Ό μη γένοιτο, φτου-φτου-φτου, όξω από δω!

(...) τῶν δ' ἄλλων αὐτοῦ νόμων ἴδιος μὲν μάλιστα καὶ παράδοξος ὁ κελεύων ἄτιμον εἶναι τὸν ἐν στάσει μηδετέρας μερίδος γενόμενον. Βούλεται δ', ὡς ἔοικε, μὴ ἀπαθῶς μηδ' ἀναισθήτως ἔχειν πρὸς τὸ κοινόν, ἐν ἀσφαλεῖ θέμενον τὰ οἰκεῖα καὶ τῷ μὴ συναλγεῖν μηδὲ συννοσεῖν τῇ πατρίδι καλλωπιζόμενον, ἀλλ' αὐτόθεν τοῖς τὰ βελτίω καὶ δικαιότερα πράττουσι προσθέμενον, συγκινδυνεύειν καὶ βοηθεῖν, μᾶλλον ἢ περιμένειν ἀκινδύνως τὰ τῶν κρατούντων.

Αυτά τα όμορφα μας λέει, ανάμεσα στ' άλλα, ο Πλούταρχος μιλώντας μας για τον Σόλωνα...

...και μην κοιτάς που ο μέσος συνέλληνας μπερδεύει τους Πλούταρχους -εμείς οφείλουμε να είμαστε νηφάλιοι και διαυγείς σχετικά με το ζήτημα των Πλουτάρχων.

Σε απλά ελληνικά, δηλαδή, ο παππούς Πλούταρχος μας λέει:

Από τους υπόλοιπους νόμους (του Σόλωνα) ιδιότροπος και παράδοξος είναι εκείνος που επιβάλλει να θεωρείται άτιμος (να μην μπορεί να λαμβάνει δημόσιες τιμές και αξιώματα) εκείνος (ο Αθηναίος) που σε περίπτωση κοινωνικής αναταραχής και κοινωνικών συγκρούσεων απλώς κοιτάει τη δουλειά του και δεν συντάσσεται με κάποιον από τους συγκρουόμενους. Θέλει (ο νόμος του Σόλωνα), όπως φαίνεται, κανείς να μην μένει απαθής και αναίσθητος προς τα κοινά κοιτώντας να σώσει το τομάρι του δίχως να συμπάσχει μαζί με την -και να πονάει για την- πατρίδα του. Αντίθετα, (ο νόμος του Σόλωνα) θέλει να παρακινήσει όλους να συντάσσονται στο πλευρό όσων πολιτεύονται δικαιότερα και καλύτερα, να συμμετέχουν στον κίνδυνο για το μέλλον της πατρίδας και να βοηθούν την πλευρά που τους εκφράζει, παρά να κάθονται στην άκρη περιμένοντας ποιά από τις αντιτιθέμενες πλευρές θα νικήσει.

(Να, παρ΄το και σε απόδοση Ραγκαβή αν θεωρείς αναξιόπιστη τη δική μου απόδοση).

Βέβαια ο λαός μερικές φορές θα κάνει και λάθος επιλογές, όμως σε εκείνη τη μακρινή εποχή όπου νομοθετούσε ο Σόλωνας δεν είχε ανακαλυφτεί ακόμα το αλάθητο του Πάπα, (καλά-καλά δεν είχε ανακαλυφτεί ακόμα ο Πάπας), οπότε το να κάνει λάθος ένας άνθρωπος ή ένας λαός δεν εθεωρείτο ως κάτι το αφύσικο. Κι εδώ που τα λέμε, ακόμα και απόλυτα σωστές επιλογές να κάνεις, η πουτάνα η ζωή έχει επανειλημμένα αποδείξει πως είναι ικανή να σε καταστρέψει σε πείσμα της ορθότητας των επιλογών σου -κι όποιος πει το αντίθετο, ας το ξανασκεφτεί. Κι από την άλλη -και σκέψου το κι αυτό- οι αρχαίοι συχνότατα πολεμούσαν υπέρ προγόνων και βωμών και εστιών και τέτοια που αφορούν το παρόν και το ένδοξο παρελθόν, ωστόσο μόνο σπανιότατα (έως και ποτέ, μπορώ να σου πω, κι αν έχεις άλλη άποψη διαφώτισέ με σχετικά), πολεμούσαν για τα δισέγγονά τους, ας πούμε. Μιλάμε απέφευγαν συστηματικά να πολεμήσουν "για να βρουν έναν καλύτερο κόσμο τα δισέγγονά τους". Ξεμπέρδευαν λέγοντας φράσεις του στυλ "το μέλλον άδηλον" και κράταγαν πεισματικά για τον εαυτό τους το δικαίωμα να επιλέγουν -έστω και κάνοντας τη λάθος επιλογή.

Γι' αυτό οι αρχαίοι Αθηναίοι, προκειμένου να μην πολυσκοτίζονται για την ορθότητα των επιλογών τους, σε πολλά δημόσια αξιώματα επέλεγαν με κλήρωση τους αξιωματούχους.

Με αποτέλεσμα να συμπυκνώσει την όλη διαδικασία ο σοφός Αριστοτέλης ως εξής:

"...Δημοκρατικόν μεν είναι το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ' αιρετάς ολιγαρχικόν, και δημοκρατικόν μεν το μη από τιμήματος, ολιγαρχικόν δε το από τιμήματος..." (Αριστοτέλους Πολιτικά, 1294b)

Τα 'χουμε ξαναπεί αυτά, παλιότερα.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι μπορούσε να εκλεγεί βουλευτής το κάθε καρυδιάς καρύδι.
Να, για παράδειγμα κοιτάω εδώ πέρα το "Κατά Φίλωνος δοκιμασίας" του Λυσία. Το background της υποθέσεως είναι κάπως έτσι:

Ο Φίλων ήταν ένας τυπάκος από το Μενίδι. Τις Αχαρνές. Είχε κληρωθεί βουλευτής και επρόκειτο να κριθεί από τη βουλή των πεντακοσίων αν ήταν άξιος για να γίνει βουλευτής. Τότε εμφανίστηκε ένας τυπάκος που αγνοούμε το όνομά του και παράγγειλε στον Λυσία να γράψει μια ομιλία με την οποία να κατηγορεί τον Φίλωνα όχι τόσο σαν παλιάνθρωπο και απατεώνα και τέτοια, αλλά κυρίως σαν ανάξιο να γίνει βουλευτής επειδή, απλώς, παραβίασε τον νόμο του Σόλωνα που είδαμε παραπάνω μένοντας ουδέτερος την περίοδο που η Αθήνα δεινοπαθούσε από τους τριάκοντα τυράννους. Ότι έμεινε, δηλαδή, ουδέτερος στη μεγάλη κόντρα μεταξύ δημοκρατικών και ολιγαρχικών.

Δώσε βάση στο παρακάτω απόσπασμα για να καταλάβεις τη σκέψη του Λυσία:

ἀλλὰ μὴν οὐδ᾽ ἀπεχθήσεσθέ γε τῶν πολιτῶν οὐδενὶ τοῦτον ἀποδοκιμάσαντες, <ὃς> οὔ τι τοὺς ἑτέρους ἀλλ᾽ ἀμφοτέρους φανερός ἐστι προδούς, ὥστε μήτε τοῖς ἐν τῷ ἄστει γενομένοις φίλον προσήκειν εἶναι τοῦτον （οὐ γὰρ ἠξίωσεν ὡς αὐτοὺς ἐλθεῖν κινδυνεύοντας）, μήτε τοῖς τὸν Πειραιᾶ καταλαβοῦσιν: οὐδὲ γὰρ τούτοις ἠθέλησε συγκατελθεῖν, καὶ ταῦτα ὥς φησι καὶ ἀστὸς γενόμενος. εἰ μέντοι τι μέρος περίεστι τῶν πολιτῶν ὅ τι τῶν αὐτῶν μετέσχε τούτῳ πραγμάτων, μετ᾽ ἐκείνων, ἐάν ποτε （ὃ μὴ γένοιτο） λάβωσι τὴν πόλιν, βουλεύειν ἀξιούτω.

Που σε απλά ελληνικά σημαίνει κάτι τέτοιο:

Δεν πρόκειται να σας αποδοκιμάσει ούτε ένας πολίτης αν κρίνετε πως ο Φίλωνας είναι ανάξιος για βουλευτής. Γιατί ο Φίλωνας δεν πρόδωσε μόνο τη δική μας δημοκρατική παράταξη, αλλά πρόδωσε και την άλλη -τους ολιγαρχικούς. Ούτε έμεινε στο άστυ να υπερασπιστεί τους ολιγαρχικούς ούτε πήγε με τους δημοκρατικούς που κατέλαβαν τον Πειραιά.  Αν λοιπόν υπάρχει μια τρίτη πολιτική παράταξη (ας πούμε η πολιτική παράταξη των φιλήσυχων νοικοκυραίων), και αν ποτέ (ό μη γένοιτο, δηλαδή φτου-φτου-φτου) κυβερνήσει την Αθήνα η παράταξη των φιλήσυχων νοικοκυραίων, τότε και μόνο τότε θα έχει δικαίωμα τούτος δω να αξιώσει να γίνει βουλευτής στη βουλή των φιλήσυχων νοικοκυραίων. 

Η πλάκα είναι -και οι σχολιαστές του Λυσία το έχουν εντοπίσει- πως ο Λυσίας δεν κάνει ρητή αναφορά στον σχετικό νόμο του Σόλωνα. Μερικοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι αυτό αποδεικνύει πως η εφαρμογή του σχετικού νόμου του Σόλωνα είχε ατονήσει. 

Όμως αν αυτό είναι σωστό, δίνει ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στο "ό μη γένοιτο" που έχει γράψει ο Λυσίας. Φαίνεται πως ακόμα και με ατονισμένη την εφαρμογή το σχετικού νόμου του Σόλωνα, για τους Αθηναίους συνέχιζε να είναι κατάρα και ντροπή και όνειδος το να μην παίρνει κάποιος μέρος στις συγκρούσεις των πολιτικών παρατάξεων, των ιδεολογιών και των κοσμοθεωριών, και αντιμετώπιζαν με τρόμο το ενδεχόμενο να υπάρξει εποχή όπου η Αθήνα θα κυβερνάται από φιλήσυχους νοικοκυραίους. 

Ω, ναι, αναγνώστη μου, ας το παραδεχτούμε: 

Είμαστε ο τρόμος των αρχαίων Αθηναίων -και είμαστε περήφανοι γι' αυτό!!!

Νέο θαυμαστό σημείον!!!

(Σε άμεση νοηματική συνέχεια με το προηγούμενο)

«Πριν πολλά χρόνια σε κάποιο χωριό της Εύβοιας, ζούσε μία ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία αποτελούσε την εξαίρεση των ημερών μας διότι ήταν, σύμφωνα με όλους τους γνωστούς, φίλους, οικείους και συγχωριανούς της, πολύ ενάρετη, φροντίζοντας να μην στεναχωρεί σε τίποτε τον Θεό και παραδειγματίζοντας με την ταπεινή ζωή της και την αγαθή ψυχή της τους υπόλοιπους συγχωριανούς της.

Η γερόντισσα αυτή κοιμήθηκε στην δεκαετία του ‘90.

Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα της εκταφής της, συνέβη ένα πολύ παράδοξο γεγονός, το οποίο συγκλόνισε τους παρευρισκομένους, αλλά δεν μπόρεσαν να δώσουν τότε κάποια πιθανή εξήγηση. Θεώρησαν όμως χρέος τους, λόγω της αγιότητος της γυναικός, να μεταφέρουν και σε άλλους το θαυμαστό αυτό γεγονός.

Κατά την εκταφή λοιπόν, της αγίας αυτής γερόντισσας, όλοι οι παρευρισκόμενοι είδαν έκπληκτοι, ότι επάνω στο κρανίο της γερόντισσας και συγκεκριμένα στο μέτωπο, υπήρχε ολοκάθαρα, χαραγμένος ανεξίτηλα, όχι από ανθρώπινο χέρι, αλλά από θεϊκή παρέμβαση, ένας αριθμός. Ο αριθμός αυτός ήταν το «2015»!

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό δε, είναι, ότι όσοι θέλησαν να φωτογραφήσουν, η να βιντεοσκοπήσουν το κρανίο, δεν το κατόρθωσαν! Σε καμμία φωτογραφία δεν αποτυπώθηκε ο αριθμός, και σε κανένα βίντεο δεν υπήρχε!  Όλοι όμως όσοι ήταν εκεί, το είδαν και μάλιστα, στην προσπάθειά τους να καταλάβουν τι συμβαίνει, επιχείρησαν να σβήσουν κάποια μικρή γωνία, αλλά, ούτε αυτό στάθηκε δυνατό, αφού ο αριθμός αυτός, ήταν ανεξίτηλος!

Το κρανίο με τον αριθμό αυτό, υπάρχει μέχρι και σήμερα και φυλάσσεται, όπως όλα τα οστά των προσφιλών μας ατόμων μετά την εκταφή τους, σε οικογενειακό οστεοφυλάκιο!
Ο ευσεβής ιερεύς δε που ετέλεσε την εκταφή, ο οποίος ζει μέχρι και σήμερα και γνωρίζοντας την αρετή της γυναικός από κοντά, αντελήφθην αμέσως, ότι πρόκειται για θείο μήνυμα! Πως κάτι δηλαδή, ήθελε να μας πει ο Θεός γι’ αυτήν την συγκεκριμένη χρονολογία! Ίσως ότι θα συμβεί κάποιο πολύ μεγάλο κακό!
Τι όμως ακριβώς δεν μπορούσε να γνωρίζει, όπως μας πληροφόρησε».

Πρόκειται για αναδημοσίευση γλαφυρού αποσπάσματος από εδώ, όπου, βέβαια, το κείμενο καταλήγει στα κλασικά: Μπλα-μπλα-μπλα ο αντίχριστος, μπλα-μπλα-μπλα ο Ιησούς. 

Όμως εμείς οι του παρόντος μπλογκ ξέρουμε ότι το θαύμα προαναγγέλλει τη μαχητική αφύπνιση του προλεταριάτου -αλλά και της ηγεσίας του! 

Ζώντας σε προεπαναστατική περίοδο

Είμαστε τυχεροί 

εμείς που ζούμε σε αυτή 

την προεπαναστατική περίοδο,

σε αυτή την περίοδο 

των κατακλυσμιαίων αλλαγών!

Σάλος από μαρμάρινη προτομή στα Εξάρχεια

Στο επίκεντρο της δημοσιότητας βρέθηκαν και πάλι τα Εξάρχεια. Αυτή τη φορά, αφορμή στάθηκε μαρμάρινη προτομή που οι αντιεξουσιαστές σχεδιάζουν να τοποθετήσουν σε κεντρικό σημείο της περιοχής. Φωτογραφίες της προτομής, που απεικονίζουν το κεφάλι κουκουλοφόρου, αλλά και την πρόοδο των εργασιών στο σημείο τοποθέτησης της κεφαλής, δημοσιεύθηκαν χθες σε γνωστή σελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Αυτά διαβάζω εις την έγκριτον ιστοσελίδα provo και φρίττω μόνο και μόνο με την ιδέα...
Αίσχος!!! Παρακμή!!!
Που βαδίζομεν κύριοι?
Έλληνες, γρηγορείτε! Διαφυλάξτε τις Θερμοπύλες όσο είναι καιρός!!!

Ζήτημα συνδυασμών

Πρόκειται για ζήτημα συνδυασμών.

Διότι καλή η πληροφορία

και καλύτερη η γνώση, 

όμως ο ηλίθιος δεν θα πάψει να πιστεύει πως πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος

για το χάρισμα να διαθέτει εντός του

εκείνο το ξεχωριστό είδος αναλυτικής και συνθετικής ικανότητας

που κάνει τους πολλούς να τον αποκαλούν ηλίθιο.

Ωδή σε έναν ...

Από την υπό έκδοση ποιητική μου συλλογή υπό τον τίτλο "Ωδή σε έναν ...", ας παραθέσω εδώ ένα μικρό δήγμα. Πρόκειται για το ποίημα με τίτλο "Φως και σκότος".

ΦΩΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΟΣ

Ράθυμα η μέρα σου ξεκίνησε
Έντεκα η ώρα το μεσημέρι.

Μα έξω ο ήλιος λάμπει!
Αστραφτολάμπει
Λες και σε καλεί
Αγέρωχος, υπέροχος
Και λαμπερός, προετοιμάζοντας ένα λαμπρό
Απόγευμα.

Μη χάνεις λοιπόν το χρόνο σου στο ίντερνετ!
Ιδίως τη νιότη σου μη χάνεις μπροστά σε μια οθόνη!
Χαίρου τη ζωή και τη λιακάδα!
Αδιαλείπτως έσο στο φως!
Λαμπρός έξω ο ήλιος σε προσκαλεί!
Η μέρα λαμπρή ζητά να σε δει!

Κρυμμένος στα σκότη
Ουδέν θα κερδίσεις!
Υπέρλαμπρος ήλιος
Ζωής χορηγός
Απλέτου φωτός πατήρ σε καλεί.

(Μέρα φωτεινή,
Περήφανα λαμπρή
Ολοφώτεινη
Υπερβολικά λαμπρή
Γνέφει σε σένα
Αγνά)

Σάλπαρε στο φως
Αμέριμνος για όλα
Λεύτερος από λύπες και μικρότητες!
Τα μαύρα σκότη του ίντερνετ ξέχνα,
Άφησέ τα στο χτες!

Καλημέρισε το φως
Αναπέμποντάς του παιάνες και
Ιάμβους.

Γίνε ένα με το φως.
Ανέβα πάνω από τα σκότη.
Μην αφήνεσαι στο σκοτάδι!
Η μέρα η φωτεινή, η ολοφώτεινη
Σε καλεί.
Όμως μόνο αν δεχτείς το χαρμόσυνο κάλεσμα
Υπάρχει περίπτωση

                να δεις κι εσύ, καημένε, χαρά.

Κλε

Αυτός που κλέ για να ταϊ κουτσουβελάκια

απ’ το Θεό κι από εμέ συγχωρεμέ.

Αυτός που κλέ γι’ αποταμί σε μασουράκια, 

παλιοκοπρί, αηδιαστί και σιχαμέ.

Αυτός που κλέ γιατί δε βγαί με το τιμίως, 

είναι αθώ. Σου λέει κλέ γιατί πεθαί.

Αυτός που κλέ για να τα κρύ και υπογείως, 

όταν ψοφή κι οι κολασμέ δεν τονε θέ.

Αυτός που κλέ ένα καρβέ κι ύστερα τρέχει,

κύριε πρό δεν είναι κλέ σεσημασμέ. 

Πέντ’ έξι μη ένα ψωμί... Δικαίως έχει

φασκελωμέ την κοινωνί τη χαλασμέ.

Παλέτες και σάρισες

Ω, ναι, οι παλέτες 

προσφέρουν απλόχερα τη δυνατότητα 

μιας κάποιας ανυψώσεως του εθνικού φρονήματος 

προκειμένου 

-αφού στρωθούν με κόκκινο χαλί- 

με ταπεινότητα...

...αλλά και με μακεδονικές σάρισες

-η συμμετοχή των Μακεδόνων στη ναυμαχία της Σαλαμίνας υπήρξε παροιμιώδης-

...να αποδοθούν οι πρέπουσες τιμές στους Σαλαμινομάχους...

...από τη διεθνή κοινότητα!

Τραγούδι.

Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν

ΕΚΤΑΚΤΟ ! Επιβεβαιώθηκε ΚΟΜΗΤΗΣ -2,5 μίλια αναμένεται

Φίλε αναγνώστη, κομμένη η πλάκα.
Τα πράγματα είναι σοβαρά.

Η είδηση είναι τσεκαρισμένη δύο και τρεις φορές (ενδεικτικά δες εδώ αλλά και εδώ αλλά και εδώ) και  εφ' όσον επαναλαμβάνεται σε τόσα μπλογκς δε μπορεί παρά να είναι έγκυρη.

Η είδηση λέει τα εξής:

Τόσο η NASA και η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης έχουν προετοιμαστεί για μια παγκόσμια καταστροφή ... 

Η NASA έχει ξεκινήσει το «υποθετικό σενάριο πρόσκρουση του αστεροειδούς», ενώ της FEMA αρχίζει την αποθηκεύει προμήθειες έκτακτης ανάγκης. Είναι ένας αστεροειδής Αρμαγεδδών ; 

Εμπιστευτικές πληροφορίες σχετικά με έναν κομήτη που αναμένεται να χτυπήσει τη γη μεταξύ Σεπ 15 έως 28, το 2015. Σχεδόν ένα χρόνο πριν, ο Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας τρεις φορές ανακοίνωσε δημοσίως σε συνέντευξη Τύπου του Λευκού Οίκου την αντίστροφη μέτρηση για "το κλίμα χάους", που θα αρχίσει στις 24 Σεπτεμβρίου, 2015. Ξέρουν τι έρχεται και to έχω ήδη πει - το χάος θα ξεσπάσει σε αυτόν τον πλανήτη το Σεπτέμβριο του 2015. Είστε έτοιμοι; Δείτε το βίντεο παρακάτω:

Με κάθε επιφύλαξη, αναμεταδίδουμε την πληροφορία αυτή απο πήγες μας εξωτερικού! θα ενημερώσουμε για οτι νεότερο.

Ναι καλέ μου αναγνώστη, αυτά λέει η είδηση και μάλιστα όπως μπορείς να δεις και μόνος σου, η μία από τις τρεις πηγές μου κλείνει την παράθεση της είδησης με την προτροπή 

Παρακαλούμε μοιραστείτε αυτήν την ανάρτηση με τους φίλους σας !

Ε, ναι λοιπόν, καλέ μου αναγνώστη, υπακούοντας στα κελεύσματα των πηγών μου, αποφάσισα να μοιραστώ αυτή την ανάρτηση με εσένα τον φίλο μου. 

Διότι σε λίγες μέρες πλησιάζει το επίμαχο χρονικό διάστημα 15-28  Σεπτεμβρίου 2015. 

Πρέπει να είμεθα σε ετοιμότητα!
Και όχι μόνο αυτό:
Μόλις έρθει η αποφράς 24η Σεπτεμβρίου 2015, θα πρέπει να μπούμε στα μπλογκς που δημοσιεύουν την είδηση και να εκφράσουμε γραπτώς την ευγνωμοσύνη μας που μας προειδοποίησαν για το κακό που θα μας βρει!

Volkswagen

-Ναι, volkswagen εκεί?
-Μάλιστα.
-Συγχαρητήρια για την εκπομπή σας!

Πατριώτες

Ο Ανέστης Κωνσταντινίδης, Κύπριος στην καταγωγή, γεννήθηκε το 1846. Γιος φιλολόγου, σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά δεν ασχολήθηκε με την εκπαίδευση. Αρχικά ίδρυσε ένα μικρό βιβλιοπωλείο και εκδοτικό οίκο. Το 1884 αγόρασε τα μεγάλα τυπογραφεία του Ανδρέα Κορομηλά. Μπορούμε να πούμε ότι μέσα σε δύο δεκαετίες αναμόρφωσε τις εκδόσεις στην Ελλάδα. Τα μεγαλύτερα ονόματα της τότε ελληνικής διανόησης ήταν μόνιμοι συνεργάτες του, όπως ο Κ. Παπαρρηγόπουλος με την πεντάτομη ιστορία του, ο Γ. Ν. Χατζιδάκις, ο Α. Ραγκαβής, ο Γιάνναρης, ο Ζηκίδης και πολλοί άλλοι. Κύριο έργο του υπήρξε η έκδοση στην ελληνική του Λεξικού Liddell-Scott, "Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης", με εισαγωγική μελέτη του Γ. Ν. Χατζιδάκι, καθηγητή γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πέθανε το 1901.

Αυτά διαβάζω σχετικά με τον Ανέστη Κωνσταντινίδη εδώ. 

Από το κύριο έργο του, δηλαδή από την ελληνική έκδοση του Λεξικού Liddell-Scott, επιλέγω το λήμμα "πατριώτης", και πιο συγκεκριμένα τον τρόπο με τον οποίο έχει μεταφράσει εις την ελληνική γλώσσα την αγγλική διατύπωση που βρίσκεται στο εν λόγω λεξικό και που λέει πως "πατριώτης" εις τα ελληνικά σήμαινε 

one of the same country, a fellow-countryman, applied to barbarians who had only a common πατρίς, πολῖται being used of Greeks who had a common πόλις (or free state)

Εις την ελληνική έκδοση του λεξικού Liddell-Scott, ο Κωνσταντινίδης το αποδίδει ως εξής: 

ο έχων την αυτή πατρίδα, συμπατριώτης. Κυρίως το "πατριώτης" ελέγετο επί των βαρβάρων, οίτινες είχον μόνον κοινήν πατρίδα, ενώ οι Έλληνες εκαλούντο καθ' εαυτούς "πολίται" ως έχοντες κοινήν πόλιν [ήτοι ελευθέραν πόλιν]. 

Ενώ το λήμμα "πατριώτης" κλείνει με την δεύτερη εκδοχή της λέξης "πατριώτης", εκδοχή που άρχισε να χρησιμοποιείται όταν πλέον δεν υπήρχαν ελεύθερες πόλεις: 

Παρά μεταγενεστέροις, το "πατριώτης" ήν εν χρήσει ως "πολίτης" (Ιάμβλ. εν βίω Πυθαγ. 21).

Βλέπεις, ο Ιάμβλιχος έζησε από το 245 έως το 325, περίπου, όταν πλέον οι ελληνικές ελεύθερες πόλεις αποτελούσαν παρελθόν στον ίδιο βαθμό που σήμερα αποτελούν παρελθόν -και ως αποτέλεσμα αυτού, σήμερα έχουμε πήξει στους πατριώτες ενώ σπανίζουν οι πολίτες. 

Τραγούδι. 

Ο αείμνηστος Σάκης Μπουλάς σε ένα μνημειώδες εμβατήριο που ξεκινά με τη δυναμική προτροπή 

"πατριώτες, εμπρός!!!"

Μες το μουσείο

Το Σαββατοκύριακο του εορτασμού (26-27 Σεπτεμβρίου) η είσοδος στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία είναι ελεύθερη.

Εγώ απ' όλη την ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού κρατώ το παραπάνω απόσπασμα, που μου δημιούργησε μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες.

Η υπόλοιπη ανακοίνωση είναι εδώ.

Μες το μουσείο. Λιλιπούπολη.

Σε οργασμό το λαϊκό κίνημα στην Ευρυτανία

Σε παλαιότερη δημοσίευση είχαμε ασχοληθεί με τις έως εκείνη τη στιγμή ζυμώσεις που ελάμβαναν χώραν στους κόλπους του λαϊκού κινήματος στην Ευρυτανία εν όψει των τότε επερχομένων ευρωεκλογών.

Η πραγματικότητα απέδειξε πως το Μ-Λ ΚΚΕ κατεβαίνοντας αυτόνομα στις ευρωεκλογές κατάφερε να συσπειρώσει μόλις 8 από τους 18 Ευρυτάνες ψηφοφόρους του μ-λ ρεύματος.
Θα υπέθετε λοιπόν κάποιος ότι οι υπόλοιποι 10 Ευρυτάνες μαοϊκοί ψηφοφόροι υπάκουσαν στα κελεύσματα του ΚΚΕ (μ-λ) για αποχή και απείχαν της ψηφοφορίας.

Όμως ο προσεκτικός μελετητής των εκλογικών αποτελεσμάτων, θα ήταν αναγκασμένος να επισημάνει ότι στην αναμέτρηση των ευρωεκλογών στο νομό Ευρυτανίας, για πρώτη φορά έλαβε ψήφους (για την ακρίβεια έλαβε την μία και παρθενική της ψήφο) η ΟΑΚΚΕ, η οποία έστω και υπό ένα ιδιόμορφο δικό της πρίσμα θα μπορούσαμε να πούμε πως ανήκει στον ευρύτερο μ-λ χώρο.

Συνεπώς η ενδεχόμενη απήχηση της γραμμής του ΚΚΕ (μ-λ) για αποχή, ενδέχεται να συγκίνησε μόνο το 50% της μ-λ επιρροής στην Ευρυτανία, δηλαδή μόνο 9 από τους 18 μαρξιστές-λενινιστές Ευρυτάνες ψηφοφόρους.

Ας επισημανθεί όμως ότι κατά τις ευρωεκλογές του 2014 στην Ευρυτανία, έλαβαν ψήφους τόσο το ΕΕΚ όσο και η ΟΚΔΕ (7 ψήφους το ΕΕΚ και 4 ψήφους η ΟΚΔΕ).
Βεβαίως τόσο το ΕΕΚ όσο και η ΟΚΔΕ είναι τροτσκιστικά κόμματα και ως τροτσκιστικά κόμματα έχουν αγεφύρωτες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές με το μαοϊκό ρεύμα. Ωστόσο υπό μια ευρύτερη θεώρηση, τροτσκιστές και μ-λ ανήκουν σε ένα ευρύτερο επαναστατικό ρεύμα... και αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πως στις ευρωεκλογές ενδεχομένως παρατηρήθηκε μια ποσοτικά αξιοσημείωτη στροφή των μ-λ ψηφοφόρων. Δηλαδή, ίσως οι 9 από τις 11 ψήφους των δύο τροτσκιστικών κομμάτων ίσως να προήλθαν από την χαλαρή ψήφο μαοϊκών ψηφοφόρων οι οποίοι επέλεξαν να μην ακολουθήσουν τη γραμμή αποχής από τις ευρωεκλογές επιλέγοντας μια δοκιμαστική ψήφο στον τροτσκισμό.

Όμως κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως στην Ευρυτανία το άθροισμα τροτσκιστών και μαοϊκών ψηφοφόρων αυξήθηκε στη χειρότερη περίπτωση κατά 11,1% φτάνοντας ένα άθροισμα 20 ψήφων, αφήνοντας πίσω τα αξιοθρήνητα επίπεδα των 18 ψήφων! Αν μάλιστα υποθέσουμε πως υπήρχαν και 9-10 μ-λ ψηφοφόροι που επέλεξαν συνειδητή αποχή, τότε το άθροισμα ενδέχεται να έφτασε τις 30 ψήφους -αριθμός αν μη τι άλλο συγκλονιστικός.

Βέβαια ένα τέτοιο τολμηρό σενάριο θα έπρεπε να επιβεβαιωθεί και στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις: τόσο σε εκείνη του Ιανουαρίου όσο και σε εκείνη της 20 Σεπτεμβρίου.

Ας δούμε τι έγινε τον Ιανουάριο:
Η συνεργασία Μ-Λ ΚΚΕ - ΚΚΕ (μ-λ) έλαβε στην Ευρυτανία 16 ψήφους.
Η ΟΑΚΚΕ δεν μετείχε στις εκλογές του Ιανουαρίου.
Η ΟΚΔΕ έλαβε την παρθενική της ψήφο σε βουλευτικές εκλογές στην Ευρυτανία, συγκεντρώνοντας μία (1) ψήφο. Για την ιστορία, να πούμε ότι ο υποψήφιος της ΟΚΔΕ στην Ευρυτανία λεγόταν Τσουκαλάς Γεώργιος, και πιθανότατα πρόκειται για την ψήφο με την οποία ο ίδιος τίμησε τον εαυτό του.
Χάρη σ' αυτή την ψήφο, στις εκλογές του Ιανουαρίου η ΟΚΔΕ καταγράφηκε ως το ισχυρότερο τροτσκιστικό κόμμα της Ευρυτανίας, εφόσον, άγνωστο γιατί, στις εκλογές του Ιανουαρίου το ΕΕΚ έλαβε 0 (ολογράφως: μηδέν) ψήφους στο νομό Ευρυτανίας, επιφέροντας πλήρη αντιστροφή της εικόνας, εφ' όσον το 7-4 υπέρ του ΕΕΚ αντιστράφηκε σε 1-0 υπέρ της ΟΚΔΕ, γεγονός που αναμφίβολα επέφερε σημαντικές αλλαγές στον τροτσκιστικό χάρτη της Ευρυτανίας.

Παρατηρούμε πως τον Ιανουάριο στην Ευρυτανία τα 5 υπό εξέταση κόμματα έλαβαν αθροιστικά 17 ψήφους. Δηλαδή, στην καλύτερη των περιπτώσεων παρουσίασαν μια πτώση της εκλογικής τους απηχήσεως κατά 15%, εάν θεωρήσουμε πως στις ευρωεκλογές του Μαΐου 2014 η εκλογική τους απήχηση ήταν 20 άτομα. Αν όμως λάβουμε υπ' όψιν μας το άλλο σενάριο σύμφωνα με το οποίο η εκλογική τους απήχηση στις ευρωεκλογές ήταν 30 άτομα,  τότε θα πρέπει να δεχτούμε πως στις εκλογές του Ιανουαρίου παρουσίασαν μια σημαντικότατη πτώση γύρω στο 42%!!!

Για να γίνει κατανοητή αυτή η εκλογική καθίζηση της δύναμης των 5 κομμάτων, φρονώ πως θα πρέπει να εξετάσουμε την εκλογική πορεία ενός άλλου σημαντικού κομματιού του λαϊκού κινήματος. Μιλάω για το μετωπικό σχήμα ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές του Μαΐου του 2012 είχε λάβει στην Ευρυτανία ποσοστό 0,81% και 131 ψήφους.
Όμως στις εκλογές που έγιναν τον Ιούνιο του ίδιου έτους, είδε το ποσοστό της να υποχωρεί στο 0,28%, ποσοστό που αντιστοιχούσε σε μόλις 43 ψήφους.
Εν συνεχεία, στις ευρωεκλογές του 2014 η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ευρυτανία ανέκτησε ένα μέρος απ' την εκτίμηση των Ευρυτάνων ψηφοφόρων φτάνοντας στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του 0,56% που αντιστοιχούσε σε 64 ψήφους.
Στις δε εκλογές του Ιανουαρίου κατάφερε να αυξήσει κατά 1,6% τη δύναμή της σε αριθμό ψήφων, συγκεντρώνοντας τον εντυπωσιακό αριθμό των 65 ψήφων έναντι των 64 ψήφων που είχε λάβει στις ευρωεκλογές του 2014. Με αυτές τις 65 ψήφους το ποσοστό της στην Ευρυτανία σκαρφάλωσε προς τα κάτω -λόγω της μικρότερης αποχής- φτάνοντας στο 0,47%.

Κάθε σοβαρός αναλυτής οφείλει να θέσει το ερώτημα: Ποιά ήταν η μετακίνηση ψηφοφόρων (ή μάλλον ποιά ήταν η μετακίνηση ψηφοφόρου) που αύξησε τις ευρυτανικές ψήφους προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατά 1,6% σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2014?
Η απάντηση είναι προφανής:
Το 100% των ψηφοφόρων που είχαν επιλέξει να ψηφίσουν ΟΑΚΚΕ στις ευρωεκλογές του 2014 (κατά τις οποίες, όπως είδαμε παραπάνω, η ΟΑΚΚΕ στην Ευρυτανία είχε πάρει μία ψήφο), τώρα που η ΟΑΚΚΕ δεν συμμετείχε στις ευρωεκλογές επέλεξε να ψηφίσει ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Και φτάνουμε στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου του 2015.
Τα υπό εξέταση κόμματα του λαϊκού κινήματος, έλαβαν:
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέβηκε πανελλαδικά μαζί με το ΕΕΚ και το σχήμα στην Ευρυτανία έλαβε 112 ψήφους, ποσοστό 0,82%.
Η εκλογική συνεργασία Μ-Λ ΚΚΕ - ΚΚΕ (μ-λ) έλαβε 15 ευρυτανικές ψήφους, ποσοστό 0,11%.
Η ΟΚΔΕ έλαβε στην Ευρυτανία τον δυσθεώρητο αριθμό των 7 ψήφων, φτάνοντας στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του 0,05%.
Τέλος η ΟΑΚΚΕ έφτασε σε νέα ιστορικά υψηλά, λαμβάνοντας στην Ευρυτανία 5 ολόκληρες ψήφους, που αντιστοιχούν σε ποσοστό 0,04%.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην κυριολεκτικά ανήκουστη επιτυχία της ΟΚΔΕ, η οποία μέσα σε μόλις επτά μήνες κατάφερε να επταπλασιάσει τις ψήφους της. Μία ψήφο είχε τον Ιανουάριο, επτά ολόκληρες ψήφους έλαβε τον Σεπτέμβριο.
Ακόμα κι αν κάποιος αντιτείνει ότι η ΟΚΔΕ στις ευρωεκλογές είχε λάβει 4 ψήφους στην Ευρυτανία, και πάλι έχουμε θεαματική άνοδο των ψήφων της κατά 75%!
Είναι προφανές ότι μια τέτοια θεαματική ανοδική πορεία δεν μπορεί παρά να οφείλεται στην προσωπικότητα του πιο πάνω αναφερθέντος υποψηφίου του κόμματος, ο οποίος το δίχως άλλο αναδεικνύεται σε αγκιτάτορα ολκής.

Όμως το λαϊκό κίνημα στην Ευρυτανία οφείλει να αναλύσει τα αίτια της σαφούς πτωτικής πορείας της εκλογικής απήχησης της συνεργασίας Μ-Λ ΚΚΕ - ΚΚΕ (μ-λ). Το σχήμα, από τις 18 ψήφους που είχε λάβει το Μάϊο του 2012, έπεσε στις 16 ψήφους τον Ιανουάριο του 2015 και στις 15 ψήφους το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Ούτε λίγο ούτε πολύ μιλάμε για ένα εκλογικό σχήμα που φυλλορροεί: Μέσα σε 3 χρόνια έχασε το 16,6% της εκλογικής του επιρροής -πράγμα ανησυχητικό.

Βεβαίως κάποιος θα αντιτείνει ότι ένα μεγάλο μέρος αυτού του ποσοστού ψήφων έστρεψε την προτίμησή του προς την ΟΑΚΚΕ, η οποία κυριολεκτικά τίναξε την εκλογική μπάνκα στον αέρα και απετέλεσε την ευχάριστη έκπληξη των εκλογών του Σεπτεμβρίου, αφού σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές του 2014 είδε τις ψήφους της να αυξάνονται κατά 500%, αύξηση που ίσως εν μέρει να οφείλεται σε μετακίνηση ενδεχομένως και του 100% των τριών απογοητευμένων ψηφοφόρων του Μ-Λ ΚΚΕ - ΚΚΕ (μ-λ).

Όπως και να'χει, με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών του Σεπτεμβρίου 2015, η κατάσταση συνολικά για το λαϊκό κίνημα στην Ευρυτανία φαίνεται πιο ευοίωνη από ποτέ και οι ζυμώσεις αναμένεται να οδηγήσουν σε νέα εκλογικά ιστορικά υψηλά τα κόμματα που εξετάσαμε. Έγκυροι αναλυτές θεωρούν σχεδόν βέβαιο ότι εάν και εφόσον συνεχιστεί ένας τέτοιος ρυθμός αύξησης της εκλογικής δύναμης των δυνάμεων του λαϊκού κινήματος, κάποια στιγμή στο άμεσο ή έστω στο πολύ-πολύ μακρινό μέλλον, η Ευρυτανία θα γίνει κόκκινη.

Ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός

Κάθε ανοιχτόμυαλος άνθρωπος οφείλει να επανακαθορίζει τη στάση του και τις επιλογές του με βάση τα νέα δεδομένα.

Για παράδειγμα, τι πάει να πει "είμαι αριστερός"?
Τίποτα δεν πάει να πει -ιδίως μετά την έλευση των αυνανιστών του ΣΥΡΙΖΑ.
Άλλωστε σάματις κι αυτοί δε λένε πως ανάμεσα στις ιδέες τους και στο καλό της πατρίδας επέλεξαν το καλό της πατρίδας?
Ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι.

Έτσι κι εγώ.
Ανάμεσα στις ιδέες μου και στο καλό της πατρίδας διαλέγω το καλό της πατρίδας.

Κι ποιό είναι το καλό της πατρίδας αν όχι το να κυβερνηθεί από τον ιδεώδη πρωθυπουργό?

Και ποιός είναι ο ιδεώδης πρωθυπουργός αν όχι εκείνος που θα εφαρμόσει καλύτερα το μνημόνιο?

Όσο κι αν σου φαίνεται απίστευτο, λοιπόν, καλέ μου αναγνώστη, σου προτείνω Μεϊμαράκη. Είναι ο ιδεώδης πρωθυπουργός. Είναι ο άνθρωπος που απέδειξε εμπράκτως ότι έχει εμπεδώσει ποιά είναι η σωστή και ενδεδειγμένη στάση για έναν μνημονιακό πρωθυπουργό!

Διότι κανείς διορατικός άνθρωπος δε μπορεί να πιστεύει πως ο Βαγγέλας σκόνταψε άθελά του, που λένε οι άσχετοι.  Είναι εμφανές (και ο JoDi graphics το έκανε ακόμα πιο εμφανές) ότι ο πρόεδρος σκόνταψε συνειδητά προκειμένου να μας επιδείξει τα πλούσια προσόντα του στο μνημονικό πρωθυπουργιλίκι!

Στηρίζουμε-ψηφίζουμε Μεϊμαράκη, λοιπόν.
Αφ' ενός είναι ο καταλληλότερος μνημονιακός πρωθυπουργός και αφ' ετέρου είναι ο μόνος που μπορεί να εμποδίσει τον ΣΥΡΙΖΑ απ' το να διασύρει περισσότερο απ' όσο έχει διασύρει μέχρι σήμερα την έννοια της αριστεράς.

Κατάντια

Η πρώτη εντύπωση είναι σα γροθιά στο στομάχι. 

Η δεύτερη είναι σαν "όχι ρε πούστη μου, αυτά δε γίνονται". 

Η τρίτη είναι σαν "ρε με τι καραγκιόζη έχουμε μπλέξει". 

Η τέταρτη περιορίζεται σε ένα 

"από μικρός φαινότανε τι τύπος θα γινότανε". 

Η πέμπτη εκφράζει ένα "ρε δεν πά να γαμηθούνε που είναι αριστερά αυτά τα σούργελα", 

ενώ η έκτη νοιώθει οίκτο για την κατάντια. 

Που δεν είναι κατάντια, εδώ που τα λέμε. 

Πάντοτε έτσι ήταν, απλώς το έκρυβαν.

Τώρα το θεωρούν κύδος τους. 

Δίκιο έχουν.

Ξεμπερδεύοντας με το χθες...

... και βαδίζοντας προς το συγκλονιστικό αύριο:

Quo vadis domino?

Περνώντας την Κυριακή που μας πέρασε απ' την πλατεία στο Χαλάνδρι, 

ήταν αδύνατον να μη θυμηθώ τούτη δω την παραλλαγή 

του γνωστού λαφαζάνειου σποτακίου:

Κάτσαμε λίγο να δούμε 

και κατά ένα μαγικό τρόπο 

αισθάνθηκα την παραπάνω εικονογραφημένη παραλλαγή του λαφαζάνειου σποτακίου 

να παίρνει σάρκα και οστά,

δίχως να ευθύνεται ο Σάββας γι' αυτό, βέβαια,

εφόσον εμάς άλλες συνθήκες, λιγότερο επαναστατικές, 

μας υποχρέωσαν να αποχωρήσουμε πριν την ομιλία του.

Αχ...

Χαλικούτες. Οι αφρικάνοι της Κρήτης

Τρία χρόνια κράτησε η έρευνα του δικηγόρου Χαρίδημου Α. Παπαδάκη από το χωριό Σελλιά κοντά στον Πλακιά Ρεθύμνου για τους Χαλικούτες ή Χαλικούτηδες, που ήταν Αφρικανοί σκλάβοι και οικονομικοί μετανάστες στην Κρήτη.

Ο Κος Παπαδάκης ταξίδεψε σ’ όλη την Κρήτη, πέρασε στην Τουρκία και τη Λιβύη, για να βρει στοιχεία για τους Αφρικανούς και γενικότερα για τους σκλάβους της Κρήτης.

Το εξώφυλλο του βιβλίου του «Οι Αφρικανοί στην Κρήτη, Χαλικούτες», που κυκλοφόρησε από τις Γραφικές Τέχνες Καραγιαννάκη στο Ρέθυμνο, κοσμείται από έναν Αφρικανό Κρητικό, τον Κεμάλ Τούτσμαν, που γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1922 και πέθανε στο Αϊβαλί το 2007.

Η πρώτη άφιξη Αφρικανών στην Κρήτη γίνεται το 1669 με την πτώση του Ηρακλείου απ’ τους Ενετούς. Τα σκλαβοπάζαρα γνωρίζουν άνθηση. Μαύροι σκλάβοι «εισάγονται» από την κεντρική Αφρική μέσω Καΐρου και λευκοί σκλάβοι από το Βορρά. Η μεγαλόνησος γίνεται σημείο πώλησης σκλάβων -στα Χανιά, επί της οδού Νοέλ, στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο, στο μεϊντάνι, δηλαδή την κεντρική αγορά.

Ενδιάμεσα θα υπάρξουν κι άλλες μεταφορές σκλάβων, όμως η δεύτερη μαζική μεταφορά θα γίνει κατά την περίοδο 1830-40 με την αιγυπτιοκρατία. Απελεύθεροι μαύροι που υπηρετούν στον στρατό του Μεχμέτ Αλή δημιουργούν χωριό έξω από τα τείχη των Χανίων, το Κουμ Καπί. Ομως ανά τακτά χρονικά διαστήματα Αφρικανοί οικονομικοί μετανάστες έρχονται για ένα καλύτερο μέλλον. Τα σκλαβοπάζαρα παραμένουν στην Κρήτη ως την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα.

Η λέξη «Χαλικούτης», σημειώνει ο Χ. Α. Παπαδάκης, είναι άγνωστη για πολλούς. Και σήμερα ακούγεται ελάχιστα, αλλα υποτιμητικά, σε ορισμένες περιοχές της Κρήτης, χωρίς οι περισσότεροι να γνωρίζουν τη σημασία της. Το «χαλικούτης» προέρχεται από το αφρικανικό Χαλ Ιλ Κούτι, δηλαδή «Αφησε κάτω το κιβώτιο», φράση συνηθισμένη ανάμεσα στους αφρικανούς αχθοφόρους.

Οι Αφρικανοί “Χαλικούτες” ήταν φτωχοί μεροκαματιάρηδες, εργάτες κυρίως στο λιμάνι, αχθοφόροι, ιχθυοπώλες, βοηθοί στα σφαγεία και αλλού. Μιλούσαν αραβικά και ήταν Μουσουλμάνοι. Κυκλοφορούσαν ατημέλητοι, ντυμένοι φτωχικά, συχνά ξυπόλητοι και ζούσαν σε ταπεινά δωμάτια και παράγκες, γι’ αυτό κι η λέξη “χαλικούτης” κατάντησε συνώνυμη του απεριποίητου, “του λέτσου”, σε συνδυασμό με την ακαταλαβίστικη γλώσσα που μιλούσαν αδιάκοπα.

Αξίζει να αναφέρουμε πώς γιόρταζαν την Πρωτομαγιά οι Χαλικούτες στα Χανιά. Την 1η του Μάη ξεκινούσαν από τη συνοικία Άνω – Κουμ – Καπί και πήγαιναν στην παραλία της Νέας Χώρας. Εκεί έτρωγαν, χόρευαν και τραγουδούσαν. Στο ηλιόγερμα  έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής χορεύοντας. Προπορευόταν ο Αλή Κογκός, ένας πανύψηλος κοκαλιάρης Αράπης χτυπώντας ρυθμικά την τραμπούσκα του. Οι Χανιώτες, Τούρκοι και Έλληνες περίμεναν την πομπή. Όταν η πομπή έφτανε στη συνοικία του Άνω – Κουμ – Καπί, διαλυόταν ήσυχα. Την Εποχή της Κρητικής Πολιτείας η πορεία σταματούσε μπροστά στο παλάτι του πρίγκιπα. Για να τιμήσουν τον πρίγκιπα τραγουδούσαν ρυθμικά ένα τραγούδι, το οποίο ήταν δικό τους δημιούργημα.

Ομως, παρ’ όλο που έζησαν στο νησί για τρεις αιώνες, οι χαλικούτες αγνοήθηκαν από τους συγγραφείς, εκτός από περιστασιακές αναφορές, και εξαφανίστηκαν, χωρίς να γνωρίζουμε πού βρίσκονται σήμερα και αν θυμούνται κάτι από τους προγόνους τους που έζησαν στην Κρήτη».

Ο αναγνώστης μπορεί να πάρει ουσιαστικές πληροφορίες σχετικά με την εγκατάσταση των Αφρικανών στην Κρήτη, τα επαγγέλματα, την ενδυμασία, τη θρησκεία τους. Υπάρχει επίσης αναφορά στους περιηγητές της εποχής, σε λογοτέχνες.

Ο Αλή Γκογκό, η Αμπλά, ο Σαλής Χελιδωνάκης ήταν μερικοί από όσους επέλεξαν να παραμείνουν στην Κρήτη μέχρι τον θάνατό τους. Ο συγγραφέας, όμως, παρουσιάζει και μερικούς απ’ τους σημερινούς απογόνους των Αφρικανών της Κρήτης που συνάντησε στα ταξίδια του στην Τουρκία και τη Λιβύη.

Το πλήρες άρθρο, εδώ.

Παράδοση

Η μουσική μας παράδοση ως όργανον...


... της εξουσίας υμνητικόν...


Ρε, που έχουμε μπλέξει, ρε?

Σκόνη, πέτρες, λάσπη

Απόσπασμα από το ανέκδοτο βιβλίο μου "Η Αυτοβιογραφία Ενός Προλετάριου" και πιο συγκεκριμένα απ' το κεφάλαιο "Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει".

Τάκης Μουσαφίρης, Στράτος Διονυσίου,

"Και του λιμανιού και του σαλονιού"

Τις προάλλες έτσι όπως έσπαγα με το κομπρεσέρ ένα πεζοδρόμιο, αναλογίστηκα με δέος την τεχνολογική υπεροχή μου έναντι κάποιων συντρόφων που επίσης αρέσκονται να σπάνε πεζοδρόμια από καιρού εις καιρόν. 

Η σύγκρισή μου με τους συντρόφους ήρθε μέσω ενός συνειρμού που μου δημιούργησαν κάποιοι ηλικιωμένοι οι οποίοι περνώντας με επιδοκίμασαν λέγοντας κάτι σε στυλ "μπράβο, επιτέλους, καιρός ήταν, τόσος κόσμος έχει γλιστρήσει εδώ" -φράση ευθέως συγκρίσιμη με τη συχνά ακουγόμενη φράση αντίστοιχων ηλικιωμένων προς συντρόφους: "μπράβο παιδιά, αγωνιστείτε και για μας που μας έχουν πάρει τα χρόνια!". 

Όπως και να 'χει, το να σπας πεζοδρόμια, ανεξαρτήτως του λόγου για τον οποίο τα σπας, είναι κουραστικό ρε φίλε... Χώρια που, σε τελική ανάλυση, η κούραση επιτείνεται από το αποκαρδιωτικό θέαμα των μπάζων που, σιγά-σιγά, αρχίζουν να σχηματίζουν ευμεγέθη πλην άχαρα βουναλάκια -"βομβαρδισμένο τοπίο θύμιζε η πλατεία Συντάγματος" που λένε και τα κανάλια την επομένη μιας νύχτας συγκρούσεων. 

Τέλος πάντων, ναι μεν έχουν δίκιο οι φιλόσοφοι που μας καλούν "να μετατρέψουμε την καταστροφή της χαράς σε χαρά της καταστροφής" -με κομπρεσέρ ή χωρίς- όμως κάθε ευαίσθητη ψυχή θα αναγνωρίσει πως η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στη δημιουργία. 

Κι αν το μάτι αγριεύει με το αποκρουστικό θέαμα των βουνών από μπάζα, περίμενα ότι το μάτι θα γαληνέψει με το χαρμόσυνο θέαμα της νέας πλακόστρωσης του πεζοδρομίου. 

Έβαλα λοιπόν όλη μου την έμπνευση και τη μαεστρία να πλακοστρώσω άψογα το πεζοδρόμιο, εν πολλοίς εμπνευσμένος από τον γλυκό μελωδικό ήχο της μπετονιέρας ("Τη μπετονιέρα μη την κατηγοράς! Αυτή σου δίνει για να φας!", που λέει και ο δάσκαλος).

Η μέρα είχε προχωρήσει, θα είχα πλακοστρώσει ίσως και 12 τετραγωνικά, ένιωθα πως ζωγράφιζα πλημμυρισμένος από θεολογικές ανησυχίες του στυλ ποιος να είναι ο θεός των πλακάδων... ώσπου εμφανίστηκαν πάλι κάποιοι ηλικιωμένοι.

Μιλάμε για το είδος των ηλικιωμένων που ζαλίζουν τους συντρόφους "και τι θα τρώμε, και ποιος θα μας δίνει συντάξεις, και ποιος θα μας γράφει τα φάρμακα αν δεν υπάρχει κράτος, και ποιος θα μαζεύει τα σκουπίδια μέχρι να λειτουργήσουν αποτελεσματικά τα εργατικά συμβούλια?".

Στην περίπτωσή μου τα λόγια τους έπαιρναν τη μορφή "και πότε θα έρθετε έξω απ' το σπίτι μου που το πεζοδρόμιο είναι χάλια? όλο έργα βιτρίνας είσαστε! αλλά έτσι είναι ο Έλληνας" και τέτοια και κόντευα να ξενερώσω. 

Πάλι καλά που μπροστά στα μάτια μου εξαπλωνόταν φαρδύ-πλατύ το αποτέλεσμα των κόπων μου, αψευδής μάρτυρας του ταλέντου μου. 

Γάμησέ τα σου λέω, ζούμε σε δύσκολες εποχές. Κούραση.

Αλλά διατηρώ το δικαίωμά μου στη ρεφορμιστική ουτοπία -ή και στην αυταπάτη- ότι βάζω το λιθαράκι μου (τις πλάκες μου εν προκειμένω) για να γίνει πιο όμορφη αυτή η πόλη. 

Πουλικάκος, Εξαδάκτυλος,

"Σκόνη-Πέτρες-Λάσπη"

Οι Έλληνες και το παράλογο

Ζεστό ΠΣΚ προβλέπεται,

ιδεώδες για βουτιές και διάβασμα.

  E.R. Dodds, Γιώργης Γιατρομανωλάκης (Μετάφραση)-Οι Έλληνες Και Το Παράλογο-Καρδαμίτσας (1978)

Υπερπανσέληνος με έκλειψη

Η πρώτη ολική έκλειψη υπερπανσελήνου από το 1982 θα πραγματοποιηθεί στις 27 Σεπτεμβρίου, ενώ η επόμενη αναμένεται να συμβεί το 2033.

Η «υπερπανσέληνος» συμβαίνει διότι η τροχιά της Σελήνης γύρω από τη Γη δεν είναι κυκλική αλλά ελλειπτική. Ενώ η μέση απόσταση Γης – Σελήνης είναι περίπου 384.600 χιλιόμετρα, η πιο μακρινή απόσταση είναι 405.600 χιλιόμετρα (απόγειο) και η πιο κοντινή 363.700 χιλιόμετρα (περίγειο). Υπερπανσέληνο έχουμε όταν η Σελήνη βρίσκεται στο περίγειό της και τότε φαίνεται 14% μεγαλύτερη και 30% λαμπρότερη σε σχέση με την εμφάνισή της όταν βρίσκεται στο απόγειό της.

Το γεγονός της 27ης  Σεπτεμβρίου είναι σπάνιο διότι ταυτόχρονα θα έχουμε και έκλειψη Σελήνης – η Γη θα παρεμβληθεί μεταξύ Σελήνης και Ήλιου.

Εκλείψεις υπερπανσελήνου έχουν συμβεί 5 φορές από το 1900! Το 1910, 1928, 1964 και 1982.

Δείτε το παρακάτω βίντεο της NASA σχετικά με το σπάνιο αυτό γεγονός:

Είδηση και κείμενο από εδώ.
Με τη δική μου επισήμανση ότι ήδη προγραμματίζω κι οραματίζομαι σενάρια για μια αξέχαστη παρακολούθηση του όλου αξέχαστου πράγματος.

Χρυσά μήλα

Υπάρχει άραγε καμιά σχέση ανάμεσα στα χρυσά μήλα των Εσπερίδων αφ' ενός και στα εσπεριδοειδή αφ' ετέρου?

Για να πω την αλήθεια, σε σχέση με το τι στην ευχή ήταν/συμβόλιζαν τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων, έκλινα προς την άποψη που φαίνεται πως έκλινε και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ο οποίος γράφοντας σχετικά με τον Ηρακλή και τα χρυσά μήλα φαίνεται να πιθανολογεί πως τα μήλα δεν ήταν μήλα αλλά πρόβατα:

Οὗτος γὰρ κατὰ τοὺς παραδεδομένους μύθους καταβὰς εἰς τοὺς καθ´ ᾅδου τόπους, καὶ προσδεχθεὶς ὑπὸ τῆς Φερσεφόνης ὡς ἂν ἀδελφός, Θησέα μὲν ἀνήγαγεν ἐκ δεσμῶν μετὰ Πειρίθου, χαρισαμένης τῆς Κόρης, τὸν δὲ κύνα παραλαβὼν δεδεμένον παραδόξως ἀπήγαγε καὶ φανερὸν κατέστησεν ἀνθρώποις. τελευταῖον δ´ ἆθλον λαβὼν ἐνεγκεῖν τὰ τῶν Ἑσπερίδων χρυσᾶ μῆλα, πάλιν ἔπλευσεν εἰς τὴν Λιβύην. περὶ δὲ τῶν μήλων τούτων διαπεφωνήκασιν οἱ μυθογράφοι, καὶ τινὲς μέν φασιν ἔν τισι κήποις τῶν Ἑσπερίδων ὑπάρξαι κατὰ τὴν Λιβύην μῆλα χρυσᾶ, τηρούμενα συνεχῶς ὑπό τινος δράκοντος φοβερωτάτου, τινὲς δὲ λέγουσι ποίμνας προβάτων κάλλει διαφερούσας κεκτῆσθαι τὰς Ἑσπερίδας, χρυσᾶ δὲ μῆλα ἀπὸ τοῦ κάλλους ὠνομάσθαι ποιητικῶς, ὥσπερ καὶ τὴν Ἀφροδίτην χρυσῆν καλεῖσθαι διὰ τὴν εὐπρέπειαν. ἔνιοι δὲ λέγουσιν ὅτι τὰ πρόβατα τὴν χρόαν ἰδιάζουσαν ἔχοντα καὶ παρόμοιον χρυσῷ τετευχέναι ταύτης τῆς προσηγορίας, Δράκοντα δὲ τῶν ποιμνῶν ἐπιμελητὴν καθεσταμένον, καὶ ῥώμῃ σώματος καὶ ἀλκῇ διαφέροντα, τηρεῖν τὰ πρόβατα καὶ τοὺς λῃστεύειν αὐτὰ τολμῶντας ἀποκτείνειν. ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἐξέσται διαλαμβάνειν ὡς ἂν ἕκαστος ἑαυτὸν πείθῃ. ὁ δ´ Ἡρακλῆς τὸν φύλακα τῶν μήλων ἀνελών, καὶ ταῦτα ἀποκομίσας πρὸς Εὐρυσθέα, καὶ τοὺς ἄθλους ἀποτετελεκώς, προσεδέχετο τῆς ἀθανασίας τεύξεσθαι, καθάπερ ὁ Ἀπόλλων ἔχρησεν.

Ἡμῖν δ´ οὐ παραλειπτέον τὰ περὶ Ἄτλαντος μυθολογούμενα καὶ τὰ περὶ τοῦ γένους τῶν Ἑσπερίδων. κατὰ γὰρ τὴν Ἑσπερῖτιν ὀνομαζομένην χώραν φασὶν ἀδελφοὺς δύο γενέσθαι δόξῃ διωνομασμένους, Ἕσπερον καὶ Ἄτλαντα. τούτους δὲ κεκτῆσθαι πρόβατα τῷ μὲν κάλλει διάφορα, τῇ δὲ χρόᾳ ξανθὰ καὶ χρυσοειδῆ· ἀφ´ ἧς αἰτίας τοὺς ποιητὰς τὰ πρόβατα μῆλα καλοῦντας ὀνομάσαι χρυσᾶ μῆλα.

Ωστόσο τις προάλλες διάβαζα ένα ενδιαφέρον σημείωμα της Michele Foyer σχετικά με την καταγωγή της λέξης orange/πορτοκάλι.

There is some mystery to orange. Orange is the only color in the seven-color spectrum
besides violet that originates as a noun, naming a particular thing. It refers to the berry
fruit of the orange tree, something very concrete and specific and not as abstract as the
other colors. Was the experience of the orange fruit so strong that it came to stand for the
orange experience?

The Old English Dictionary (OED) states that in Medieval Latin “the forms ‘arangia’,
‘arantia’ (Du Cange) whence ‘aurantia’ have “popular association with ‘aurum’ gold
from the colour.” Perhaps, the OED postulates, there is an etymological relationship
between the Old French “orenge” for “arauge” after “or” gold. The OED traces the “loss
of the initial ‘n' in French, English and Italian” as “ascribed to its absorption into the
indefinite article” resulting in “narange” absorbing “une" and “narancia” absorbing
”una.”

Also from the OED we understand that the “native country of orange appears to have
been the northern frontier of India, where wild oranges are still found and the name may
have originated there.” In Late Sankrit the word for orange is “naranga;” in Hindi it is
“narangi" (OED, p. 2001)

Is “orange” related to the color of the fruit and/or to gold and the word “ore” (OED, p.
2001)? Are both these not only things, but also perhaps experiences of light? More
questions arise as we consider other correspondences that I call “rhymes and ricochets.”

In Persian the world for pomegranate is “nar” (OED, p.2001) which echoes the nar of
narange. Is this coincidence or relationship? The OED states it is not certain. Was the
“nar” / pomegranate the fateful fruit of the tree in the Garden of Eden myth? It is
possible because the pomegranate rather than the apple was the indigenous fruit. If the
pomegranate was the tree of knowledge, what was the knowledge that this golden ball
embodied? Might it have reflected a relationship of light to dark?

Is there anything other than coincidence to the resonance of the pomegranate which also
figures in the myth of Persephone who spends half her days in a descent into Hades when
the earth experiences the dark of winter and the other half above ground when the earth
experiences the light of spring – alternations or gradients of light and dark?

κλπ κλπ κλπ, τα οποία μπορεί κάποιος να διαβάσει κάνοντας κλικ εδώ.

Τραγούδι. Ας ακούσουμε το εισαγωγικό τραγούδι σε πιο επική μορφή.
Θεοδωράκης, στην κατ' εμέ καλύτερη εκτέλεση του τραγουδιού του.

Είχα φυτέψει μια πορτοκαλιά κλπ κλπ


Εν κατακλείδι, μιας και αρχίσαμε με την άποψη ενός Σικελιώτη, και μιας και συνεχίσαμε μελετώντας μεταξύ άλλων μεσαιωνικές λατινικές λέξεις για τα χρυσάφια και τα πορτοκάλια, ας κλείσουμε μελετώντας θρύλους της Σαρδηνίας. 

1-0

Με βουλιμία παρακολουθώ την άκρως ενδιαφέρουσα προεκλογική κίνηση των κομμάτων, αν και ο βασικός λόγος χαροποίησης μου προέκυψε μόλις είδα την υπηρεσιακή πρωθυπουργό, κυρία Θάνου.
Συγκεκριμένα, με χαροποίησε το γεγονός ότι απαντήθηκε η παλιά μου απορία:
Για ποιόν λόγο ο κυρ-Θάνος ήταν παραπονεμένος όταν πέθανε?

Αλλά ας επανέλθω στην προεκλογική ανταλλαγή επιχειρημάτων ανάμεσα στα κόμματα. Εκστασιασμένος παρατηρώ πως πρόκειται για επιχειρήματα υψηλού επιπέδου, που συγκλονίζουν και προβληματίζουν τα πλήθη, τα οποία πλήθη αποσβολωμένα και βουλιμικά ρουφούν τις ατάκες του πολιτικού διαλόγου και κρίνουν και συγκρίνουν την ποικιλία διεξόδων και επιλογών που ανοίγονται μπροστά στο εκλογικό σώμα. 

Το κατούρημα παρ' Έλλησι και το κατούρημα στο Ισλάμ

Όταν κανείς απαντά στο κάλεσµα της φύσης, απαγορεύεται να παραµείνει σ’ εκείνο το µέρος για περισσότερο από το απαραίτητο, ή να ουρεί ή να αφοδεύει σε  νερό που χρησιµοποιείται από ανθρώπους, σε δρόµους, σε µέρη όπου οι άνθρωποι  ζητούν σκιά, ή κάτω από ένα καρποφόρο δέντρο. Απαγορεύεται, επίσης, να  στρέφεται κανείς προς την κατεύθυνση της Κά‘µπα κατά τη διαδικασία.

Αυτά διαβάζω στη σελίδα 123 τούτου δω του διαφωτιστικότατου pdf του σχετικού με ζητήματα της ισλαμικής θρησκείας, και επειδή για τον μέσο Έλληνα η λέξη Κά‘µπα είναι άγνωστη, θα αρκεστώ να παραθέσω ένα σχετικό λινκ προς τη wikipedia προκειμένου ο μέσος Έλλην να γνωρίζει -σε περίπτωση που ενδιαφέρεται- προς τα που το Ισλάμ απαγορεύει να είναι στραμμένος όταν χέζει ή όταν κατουράει.

Και για να αποτρέψω καγχασμούς, οφείλω να εξηγήσω ότι το παραπάνω απόσπασμα, αναπόφευκτα, μου έφερε στο νου την πυθαγόρεια προτροπή
Προς ήλιον τετραμμένος μη ούρει
(Μην κατουράς στραμμένος προς τον ήλιο)
όπου κάποιος θα μπορούσε, με συνδαστική σκέψη, να υποθέσει ότι ο ήλιος των πυθαγορείων είναι άξιος σεβασμού αντίστοιχου με τον σεβασμό των μουσουλμάνων προς την Κάαμπα (ή αντίστροφα: για τους μουσουλμάνους ο σεβασμός προς την Κάαμπα έχει όση σημασία είχε για τους Πυθαγόρειους ο σεβασμός προς τον ήλιο).

Βεβαίως, θα ήταν σωστή η παρατήρηση πως οι πυθαγόρειοι εν προκειμένω εξέφρασαν με τρόπο συμπυκνωμένο όλα όσα με τρόπο αναλυτικό και ποιητικό αναφέρει ο Ησίοδος. Διότι ναι μεν ο Ησίοδος είναι ο πρώτος που διακήρυξε
μηδ᾽ ἄντ᾽ ἠελίου τετραμμένος ὀρθὸς ὀμιχεῖν
(ούτε να κατουράς στραμμένος προς τον ήλιο)
και με αυτή την έννοια θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προπάτορας των πυθαγορείων (και υπό μια διασταλτική έννοια υπήρξε και προπάτορας των μουσουλμάνων), όμως γα να είμαστε δίκαιοι με τον Ησίοδο θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πως υπήρξε σαφέστατα αναλυτικότερος σχετικά με το ζήτημα, εξετάζοντάς το πολύπλευρα:
μηδ᾽ ἄντ᾽ ἠελίου τετραμμένος ὀρθὸς ὀμιχεῖν·
αὐτὰρ ἐπεί κε δύῃ, μεμνημένος, ἔς τ᾽ ἀνιόντα,
μήτ᾽ ἐν ὁδῷ μήτ᾽ ἐκτὸς ὁδοῦ προβάδην οὐρήσῃς
μηδ᾽ ἀπογυμνωθείς· μακάρων τοι νύκτες ἔασιν·        
ἑζόμενος δ᾽ ὅ γε θεῖος ἀνήρ, πεπνυμένα εἰδώς,
ἢ ὅ γε πρὸς τοῖχον πελάσας ἐυερκέος αὐλῆς.·

(ούτε να κατουράς στραμμένος προς τον ήλιο
αλλά και όταν δύσει και όταν ανατείλει να προσέχεις
ούτε εντός της οδού ούτε εκτός της οδού να κατουράς προχωρώντας
ούτε αφού απογυμνωθείς τη νύχτα, διότι οι νύχτες ανήκουν στους θεούς.
Ο θεοσεβής άνδρας κατουράει είτε καθισμένος
είτε κατουράει αφού πλησιάσει στον τοίχο μιας καλοφτιαγμένης αυλής).

Και λίγο παρακάτω, συνεχίζει ο παππούς Ησίοδος:
μηδέ ποτ᾽ ἐν προχοῇς ποταμῶν ἅλαδε προρεόντων
μηδ᾽ ἐπὶ κρηνάων οὐρεῖν
(ούτε ποτέ να κατουράς στα στόμια ποταμών που χύνονται στη θάλασσα
ούτε να κατουράς στις πηγές των νερών)
ερχόμενος έτσι σε μια ούτως ή άλλως αυτονόητη συμφωνία με το αρχικώς παρατεθέν απόσπασμα της μουσουλμανικής πίστης (ο μουσουλμάνος, είπαμε, απαγορεύεται να ουρεί ή να αφοδεύει σε  νερό που χρησιµοποιείται από ανθρώπους), πράγμα που ενδεχομένως μας αναγκάζει να συγκρίνουμε τις δύο θρησκείες, ελληνική και ισλαμική, θέτοντας το ερώτημα:

Μήπως η ελληνική θρησκεία, απαγορεύοντας το κατούρημα γενικώς στις πηγές των υδάτων και γενικώς στις εκβολές των ποταμών, μήπως λέω επιδεικνύει μια οικολογική ευρύτητα μεγαλύτερη εκείνης που επιδεικνύει η ισλαμική θρησκεία η οποία απαγορεύει το κατούρημα μόνο στο νερό που χρησιμοποιείται από ανθρώπους.

Ωστόσο δεν μπορώ να είμαι απόλυτος για το ζήτημα. Ίσως κάποιος μουσουλμάνος φίλος, γνωρίζοντας περισσότερο τα σχετικά αποσπάσματα του Κορανίου, θα μπορούσε να μας διαφωτίσει σχετικά με το γράμμα αλλά και σχετικά με το πνεύμα του όλου ζητήματος από την ισλαμική σκοπιά.

Ίσως μάλιστα, επιπλέον, θα μπορούσε και κάποιος χριστιανός φίλος του παρόντος μπλογκ να μας διαφωτίσει για τη χριστιανική άποψη επί του ζητήματος, διότι ναι μεν σε χριστιανική χώρα ζούμε άρα λογικώς τα γνωρίζουμε αυτά, πόσοι όμως έχουμε εντρυφήσει στις δογματικές διδαχές της ορθοδοξίας? (για να μην αναφερθώ στον καθολικισμό ή στον προτεσταντισμό, ας πούμε, που ίσως έχουν επίσης τη δικιά τους άποψη για το θέμα), ενώ ελπίζω πως κάτι βουδιστές αναγνώστες που έχω εντοπίσει να διαβάζουν το μπλογκ θα μπορούσαν κι αυτοί να προσθέσουν τη δική τους θρησκευτική πινελιά περί κατουρήματος ώστε να έχουμε πλήρη και εμπεριστατωμένη άποψη για το θέμα.

Τραγούδι
Γιάννης Κακουλίδης, Γιώργος Κριμιζάκης, Χάρρυ Κλυνν,
Το Τανγκό της Χορδής

Το ξεθώριασμα

Σταθερή αξία η εικόνα, σταθερά επίκαιρη κάθε Αύγουστο των τελευταίων πέντε ετών, αλλά ρε φίλε αναγνώστα κάτι μου λέει πως η συγκεκριμένη εικόνα ξεθωριάζει χρόνο με το χρόνο. Υπό την έννοια ότι ενώ το κεντρικό σκεπτικό της εικόνας παραμένει εν ισχύ, σχεδόν κανείς πια δεν μιλάει για ελικόπτερο. Πράγμα κακόν αλλά και αισιόδοξον, υπό την έννοια πως η ιστορία αρέσκεται κινουμένη από αιφνιδιασμού εις αιφνιδιασμόν και γενικά δεν της αρέσει εκείνη η κατηγορία των εξελίξεων που θα μπορούσες να τις πεις και αναμενόμενες.

Πάμε ξανά λοιπόν την εικόνα που βάζω κάθε Αύγουστο:

Η αυλαία πέφτει

Η αυλαία πέφτει. 

Ο θίασος αποχωρεί. 

Ο κλόουν κάνει το τελευταίο του διάγγελμα.

Η ελπίδα έρχεται.

Αρκεί να γράφουν σωστά το όνομά σου

Συμβαίνει να είμαι πεπεισμένος ότι αν το δούμε από τη σκοπιά της επιτυχίας, σίγουρα είναι ένδειξη επιτυχίας το να αναφέρεται συχνά το όνομά σου.
Ω, ναι.
Είναι τεράστια επιτυχία το να αναφέρεται συχνά το όνομά σου.
Δεν υπάρχει καλή και κακή δημοσιότητα.
Ακόμα και η δυσφήμιση είναι μια εξαιρετική διαφήμιση.
Αρκεί να προφέρουν σωστά το όνομά σου.
Και, βέβαια, αρκεί να το γράφουν σωστά.

Τις τελευταίες μέρες, το όνομα του συγγραφέως του επιτυχημένου βιβλίου-καταπέλτη "Ο μονοθεϊσμός στην αρχαία Ελλάδα", διεκδικεί το δικό του μερίδιο στη δημοσιότητα, ως εκ τούτου ο εν λόγω συγγραφεύς θα πρέπει να αισθάνεται πως οι κόποι μιας ζωής επιτέλους δικαιώνονται.

Συγκεκριμένα, έχει προκαλέσει αίσθηση και έχει πολύ συζητηθεί στο ελληνόγλωσσο ίντερνετ, κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Βαθύ Κόκκινο (και βέβαια ταχέως αναδημοσιεύτηκε αλλού) σχετικά με τον εν λόγω συγγραφέα.

Το κείμενο, υπό τον τίτλο "Στέφανος Μυτιληναίος, το νέο πρόσωπο του Τσιπρικού Αυριανισμού", υπογράφεται από έναν "αηδιασμένο" ο οποίος πήρε ως αφορμή ένα "κάν'το όπως η kontra news" σχόλιο του συγγραφέως, και έγραψε ένα κείμενο που έχει ως εξής:

Στέφανος Μυτιληναίος, το νέο πρόσωπο του Τσιπρικού Αυριανισμού

Το νέο πρόσωπο του Τσιπρικού Αυριανισμού (στα χνάρια του Κουρή, του ιδρυτή αυτού του είδους γκαιμπελικής δημοσιογραφίας) ονομάζεται: Στέφανος Μυτιληναίος.

Βαμμένος πασόκος από την εποχή των σχολικών καταλήψεων του '90-91, "δημοσιογράφος" κατινίστικων lifestyle εντύπων στην περίοδο του Σημιτισμού-Κωστοπουλισμού, φανατικός οπαδός της αλά Φαήλος Κρανιδιώτης στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ, ορκισμένος νεο12θειστής & αποκρυφιστής, ηγετικό μέλος της ΕΑΡ (του φιλελεύθερου παγανιστικού κόμματος που είχε ιδρύσει μαζί με το νεοδημοκράτη τηλε-φιλόλογο Ευάγγελο Μπεξή, όχι της "Ελληνικής Αριστεράς"), αλλά και ιδρυτικό μέλος του ΕΠΑΜ, φίλος του Δημήτρη Καζάκη και στη συνέχεια ιδρυτικό μέλος της ΔΡΑΧΜΗΣ του Κατσανέβα.

Η βασικότερη τωρινή ιδιότητα του Μυτιληναίου είναι: υπάλληλος του oλιγάρχη Χρήστου Κοπελούζου που έχει τα http://www.tsantiri.gr/ και www.Tribune.gr (τα οποία διευθύνει) και μαζί με τη γερμανική κρατική εταιρεία FRAPORT AG διεκδικεί τα 14 από τα 37 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας που ξεπουλιούνται βάσει του 3ου μνημονίου που υπέγραψε ο Τσίπρας (πηγή Newsweek)

Αυτή η ιδιότητα συγκεκριμένου "πρωθιερέα" του Αυριανισμού εξηγεί και ΓΙΑΤΙ συντάσσεται με τον Τσίπρα και στηρίζει το μνημόνιο που υπέγραψε: "είναι πολλά τα λεφτά" για το αφεντικό του.

Μεταξύ άλλων, "θαυμάστε" στο επισυναπτόμμενο print screen από το προφίλ του Μυτιληναίου στο facebook το "ήθος" του "ανθρώπου" αυτού και με τί πασοκική λύσσα, φασιστικό ύφος, απροκάλυπτο σεξισμό και φανατικό τσιπρικό καθεστωτισμό επιτίθεται (με εντελώς ΜΗ πολιτικούς, γκαιμπελικούς όρους) στη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Φυσικά, αυτός ο επίδοξος Μένιος Κουτσόγιωργας του νέου μνημονιακού Σύριζα όταν δεν βρίζει (την Αριστερή Πλατφόρμα αλλά και γενικά) όποιον αντιτίθεται στο 3ο Μνημόνιο, κολακεύει κι εκλιπαρεί τον Τσίπρα για αξιώματα ("φωτογραφίζει" την αφεντομουτσουνάρα του στην τελευταία παράγραφο αυτού του άρθρου).

Άραγε, δεν χρειάζεται μαζική απάντηση σε τέτοιου είδους μισθοφόρους και τυχοδιώκτες;

Θα αφήσουμε να αλωνίζει τέτοιος πολιτικός υπόκοσμος στο όνομα της "πρώτη φορά Αριστεράς";

Θα αφήσουμε να θεριέψει τέτοιος αυριανικός καιροσκοπισμός, τέτοια νεοπασοκική πανούκλα;

Θα αφήσουμε να μας κυβερνούν τέτοια τυπικά δείγματα πασοκανθρώπων του μνημονιακού Σύριζα-Τσίπριζα, τέτοιοι χυδαίοι υπάλληλοι των ντόπιων ολιγαρχών και των γερμανών ιμπεριαλιστών;

Ο αηδιασμένος

Έχει περάσει μια ολόκληρη μέρα από τη δημοσίευση του κειμένου και θα περίμενα να βρεθεί κάποιος αναγνώστης του "Βαθύ Κόκκινο" ο οποίος να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, διευκρινίζοντας πως ο Στέφανος είναι μια χαρά παιδί και όχι μόνο δεν είναι νεο12θεϊστής, αλλά (όπως είδαμε), αντίθετα, είναι τυπικός οπαδός του ελληνικού μονοθεϊσμού.

Όμως, φευ, το Βαθύ Κόκκινο δεν ασχολείται με τέτοια ζητήματα, οπότε το μόνο που (εκ μέρους του ΕΠΑΜ) είδα να διευκρινίζεται στα σχόλια, είναι πως ο Στέφανος όχι μόνο δεν υπήρξε μέλος του ΕΠΑΜ, αλλά ούτε καν πέρασε απέξω.
Λες και θα ήταν ντροπή να έχει περάσει απέξω από το ΕΠΑΜ ο άνθρωπος που ανακάλυψε την ύπαρξη της Αττικής Εταιρείας και του τάγματος των Στρατιότι...

Τι να πω... Ωστόσο ακόμα κι έτσι, συνεχίζει να ισχύει αυτό που λέγαμε στην αρχή:

Είναι τεράστια επιτυχία το να αναφέρεται συχνά το όνομά σου.
Δεν υπάρχει καλή και κακή δημοσιότητα.
Ακόμα και η δυσφήμιση είναι μια εξαιρετική διαφήμιση.
Αρκεί να προφέρουν σωστά το όνομά σου.
Και, βέβαια, αρκεί να το γράφουν σωστά.

Τραγούδι.
Νικόλας Άσιμος, "Καλέ στρατιώτη". Από την ιστορική πρώτη κασέτα Με Το Βαρέλι Που Για Να Βγει Το Σπάει.

Η γονιμοποίηση της ελληνικής γλώσσης

Προφανώς η επιγραφή έχει να κάνει με τη λέξη "στραγξ" που παράγεται από τη ρίζα "ΣΤΡΑΓΓ" και την αντίστοιχη λατινική ρίζα "STRING" (κλικ εδώ για το σχετικό λήμμα στο Liddell&Scott).

Επιφυλάσσομαι όμως διότι αυτοί εδώ που αποθανάτισαν την επιγραφή και πιθανολογώ ότι πέτυχαν την πλήρη της αποκωδικοποίηση, κρατούν το στόμα τους ερμητικά κλειστό...

Φύγαμε για το πανηγύρι!!!

Ε, ρε γλέντια κι ομορφιές!!!

Το γελαστό παιδί

11 Φεβρουαρίου του 2015 ήταν τότε που γελούσε το παλικάρι, χοντρικά ένα εξάμηνο πριν από σήμερα, δηλαδή.
Το ζήτημα δεν είναι ότι γελούσε τότε με αυτούς που γελούσε. Μαγκιά του.
Όμως το ζήτημα είναι ότι σήμερα γελάει με τους υπόλοιπους.
Συγκεκριμένα, ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες τον θέλουν να ετοιμάζεται να λανσάρει στην κυκλοφορία νέα μπλουζάκια, απευθυνόμενα στο νέο αντικείμενο του γέλιου του.
Σύμφωνα με τις ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, τα μπλουζάκια θα είναι έτσι:

Όντα και προϊόντα

Εκεί που λες ότι η ευτυχία είναι τα μούρα, έρχονται τα σύκα.

Απελευθερωμένος στο αυθύπαρκτο Οικοσύστημα, εναρμονισμένος με το Χάος Του και συνειδητό μέλος της μοναδικής τέλειας Οικονομίας Του, ζώντας και μη εκβιάζοντας στο παραμικρό τη μόνη υφιστάμενη, τη Φυσική Ανάπτυξη, απολαμβάνεις κάθε στιγμή του ημερήσιου και του ετήσιου κύκλου Του ως ον, αντί να σπαταλιέσαι εγκλωβισμένος στα ράφια του καταναλωτισμού ως προϊόν.

Το τέλειο ον της φύσης, ο άνθρωπος, μεταλλάχθηκε σε τέλειο προϊόν για αυτο-εκμετάλλευση, για να ‘χουν οι συστημικά πιο ισχυροί ζωές να πατούν πάνω τους και να αναρριχώνται σε μια πορεία ύβρης προς την τελική του καθενός παταγώδη προσωπική κατάρρευση, οι δυστυχείς αυτοί και πλανημένοι άνθρωποι.

Οι φτωχοί του συστήματος όμως, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων, ως τελείως παραπλανημένοι κι αυτοί, συνεχίζουν ακόμη να επιζητούν, ως εγκλωβισμένοι, μιαν ολοένα συνεχόμενη συστημική “ανάπτυξη”, δηλαδή πλούτο ψεύτικο ξανά, λίγο φαί μες στο κλουβί να πέσει πάλι κι ας είναι πληρωμένο με αίμα και ζωή, επενδύσεις και επενδυτές πιότερους στο κεφάλι τους ζητούν, για να μπουν οι ίδιοι ακόμη πιο βαθιά μες στον ντορβά, δίχως να συνειδητοποιούν ότι αποτελεί συνέχιση της χειραγώγησής τους η επιλογή αυτή και πιο άγρια υποδούλωση των ίδιων και των τέκνων τους στους πλανημένους “ισχυρούς”, σ’ αυτούς που θεωρούν και που πλασάρουν το χρήμα ως πόρο φυσικό και τα αγοράζουν όλα.

Οι φτωχοί του συστήματος οφείλουν να αποτινάξουν τον ζυγό της πλάνης με τον οποίον είναι ζεμένοι από χρόνια και πορεύονται. Οφείλουν να κατανοήσουν επιτέλους ότι άλλη επανάσταση από την προσωπική του καθενός επαναφορά σε ον, από προϊόν, δεν υφίσταται, και ότι είναι αυτή η κίνησή τους, το προσωπικό του καθενός φορμάτ, η πιο σπουδαία συμβολή στη συλλογική πορεία της ανθρωπότητας προς την ελευθερία και προς τη μη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Οφείλουν οι μη “ισχυροί” της γης να αγνοήσουν το σύστημα που τους καταναλώνει και τους απομυζεί παραπλανώντας τους με πλούτο εικονικό, να νικήσουν τον φόβο και να πηδήξουν ένας ένας απ’ το ράφι, όπου στοιβάχτηκαν σαν προϊόντα ανταγωνιστικά, ν’ απελευθερωθούν από τη συσκευασία τους, το βιογραφικό τους.

Μετά από τα σύκα ακολουθούν σε λίγες μέρες τα σταφύλια, σε μια πορεία πλούτου και ευτυχίας που άρχισε την πρώτη άνοιξη με τα μούσμουλα και συνεχίζει από τότε δίχως διακοπή. Ύστερα έρχεται φθινόπωρο, η ύφεση και μετά ο χειμώνας, η αυτοσυγκέντρωση και η φροντίδα του ριζικού συστήματος, για να ‘ναι έτοιμο και δυνατό το ον να υποδεχτεί ξανά την άλλη άνοιξη και να αναπετάξει πάλι τα κλαριά γεμάτα με καρπούς.

Αναστοχάσου λοιπόν σύγχρονε καταναλωτή, τώρα που είναι Αύγουστος και έχεις “δραπετεύσει”, τώρα που θα σου τύχει οπωσδήποτε στο δρόμο σου μια μέρα ένα σύκο, ένα σταφύλι, όχι αγοραίο προϊόν αλλά ον φυσικό και προσφορά δέντρου, αμπελιού ή κάποιου άλλου ανθρώπου, αναστοχάσου το απλούστερο την ώρα που το γεύεσαι, ότι το τρως, δεν το καταναλώνεις. Είναι η συνειδητοποίηση αυτής της διαφοράς των εννοιών το πρώτο βήμα σου για να μετάσχεις και εσύ στη σύγχρονη επανάσταση του γένους των ανθρώπων.

ΥΓ

Το σημείο τομής ανάμεσα στην καταναλωτική διαβίωση και στη φυσική ζωή είναι τα σύκα.
Διότι τον Αύγουστο, που οι καταναλωτές προσεγγίζουν το οικοσύστημα, όλο και κάποιο σύκο θα κατεβάσουν από καμιά αδέσποτη συκιά ή θα τους το προσφέρει δίχως να απαιτήσει από δαύτους χρήματα κάποιος περιβολάρης.
Αν και έχω παρατηρήσει τελευταία ότι οι καταναλωτές όσο περνούν οι γενιές γίνονται ολοένα και πιο φοβισμένοι με τη φύση και δεν απλώνουν χέρι να φάνε, να καταναλώσουν λένε αυτοί, τίποτα φυσικό διότι έχουν εμποτιστεί με τη φοβία της δηλητηρίασης που τεχνηέντως τους περνάει με κάθε ευκαιρία το σύστημα που υπηρετούν και ενσαρκώνουν οι δυστυχείς αυτοί άνθρωποι.
Τα σύκα όμως αποτελούν ακόμη μια αφορμή για να γευτεί ένας καταναλωτής τη ζωή όπως πραγματικά είναι και όχι όπως έχει την εντύπωση ότι είναι.

Be Sociable, Share!

Του Γιάννη Μακριδάκη, από εδώ.

Για μια άνω τελεία

Που λες, ωραίο πράμα οι μελοποιημένοι στίχοι -και ειδικά οι με εμπνευσμένο τρόπο μελοποιημένοι στίχοι- ωστόσο καμιά φορά μέσα στην εμπνευσμένη μελοποίηση χάνεται κάποια λεπτομέρεια της ποίησης κι αποχτάμε την ευκαιρία να γίνουμε δικαίως σχολαστικοί και δικαίως να ψάχνουμε ψύλλους στ' άχυρα. 

Παράδειγμα, η Άρνηση του Σεφέρη: 

Στο περιγιάλι το κρυφό

κι άσπρο σαν περιστέρι

διψάσαμε το μεσημέρι·

μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή

γράψαμε τ' όνομά της·

ωραία που φύσηξεν ο μπάτης

και σβήστηκε η γραφή.

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,

τι πόθους και τι πάθος,

πήραμε τη ζωή μας· λάθος!

κι αλλάξαμε ζωή.

Πασίγνωστο το ποίημα εξαιτίας της πανέμορφης μελοποίησης του απ' τον Θεοδωράκη, όμως ρε παιδί μου χάθηκε η άνω τελεία του προ-τελευταίου στίχου. Έτσι δεν είναι? 

Και δεν είναι να πεις ότι ο ποιητής υποτιμά αυτή την άνω τελεία. Να, άκου τον εδώ να απαγγέλλει, ας πούμε, για να δεις πόση έμφαση δίνει σ' αυτή την άνω τελεία.

Όπως λέει κι αυτή εδώ η εξαίρετη δημοσίευση την οποία αξίζει κάποιος να διαβάσει ολόκληρη: 

Το ποίημα  δομείται σε τρεις στροφές  και της κάθε στροφής η φορά ανακόπτεται από μία άνω τελεία. Αυτό που απομένει αρνείται ό,τι προηγήθηκε:

 1η στροφή: στο περιγιάλι, διψάσαμε >νερό γλυφό

 2η στροφή: πάνω στην άμμο γράψαμε>

                          φύσηξε, σβήστηκε

 3η στροφή: Με τι … πήραμε τη ζωή μας> λάθος, αλλάξαμε

 Σε κάθε στροφή λοιπόν υπάρχει κάτι που εξαρτάται από μας αλλά ακυρώνεται από εξωγενείς παράγοντες. Εμείς «διψάσαμε», «επιθυμήσαμε», «μα το νερό γλυφό». Εμείς «γράψαμε», μα «σβήστηκε η γραφή». Η καταγραφή της άρνησης στην «δίψα» μας και της γραφής μας γίνεται  μετά την άνω τελεία. Νερό και αέρας, στοιχεία θεμελιώδη για την ζωή μας αρνήθηκαν.

Στην τρίτη στροφή η λέξη «λάθος» βρίσκεται μετά την επίμαχη άνω τελεία, οπότε το «λάθος» δεν εγγράφεται στις πράξεις μας· σε ποιον τότε; Σε  εξωγενείς παράγοντες, προφανώς. Δεν πήραμε εμείς τη ζωή μας λάθος (όσο και αν έτσι ακούγεται στο τραγούδι). Επομένως, το λάθος δεν είναι δικό μας. Το λάθος βρίσκεται έξω από μας, όμως καθορίζει τη ζωή μας και μας υποχρεώνει σε αλλαγή πορείας.   Είναι «λάθος», κι εδώ νομίζω πρέπει να σταματήσουμε, είναι λάθος να νομίζουμε πως, επειδή τα κάναμε όλα καλά και τα δώσαμε όλα- καρδιά, πνοή, πόθους, πάθος – γι’ αυτό και μόνο θα μας πάνε όλα καλά.

Εμείς κάναμε αυτό που έπρεπε, χωρίς να ξέρουμε πού θα καταλήξει ή ποιος θα αποφασίσει. Σαν τους «ήρωες» που προχωρούν στα σκοτεινά» κάνουμε ό,τι πρέπει, κάναμε ό,τι έπρεπε, αλλά δεν πετύχαμε…

Έτσι είναι τα πράγματα, αναγνωσταρά μου, και δεν είναι αλλιώς. Και να τις προσέχεις τις άνω τελείες και τις υπόλοιπες λεπτομέρειες των ποιητών, γιατί ξέρουν τι λένε οι ποιητές και ξέρουν πολλά!

Οι επίδοξοι συνεργάτες του Διαβόλου

Ο κατάλογος (που βρέθηκε εδώ) είναι ελλιπής, βέβαια

-κάθε συμπλήρωση δεκτή- 

ωστόσο η ύπαρξή του 

από μόνη της αποτελεί τρανή απόδειξη 

πως δεν έχει νόημα να τους διαολοστέλνεις,

ευγενέστατε αναγνώστη μου: 

Έτσι κι αλλιώς 

από μόνοι τους είναι έτοιμοι 

να πάνε στο διάολο. 

Εναλλακτικά, 

μπορείς πλέον να κατανοήσεις διαυγώς 

το λόγο για τον οποίο μας έχει πάρει ο διάολος 

με τους μαλάκες που μπλέξαμε. 

Βαγγέλης Γερμανός, Είσ' ένας διάβολος