Δεν έχεις τσίπα Τσίπρα!

Του 2008 το τεμάχιον. 

Χατζηφραγκέτα. 

Εκείνη τη χρονιά, το 2008, σε ένα φεστιβάλ της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ 

που δε θυμάμαι για ποιο λόγο είχα πάει, 

ένας σύντροφας με τράβηξε απ' το μανίκι 

λέγοντάς μου 

"να, ο Αλέξης!" 

και, μην τα πολυλογούμε, ανταλλάσσοντας την πρώτη μου χειραψία με το λαοπρόβλητο και πολυχρονεμένο μας ηγέτη που υπέγραψε να πουληθούμε σκλάβοι στην αραπιά 

προσπαθούσα να ψυχανεμιστώ τι ρόλο βαράει

μένοντας τελικά με την απορία: Είναι έξυπνος ή απλά είναι πονηρός? 

Οι πιθανότητες έλεγαν πως η απάντηση ήταν δυσάρεστη 

-είχα ένα κακό προαίσθημα. 

Δίκαια, απ' ό,τι αποδείχτηκε.

Δεν έχεις τσίπα Τσίπρα.

Εδώ και τώρα να φύγει η Ελλάδα από την Ευρώπη!

Βάσει του παρατιθέμενου σατανικού σχεδίου-χάρτη,

η αποχώρηση της Ελλάδας απ' την Ευρώπη 

κάθε άλλο παρά θα δημιουργούσε δυσκολίες στον μέσο Έλληνα.

Μουλάτες, Ρίο, σάμπα, σομπρέρο κι όλα τα καλά!

Στο φινάλε, γιατί να καθόμαστε με αυτούς που δεν μας θέλουν?

Ή, όπως θα το έθετε ο Τσιτσάνης:

Το καλοκαίρι τώρα

σε κάποια φίνα χώρα

θα πάμε να γυρίσουμε μαζί.

Μακριά σε ξένα μέρη

κι κόσμος μη σε μέλει,

ποτέ να μη σου καίγεται καρφί!

Μες στην Παραγουάη,

σε φίνο ακρογιάλι,

θα στήσουμε τσαντίρι ζηλευτό.

Θα πίνουμε σαμπάνια

πριν πάμε για τα μπάνια,

με μπουζουκάκι έξυπνο τρελό!

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

Πολλά ειπώθηκαν και πολλά γράφτηκαν πριν και μετά το δημοψήφισμα της Κυριακής. Εξυπνάδες, βλακείες, εμβριθείς αναλύσεις, ρηχές κοινοτυπίες, αστειάκια, γελοιότητες...
Το δημοψήφισμα έτσι κι αλλιώς πλέον είναι ιστορία (χρυσή σελίδα της ιστορίας, κατά τη γνώμη μου).
Απ' όλα όσα διάβασα σχετικά με το δημοψήφισμα, δεν θέλω να ξεχάσω να θυμάμαι το παρακάτω κείμενο του Χρήστου Δάντη, που έχει τίτλο "Να Μην Ξεχάσω Να Θυμάμαι". Πρόκειται για κείμενο που ο Δάντης το ανέβασε στο fb την παραμονή του δημοψηφίσματος, και απ' ό,τι αποδείχτηκε κατάφερε μέσα σε αυτό με γλυκό τρόπο να συμπυκνώσει την ουσία του δημοψηφισματικού αποτελέσματος.

"ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ"

Τη μυρωδια του μπακαλικου του Κυρ-Αριστειδη απ τις ελιές στα βαζάκια.Τα φασόλια και τις φακές στα άσπρα τσουβαλακια που έφταναν στο μπόι μου οταν μ έστελνε η μάνα μου να τις αγοράσω 200 γραμμάρια καφέ. 

Τα καφάσια με τα μπουκάλια απ τις άδειες πορτοκαλάδες που μάζευα καθε μερα στο "Καφενείο του Τσουβάλα",του θείου μου,για να παρω σαν έπαθλο μια γκαζόζα.

Τις μερες που γυρίζαμε με τα πόδια με τη μάνα μου απ το Μοναστηράκι οταν πήγαινε για τη δουλεια της και δεν υπηρχαν ουτε χρηματα για λεωφορείο. Στη συνέχεια κοιμόμασταν νηστικοί,κι αν ξυπνούσα Απ την πείνα θα δανειζόταν ενα αυγό απ την Κυρια Κωνσταντία τη γειτόνισσα,για να το κόψουμε στη μεση και να το φάμε με λιγο ψωμι που χε απομείνει Απ την προηγούμενη μερα.

Μην ξεχάσω να θύμαμαι το λεκανακι στο διάδρομο που βάζαμε κατω απο το σημειο που έσταζε το ταβάνι,για να μην πλημμυρισουμε οταν έβρεχε.

Τον Πατέρα του συμμαθητή μου Μπαμπη,που με είδε κλαμμένο γιατι δεν είχαμε χρηματα ν αγοράσουμε το "Σχολικό Σύμβουλο" -εγκυκλοπαίδεια που πουλούσαν τοτε στα σχολεία- και μου τον εκανε δώρο επειδή στεναχωρήθηκε ο γιος του. Ηταν "προνομιούχοι" βλέπεις.Ο Πατερας αυτός δούλευε "Χασάπης" αν θυμάμαι καλα,κι είχαν ενα δωμάτιο μεγαλύτερο απο μας και κρέας άφθονο.

Τη χαρά μου καθε Χριστούγεννα που ηταν η γιορτή μου και θα τρώγαμε σοκολατάκια το βραδυ.

Τις αδελφές μου που πάντα στις γιορτές θα τρώγαμε στο σπιτι της μιας ή της άλλης,αναλόγως με το ποιος "είχε" εκείνη τη χρονια.

Τη Μαμα του Γιαννακη του κολλητού μου που καταλάβαινε οτι λιμοκτονουσαμε και με κράταγε καθε τρεις και λιγο για μεσημεριανό τα καλοκαίρια. 

Τον αυτοκινητόδρομο και το Τραινάκι που χα δει σε μια βιτρίνα και δεν απόκτησα ποτέ.

Τη Μανα μου να κλαιει πανω απ τη Ραπτομηχανή όποτε ηταν τέλος του μηνα και δεν κατάφερνε να μαζέψει τα "μηνιάτικα" που θα χτυπούσαν την πορτα απ την πρώτη του μηνός.
Το νερό και το ηλεκτρικό που κοβόταν καθε τοσο.

Τα ξερό βρεγμένο ψωμι με τη ζάχαρη που μας έφτιαχνε η μαμα του Θανάση οταν παίζαμε στην Αυλή.

Τα κρύα χειμωνιάτικα πρωινά που έφευγα για το σχολείο μ ενα πουκάμισο και μια μπλούζα απο πανω. Που λεφτα για μπουφάν..το παλτο δεν το συζητάω.

Το γαρύφαλλο που βάζαμε στα δόντια οταν πονούσαν γιατι δεν είχαμε λεφτα να πάμε στον οδοντίατρο,ουτε ειμαστε ασφαλισμενοι.

Τον Κυρ-Σταύρο που μας κυνηγούσε με Χριστοπαναγίες οταν του κλέβαμε καμμιά τσίχλα Απ το βαζάκι για να "γλυκαθούμε".

Τις εκδρομές στην Καλοπούλα εκει στην Καισαριανή οπου γεννήθηκα και μεγάλωσα και στρώναμε κουβέρτες ή μουσαμάδες τρώγοντας ότι είχε φερει καθένας Απ το σπιτι του.

Μην ξεχάσω να θυμάμαι την απομόνωση σε μια "αριστερή" συνοικία που τοτε σχεδόν απαγορευόταν και ν αναφέρεις την ονομασία της. 
"Παγκράτι" ελεγε η Μανα μου όποτε τύχαινε να βρεθούμε σε Ταξι,και τον πήγαινε ολο και πιο "πανω" για να φτάσουμε στην Καισαριανή και να της πει ο Ταξιτζής με ειρωνικό ύφος "Γιατι δε μου πες Κυρα μου οτι πας Στο Σταλινγκραντ απ την αρχη;". Πόλωση; Εκει να δεις πόλωση!

Κι οταν έπρεπε να πουμε τη γνώμη μας,ποιος να μιλήσει; Την επομενη ενας απ τους δυο γονείς θα την έβγαζε στο Αστυνομικό Τμήμα ν απολογηθεί για το παιδι του που "έχει μπλέξει με εξτρεμιστές και δεν ειναι σωστό,φαντάρος θα παει,να παει στον Έβρο;;" Bullying λέει.. Τοτε να βλεπες Bullying!

Μην ξεχάσω να θυμάμαι την πείνα,τη δίψα και τη στέρηση που χαμε στην Καισαριανή. 

Πολλά ήρθαν μετά,μπορεί ν'αλλαξε η ζωή μου,να καλυτέρεψε,ομως δε θα ξεχάσω ποτέ την τάξη απ την οποία κατάγομαι.Την τάξη μου, που ακόμα αντιμετωπίζει τα ιδια προβληματα. Πεινάει,διψάει,πνίγεται και φοβάται πως μόλις κατάφερε να ορθώσει ανάστημα στους ηγεμόνες της,θα την καταπνίξουν. 

Γι αυτη την τάξη θα ψηφίσω "ΟΧΙ",γιατι η τάξη μου μ εκανε αυτο που ειμαι και δεν ξερω για σενα, αλλα εγω δεν το ξεχνάω ποτέ!

Θα μαι κει,θα περπατάω στα στενάκια της,θα μυρίζω τον αερα της,θ ακούω τα τραγουδια στις γειτονιές και τα γέλια των παιδιών της. 
"ΟΧΙ" για μένα,"ΟΧΙ" για τα παιδια μου,"ΟΧΙ" για όλους μας!

Χρήστος Δάντης

Οι πρώτες ενδείξεις των πρώτων ανεπίσημων exit polls του δημοψηφίσματος

Οι πρώτες ενδείξεις των πρώτων -ανεπίσημων- exit polls για το δημοψήφισμα άρχισαν να δημιουργούν σοβαρούς προβληματισμούς στην Ευρώπη και ειδικότερα στη φίλη και σύμμαχο Γερμανία. Για την ακρίβεια, φαίνεται πως μελετώντας τα πρώτα γραφήματα των exit polls του δημοψηφίσματος δημιουργείται ένα ομηρικό κλίμα που μπορεί να σχηματοποιηθεί ως εξής:

Bertolt Brecht: Maßnahmen gegen die Gewalt

Als Herr Keuner, der Denkende, sich in einem Saale vor vielen gegen die Gewalt aussprach, merkte er, wie die Leute vor ihm zurückwichen und weggingen. Er blickte sich um und sah hinter sich stehen - die Gewalt.

„Was sagtest du?“, fragte ihn die Gewalt.

„Ich sprach mich für die Gewalt aus“, antwortete Herr Keuner.

Als Herr Keuner weggegangen war, fragten ihn seine Schüler nach seinem Rückgrat. Herr Keuner antwortete: „Ich habe kein Rückgrat zum Zerschlagen. Gerade ich muss länger leben als die Gewalt.“

Und Herr Keuner erzählte folgende Geschichte:

In die Wohnung des Herrn Egge, der gelernt hatte, nein zu sagen, kam eines Tages in der Zeit der Illegalität ein Agent, der zeigte einen Schein vor, welcher ausgestellt war im Namen derer, die die Stadt beherrschten und auf dem stand, dass ihm gehören solle jede Wohnung, in die er seinen Fuß setzte; ebenso sollte ihm auch jedes Essen gehören, das er verlange; ebenso sollte ihm auch jeder Mann dienen, den er sähe.

Der Agent setzte sich in einen Stuhl, verlangte Essen, wusch sich, legte sich nieder und fragte mit dem Gesicht zur Wand vor dem Einschlafen: „Wirst du mir dienen?“

Herr Egge deckte ihn mit einer Decke zu, vertrieb die Fliegen, bewachte seinen Schlaf und wie an diesem Tage gehorchte er ihm sieben Jahre lang. Aber was immer er für ihn tat, eines zu tun hütete er sich wohl: Das war, ein Wort zu sagen. Als nun die sieben Jahre herum waren und der Agent dick geworden war vom vielen Essen, Schlafen und Befehlen, starb der Agent. Da wickelte ihn Herr Egge in die verdorbene Decke, schleifte ihn aus dem Haus, wusch das Lager, tünchte die Wände, atmete auf und antwortete: „Nein.“

Όταν κάποτε ο κύριος Κόινερ, που όλο στοχαζότανε, μίλαγε κατά της Εξουσίας σε μια αίθουσα μπροστά σε πολλούς, πρόσεξε πώς οι άνθρωποι έκαναν προς τα πίσω και έφευγαν. Έριξε μια ματιά τριγύρω και είδε πίσω του να στέκεται – η Εξουσία.

«Τι έλεγες;» τον ρώτησε η Εξουσία.

«Μίλαγα υπέρ της Εξουσίας», απάντησε ο κύριος Κόινερ.

Όταν ο κύριος Κόινερ είχε φύγει πια, τον ρώτησαν οι μαθητές του για αυτή του την επίκυψη. Ο κύριος Κόινερ απάντησε. «Δεν έχω μέση για τσάκισμα. Ίσα ίσα εγώ πρέπει να ζήσω πιο πολύ από την Εξουσία».

Και ο κύριος Κόινερ διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία:

Στην κατοικία του κυρίου Έγκε, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα τον καιρό της Εκτροπής ένας πράκτορας, κραδαίνοντας ένα επίσημο χαρτί, το οποίο είχε εκδοθεί εν ονόματι αυτών που διαφέντευαν την πόλη, και εκεί έγραφε ότι του ανήκει κάθε κατοικία, στην οποία πατάει το πόδι του· έτσι ακριβώς θα έπρεπε να του ανήκει και κάθε τι που θα ζητούσε να φάει· έτσι ακριβώς θα έπρεπε να τον υπηρετεί και κάθε άντρας που θα έβλεπε.

Ο πράκτορας κάθισε σε μια καρέκλα, ζήτησε να φάει, πλύθηκε, έγειρε να πλαγιάσει, και με το κεφάλι γυρισμένο στον τοίχο ρώτησε πριν αποκοιμηθεί.«Θα με υπηρετήσεις;»

Ο κύριος Έγκε τον σκέπασε με μια κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, φύλαξε τον ύπνο του, και όπως εκείνη την ημέρα τον υπάκουε επτά ολόκληρα χρόνια. Ό,τι κι αν έκανε όμως γι αυτόν, από ένα πράγμα να κάνει φυλαγόταν : από το να πει μια λέξη. Σαν πέρασαν τα επτά χρόνια και ο πράκτορας είχε χοντρύνει από το πολύ φαΐ, τον ύπνο και τις διαταγές, πέθανε ο πράκτορας. Τότε ο κύριος Έγκε τον τύλιξε στην πολυκαιρισμένη κουβέρτα, τον έσυρε και τον έβγαλε από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, ασβέστωσε τους τοίχους, πήρε μια ανάσα και απάντησε: «Όχι».

Το γερμανικό κείμενο του Μπρεχτ το πήρα από εδώ. 

Την ελληνική μετάφραση που έκανε η Ιωάννα Μυτιληνάκη την πήρα από εδώ. 

Τα αξιοθρήνητα φιλοευρωπαϊκά ζόμπι

Ρε συ αναγνώστη μου, κυλιέμαι κάτω απ' τα γέλια!

Η οπτικά πλήρως τεκμηριωμένη ανακοίνωση λέει:

Στις 2/7, στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, ομάδα συντρόφων/ισσων πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στην φιέστα "ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ". Παρεισφρήσαμε στην συγκέντρωση τους με την ανάλογη γιάπικη αμφίεση και με περίσσιο δόλο "προτρέψαμε" τους παρευρισκόμενους να κρατήσουνε πάνω από τα κεφάλια τους, πανό 10 μέτρων που έγραφε: ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΚΛΑΒΟΙ (με μια ευρωπαική και μια ελληνική σημαία να καίγονται βλ. φωτο)

Η δράση αυτη ξεπέρασε κάθε προσδοκία αφού μετά την αποχώρηση μας, το πανό έμεινε αναρτημένο για πάνω από 20 λεπτά και καταχειροκτροτήθηκε με πάθος από τα φιλοευρωπαικά ζόμπι.  

Πλήρης η ανακοίνωση εδώ. 

Τι να σου πω σουλτάνα μου, μάνα μου, ματζουράνα μου... 

Η απόλυτη επικράτηση του ΟΧΙ δεν είναι απλώς ζήτημα αξιοπρέπειας απέναντι ξερωγώ στους δανειστές. Είναι -πρωτίστως- ζήτημα αγώνα ενάντια στη διανοητική καθυστέρηση των οπαδών του ΝΑΙ.

...

Το DNA

Σε τούτο δω τον τόπο 

υπήρχαν πάντοτε 

εκείνοι που 

-χρησιμοποιώντας ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα-

πάνω απ' όλα έβαζαν 

την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας!

Νύχτα τρόμου στην ελληνική επαρχία

Το κλίμα πανικού που επικράτησε τη νύχτα

μπροστά στα αθηναϊκά ΑΤΜ

επόμενο ήταν να επηρεάσει

και την ελληνική επαρχία

που είναι πιο αμάθητη σε αυτά τα θέματα.

Κρίσιμη ώρα. Ώρα για πνευματικά αναγνώσματα

Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες μόνο πνευματικά αναγνώσματα μπορούν να ξεδιαλύνουν το σκότος της προπαγάνδας οδηγώντας το έθνος στην ορθή απόφαση, στην ορθή επιλογή.

Το παρόν ευλόγιον προτείνει το βιβλίο του αρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Σουφρίτσα "Οι πεπλανημένοι θιασώται της δραχμής και η ώρα της κρίσεως", όπου αναπτύσσεται το εξαιρετικά ακανθώδες ζήτημα περί του πως η θεία πρόνοια μέσω του ευρώ επιδιώκει την συναδέλφωση των χριστιανικών λαών της δύσεως. 

Λίαν αποκαλυπτικό βιβλίο με λίαν αποκαλυπτικό εξώφυλλον. Αναζητήστε το - διαδώστε το.

Συσχετισμοί

Κάθε φορά που 

(ίσως ελλείψει παραγωγής) 

οι αναλύσεις των συσχετισμών δυνάμεων 

δεν περιλαμβάνουν αναφορά 

σε παραγωγικές σχέσεις και παραγωγικές δυνάμεις, 

ένα made in China τσολιαδάκι στην Αδριανού 

μαστουρώνει πίνοντας λίγη φούντα απ' το τσαρούχι του.

Αναμένοντας τον παρασκευαζόμενον παλαιστήν νυν

Όπου το "παλαιστήν νυν" μην το συνδέσεις με καμιά Παλαιστίνην και μπερδευτούμε τελείως, διότι ναι μεν υπάρχει μια ηχητική ομοιότητα ανάμεσα στο "παλαιστήν νυν" και στην "Παλαιστίνην" αλλά δεν είναι αυτή το θέμα μας.

ἦ μὴν ἔτι Ζεύς, καίπερ αὐθάδης φρενῶν, 

ἔσται ταπεινός

(...)

πρὸς ταῦτά νυν 

θαρσῶν καθήσθω τοῖς πεδαρσίοις κτύποις 

πιστός, τινάσσων τ᾽ ἐν χεροῖν πύρπνουν βέλος.

οὐδὲν γὰρ αὐτῷ ταῦτ᾽ ἐπαρκέσει τὸ μὴ οὐ 

πεσεῖν ἀτίμως πτώματ᾽ οὐκ ἀνασχετά·

τοῖον παλαιστὴν νῦν παρασκευάζεται 

ἐπ᾽ αὐτὸς αὑτῷ, δυσμαχώτατον τέρας· 

ὃς δὴ κεραυνοῦ κρείσσον᾽ εὑρήσει φλόγα, 

βροντῆς θ᾽ ὑπερβάλλοντα καρτερὸν κτύπον· 

θαλασσίαν τε γῆς τινάκτειραν νόσον

τρίαιναν, αἰχμὴν τὴν Ποσειδῶνος, σκεδᾷ. 

πταίσας δὲ τῷδε πρὸς κακῷ μαθήσεται 

ὅσον τό τ᾽ ἄρχειν καὶ τὸ δουλεύειν δίχα.

Που σε απλά ελληνικά πά να πει κάτι τέτοιο: 

Κι όμως παρ' όλη την έπαρση του νου του, ο Δίας 

θα γίνει ταπεινός

(...)

Τώρα ας κάθεται άγνοιαστος και θαρρεμένος 

στους ψηλόβροντους χτύπους του και μες στα χέρια  

τινάζοντας τα πύρινα τ' αστροπελέκια·

 Καθόλου αυτά δε θα τον γλιτώσουν 

απ' το άτιμο το πέσιμο στην καταφρόνια

γιατί ετοιμάζει τώρα ο ίδιος του εαυτού του  

αντίπαλο απολέμητο, τέρας αντρείας,  

Που πιο καλή απ' τον κεραυνό θε να 'βρει φλόγα,  

κι ανώτερο από τη βροντή τρομερό χτύπο,  

και που στάχτη θα κάμει και του Ποσειδώνα

την κοσμοσείστρα τρίαινα, σύνεργο ολέθρου.  

Όταν πέσει σ' αυτή τη συμφορά, θα μάθει 

πως άλλο να 'ναι κανείς αφέντης κι άλλο δούλος.

Έτσι γίνονται και έτσι προαναγγέλλονται οι αλλαγές με τις οποίες θα άξιζε ν' ασχοληθείς κι τις οποίες θα άξιζε να αναμένεις, αναγνωσταρά μου. Αυτή είναι η διαδικασία τους. 

Προμηθέας Δεσμώτης, αναγνωσταρά μου. Αισχύλος. 

Η νέα κατάσταση γεννιέται από την ίδια την παλιά κατάσταση. Ο καπιταλισμός φτιάχνει το σχοινί με το οποίο θα κρεμαστεί, που έλεγε κι ένας μυστήριος σχοινοποιώντας τον παλαιστή του Αισχύλου.

Διότι ξέρεις τι είναι 5 τρις ευρώ? 
Πολλά λεφτά -δε διανοείσαι πόσα.

Πάμε πίσω στην εποχή του Αισχύλου, για να καταλάβεις το ποσόν:

Έστω ότι 100.000 Αθηναίοι της εποχής του Αισχύλου (δηλαδή, πιθανότατα, το σύνολο των οικονομικά ενεργών Αθηναίων πολιτών) είχαν για μια ζωή ετήσιο εισόδημα 20.000 ευρώ. 
Και έστω ότι αυτές τις 20.000 ευρώ τις αποταμίευαν άτοκα κάθε χρόνο. Δε χάλαγαν ούτε ευρώ. 
Και έστω ότι δεν πέθαιναν ποτέ. Ότι ζούσαν δυόμισι χιλιάδες χρόνια -μέχρι σήμερα δηλαδή. Αθάνατοι. 

Ξέρεις τι ποσό θα είχαν αποταμιεύσει όλα αυτά τα δυόμισι χιλιάδες χρόνια? 
5 τρις. 

Ε, τόσα είναι τα ευρωπαϊκά κρατικά ομόλογα που πρέπει να πληρωθούν μέχρι το 2020. Πέντε τρις. 
Ε, καληνύχτα. 

Πεθαίνοντας στην Πρέβεζα

Μην είμαι ποιητής?
Μπα, δεν θα το έλεγα.
Μην είμαι φιλόλογος?
Μπα.

Όλο κι όλο ένας ανώνυμος μπλόγκερ είμαι.
Άντε, να δεχτώ ότι καμιά φορά (σπάνια) είμαι διαισθητικό άτομο όσον αφορά τα ποιητικά ντεσού.

Τις προάλλες λοιπόν, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο μου είχε κολλήσει ο στίχος του Καρυωτάκη

Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.

Ξέρεις, μιλάμε για το στίχο από την "Πρέβεζα". 

Μιλάμε δηλαδή για εκείνο το ποίημα στο οποίο ο Καρυωτάκης τα πάντα στην πόλη της Πρέβεζας τα θεωρεί θάνατο.

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια.

θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται  καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

...

Θάνατος οι λεροί και ασήμαντοι δρόμοι με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους,

Ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη ο ήλιος, θάνατος μες τους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει, για να ζυγίσει,  μια «ελλιπή» μερίδα,

θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι, κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Το γιατί ο Καρυωτάκης είχε φάει τέτοιο θανατερό σκάλωμα με την πόλη της Πρέβεζας, είναι ένα ζήτημα που οι βιογράφοι του ποιητή το έχουν λύσει δεκαετίες τώρα: Με δυσμενή μετάθεση είχε πάει στην Πρέβεζα, και η Πρέβεζα εκείνη την εποχή πρέπει όντως να ήταν χάλια.  

Υπάρχει όμως ένα ζήτημα: Τόσο εγώ όσο κι εσύ (όσο κι ο Καρυωτάκης) ευγενέστατε αναγνώστη μου, έχουμε κάποτε βρεθεί σε κάποια άθλια κωμόπολη ή σε κάποιο τρισάθλιο κωλοχώρι και το έχουμε περιγράψει με τα μελανότερα χρώματα. Οκέϋ. 

Όμως.... θάνατος? 

Μιζέρια, ναι. Καφρίλα, ναι. Αηδία, ναι. Μαυρίλα, ναι. Όλα αυτά (κι άλλα τόσα τέτοια) πιθανότατα τα έχουμε πει. 

Όμως... θάνατος? 

Τι έκανε τον ποιητή να ονομάζει θάνατο όσα έβλεπε γύρω του? 

Ακροβατώντας και συνειδητά αυθαιρετώντας θα εστίαζα στο ότι από αρχαιοτάτων χρόνων (από την εποχή του Ομήρου, ας πούμε) η τοποθεσία όπου είναι χτισμένη η Πρέβεζα ήταν συνδεδεμένη με το βασίλειο του θανάτου. (Τα έχουμε ξαναπεί αυτά).

Σαφέστατα ο Καρυωτάκης δεν ήταν δα κανένας ομηριστής -βέβαια μια ποιητική συλλογή του την ονόμασε με την ομηρική λέξη "Νηπενθή", αυτό ωστόσο οφειλόταν στο ότι τη λέξη είχε επαναφέρει στο ποιητικό προσκήνιο ο Μποντλέρ:

Je sucerai, pour noyer ma rancoeur, 

Le népenthès et la bonne ciguë

Σε κάθε περίπτωση, πέρα από τα νηπενθή και τον Μποντλέρ, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι η εγγύτατη γειτνίαση της Πρέβεζας με τον ομηρικό Άδη πιθανόν αποτέλεσε την αφορμή για κάποιου είδους πικρό λογοπαίγνιο μεταξύ των δυσμενώς μετατεθέντων δημόσιων υπαλλήλων της Πρέβεζας.

Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, μοιάζει υπερβολική (έστω κι αν τη μετρήσουμε με ποιητικά μέτρα και σταθμά) αυτή η εμμονή του Καρυωτάκη να βλέπει το θάνατο παντού γύρω του στην Πρέβεζα.

Κι εδώ είναι που ήρθε η διαίσθησή μου να φέρει στο ράμφος της μια πιθανή εξήγηση του όλου πράγματος. 

Ας επιστρέψουμε λοιπόν στο ποίημα. Τιγκαρισμένο με θάνατο και απαισιοδοξία, το ποίημα εμπεριέχει δύο -όλες κι όλες- εμφανώς ειρωνικές ποιητικές προσμονές: 

1. Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης

2. Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους

αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Ας ξεκινήσουμε από το 2. 

Για ποιο λόγο θα διασκεδάζανε στην κηδεία? 

Δύο ήταν οι πιθανοί λόγοι:

α) Είτε θα διασκέδαζαν επειδή είναι αντικοινωνικά στοιχεία και χαβαλέδες είτε

β) επειδή είναι ήδη όλοι τους νεκροί και το να πεθάνει κάποιος θα σήμαινε πως αυτός ο κάποιος ήταν ζωντανός που πέθανε -ως εκ τούτου θα είχαν καινούργια παρέα και θα χαιρόντουσαν γι' αυτό. 

Το β μου φαίνεται σαφώς πιο πιθανό αφού υπονοεί το "είμαστε όλοι νεκροί σε μια πόλη που κυριαρχείται απ' το θάνατο" -ιδέα απόλυτα ταιριαστή με το περιεχόμενο του ποιήματος. 

Κι εδώ είναι το σκάλωμα που έφαγα εγώ και η διαίσθησή μου, δηλαδή εδώ είναι που 

Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.

Διότι αν όλα στην Πρέβεζα του Καρυωτάκη ήταν θάνατος και αν όλοι στην Πρέβεζα του Καρυωτάκη ήταν νεκροί, ποιο επώνυμο θα ταίριαζε άραγε στον νομάρχη, στον ανώτατο άρχοντα και διοικητή της πόλης των νεκρών? 

Ο νομάρχης θα μπορούσε να λέγεται Καραγεωργίου ας πούμε, ή Παπαδόπουλος ή Ξανθάκης ή Βενιζέλος ή Βαμβακάρης ή Κάρλος ή Παναγιωτίδης ή οτιδήποτε. 

Η διαίσθησή μου όμως μου έλεγε ότι ο Καρυωτάκης έχει στο μυαλό του ένα λογοπαίγνιο: Ο νομάρχης, ο ανώτατος άρχων της πόλης των νεκρών, αναγκαστικά θα έπρεπε να λέγεται... Άδης!

Δημητριάδης, Αργυριάδης, Ελληνιάδης, Γρηγοριάδης, πάντως σίγουρα κάτι σε Άδης. 

Μόνο ένα τέτοιο όνομα θα ήταν τόσο ειρωνικά αναμενόμενο στην πόλη των νεκρών και του θανάτου. 

Και... μπίνγκο!

Ο Κώστας Καρυωτάκης έφτασε στην Πρέβεζα με καράβι στις 18 Ιουνίου 1928, μετά από δυσμενή μετάθεση. Η θέση εργασίας του ήταν στη Νομαρχία Πρεβέζης, στο Γραφείο Εποικισμού και Αποκαταστάσεως Προσφύγων, όταν ήταν νομάρχης ο Γεώργιος Π. Γεωργιάδης.

Αυτά μας λέει η wikipedia και η διαίσθησή μου αποδεικνύεται σωστή -και πολύ την ευχαριστώ, για άλλη μια φορά. 

Όμως ψάχνοντας έπεσα και πάνω σε μια άλλη πληροφορία, που ίσως είναι απολύτως ενισχυτική της διαίσθησής μου ότι η "Πρέβεζα" είναι χτισμένη πάνω σε ένα είδος μαύρου λογοπαίγνιου του ποιητή: 

Μετά τη δυσμενή μετάθεση του στην Ηπειρωτική πόλη, όπου έφτασε ακτοπλοϊκά στις 18 Ιουνίου 1928, εργάστηκε στο Γραφείο Εποικισμού και Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στο κτήριο Πάλιου, στην οδό Σπηλιάδου 10 και ως δικηγόρος της Νομαρχίας.....

Αυτά λέει εδώ και (υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι η οδός Σπηλιάδου λεγόταν και τότε οδός Σπηλιάδου -κανένας Πρεβεζάνος ας μας πει) καταλαβαίνεις: 

Δυσμενής μετάθεση στην οδό Σπηλιάδου, στη σπηλιά του Άδου, με νομάρχη τον ΓεωργιΆδη... Πως να μη σε πάρει από κάτω και να μην αρχίσεις τα λογοπαίγνια και τους συνειρμούς και πως να μην αρχίσεις τα θανατογεμή ποιήματα αν είσαι και ποιητής? 

Βέβαια η αλήθεια είναι πως ο Καρυωτάκης έχει πεθάνει και δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς της διαίσθησής μου, ωστόσο μου φαίνεται πως ναι, τα πράγματα είναι έτσι όπως τα εξέθεσα. 

Η Πρέβεζα του Καρυωτάκη στη λιγότερο γνωστή μελοποίησή της. Δήμος Μούτσης και Χρήστος Λεττονός. 

Μέσα στο κλίμα γενικής κατήφειας...

Μέσα στο κλίμα γενικής κατήφειας και μιζέριας,

  ήρθε η δήλωση του Γ.Γ. του ΚΚΕ για να προσφέρει 

μια νότα αισιοδοξίας,

 ένα χαμόγελο στα χείλη του καλοκαιριάτικα χειμαζόμενου 

ελληνικού λαού. 

Μια δήλωση - ύμνος προς τον διαλεκτικό υλισμό, 

μια δήλωση - χαστούκι στις ιδεαλιστικές αυταπάτες. 

Δόξα στον Ιησού, η ΕΡΤ ξανάνοιξε!

Δεν θα μπορούσαμε να λείψουμε, βέβαια, ιδίως από το πιο πολιτικοποιημένο σημείο της καταστάσεως. 

Ο προσεκτικός παρατηρητής, εύλογα αναρωτιόταν 

στεκόμενος κάτω απ' τα ένδοξα τροτσκιστικά λάβαρα 

"βρε, η χάρις του Ιησού είναι μαζί μας?"

Τι να σε πω σουλτάνα μου, μάνα μου ματζουράνα μου...

Μερικοί εκπρόσωποι σωματείων ήταν συγκινητικοί.

Ίσως ήταν ο γλυκύτατος Ιησούς 

που τους έδινε ευγλωττία

ή ίσως κάποιοι είχαν ξεχάσει εκεί τον Ιησού

αναγκάζοντας τους ομιλητές να ομιλήσουν με φόντο τον Ιησού.

Τώρα όσον αφορά τα υπόλοιπα ντεσού του πράγματος,

βρες τα αλλού, καλέ μου αναγνώστη. 

Εγώ στον Ιησού σκάλωσα. 

Δυστυχώς, η φωτογραφία ενός φίλου αριστεριστή ηγέτη να μιλά από άμβωνος 

με τον Ιησού μπροστά του,  δεν βγήκε καλή. 

Και πάλι καλά, δηλαδή...

Θα τον σημάδευε και θα τον πλήγωνε για μια ζωή. 

(Οι φωτο είναι από εδώ)

Σωθικά λαχταριστά. Τρώγοντας τα μυαλά από το κεφαλάκι.

64
Κοίτα χέρια απελπισμένα
πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
χέρια, πόδια, κεφαλές,
65
και παλάσκες και σπαθία
με ολοσκόρπιστα μυαλά,
και με ολόσχιστα κρανία,
σωθικά λαχταριστά.

Το ανωτέρω απόσπασμα από τον "Ύμνο εις την Ελευθερία" του Σολωμού, από τον ελληνικό εθνικό ύμνο δηλαδή σε τελική ανάλυση, πάντοτε με προβλημάτιζε ως προς τη ενδεχόμενη γαστριμαργική έννοια του στίχου "σωθικά λαχταριστά".  Όπως λέμε δηλαδή λαχταριστό φιλέτο, λαχταριστή μπριζόλα, λαχταριστά κεφτεδάκια κλπ, κάπως έτσι μου ακούγεται και το "σωθικά λαχταριστά". 

Και μάλιστα όχι οποιαδήποτε σωθικά, όχι συκώτια και άντερα και τέτοια σωθικά, όχι, μιλάμε για τα σωθικά που βγαίνουν από τα "ολόσχιστα κρανία". Δηλαδή μιλάμε για τα "ολοσκόρπιστα μυαλά". Αυτά τα ολοσκόρπιστα μυαλά είναι τα λαχταριστά σωθικά. 

Μυαλά πανέ, ας πούμε, που σίγουρα είναι λαχταριστό μεζεκλίκι, ως εκ τούτου θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ο Σολωμός ήτο μερακλής περί τα γαστριμαργικά. Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια: Ο Σολωμός τα "ολοσκόρπιστα μυαλά" τα θεωρεί λαχταριστά ως έχουν -όχι μαγειρεμένα. 

Μιλάμε για μυαλά ωμά.

Κάθε φορά που περνάω απ' την οδό Τυδέως στο Παγκράτι, θυμάμαι αυτούς τους ένδοξους στίχους του Διονυσίου Σολωμού. Αιτία είναι ένας συνειρμός, ο οποίος δημιουργήθηκε όταν προ κάμποσων ετών έμενα στην οδό Τυδέως και μια μέρα αναρωτήθηκα "και ποιός στα κομμάτια ήταν αυτός ο Τυδεύς" κι άρχισα να ψάχνω, οπότε προς μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα πως ο Τυδεύς, πέρα από πατέρας του Διομήδη, ήταν πρώτος ξάδερφος του αγαπημένου μου ομηρικού ήρωα: Του Θερσίτη. (Ο οποίος Θερσίτης, ως εκ τούτου, ήταν θείος του Διομήδη). 

Η ιστορία πάει κάπως έτσι: 

Η Καλυδώνα βρίσκεται στο σημερινό νομό Αιτωλοακαρνανίας. Το όνομά της το πήρε από τον Καλυδώνα. Αυτός ήταν γιος του Αιτωλού. 

(Καταλαβαίνεις... Προσωποποιημένη μυθολογικοποίηση της γεωγραφίας...)

Αυτή η Καλυδώνα βρέθηκε κάποια στιγμή να έχει βασιλιά τον Πορθέα -που μερικοί τον φώναζαν και Πορθάωνα. 

Ο Πορθέας/Πορθάων απέκτησε τέσσερα υγιέστατα αγοράκια: Τον Μέλανα, τον Αλκάθοο, τον Άγριο και τον Οινέα. 

Μετά το θάνατο του Πορθέα βασιλιάς έγινε ο μεγαλύτερος γιος, ο Οινέας, αφήνοντας τον μικρότερο γιο, τον Άγριο, στην αντιπολίτευση. Για τους άλλους γιους δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα.

Ο βασιλιάς Οινέας απέκτησε πολλά σημαντικά παιδιά. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Μελέαγρος, ο Τυδέας και η Δηιάνειρα -που γι' αυτήν μιλούσαμε τις προάλλες, αποκαλύπτοντας ότι κάποια στιγμή το έριξε στη stregoneria.

Ο αδελφός του Οινέα, ο Άγριος, είχε κι αυτός κάμποσα παιδιά, απ' τα οποία ξεχώριζε ο Θερσίτης. 

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Θερσίτης ήταν πρωτοξάδερφος του Τυδέα, της Δηιάνειρας και του Μελέαγρου. 

Ο βασιλιάς Οινέας τώρα, είχε το ιδεώδες όνομα για οινοπωλείο: 

"Οινοπωλείον ο Οινέας". 

Αυτό φαίνεται πως πολύ το εκτίμησε ο Διόνυσος: Κάποια μέρα ο θεός Διόνυσος πήγε στην Καλυδώνα και δίδαξε στον Οινέα την αμπελουργία και την κατασκευή κρασιού. 

Ενθουσιασμένος ο Οινέας από τη συναναστροφή του με τον θεό, έγινε ευσεβης και άρχισε να προσφέρει τιμές και θυσίες στους θεούς. 

Σε όλους τους θεούς? 

Όχι!

Μονίμως ξεχνούσε να προσφέρει τιμές και θυσίες στη θεά του κυνηγιού, την Αρτέμιδα.  

Κάποια μέρα η θεά τσαντίστηκε πολύ κι έστειλε στην Καλυδώνα τον Καλυδώνιο κάπρο να τρομοκρατεί και να καταστρέφει την Καλυδώνα. 

Οι Καλυδώνιοι αναγκάστηκαν (θέλοντας και μη) να λατρέψουν εμπράκτως την Αρτέμιδα οργανώνοντας μια μεγάλη -με πανελλήνια συμμετοχή-  κυνηγετική εκστρατεία, όπου, για την ιστορία να πούμε πως παραμένει αδιευκρίνιστο αν τελικά τον Καλυδώνιο κάπρο τον σκότωσε ο Μελέαγρος ή η Αταλάντη.

Κι ενώ ποτέ δε θα μάθουμε ποιός σκότωσε τον Καλυδώνιο κάπρο, η ουσία είναι ότι μια μέρα τα από κει ξαδέρφια, τα παιδιά του Άγριου δηλαδή, είπανε "εντάξει, όνομα και πράμα ο Οινέας και τον αγαπάει ο Διόνυσος, αλλά ποιός είδε το θυμό της Αρτέμιδας και δεν φοβήθηκε... Δεν τον ανατρέπουμε μπας και μας λυπηθεί η Άρτεμις? Κι ας κάνουμε βασιλιά τον πατέρα μας, τον Άγριο, που όσο να 'ναι το όνομά του έχει κοινή ρίζα με την Αγροτέρα Αρτέμιδα". 

Υπήρχαν βέβαια και άλλες αιτίες για ν' ανατραπεί ο Οινέας: Ήταν υπέργηρος πλέον, αλλά επίσης ο γιός του Οινέα, ο Τυδέας, είχε σκοτώσει τον θείο του τον Αλκάθοο (είπαμε, ο Αλκάθοος ήταν αδερφός του Οινέα και του Άγριου) και επειδή εκείνη την εποχή υπήρχε ο νόμος της βεντέτας, ο μεν Τυδέας πήγε στο Άργος για να γλιτώσει, η δε οικογένεια του Τυδέα (συμπεριλαμβανομένου του Οινέα) την είχε άσχημα: Όλο το χωριό τους έδειχνε με το δάχτυλο. 

Έγινε λοιπόν η ανατροπή, ο Άγριος έγινε βασιλιάς και ο Θερσίτης έγινε ο διάδοχος του θρόνου. 

Ο Τυδέας τώρα, πηγαίνοντας στο Άργος πρόκοψε: Παντρεύτηκε την κόρη του Άδραστου. Του βασιλιά του Άργους. Κι επειδή ήταν και αρχοντοπαλίκαρο, έπεισε τον βασιλιά Άδραστο να μην πάρει στα σοβαρά την άποψη του Αμφιάραου (ο οποίος έλεγε να κάτσουν στ' αυγά τους) αλλά να εκστρατεύσει εναντίον της Θήβας. Κι όταν ο Άδραστος εκστράτευσε εναντίον της Θήβας, ο Τυδεύς ήταν από τους επικεφαλής του στρατεύματος.  Και πολέμησε γενναία αλλά κάποια στιγμή λαβώθηκε από έναν Θηβαίο που λεγόταν Μελάνιππος. 

Πρόσεξε τώρα, γιατί εδώ έχει ζουμί. Ας δούμε το σκηνικό όπως το περιγράφει ο Απολλόδωρος: 

Μελάνιππος δὲ [...] εἰς τὴν γαστέρα Τυδέα τιτρώσκει. ἡμιθνῆτος δὲ αὐτοῦ κειμένου παρὰ Διὸς αἰτησαμένη Ἀθηνᾶ φάρμακον ἤνεγκε, δι᾽ οὗ ποιεῖν ἔμελλεν ἀθάνατον αὐτόν. Ἀμφιάραος δὲ αἰσθόμενος τοῦτο, μισῶν Τυδέα ὅτι παρὰ τὴν ἐκείνου γνώμην εἰς Θήβας ἔπεισε τοὺς Ἀργείους στρατεύεσθαι, τὴν Μελανίππου κεφαλὴν ἀποτεμὼν ἔδωκεν αὐτῷ. ὁ δὲ διελὼν τὸν ἐγκέφαλον ἐξερρόφησεν. ὡς δὲ εἶδεν Ἀθηνᾶ, μυσαχθεῖσα τὴν εὐεργεσίαν ἐπέσχε τε καὶ ἐφθόνησεν. 

Προσέχεις? 

Η Αθηνά συμπαθεί τον Τυδέα. Μόλις τον βλέπει τραυματισμένο θανάσιμα, φέρνει ένα φάρμακο για να τον κάνει όχι απλώς υγιή αλλά για να τον κάνει αθάνατο. Εν τω μεταξύ, ο Αμφιάραος (ο οποίος ήταν γνωστό πως έχει μαντικές ικανότητες), από μίσος για τον Τυδέα που υπήρξε ο βασικός υποκινητής της εκστρατείας, κόβει το κεφάλι του Μελάνιππου (είπαμε, ο Μελάνιππος είχε τραυματίσει θανάσιμα τον Τυδέα) και το δίνει στον Τυδέα. Και ο Τυδέας τι κάνει καλέ μου αναγνώστη? 

"Διελών εξερρόφησεν τον εγκέφαλον". 

Όπου το "διελών" είναι απλά η μετοχή αορίστου του ρήματος "διαιρώ". 

Δηλαδή ο Τυδεύς, έσπασε στα δύο το κρανίο του νεκρού Μελάνιππου και σλουρπ-σλουρπ! ρούφηξε τον εγκέφαλο. 

Ε, μόλις το είδε αυτό η Αθηνά, αηδίασε και είπε "ρε άει στα κομμάτια που θα σε κάνω αθάνατο... Ψόφα!". 

Και ναι μεν η Αθηνά είπε έτσι για τον κανίβαλο Τυδέα, πλην όμως χιλιάδες χρόνια αργότερα κάποιος δήμαρχος Αθηναίων αποφάσισε να ονοματίσει μια οδό προς τιμήν του κανίβαλου Τυδέα. 
Ενώ, από την άλλη, ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός βρήκε πηγή έμπνευσης για τους προαναφερθέντες εξαιρετικά δυνατούς στίχους:

64
Κοίτα χέρια απελπισμένα
πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
χέρια, πόδια, κεφαλές,
65
και παλάσκες και σπαθία
με ολοσκόρπιστα μυαλά,
και με ολόσχιστα κρανία,
σωθικά λαχταριστά.

Παναμάς

-Λοιπόν, Συντ, πως σου φαίνονται όσα έχουν διαρρεύσει για τη νέα συμφωνία?

-Πως να σου το πω... Παναμάς!

-Παναμάς? Τι Παναμάς?

-Παναμάς βρε παιδί μου... Πως το λένε... Παναμάς!

-Λέγε ρε? Τι Παναμάς?

-Παναμας γαμήσουν!

Ιδέες για το Σ/Κ

Δεν ξέρω για σένα, καλέ μου αναγνώστη, 

αλλά εμείς το απόγευμα του Σαββάτου 

θα παραστούμε εδώ:

Βεβαίως ευνόητο είναι ότι για να παραστούμε 

θα πρέπει να βοηθήσει κι ο καιρός

(οι μετεωρολόγοι λένε πως όντως θα βοηθήσει ο καιρός,

αλλά εγώ που τα ματάκια μου έχουν δει πολλά

κρατάω και μια πισινή). 

Το πρόγραμμα της όλης εκδηλώσεως 

υπάρχει στο dionysia.labrys.gr

και πίστεψέ με, είναι ενδιαφέρον. 

Αυτά για το Σάββατο. 

Την Κυριακή, το πρόγραμμα προβλέπει

πως ο δρόμος μας θα μας οδηγήσει στη Γεωπονική. 

(Μην τα γράφω μόνο, 

να έχω και τη χαρά να τα βλέπω να διανέμονται, ένα πράμα).

Αυτό βεβαίως υπό την μάλλον αυστηρή προϋπόθεση 

ότι μέχρι τότε θα έχουμε βρει που πέφτει η Γεωπονική  

-τι τραβάμε κι εμείς οι άνευ οχήματος- 

και κυρίως θα έχουμε βρει τρόπο να επιστρέψουμε "όχι-νωρίς".

Αλλιώτικα θα χάσουμε όλο το γλέντι 

(και μιλάμε γα Πουλικάκο, Magic de spell, Illegal Operation...)

και κάτι τέτοια δεν είναι να τα χάνει κάποιος,

 θα ήτο ασυγχώρητον!

Όλα όσα μας κρύβουν για το όσμιο και τον κόκκινο υδράργυρο!!!

Όπως είναι παγκοίνως γνωστό σε όσους Έλληνες ενημερώνονται από ιστότοπους και μπλογκς που κινούνται στο χώρο της ελληνοκεντρικότητας, της εθνικής υπερηφάνειας και της καημένης της επανελλήνισης, υπάρχει μια συνέντευξη του σεβαστού και πρεσβύτη στρατηγού Αϋφαντή, στην οποία συνέντευξη ο στρατηγός είχε προβεί σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις σχετικά με την κρίση στα Ίμια. Οι αποκαλύψεις του πρεσβύτη στρατηγού έχουν πλημμυρίσει το ελληνόφωνο ίντερνετ ως μια πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενη παράγραφος κειμένου:

Απόσπασμα από τη συνέντευξη με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του στρατηγού ε.α. Γιώργου Αϋφαντή.
” Ο κ. Αϋφαντής υποστηρίζει ότι, το επεισόδιο στα ΄Ιμια έγινε γιατί κάτω από τη βραχονησίδα υπάρχει όσμιο, πολύς χρυσός αλλά και κόκκινος υδράργυρος, που είναι το δεύτερο κατά σειρά ακριβότερο μέταλλο. Δηλαδή ένα κιλό όσμιο, κοστίζει όσο 8 τόνοι χρυσού και ένα κιλό κόκκινος υδράργυρος αγοράζεται με 2 τόνους χρυσό. Γι’ αυτό, προσθέτει, τα ΄Ιμια ειναι στις γκρίζες ζώνες…“

Ενδεικτικά, η παράγραφος αυτή υπάρχει αυτούσια
εδώ: http://www.donotlink.com/fa16
εδώ: http://www.donotlink.com/fa17
εδώ: http://www.donotlink.com/fa18
εδώ: http://www.donotlink.com/fa19
εδώ: http://www.donotlink.com/fa1c
και σε χιλιάδες ακόμα μπλογκς και ιστότοπους που απευθύνονται σε μερακλήδες ελληναράδες. Δηλαδή μιλάμε για εκείνη την κατηγορία ιστότοπων και μπλογκς προς τιμήν της οποίας έχει φτιαχτεί το donotlink.com.

Γεωλόγος δεν είμαι, στρατηγός δεν είμαι, ως εκ τούτου δεν είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω αν κάτω από τα Ίμια υπάρχει όσμιο. Όπως θα μπορούσε να έχει πει και ο Μπρεχτ,

"Που να ξέρω το όσμιο τι είναι? 
Ποιός να το ξέρει τάχα?
δεν ξέρω το όσμιο τι είναι, ξέρω την τιμή του μονάχα". 

Αρκούμαι λοιπόν να επισημάνω ότι σύμφωνα με την εληνόγλωσση wikipedia...

Η μέση τιμή σποτ αγοράς και πώλησης του οσμίου την 27η Ιουλίου 2014 ήταν 380 δολάρια/ουγγιά ή 13,4 δολάρια/γραμμάριο.

... τιμή με την οποία φαίνεται να συμφωνεί και η αγγλόγλωσση wikipedia:

Its price in 2012 was about $400 per troy ounce (or about $13,000 per kilogram), depending on the quantity and its supplier.

Και ερωτώ αναγνωσταρά μου:
Ποιός έχει άδικο? Είναι δυνατόν κοτζάμ πρεσβύτης στρατηγός να έχει άδικο όταν ισχυρίζεται πως ένα κιλό όσμιο κοστίζει όσο 8 τόνοι χρυσού?
Όχι!
Είναι σαφές πως το άδικο το έχει η wikipedia -γνωστό όργανο των Εβραίων και των μασόνων- που ισχυρίζεται πως ένα κιλό όσμιο έχει 13 χιλιάρικα το κιλό κι αυτό είναι όλο.
Αίσχος!

Όμως υπάρχει και το κεφαλαιώδες θέμα με τον κόκκινο υδράργυρο.
Παραδόξως, στο ζήτημα του κόκκινου υδραργύρου η wikipedia συμφωνεί απόλυτα με τους ελληναράδες μπλόγκερς και τον πρεσβύτη στρατηγό (και επιπλέον, η wikipedia αφήνει ένα παραθυράκι προς τα πάνω -μας αφήνει να εννοήσουμε πως ίσως η τιμή του κόκκινου υδραργύρου να είναι ακόμα μεγαλύτερη: Ίσως και ένα τρισεκατομμύριο τόνοι χρυσού για ένα κιλό κόκκινο υδράργυρο!!!)

Τίθεται λοιπόν το ζήτημα:
Πόσο μεγάλα είναι τα κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου κάτω από τα Ίμια?
Επιπλέον:
Μήπως υπάρχουν και αλλού στην Ελλάδα κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου?

Με κάθε σεμνότητα ισχυρίζομαι πως (παρ' όλο που δεν είμαι ούτε γεωλόγος ούτε στρατηγός) μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα και να ισχυριστώ ότι όχι μόνο στο υπέδαφος των Ιμίων αλλά και στο υπέδαφος όλης της Ελλάδας υπάρχουν τεράστια, ασύλληπτα σε μέγεθος, κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου!

Επαναλαμβάνω:
Στο υπέδαφος όλης της Ελλάδας υπάρχουν τεράστια, ασύλληπτα σε μέγεθος, κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου!

Ενδεικτικά, παραθέτω κατάλογο περιοχών με υπέδαφος γεμάτο ιλιγγιώδους μεγέθους κοιτάσματα κόκκινου υδραργύρου:
α) Κουκουβάουνες
β) Λάκκα Σούλι
γ) Κακιά Σκάλα
δ) Καρδιτσομαγούλα
ε) Παγκράτι Αττικής
στ) Σούρμενα Αττικής
ζ) Γαϊδουρονήσι
η) Βοβούσα Ιωαννίνων
θ) Κορακοβούνι Αρκαδίας
...και ο κατάλογος είναι απλά ενδεικτικός!

Ναι, καλέ μου αναγνώστη! Ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο, την Ελλάδα! Ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο πλούσιο σε κόκκινο υδράργυρο!
Θα μπορούσαμε να περνάμε σαν πασάδες!

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα:
Ως πότε οι προδότες πολιτικοί θα κρύβουν αυτόν τον εθνικό πλούτο?
Ως πότε?
Ε, ως πότε?

Μήπως είναι ώρα να αντιδράσουμε?
Μήπως είναι ώρα να ξυπνήσουμε?
Ξυπνάτε πατριώτες! Ξυπνάτε ελληναράδες!!! Σας δουλεύουν ψιλό γαζί!!!

Περισσότερα για τον κόκκινο υδράργυρο, εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Red_mercury

Τέλος, δράττομαι της ευκαιρίας να υπενθυμίσω ένα παραδοσιακό ύμνο σχετικό με τον κόκκινο υδράργυρο -το λινκ είναι από την εκτέλεση με τον Απ. Νικολαΐδη.

Τραχίνιαι, stregoneria και κύκλοι

Είχαμε μείνει λοιπόν προ μηνών...
Που είχαμε μείνει?
Α, ναι... Μιλούσαμε για κύκλους, για περιφέρειες κύκλων και για του κύκλου τα γυρίσματα.

Όμως μην υπάρξει καμιά παρεξήγηση ότι τα πράγματα είναι απλά: ο κύκλος είναι μεγάλη υπόθεση, καμιά φορά είναι υπόθεση που ξεπερνάει κατά πολύ τις αντιληπτικές μας ικανότητες. Δεν είναι όλοι οι κύκλοι στα μέτρα μας.

Πάμε ένα παράδειγμα με τις Τραχίνιες του Σοφοκλή:
Πάροδος του έργου και ο χορός των Τραχινίων γυναικών προσπαθεί να εμψυχώσει τη Δηιάνειρα λέγοντας:

ἀνάλγητα γὰρ οὐδ᾽ ὁ πάντα κραίνων βασιλεὺς ἐπέβαλε θνατοῖς Κρονίδας·
ἀλλ᾽ ἐπὶ πῆμα καὶ χαρὰ πᾶσι κυκλοῦσιν, οἷον
ἄρκτου στροφάδες κέλευθοι

που πα να πει περίπου

ό,τι έδωσε στους θνητούς ο βασιλιάς που κυβερνά τα πάντα, ο γιός του Κρόνου, εμπεριέχει πόνο 
κι έτσι όλεθρος και χαρά κυκλικά γυρίζουν σ' όλους
όπως κυκλικά γυρίζουν τ' άστρα του βοριά στην πορεία τους.

Βεβαίως ο χορός έχει δίκιο και βεβαίως όλοι έχουμε τραγουδήσει το "η ζωή μου κύκλους κάνει". Όμως το αστείο της υποθέσεως είναι ότι την ίδια στιγμή που έχει δίκιο  στη διαπίστωσή του ο χορός των Τραχινίων, ακριβώς την ίδια στιγμή κάνει λάθος στη διαπίστωσή του. Κάνει λάθος όχι ως προς το σχήμα αλλά ως προς το μέγεθος του κύκλου -και τέτοια λάθη έχουν τραγικές συνέπειες.

Σφόδρα διδακτικό έργο οι Τραχίνιες του Σοφοκλή. Η υπόθεση πάει κάπως έτσι:

Η Δηιάνειρα, κόρη του βασιλιά Οινέα από την Αιτωλία (και ως εκ τούτου ξαδέρφη του ομηρικού Θερσίτη), ήταν μια πανέμορφη ανύπαντρη κοπελίτσα που την είχε ερωτευτεί και την παρενοχλούσε ερωτικά και ζητούσε να την παντρευτεί ένας ποταμός: Ο Αχελώος. Η κοπελίτσα, όπως είναι ευνόητο, κάθε άλλο παρά επιθυμούσε να παντρευτεί έναν ποταμό -προτιμούσε να παντρευτεί άνθρωπο. Δύσκολα θα την κατηγορούσαμε γι' αυτό. Εμφανίστηκε λοιπόν στη γειτονιά της μια μέρα ο Ηρακλής ωραίος και αρρενωπός και έκανε ένα είδος πάλης με τον Αχελώο, ο Ηρακλής νίκησε (ενδεχομένως κάνοντας την περιβόητη "εκτροπή του Αχελώου") και ο Οινέας αποφάσισε να μη δώσει την κόρη του στον ορμητικό Αχελώο  αλλά να τη δώσει στον Ηρακλή, που στο κάτω-κάτω είχε και ανθρώπινα χαρακτηριστικά.

Όμως ο Ηρακλής έμπλεκε συνέχεια σε ιστορίες με άθλους και τέτοια, με αποτέλεσμα να λείπει συνέχεια από το σπίτι και η Δηιάνειρα να περνάει μαύρη συζυγική ζωή. Άσε που σαν κερασάκι στην τούρτα, κάποια μέρα ο Ηρακλής σκότωσε έναν καλό άνθρωπο, έναν Αργοναύτη που λεγόταν Ίφιτος κι επειδή εκείνη την εποχή ίσχυε ο νόμος της βεντέτας, ο Ηρακλής αναγκάστηκε να πάρει τη Δηιάνειρα και τα παιδιά και να μετακομίσουν στην Τραχίνα, κάπου στη Θεσσαλία.

Για να το καταλάβουμε σωστά αυτό, θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι εκείνα τα χρόνια η Θεσσαλία εθεωρείτο μια μυστήρια περιοχή με πολλούς Κένταυρους, πολλές μάγισσες και πολλή μαγεία. Οι μάγισσες της Θεσσαλίας ήταν -και αργότερα με τους Ρωμαίους έγιναν ακόμα περισσότερο- ξακουστές στα πέρατα της γης.

Αλλά και ως εξόριστος στη Θεσσαλία, ο Ηρακλής πάλι έμπλεκε σε άθλους και τέτοια κι όλο έλειπε από το σπίτι, με αποκορύφωμα τη μέρα που έδειξε στη Δηιάνειρα μια "παλαιάν δέλτον εγγεγραμμένην συνθήματα", όπου όταν λέμε συνθήματα εννοούμε κάτι σαν γράμματα σε γραμμική γραφή ή κάτι τέτοιο, τα οποία αποτελούσαν έναν χρησμό που είχε λάβει ο Ηρακλής απ' το μαντείο της Δωδώνης, ο οποίος χρησμός έλεγε ότι ο Ηρακλής έπρεπε να φύγει για 15 μήνες προκειμένου να πάει να τελειώσει κάτι άθλους. Και, είτε θα σκοτωνόταν και δεν θα γυρνούσε ποτέ (και θ' άφηνε τη Δηιάνειρα χήρα με ορφανά εξόριστη στην ξενιτιά) είτε θα επέστρεφε και θα ζούσε την υπόλοιπη ζωή του χωρίς λύπες.

Το έργο λοιπόν ξεκινάει με τη συμπλήρωση των 15 μηνών και με τη Δηιάνειρα να αναρωτιέται τι από τα δύο της επιφυλάσσει η μοίρα. Θα γίνει χήρα ή θα γίνει ευτυχής? Τέλος πάντων, κάποια στιγμή μαθαίνει ότι ο Ηρακλής είναι ζωντανός και επιστρέφει, είχε τελειώσει με τις εκκρεμότητες, είχε κυριεύσει την πόλη όπου ζούσε ο μακαρίτης ο Αργοναύτης Ίφιτος, είχε σκοτώσει τον πατέρα και τ' αδέρφια του Ίφιτου, είχε πιάσει σκλάβους τους συμπολίτες του Ίφιτου και όλα καλά.

Τρόπος του λέγειν το όλα καλά, διότι πέρα απ' το υπόλοιπο ξεκλήρισμα της οικογένειας του καημένου του Ίφιτου, ο Ηρακλής είχε πάρει μαζί του και την αδερφή του Ίφιτου, την Ιόλη, κι σκόπευε να την κάνει γυναίκα του -προοπτική που ευνόητο είναι ότι δεν άρεσε στη Δηιάνειρα. Η καημένη η Δηιάνειρα τον περίμενε 15 μήνες κι αυτός ετοιμάζεται να τη βάλει σε δεύτερη μοίρα...

Ώσπου η Δηιάνειρα θυμάται ένα μυστικό όπλο που έχει στην κατοχή της, ένα όπλο που το απέκτησε έτσι:

Όταν ακόμα ήταν νιόπαντρο ζευγάρι με τον Ηρακλή, ξεκίνησαν απ' το χωριό της να πάνε στα μέρη του άντρα της. Για να περάσουν τον ποταμό Εύηνο, ο μόνος τρόπος ήταν να τους μεταφέρει απέναντι ένας ηλικιωμένος Κένταυρος (παλιός άσπονδος φίλος του Ηρακλή), ονόματι Νέσσος, που είχε ξεμείνει στις όχθες του Ευήνου κι έκανε το βαρκάρη. Κάποια στιγμή ο Νέσσος άρχισε να τη θωπεύει και γενικά να της την πέφτει, ο Ηρακλής τσαντίστηκε, του έριξε ένα βέλος εμποτισμένο με δηλητήριο και πάει ο μπαρμπα-Νέσσος. Όμως καθώς ξεψυχούσε ο Νέσσος, της ζήτησε συγγνώμη και της είπε "καλή μου κοπέλα, βάλε σ' ένα βαζάκι αίμα απ' τις πληγές μου, κι αν ποτέ ο Ηρακλής θελήσει να πάει με άλλη, χρησιμοποίησέ το ως ερωτικό φίλτρο. 100% επιτυχία! Εγγύηση!!!". Τις λεπτομερείς οδηγίες του η Δηιάνειρα τις είχε αποστηθίσει "χαλκῆς ὅπως δύσνιπτον ἐκ δέλτου γραφήν" περιμένοντας την ώρα να τις βάλει σε πράξη. Και η ώρα φαίνεται πως είχε έρθει.

Θυμάται λοιπόν την ιστορία αυτή η Δηιάνειρα και ρωτά τον χορό των Τραχινίων Θεσσαλών γυναικών πως τους φαίνεται η ιδέα, αφού προηγουμένως διευκρινίζει ότι ξέρει -και πολύ καλά μάλιστα- τι είναι αυτό που σκέφτεται να κάνει. Μαγεία σκόπευε να κάνει, γι' αυτό λέει:

κακὰς δὲ τόλμας μήτ᾽ ἐπισταίμην ἐγὼ
μήτ᾽ ἐκμάθοιμι, τάς τε τολμώσας στυγῶ·
φίλτροις δ᾽ ἐάν πως τήνδ᾽ ὑπερβαλώμεθα
τὴν παῖδα καὶ θέλκτροισι τοῖς ἐφ᾽ Ἡρακλεῖ,       
μεμηχάνηται τοὔργον, εἴ τι μὴ δοκῶ
πράσσειν μάταιον· εἰ δὲ μή, πεπαύσομαι.

που πα να πει σε ελεύθερη απόδοση

Μακάρι ποτέ να μη μάθω πως φτιάχνονται ερωτικά φίλτρα.
Άλλωστε σιχαίνομαι όσες τα φτιάχνουν ή τα χρησιμοποιούν. 
Όμως τώρα που το έχω βρει ήδη έτοιμο, ας δοκιμάσουμε
μην τυχόν και τα θέλγητρα αυτού του ερωτικού φίλτρου
σαγηνεύσουν τον Ηρακλή περισσότερο από τα κάλλη της Ιόλης. 
Πάντως το ξεκαθαρίζω: αν δεν φανεί αποτελεσματικό το φίλτρο, 
εγώ δεν ξανασχολούμαι με τη μαγεία. 

Και ο χορός των Τραχινίων γυναικών από τη Θεσσαλία, απαντά κάτι σε στυλ "Καλά κάνεις και πειραματίζεσαι!!! Αν δεν πειραματιστείς δεν πρόκειται να φτάσεις στη γνώση". Τετριμμένοι και στερεοτυπικοί διάλογοι δηλαδή. Όσοι έχουν βρεθεί σε κύκλους ανθρώπων που ασχολούνται με το αντικείμενο, τα έχουν ακούσει.

Ε, κι επειδή άμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς, η Δηιάνειρα παίρνει ένα κομμάτι μάλλινο ύφασμα, το βουτάει στο βαζάκι με το αίμα του κένταυρου και με αυτό αλείφει έναν χιτώνα και τον στέλνει μ' έναν αγγελιοφόρο ως δώρο στον Ηρακλή που ήταν καθ' οδόν, προκειμένου ο Ηρακλής να τον φορέσει και να προσφέρει θυσία φορώντας τα καλά του. Ο αγγελιοφόρος με το δώρο φεύγει, και ξαφνικά η Δηιάνειρα φρικάρει επειδή βλέπει ότι το κομμάτι μαλλί που είχε χρησιμοποιήσει, μόλις ήρθε σε επαφή με το φως του ήλιου διαλύθηκε βγάζοντας αφρούς σαν να έχει πέσει σε οξύ ένα πράμα... Ήταν φανερό, ο Κένταυρος Νέσσος την είχε ξεγελάσει. Εχθρός του Ηρακλή ήταν ο Κένταυρος, δεν είχε λόγο να θέλει το καλό της συζύγου του Ηρακλή...

Η Δηιάνειρα μόλις συνειδητοποιεί τι έκανε και πληροφορείται τι συνέπειες είχε αυτό που έκανε, αυτοκτονεί.

Σε λίγο εμφανίζεται ο Ηρακλής σε φορείο σφαδάζοντας από τους πόνους. Ο χιτώνας έχει κολλήσει στο δέρμα του και τον έχει γεμίσει πληγές. Αιμορραγεί. Αργοπεθαίνει. Καταριέται τη Δηιάνειρα. Σφαδάζοντας γελάει με το γεγονός ότι νίκησε θηρία, βαρβάρους, στοιχεία της φύσης αλλά την πάτησε από την κακία της γυναίκας του. Αρχίζει να την κακολογεί στον γιό του, τον Ύλλο. Ο Ύλλος έχοντας μάθει εν τω μεταξύ τα κίνητρα της μαμάς του Δηιάνειρας, προσπαθεί να τη δικαιολογήσει λέγοντας στον πατέρα του πως η Δηιάνειρα είχε καλή πρόθεση: χρησιμοποίησε "μαγικό φίλτρο" προκειμένου να εξασφαλίσει την αγάπη του συζύγου της:

στέργημα γὰρ δοκοῦσα προσβαλεῖν σέθεν
ἀπήμπλαχ᾽, ὡς προσεῖδε τοὺς ἔνδον γάμους

Όπου μαθαίνουμε τη λέξη "στέργημα" -την κρατάμε για παρακάτω.

Ο Ηρακλής ρωτά ποιος είναι ο "φαρμακεύς" που έφτιαξε το στέργημα. Μόλις πληροφορείται πως πίσω απ' όλα κρύβεται ο Νέσσος, εννοεί τι έχει συμβεί. Τελικά ο Ηρακλής μη αντέχοντας τους αφόρητους πόνους, και έχοντας εννοήσει το νόημα της "παλαιάς δέλτου που ήταν εγγεγραμμένη με συνθήματα", κατανοεί ότι η δέλτος δεν έλεγε πως είτε θα πεθάνει είτε θα επιστρέψει για να ζήσει μια ζωή χωρίς λύπες... Άλλο έλεγε η δέλτος:  ότι θα πεθάνει προκειμένου να ζήσει μια ζωή χωρίς λύπες. Το μαντείο της Δωδώνης είχε δίκιο: Μόνο οι νεκροί ζουν μια ζωή χωρίς λύπες.

Παραγγέλνει στο γιό του να τον ανεβάσει στην κορφή του βουνού και να τον κάψει. Και μετά να παντρευτεί την Ιόλη. Ο Ύλλος κάθε άλλο παρά έχει όρεξη να παντρευτεί την Ιόλη, την αιτία των δεινών της οικογένειας του. Συμφωνεί μόνο επειδή πρόκειται για εντολή του πατέρα του. Ούτε ο πατέρας του ούτε ο ίδιος γνωρίζουν πως μέσα από αυτή την ένωση θα γεννηθεί το γένος των Ηρακλειδών.

Το έργο κλείνει με τον Ύλλο, τον Ηρακλή και τη συνοδεία τους να ετοιμάζονται για την ανηφορική πορεία. Στις τελευταίες λέξεις του έργου, ο Ύλλος υπενθυμίζει: "Τίποτα απ' όσα έγιναν δεν θα είχε γίνει αν δεν το είχε θελήσει ο Δίας". Μοιάζει να κατηγορεί (και όντως κατηγορεί) τους θεούς. Όμως εμείς (όπως κι ο Σοφοκλής που έγραψε το έργο) ξέρουμε και το παρακάτω της ιστορίας: Τελικά ο Ηρακλής αποθεώθηκε.

Εδώ είναι που δικαιώνονται τα λόγια του χορού
ἀνάλγητα γὰρ οὐδ᾽ ὁ πάντα κραίνων βασιλεὺς ἐπέβαλε θνατοῖς Κρονίδας·
ἀλλ᾽ ἐπὶ πῆμα καὶ χαρὰ πᾶσι κυκλοῦσιν, οἷον
ἄρκτου στροφάδες κέλευθοι
Μόνο που ο χορός την ίδια στιγμή έκανε λάθος: Τα λόγια του είχαν ως σκοπό να δώσουν κουράγιο στη Δηιάνειρα, να της πουν πως "τα καλύτερα έρχονται" για τον άντρα της. Ρόδα είναι και γυρίζει, που λένε. Αυτό είπε ο χορός. Όμως η ρόδα που γύρισε ήταν πολύ μεγαλύτερη από εκείνην που ο χορός είχε στο μυαλό του...

Και μείναμε εμείς με το "στέργημα".
Από το ρήμα "στέργω", από το οποίο παράγεται η "στοργή".
Μια εναλλακτική για το "στέργημα" είναι το "στέργηθρον", αν και σε πολλές περιπτώσεις το "στέργηθρον" είναι τόσο το "μαγικό φίλτρο" για την απόσπαση της στοργής όσο και η ίδια η στοργή.
Στα χρόνια του μεσαίωνα, το ρήμα "στέργω" έπαθε μια μετάλλαξη κι έγινε "στρέγω".
Όπου ως "στρέγω" το ρήμα αποξενώθηκε από τη στοργή κι απέκτησε την πρόσθετη έννοια "πετυχαίνω το αποτέλεσμα που επιδιώκω".

Ο μεσαίωνας πέρασε, σήμερα πλέον ζούμε σ' έναν κόσμο όπου σύμπαντες και σύμπασες οι εν Ιταλία στρέγκες και στρέγκισσες, οι στρεγκονερίστες και οι στρεγκονερίστριες, αρέσκονται να θεωρούν πως η ιταλική λέξη stregoneria προέρχεται από το -εξίσου ελληνικό- νυχτοπούλι "στριξ".
Δίκιο θα έχουν εφόσον δηλώνουν σίγουροι, δεν μπορεί παρά να ξέρουν καλύτεραα από εμάς τους απέξω, ωστόσο δεν ξέρω αν θα ήταν τραγικό ή κωμικό το να έχουν άδικο. Το να μην ξέρουν τι σημαίνει η λέξη που χρησιμοποιούν για να περιγράψουν "τας κακάς τόλμας" τους.

Όπως και να 'χει το πράγμα, "αι κακαί τόλμαι" τους μοιραία θα στεφθούν από πλήρη αποτυχία εφόσον επηρεάζουν ή δεν επηρεάζουν μόνο τον μικρό κύκλο των πραγμάτων της ζωής, παρ' όλο που -όπως μας διδάσκουν οι Τραχίνιες του Σοφοκλή- υπάρχει ένας ακόμα μεγαλύτερος κύκλος της ζωής, ο οποίος μεγαλύτερος κύλος, στην τελική, είναι όλα τα λεφτά!