάρι που άφησα για σένα χαφιέ
Πίσω μου πάντοτε θα 'ναι ο προορισμός σου
αλλά δικιά μου η αγάπη που σου λέει:
"Ποτέ!"
Θα ψάχνεις να με βρεις στα bar
μ' αλκοόλ της προδοσίας
Μα 'γω κρυμμένος σε κορμιά
και φίλων όνειρα γλυκά
Θα σε τυφλώνω μ' ένα φλας ακολασίας
Γιατί δικιά μου η ακριβή ηδονή
δικοί μου οι ψυχοχειρουργοί
με την αρρώστια μου υγιή
να σε κρατάω στο κορμί
να ψάχνεις μες στον πάτο κάθε ακαθαρσίας
νομίζοντας πως θα με βρεις
μεσ' στα σκατά,
σκατό της εξουσίας.
Ομορφάντρα μου!
Μη στενοχωριέσαι και μην παραιτείσαι.
Ούτως ή άλλως θα σου βάλουμε και σως να γλιστράει.
Οπότε, μην πτοείσαι και μην επιμείνεις στην παραίτησή σου.
Ε, όχι και να παραιτηθείς για ένα τοσοδά ζητηματάκι...
Όχι.
Η παραίτηση, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι λύση για έναν πολιτικό άνδρα του διαμετρήματός σου.
Όχι.
Η ενδεδειγμένη λύση για σένα, είναι παραδοσιακά ιαπωνική:
Λέγεται Sepuku -και αν δε με πιστεύεις, δες εδώ και τον Πολύκαρπο που συμφωνεί μαζί μου πως αυτή είναι η ενδεδειγμένη λύση για έναν υπουργό της δικής σου αξίας.
Να, γύρισα σπίτι κι είπα να διαβάσω κανένα ευλόγιον κι έπεσα πάνω σ' αυτό εδώ το πολύ ενδιαφέρον θεματάκιον του Μεγάλου Ενιαυτού, το οποίο καθώς το ανεγίγνωσκα άρχισα να σιγοσφυρίζω το ασματάκι του Πορτοκάλογλου "Ο τρελλλλός θεός" (με τέσσερα λάμδα θαρρώ πως θα έπρεπε να γράφεται), οπότε λέω "ρε συ, δε δημοσιεύω τόσο το λινκ όσο και το ασματίδιον, να έχω ένα ποστ περισσότερο;" και ως αποτέλεσμα της παραπάνω περιγραφείσης διαδικασίας, προέκυψε αυτό εδώ το ποστ, που υπό άλλες συνθήκες ενδεχόμενης άγριας τσαντίλας θα είχε τίτλο "όξω ρε λαμόγια ιησουίτες που θα μας το παίξετε και ολίγον γιουβέτσι για να μας στερήσετε τη χαρά, βρε ούρτ!".
Εν τω μεταξύ, με αφορμή τις φήμες ότι οι χιονοπτώσεις θα συνεχιστούν για κάμποσες μέρες, καλό θα ήταν να μας προβληματίσει το ενδεχόμενο μήπως ΔΕΝ πρόκειται για χιόνι αλλά για φελιζόλ.
Υπό την έννοια πως μιας και υπογράφτηκε το πωλητήριο για την Ελλάδα, σιγά-σιγά μας πακετάρουν.
«Αν διαβάσουν οι πολίτες το Μνημόνιο θα ενθουσιαστούν».
Η μεγαλειώδης αυτή δήλωση του Αδώνιδος (κλικ εδώ), θεωρώ πως είναι εξίσου ανάξια σχολιασμού με τις υπόλοιπες δηλώσεις του ανδρός.
Όμως, που να πάρει ο διάολος, ο συγκεκριμένος ανήρ υποτίθεται πως είναι ο ιθύνων νους πίσω από την "Ελληνική Αγωγή" και ως εκ τούτου θα όφειλε να γνωρίζει πως το ρήμα "ενθουσιάζομαι" προκύπτει από το επίθετο "ένθους - ένθεος", που είναι "ο διακατεχόμενος από το θείον".
Οπότε τι στον πούτσο? Θα διαβάσουν οι πολίτες το μνημόνιο και θα αρχίσουν να διακατέχονται από το θείον? Τέτοια ελληνικά μαθαίνουν εκεί πέρα στην Ελληνική Αγωγή?
Τις τελευταίες μέρες κάτι μελετάω στην Οδύσσεια και δεν ξέρω πως μου έχει καρφωθεί και μονολογώ "γιατί ρε μπαγάσα να μην έχω εκείνη τη μνημειώδη έκδοση της Οδύσσειας του Ομήρου".
Μιλάω για εκείνη την όντως σημαντική έκδοση με την οποία ουσιαστικά συστήθηκαν στο ευρύ κοινό ως σοβαρός εκδοτικός οίκος οι εκδόσεις Γεωργιάδη.
Βέβαια δεν επρόκειτο για έκδοση μόνο των εκδόσεων Γεωργιάδη, όχι, αποτελούσε συνέκδοση: Εκδ. Γεωργιάδη κι ενός άλλου -κάτι με θέατρο, δε θυμάμαι, βαριέμαι να ψάξω στο γκούγκλη.
Αλλά με αυτή τη σκέψη μου προέκυψε μια άλλη, παράλληλη:
Ρε συ, ποιός ήντονε εκείνος εκεί που σύστησε τον Άδωνι στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό?
Ποιός, ποιός, ποιός μωρό μου ποιός, που λέει και το τραγούδι.
Ελπίζω να είμαστε τυχεροί ώστε ο εν λόγω -που πρωτοπαρουσίασε τον Άδωνι- να μην κάνει αυτό τον καιρό τηλεοπτικές εκπομπές, γιατί ποιός ξέρει τι νέα μπουμπούκια θα λανσάρει...
Είναι πια καιρός, δεν είναι? Σαφώς και είναι πια καιρός!
Και, βέβαια, δεν υφίσταται η επιλογή "κάνει κρύο και γι' αυτό δεν βγαίνω στο δρόμο". Με τη φωτιά που άναψαν, η ατμόσφαιρα έχει ζεσταθεί δεόντως.
Και βέβαια, δεν υφίσταται η επιλογή "έχουν απεργία τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς". Ίσα-ίσα, η απεργία τους αποτελεί μια θαυμάσια ευκαιρία για επίδειξη αλληλεγγύης, μη σου πω ότι αποτελεί και ευκαιρία τοπικών-περιφερειακών δράσεων και πορειών προς το κέντρο.
Και βέβαια δεν υπάρχει η επιλογή "άσε τους νεότερους να βγάλουν το φίδι απ' την τρύπα". Για εμάς τους ελληνοτέτοιους, είναι γνωστό πως "Έλληνες αεί παίδες εσμεν".
Βεβαίως, με την παρακάτω μουσική υπόκρουση, η οποία σκαλίζει μνήμες άξιες αντιστροφής των ρόλων άμα τη συμπληρώσει 76ετίας. (Σκόπιμη και συνειδητή εκ μέρους μου η επιλογή του λινκ).
Μάγκες, καλά κάνετε και κάθεστε αραχτοί και απαθείς.
Καλά ξηγιέστε.
Στο φινάλε σας κλέβουν τη ζωή, οπότε σιγά τα ωά. Δε σκοτώθηκε δα και κανένας...
Οπότε καλά ξηγιέστε.
Όμως σας έχω καλά νεα!
Μάγκες, η είδηση είναι έγκυρη:
Το πολιτικό σκηνικό της χώρας θα αλλάξει άρδην στις 19 Ιουλίου.
Αυτό καταλαβαίνω όταν διαβάζω την είδηση του newsbeast:
Αυτοαποκαλείται «Ζουρούμπαμπελ» και δηλώνει … «προφήτης». Άφησε πίσω του τις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στη Φαιά Πέτρα του δήμου Σιντικής Σερρών, για να στήσει το ιδιόρρυθμο κοινόβιο του, περιμένοντας την Δευτέρα Παρουσία στις 19 Ιουλίου 2012.
Μέχρι τότε, καλλιεργεί ζαρζαβατικά, φροντίζει κότες και γαλοπούλες και στον ελεύθερο χρόνο του ανεβάζει» βίντεο με... «κηρύγματα» του στο YouTube.
Όπως ο ίδιος δήλωσε, ο Θεός του υπέδειξε να καταφύγει στο μικρό χωριό, προκειμένου να … σωθεί από τον επικείμενο Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που όπως υποστηρίζει, θα ξεσπάσει τον Ιούλιο και θα είναι καταστροφικός για ολόκληρο τον πλανήτη.
Έτσι είναι μάγκα μου. Άμα έχεις ταλέντο κι άμα έχεις φωνή, αργά ή γρήγορα βρίσκεις το δρόμο σου, υπό την απαραίτητη προϋπόθεση ότι θα συνεχίσεις να καλλιεργείς τη φωνή σου και το ταλέντο σου. Και τότε, η ανταμοιβή της δόξας έρχεται από μόνη της και οι θαυμαστές σου ξεφυτρώνουν παντού, σαν τα ραδίκια ας πούμε.
Δεν ξέρω πως ονομάζεται η εικονιζόμενη καλλίφωνη αοιδός, αλλά από τούδε και εις το εξής (και εις το διηνεκές μπορώ να σου πω) δηλώνω θαυμαστής του ταλέντου της. Πείστηκα για την ομορφιά της φωνής της δίχως καν να την έχω ακούσει.
Σχετικά με το τι είναι μια τεκτονική πλάκα, κλικ εδώ -διότι αν αρκεστείς σε μια μονοδιάστατη εξέταση των τεκτονικών πλακών -όπως κάνοντας κλικ εδώ, ας πούμε- θα είσαι επιστημονικώς επαρκής, βέβαια, αλλά θα χάσεις τις καλύτερες πλεροφορίες.
Το λέω αυτό, προκειμένου να υπογραμμίσω ότι η μετατόπιση των τεκτονικών πλακών φέρνει όλο και πιο κοντά δύο χώρες με πανάρχαια ιστορία: Την Ελλάδα και την Αίγυπτο.
Υπό αυτή την έννοια, έχει απόλυτο δίκιο ο μεγαλοφυής Dr Seeng που ύψωσε εις την αιωνιότητα τον παρακάτω ελληνο-αιγυπτιακό διάλογο:
Καθόμουνα λοιπόν πριν λίγο και κατασκεύαζα κάτι εμπνευσμένα κοσμήματα από χαλκό, και ξαφνικά (βρε ουστ από δω) ήχησαν στ' αυτιά μου τα λόγια του απόστολου Παύλου από την Α' προς Κορινθίους:
Πρόσεξε τώρα:
Από μια ματιά που είχα ρίξει παλιότερα στο διαδίκτυο, υπάρχει η εξήγηση πως ο Παύλος έχωσε μέσα στη φράση αυτή το χαλκό από την εξής αφορμή:
Για το "κύμβαλο αλαλάζον", η εξήγηση που επικρατεί πάει αλλού: Η φράση λέγεται μεταφορικά για ανθρώπους που απηχούν ξένες γνώμες άκριτα και γενικότερα για ανθρώπους φλύαρους που τα λόγια τους είναι θορυβώδη αλλά χωρίς ουσία.
Έτσι λέει εδώ, και γενικά αυτή η άποψη επαναλαμβάνεται παντού.
Εγώ όμως λέω -μέρες που έρχονται κάθε τέτοια εποχή για μερικούς εξ ημών- να θυμηθούμε πως
Ο του χαλκού ήχος οικείος τοις κατοιχομένοις. Φησίν Απολλόδωρος Αθήνησι τον Ιεροφάντην της Κόρης επικαλουμένης επικρούειν το λεγόμενον ηχείον. Και παρά Λάκωσι, βασιλέως αποθανόντος ειώθασι κρούειν λέβητα.
(Ελπίζω να γνωρίζεις πως οι "κατοιχόμενοι" είναι οι πεθαμένοι. Οι μακαρίτες).
Αντίθετα, για τα κύμβαλα, μια μάλλον αντικειμενική άποψη λέει πως
"ήταν ασιατικής προέλευσης και στην αρχή χρησιμοποιούνταν στις οργιαστικές λατρείες της Κυβέλης και αργότερα του Διόνυσου (Βάκχου). Τα κύμβαλα δεν είχαν για τους Έλληνες καμιά πραγματική μουσική αξία.
(Πηγή, η Musipedia)
Παίζει λοιπόν και το ενδεχόμενο ο μάστορης ο Παύλος απλώς (ή όχι και τόσο απλώς) να φέρνει στα χριστιανά της εποχής του -ως παράδειγμα- κάποιες λατρευτικές συνήθειες εκείνων εκεί των παλιο-εθνικών (ξέρεις, εκείνους τους περίεργους με τις χλαμύδες) και να τους λέει κάτι σε στυλ
"κοιτάχτε, μη τυχόν αρχίσετε να φέρεστε σαν τον Ιεροφάντη ή σαν τους άλλους τους Βακχευτές και τέτοια, θα μου χαλάσετε το κοπάδι".
Κι εκείνοι τον άκουσαν και πρόκοψαν, και το χαϊρι τους το βλέπουμε ακόμα γύρω μας.
Ας κλείσουμε με κάτι χαρούμενο:
Αργύρης Μπακιρτζής και κάμποσα χάλκινα.
Ωραία ήταν, λοιπόν.
Και ήσυχα.
Και λογικό είναι να ήταν ωραία και ήσυχα.
Είπαμε, όταν δεν υπάρχουν συγκεντρωθέντες Αγανακτισμένοι που να πρέπει να αποθαρρυνθεί η κάθοδός τους στα πεζοδρόμια και τις πλατείες, τα πράγματα είναι πάντοτε ωραία και ήσυχα.
Μια χαρούμενη ησυχία με παλμό.
Όχι σαν τους άλλους που διοργανώνουν σούπες και εκτονώσεις.
Μια χαρά ήταν και νιώθω χαρούμενος που ήταν μια χαρά και έπεσα μέσα στις προβλέψεις μου και δεν πήγα κι έκατσα και σιγοσφύριζα αυτό εδώ:
«Θεέ μου! Πως δεν καταλαβαίνουν ότι τα θαύματα της τέχνης είναι αδύνατα χωρίς τις μεγάλες περιουσίες και μια εξασφαλισμένη τάξη πραγμάτων;»
Με προμετωπίδα και αφορμή την παραπάνω μνημειώδη ερώτηση του Μπαλζάκ, αναπτύσσεται μια ενδιαφέρουσα διαδρομή σκέψεων, σε ένα από τα ποστ του anarchypress.
Και όπως καταλαβαίνεις, ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι...
Ακούω και κάνα τραγουδάκι για χαλάρωση, σαν τον μεγιστοτεράστο Moon Martin που ξεπήδησε ως μνήμη, ένας θεός (εξ όλων) ξέρει από που...
Τους τελευταίους μήνες, όποτε περνάω έξω από το συγκεκριμένο κατεβασμένο ρολό στα Β.Π., πάντοτε θαυμάζω την ευρηματικότητα της εικονιζόμενης προτροπής (ελάχιστες προτροπές μπορούν να είναι τόσο γεμάτες με πολυδιάστατο περιεχόμενο).
Αλλά, βεβαίως, παράλληλα, λαϊκότροπος ων, πάντοτε αρχίζω να σιγοτραγουδάω το γνωστό παλαιότερο σουξεδάκι του Νότη, το οποίο -επίσης και εξίσου- θεωρώ πολυδιάστατο και πολυεπίπεδο: Διότι ναι, καλέ μου αναγνώστη, ένα λαϊκό σουξεδάκι άνετα μπορεί να αποτελεί την απάντηση στην ερώτηση "τι στον πούτσο περιμένουν οι νεοέλληνες, σε τι στον πούτσο ελπίζουν και δεν εξεγείρονται"?
Ούτω πως λέγει η μαντινάς, αλλά τα παιδιά στο Παγκράτι είναι εκλεκτικά -απολύτως καλά κάνουν που δείχνουν μια προτίμηση προς την κυρά μας τη Σελήνη, ε?
Το είδα περνώντας και λέω δε μπορεί, θα το αποθανατίσω και θα το προβάλλω ως μια ορθή λακωνικά διατυπωμένη άποψη.
Ωραία. Ας βάλουμε και λίγους Pink Floyd ταιριαστούς με το θέμα, ε?
"Οι φοβούμενοι τις αλλαγές και μη φοβούμενοι τον θεό".
Φράση κάποιου αρχαίου εβραίου προφήτη ή φράση κάποιου εβραϊκού ψαλμού (ούτε που θυμάμαι) που έχει καλοήθως στοιχειώσει τη ζωή μου μετεφηβόθεν.
Διότι δεν είχε άδικο ο προφήτης (ή ίσως ο ψαλμωδός) μάγκα μου: Οι αλλαγές είναι το αλάτι του όλου πράγματος. Από μοϊκανός χρηματοοικονομικός μελετητής κι από λάγνος ροκαμπίλης ταμπής σε μνημόσυνα.
Όλα είναι στο παιχνίδι, διότι ως γνωστόν
Άμα έχεις πείρα
(μη σου πω και Πύρρα)
σαν το Δευκαλίωνα
παίρνεις κι απ' το Χάρο δίδακτρα
Κι έχω ξετελειώσει
μ' ολονών τα κάρματα
δε θα με χώσεις στη θολούρα σου ντουνιά.
Αδελφέ μου, αδελφή μου!
Η ημέρα της κρίσεως έφθασε!
Τα πράγματα είναι σοβαρότερα απ' όσο νομίζουμε!
Αδελφέ μου, είσαι έτοιμος διά να βρεθείς μπροστά εις τον τελικό κριτή? Εσύ αδελφή μου είσαι έτοιμη?
Υπάρχει λοιπόν ένα ποίημα του οποίου η ύπαρξις μόλις σήμερα υπέπεσε στην αντίληψή μου.
Μάλιστα, από μια πρόχειρη ματιά που έριξα στο ελληνόγραφο διαδίκτυο, σχημάτισα την εντύπωση ότι το εν λόγω ποίημα (σχεδόν κυριολεκτικά) έχει πλημμυρίσει το ελληνόγραφο διαδίκτυο, σχεδόν μόνο στο δικό μου μπλογκ δεν υπάρχει δημοσιευμένο.
(Πράγμα περίεργον, βέβαια).
Το ποίημα έχει τίτλο "Μυρωμένοι στίχοι" και υποτίθεται πως γράφτηκε από τον Γεώργιο Σουρή.
Τώρα βέβαια εγώ που έριξα μια πρόχειρη βουτιά στα Άπαντα του Σουρή, κάθε άλλο παρά κατάφερα να το εντοπίσω σε έντυπη μορφή.
Πέρα από το ενδεχόμενο να μην έψαξα προσεκτικά, υπάρχει και η εξήγηση ότι συνέβη το εξής:
Οι "Μυρωμένοι Στίχοι" δεν δημοσιεύτηκαν το καιρό του Σουρή, γιά ενόητους λόγους του λεξιλογίου τους. Κυκλοφορούσαν μόνο χειρόγραφα, αντεγραμμένα το ένα από το άλλο. Αργότερα άρχισαν δειλά να εμφανίζονται δημοσιεύματα εδώ κι'εκεί. Αυτο δεν θα πεί πως το ποίημα δεν έχει τη θέση του ανάμεσα στα άλλα αριστουργήματα του Γ. Σουρή.
Δεν ξέρω βρε αναγνώστη μου αν μου φαίνεται πειστική η εξήγηση.
Ωστόσο, το ποίημα, όντας ιδιαίτερα εύχαρες και παιχνιδιάρικο και κατά κυριολεξία ταιριαστό με το πνεύμα της εποχής μας, δεν θα μπορούσε παρά να αναδημοσιευθεί και εδώ!
Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά κι ο κόσμος όλος.
Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.
Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.
Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
απ' τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.
Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
μα απ' τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν' αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.
Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
κι απ' το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!
Όλα ήταν ήσυχα στους δρόμους του Υμηττού. Μόνο ένα φαινόμενο με ανησύχησε: Διάφοροι κυριλέδες που βάδιζαν στην περιοχή, την είχαν δει περίεργα και ενδεδυμένοι στολή αστροναυτών έμοιαζαν εξ ολοκλήρου αταίριαστοι με τη συνηθισμένη ζωή που κυλούσε συνηθισμένα στα στενά του Υμηττού.
Μονολόγησα: Μα καλά, πως την έχουνε δει και ντυθήκανε αστροναύτες?
Η απάντηση ήταν γραμμένη στου Πέτρου και στου Παύλου και με έκανε να θεωρήσω απολύτως φυσιολογική την προαναφερθείσα διαστημική ενδυματολογική στροφή τινών κατοίκων της περιοχής: Απλώς έκαναν πρόβες, ως φαίνεται.
Εντάξει, ναι μεν με τσαντίζουν τα κάλαντα και το ιδεολογικο-θρησκευτικο-πολιτιστικό τους φορτίο, αλλά οκέϋ, ας μην είμαστε και δογματικοί...
Ας πούμε, τι κακό έχουν τα κάλαντα του Αστέρα Εξαρχείων?
Το ότι εδώ και αιώνες ζούμε στην εποχή των μπάζων, είναι πασίδηλον.
Και για να μην το αμφισβητήσει κανένας, έρχονται τα γεγονότα να το επιβεβαιώσουν:
Λίγο πριν την συνταξιοδότηση του διακεκριμένου επιστήμονα κ. Θεόδωρου Σπυρόπουλου, επίτιμου εφόρου αρχαιοτήτων και διευθυντή των ανασκαφών στην Πελλάνα, είχε γίνει, από τον ίδιο, μια σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη στο χωριό Πελλάνα Λακωνίας το Μάιο του 2002. Ο κ Σπυρόπουλος είχε αρχίσει τις ανασκαφές σ’ έναν αρκετά καλοδιατηρημένο Βασιλικό Τάφο δίπλα από τους άλλους που είχε βρει πριν από 22 χρόνια στη θέση «Πελεκυτή» στην ανατολική πλευρά του Μυκηναϊκού νεκροταφείου. Όταν όμως έφθασε στην είσοδο του τάφου, διαπίστωσε έκπληκτος πως αριστερά και δεξιά των τειχών του μεγάλου διαδρόμου υπήρχαν άλλοι δυο τεράστιοι τάφοι, οι οποίοι ήταν προφανώς ασύλητοι διότι καλύπτονταν από τις πλάκες που τους είχαν κτίσει.
Από δω και μπρος το μυστήριο περιπλέκεται. Για αδιευκρίνιστους λόγους και χωρίς να ενημερωθεί ο κ. Σπυρόπουλος, ο υπεύθυνος ανασκαφέας, διαπράχθηκε ένα πρωτοφανές έγκλημα που όμοιό του δεν έχει καταγραφεί πουθενά στα χρονικά της αρχαιολογίας. Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (Κ.Α.Σ.) σε συνεργασία με την Ε΄ Εφορία Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων Σπάρτης (Ε΄ ΕΚΠΑ) μπάζωσαν με 200 τόνους ακατέργαστο νταμαρίσιο χαλίκι (αντί για ποταμίσια άμμο όπως προβλεπόταν) τον μεγαλειώδη αυτόν Τάφο. Η καταστροφή του είναι προφανής. Οι άγρυπνοι φρουροί κάτοικοι της Πελλάνας φύλαγαν το μνημείο των προγόνων τους με νύχια και με δόντια μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των τυμβωρύχων που καραδοκούσαν. Όταν τα μέτρα επιφυλακής χαλάρωσαν άδραξαν αμέσως την ευκαιρία για να επισπεύσουν το απαράδεκτο και ανεξήγητο μέχρι σήμερα, έργο τους.
Οι τότε υπεύθυνοι την ταφής για να τελειώνουν μια ώρα νωρίτερα από την «εργασία» τους, πριν τους αντιληφθεί το εξοργισμένο στη συνέχεια πλήθος, προφανώς κατά παράβαση οδηγιών της Διεύθυνσης Αναστηλώσεως Αρχαίων Μνημείων δεν δίστασαν ακόμη και ν’ ανεβάσουν τα βαριά σκαπτικά οχήματά τους (μπουλντόζες και φορτηγά) πάνω στο ήδη γεμάτο με ρηγματώσεις τάφο. Αυτό θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα, την κατάρρευση της οροφής του θολωτού θαλάμου του Βασιλικού Τάφου από το υπερβολικό βάρος και την πρόκληση ανεπανόρθωτων ζημιών στο επιβλητικό αυτό μνημείο. Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Το πλήρες κείμενο του notospress υπάρχει εδώ, ένα σχετικό δημοσίευμα του dimdom υπάρχει εδώ, και, βέβαια, η εποχή της κυριαρχίας των μπάζων υπάρχει παντού τριγύρω μας, παίρνοντας τη σκέψη μας από το χέρι και οδηγώντας μας από το επιμέρους στο συνολικό -εκτός κι αν βαριόμαστε.
Του συστήματος η συστολή και η διαστολή συχνά μας έχει εγκαταλείψει σ' ένα σταθμό με μια βαλίτσα που όμως μέσα της υπάρχει η κόκκινη καρφίτσα που σύντομα θα σπάσει του σύμπαντος την πλαστική στολή.
Προσωπικά νιώθω ειλικρινής:
Εδώ και καιρό είχα ξεκαθαρίσει τη μελλοντική (δηλαδή τρόπόν τινα τη σημερινή) πολιτική μου στάση.
Όμως, ξαφνικά, σήμερα, βλέποντας κάποια δημοσίευση του κυρίου Estarian, ένιωσα τις ελπίδες μου να αναπτερώνονται!!!
Ναι, αδελφοί: Υπάρχει ακόμα ελπίς!!!
Ναι, αδελφοί!!!
Τελικώς υπάρχει όριο στην πολιτική στάση των νεοελλήνων, υπάρχει όριο στην επιλογή εκλογικής προτίμησης των νεοελλήνων:
Πάνω από 42 λάθος επιλογές α-πο-κλεί-ε-ται να κάνουν!!!
Εντάξει, το παραπάνω βιντεάκι ερασιτεχνικό είναι.
Αλλά αξίζει να το δει κάποιος (και να το ξαναδεί... και να το ξαναδεί... και να το δει ξανά και ξανά...) ώστε η όψη που η συγκεκριμένη οπτική γωνία των πραγμάτων (res) προσδίδει στο σύμπαν που μας περιβάλλει, να εντυπωθεί στη μνήμη του θεατή, ευγενίζοντας την ψυχή του, άγοντάς την προς νέες ατραπούς όπου μόνο η τέχνη κυριαρχεί: Η τέχνη των ήχων και της εικόνας.
Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να είναι ένας βασικός σκοπός του σινεμά?
Στο θέμα είχαμε ξανακάνει αναφορά ήδη από την εποχή που δεν φαινόντουσαν στον ορίζοντα τέτοια τρελλλά μέτρα λιτότητας. Δεν έχει να κάνει με τα τρέχοντα λοιπόν, το αίτημα της προσευχής είναι διαχρονικό. Και βέβαια είναι άξια λόγου η επικαιροποίηση της προσευχής από τον Χρήστο Οικονομίδη.
