Ο ουρανός βρέχει αρκούδες που κάνουν τούμπες και κατεβαίνουν σαν πεταλούδες ο κόσμος τρέχει ξετρελαμένος απ' την τρομάρα τρέμουνε όλοι και ξεφωνίζουν απ' τη λαχτάρα
Μα οι αρκούδες που κατεβαίνουν που κατεβαίνουν σαν πεταλούδες στη γη καθίζουν χαμογελάνε και τρώνε φλούδες
Και συ που τρως το φαγητό σου αποχαυνωμένος και συ που αγγίζεις γλυκά σημεία ερεθισμένος έφτασε η ώρα να βγεις στο δρόμο ξεσπαθωμένος έφτασε η ώρα να βγεις στο δρόμο με δράκου μένος
Ήρθαν οι βάρβαροι απ' την Ασία που περιμένεις κι αν μείνεις μέσα δεν προλαβαίνεις και θα τη χάσεις μια και για πάντα την ευκαιρία να πολεμήσεις με τα θηρία
Γιατί οι αρκούδες μόλις μασήσουν όλες τις φλούδες θα ξαναφύγουν πάλι όπως ήρθαν σαν πεταλούδες κι εσύ θλιμμένος σ' ένα κρεβάτι ασβεστωμένος θα καυγαδίζεις μικροκαυγάδες με δράκου μένος
Απεβίωσε πριν από δύο ημέρες, μετά από 10 ημερών άνιση μάχη με το θάνατο σε νοσοκομείο της Αθήνας, ο 33χρονος άνδρας στα χέρια του οποίου εξερράγη αυτοσχέδιος εμπρηστικός μηχανισμός τα ξημερώματα στις 31 Αυγούστου, ενώ βρίσκονταν στην οδό Ωραίας Ελένης στο κέντρο της Σπάρτης. Ο επίδοξος εμπρηστής, είχε υποστεί εκτεταμένα εγκαύματα με αποτέλεσμα να μην αντέξει, παρά τις προσπάθειες των γιατρών. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, το τραγικό θύμα μιας υπό εξέλιξη ενέργειες με ακαθόριστο ακόμα στόχο, φέρεται ότι αποτελούσε μέλος της Χρυσής Αυγής, όπως στο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο τοποθετείται σύμφωνα με πληροφορίες του bloko.gr, συνεργός του, στο σπίτι του οποίου οι αστυνομικοί της Ασφάλειας Σπάρτης σε συνεργασία με κλιμάκιο συναδέλφων τους από την Αθήνα, βρήκαν έτοιμες προς χρήση 60 εμπρηστικές βόμβες!!! Το πρώτο ερώτημα που ανέκυψε είναι ποιος ήταν ο στόχος του 33χρονου θύματος, καθώς το αυτοκίνητο κοντά στο οποίο ανατινάχτηκε ο μηχανισμός δε προσδιορίζεται ως τέτοιο. Όπως εκτιμάται η έκρηξη οφείλεται σε ... αστοχία καθώς το κινητό τηλέφωνο γλίστρησε από το χέρι του κι έπεσε πάνω στην υπό μεταφορά βόμβα με αποτέλεσμα την ενεργοποίηση της. Στο πλαίσιο αυτό, καταβάλεται προσπάθεια να συνταχθεί ένας κατάλογος με εν δυνάμει στόχους, καθώς για παράδειγμα, σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεται το αστυνομικό τμήμα της πόλης. Το δεύτερο ερώτημα ΄που βασανίζει τις τοπικές αρχές, είναι τί τις ήθελαν και για που προόριζαν 60 εμπρηστικές βόμβες, ικανές να "πυρπολήσουν" με πολλά εισαγωγικά, τμήμα της πόλης. Το αξιοπερίεργο είναι βέβαια, ότι ενώ τις πρώτες ημέρες εξασφανίστηκε από προσώπου γης ο φερόμενος ως συνεργός του 33χρονου και προφανώς το άτομο με το οποίο είχε συνομιλίες στο κινητό τηλέφωνο και προέκυψαν από την άρση των επικοινωνιών, όταν εμφανίστηκε και οδηγήθηκε στις τοπικές δικαστικές αρχές με τη δικογραφία για την κατοχή των 60 εμπρηστικών βομβών, αφέθηκε ... ελεύθερος με περιοριστικούς όρους!!! Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές και οι δύο που εμπλέκονται στην υπόθεση φέρονται ν' ανήκουν στην Χρυσή Αυγή και περιγράφονται ως εσωστρεφείς δίχως πολλές κοινωνικές επαφές.
(Εδώ αλλά και εδώ, ενώ για να παρθεί η ιστορία απ' την αρχή, εδώ)
Ο Σταμάτης είναι μαρμαράς.
Βέβαια, τον τελευταίο χρόνο έχει κάνει μόλις καμιά δεκαριά μεροκάματα, επομένως κατ' ουσίαν είναι άνεργος μαρμαράς.
Ως εκ τούτου, ο Σταμάτης δεν είναι μαρμαράς, απλά είναι άνεργος.
Και όταν λέμε άνεργος, δεν εννοούμε "άνεργος εργαζόμενος" αλλά "άνεργος προλετάριος".
Ξέρεις: Ανήκει σε εκείνη εκεί την (κατά τη γνώμη πολλών) ανύπαρκτη -πλην όμως πολυάριθμη- κοινωνική ομάδα των ανθρώπων οι οποίοι προκειμένου να ζήσουν δεν έχουν προς αξιοποίηση κανένα άλλο εφόδιο παρά μόνο την εργατική τους δύναμη. Ούτε πτυχία ούτε μεταπτυχιακά ούτε τίποτα. Ούτε καν ένα κτηματάκι στο χωριό να τον περιμένει. Του 'χει κάτσει στραβά η ζωή.
Τώρα με την κρίση (μιας και ήταν και άνεργος -άρα είχε ελεύθερο χρόνο), είχε αρχίσει να ξανα-πολιτικοποιείται. Να τους πολεμήσει τους καργιόληδες ρε παιδί μου, έστω και για την τιμή των όπλων.
Είχε πάει σε κάτι χαριστικά-ανταλλακτικά παζάρια (από τα οποία κονόμησε κάτι φίνα σουβενίρ, κάτι cd και καναδυό βιβλία -"τώρα τα πιάσαμε τα λεφτά μας" μονολογούσε κάθε φορά που τα σκεφτόταν), είχε πάει σε 4-5 προβολές ταινιών σε μια πλατεία στη γειτονιά του, καλά ήταν αν και το σινεμά γενικώς δεν του πολυ-άρεσε, είχε πάρει μέρος πέρσι σε καμιά δεκαριά συνελεύσεις στην πλατεία της γειτονιάς του (το τι παπαρολογία ειπώθηκε δε λέγεται), κάποια στιγμή του έλαχε ο κλήρος να πει κι ο ίδιος 2-3 πράματα, σηκώθηκε όρθιος να μιλήσει γελώντας, έχοντας στο μυαλό του τη λέξη "μανιπουλάτσια" που είχε αναφέρει ο αμέσως προηγούμενος ομιλητής (εδώ ο κόσμος χάνεται, τι λέξεις πάνε και σκαρφίζονται ρε πούστη μου, σκέφτηκε), τεσπα άρχισε εκεί πέρα να τους λέει για την ανεργία του και για τους καργιόληδες του ΟΑΕΔ που δεν του έδιναν επίδομα ανεργίας και για τους άλλους μπινέδες του ΙΚΑ που δεν του ανανέωναν το βιβλιάριο υγείας, οι άλλοι από κάτω τον κοίταζαν με θαυμασμό, κάτι πιο μπαρουτοκαπνισμένοι μεσήλικες γνωστοί αριστεροί της γειτονιάς σχεδόν δάκρυσαν από συγκίνηση, και ξαφνικά όλοι αγρίεψαν κι άρχισαν να τον στραβοκοιτάνε μόλις ανέφερε ότι το παλιό του αφεντικό είχε προσλάβει κάτι μυστήριους αλλοδαπούς με τα μισά λεφτά και είχε απολύσει τους Έλληνες.
Ε, αυτό ήταν: Η υπόλοιπη συνέλευση αναλώθηκε στην καταδίκη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, και στο φινάλε εγκρίθηκε κι ένα ψήφισμα που ξεκίναγε κάπως έτσι: "Εμείς, η Λαϊκή Συνέλευση Κουκουβάουνων, χαιρετίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων της Ελλάδας, Ελλήνων και μεταναστών, και περισσότερο των μεταναστών που αποτελούν το πιο ταλαιπωρημένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας..."
Έμεινε να τους κοιτάει σα μαλάκας, αλλά εντάξει, δεν ήταν και αβάσιμο αυτό που έλεγαν, οπότε συνέχισε να συμμετέχει στις δράσεις τους.
Για παράδειγμα, πήγε σε κάτι συλλογικές κουζίνες που οργανώθηκαν 2-3 φορές τον τελευταίο χρόνο. Τη μια φορά έφαγε τρεις σαρδέλες και δυο κουταλιές πατατοσαλάτα, την άλλη πρόλαβε μόνο ένα κομμάτι ραβανί και μια μπύρα (κι άντε τώρα να φας ραβανί πίνοντας μπύρα) και γενικά άρχισε να του δημιουργείται η πεποίθηση ότι οι τύποι απλώς κάνουν το χαβαλέ τους, πρώτα τρώνε στο σπίτι τους και μετά, χορτάτοι, πάνε στη συλλογική κουζίνα.
Μια άλλη φορά είχε οργανωθεί μια συναυλία στην πλατεία, είχε βοηθήσει κι ο ίδιος στο κουβάλημα, είχε καλέσει και 2-3 φίλους κι επιτέλους κάποια στιγμή μετά από αρκετή καθυστέρηση (και δως του κράξιμο οι φίλοι του "άντε ρε μαλάκα, πότε θα ξεκινήσουν") άρχισαν να εμφανίζονται τα συγκροτήματα "Απόλυτη ξεφτίλα", "Χαοτικές ταξιαρχίες", "Μίσος και αντιπάθεια", "Ιπτάμενα Γιαούρτια", "Ανασκολοπιστές", οι φίλοι άρχισαν να τον κράζουν "τι μαλακίες είναι αυτές ρε", έφυγαν και τον άφησαν εκεί πέρα με μια μπίρα στο χέρι, αλλά το χειρότερο ήταν πως έτσι όπως αργότερα συμμετείχε στο ξε-στήσιμο του όλου σκηνικού, μια γαμημένη βίδα που προεξείχε του έσκισε το πουκάμισο, γάμα τα σου λέω, γάμα τα, χρειαζόταν καινούργιο πουκάμισο ή κάτι σχετικό, τόσο καιρό άνεργος και χωρίς εισοδήματα είχαν αρχίσει τα ρούχα του να έχουν χοντρές φθορές.
Κάποιος του σύστησε ένα χώρο στα Εξάρχεια για τζαμπέ ρουχισμό, πήγε, έβαλε τα γέλια μόλις του πρόσφεραν κάτι μπλουζάκια από το προηγούμενο gay parade, "ρε δε γαμιόσαστε" μονολόγησε κι έφυγε.
Αργότερα κάπου πήρε το μάτι του ότι η Χρυσή Αυγή της Νίκαιας θα μοιράσει ρούχα, πήγε, τσίμπησε δυο πουκαμισάκια κι αποχώρησε χωρίς πολλά-πολλά, "δεν είναι ν' ανοίγεις παρτίδες με τους φασίστες" σκέφτηκε, αλλά από την άλλη δε βρήκε κάτι κακό στην πρωτοβουλία τους, ούτε τον πίεσαν να τον στρατολογήσουν ούτε τίποτα. Δυο πουκαμισάκια τσάκωσε -σίγουρα πιο χρήσιμα από ένα cd.
Οπότε με τα πουκάμισα σε μια σακούλα κατευθύνθηκε σ' ένα ίντερνετ καφέ για να τυπώσει μια προκήρυξη θέσεων πεντάμηνης απασχόλησης που μια ΜΚΟ θα προσλάβει για λογαριασμό του δήμου εργάτες κουρέματος του γκαζόν και κλαδέματος των δέντρων, μαλακίες δηλαδή αλλά "στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι" σκέφτηκε.
Είπε να ρίξει και μια ματιά στο φέισμπουκ, τι ήταν να το ανοίξει το ρημάδι...
Αμέσως με πήρε τηλέφωνο:
"ρε Συντ, καταστραφήκαμε ρε μαλάκα, συμφορά μαύρη μας βρήκε σου λέω, είχα πάει στους μαλάκες και τσίμπησα δυο πουκαμισάκια, ούτε cd ούτε "Αναθεματισμένοι διαβόλοι" ούτε δυο σαρδέλες με πατατοσαλάτα ούτε τίποτα, αλλά δεν είχα προσέξει ότι είναι εντελώς ανορθόγραφοι ρε μαλάκα, τσέκαρε το mail σου, σου στέλνω μια φωτο από το φέισμπουκ να γελάσεις, μιλάμε οι μαλάκες οι χρυσαύγουλοι είναι εντελώς αγράμματοι, ούτε πτυχία ούτε μεταπτυχιακά ούτε τίποτα, η μόρφωσή τους είναι στο επίπεδο της μόρφωσης που έχουν εκείνοι εκεί οι σιχαμένοι οι προλετάριοι, απαπαπα, μακρυά από μας οι αγράμματοι προλετάριοι, απαπαπαπα... Αλήθεια, με πόσα σίγμα γράφεται η λέξη "έσεται" της φράσης "έσεται ήμαρ"? Σε ρωτάω επειδή αυτοί οι μαλάκες οι ανορθόγραφοι οι χρυσαύγουλοι προλετάριοι (ως εκ τούτου σιχαμένοι), έχουν γράψει "ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ" με δύο σίγμα, ως εκ τούτου οι αντιφασίστες του φέισμπουκ το έχουν τσεκάρει ως λάθος..."
Του απάντησα πως η φράση "Έσσεται ήμαρ" είναι φράση που υπάρχει στα ομηρικά έπη, ότι στα ομηρικά έπη το "έσσεται" γράφεται αναμφιβόλως και αναντιρρήτως με δύο σίγμα, επομένως και οι αντιφασίστες με τα μεταπτυχιακά ελέγχονται, ωστόσο με γειά τα πουκαμισάκια -να τα περάσει από κλίβανο πρώτα για να καεί η ναζιστίνη- αλλά καλού-κακού θα ήταν καλό να κόψει τις επαφές τόσο με τους προλετάριους (ναι, αυτούς τους αμόρφωτους και άξεστους υπανθρώπους) της Χρυσής Αυγής, όσο και με τους μοσχομυρωμένους σπουδαγμένους και μορφωμένους μεταπτυχιακούς της μεταπτυχιακής αριστεράς...
...και να πιάσει παρτίδες με τους προλετάριους που δεν νταραβερίζονται με τη Χρυσή Αυγή (όσο ακόμα αυτοί οι προλετάριοι συνεχίζουν να αποτελούν υπαρκτό είδος) και να γίνουν πολλοί προκειμένου να υπάρχει ένα αριστερό προλεταριακό αντίβαρο, γιατί έτσι όπως πάει το πράμα "έσσεται ήμαρ" όπου θα δούμε τη Χρυσή Αυγή να αποτελεί το μόνο εν Ελλάδι προλεταριακό κόμμα -και θα τρίβουμε τα μάτια μας με τη μαλακία που δέρνει την αριστερά...
Μαλάκα μου ΠΡΕΠΕΙ να πάμε!!!
Πάμε με χίλια!!!
Εδώ σου λέω θα εκτεθεί κοτζάμ τεμάχιο από το πουκάμισο του Κοσμά του Αιτωλού!
Θα εκτεθεί και η γκλίτσα του!!!
Πάμε σου λέω, θα 'χει τζέρτζελο!!!
Τρελλλλός φραμπαλάς!!!
Και ενώ στην Ελλάδα κατά το μακρινό 1845 ο κόσμος ακόμα πανηγύριζε για την επιτυχία της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που ανάγκασε τον Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα
(με αποτέλεσμα να αποχτήσουν όνομα αφενός η οδός 3ης Σεπτεμβρίου και αφετέρου η πλατεία Συντάγματος -χώρια που ο ποιητής βρήκε αφορμή να εμπνευστεί τους στίχους "θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες τρείς του Σεπτέμβρη να περνάς")...
...Την ίδια εποχή, εκεί γύρω στο 1845, ο Φρίντριχ Ένγκελς, σύντροφος και κολλητάρι του Καρλ Μαρξ, θεώρησε σκόπιμο να συγγράψει ένα μνημειώδες βιβλιαράκι με τίτλο "Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία".
Για το συγκεκριμένο βιβλιαράκι, καμιά εξηνταριά χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του βιβλιαρακίου, ο Βλαδίμηρος ο Λένιν είχε μόνο καλά λόγια να πει, θεωρώντας το εξαιρετικά σημαντικό. Έγραψε χαρακτηριστικά ο Λένιν πως μέσω αυτού του βιβλίου:
"Ο Έγκελς γνώρισε το προλεταριάτο στην Αγγλία, στο κέντρο της αγγλικής βιομηχανίας, στο Μάντσεστερ, όπου εγκαταστάθηκε το 1842, κι έπιασε δουλιά σ’ έναν εμπορικό οίκο, ένας από τους συνεταίρους του οποίου ήταν ο πατέρας του. Εδώ ο Έγκελς δεν καθόταν απλώς στο γραφείο του εργοστασίου, πήγαινε στις βρώμικες συνοικίες όπου ζούσαν οι εργάτες κι έβλεπε με τα μάτια του τη φτώχια και τη δυστυχία τους. Δεν αρκέστηκε όμως στις προσωπικές του παρατηρήσεις, διάβασε όλα όσα είχαν γραφεί πριν απ’ αυτόν για την κατάσταση της αγγλικής εργατικής τάξης, μελέτησε προσεχτικά όλα τα επίσημα ντοκουμέντα που του ήταν προσιτά. Καρπός των μελετών και των παρατηρήσεων αυτών ήταν το βιβλίο: Η Κατάσταση της Εργατικής Τάξης στην Αγγλία, που βγήκε το 1845. Πιο πάνω έχουμε αναφέρει ποια ήταν η κύρια υπηρεσία που πρόσφερε ο Έγκελς σαν συγγραφέας του βιβλίου Η Κατάσταση της Εργατικής Τάξης στην Αγγλία. Και πριν από τον Έγκελς πάρα πολλοί είχαν περιγράψει τα βάσανα του προλεταριάτου και είχαν τονίσει, ότι είναι ανάγκη να του δοθεί βοήθεια. Πρώτος ο Ένγκελς είπε ότι το προλεταριάτο δεν είναι μόνο μια τάξη που υποφέρει, ότι ίσα -ίσα η επαίσχυντη οικονομική κατάσταση του προλεταριάτου το σπρώχνει ακατάσχετα προς τα μπρος και το αναγκάζει να παλεύει για την τελική του απελευθέρωση. Και το αγωνιζόμενο προλεταριάτο θα βοηθήσει μόνο του τον εαυτό του. Το πολιτικό κίνημα της εργατικής τάξης θα οδηγήσει αναπόφευκτα τους εργάτες να καταλάβουν, ότι γι’ αυτούς δεν υπάρχει άλλη διέξοδος εκτός από το σοσιαλισμό. Από το άλλο μέρος, ο σοσιαλισμός τότε μόνο θα καταστεί δύναμη, όταν γίνει σκοπός της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης. Αυτές είναι οι βασικές ιδέες του βιβλίου του Έγκελς για την κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, ιδέες που τις έχει αφομοιώσει σήμερα όλο το σκεπτόμενο και αγωνιζόμενο προλεταριάτο, που τότε όμως ήταν εντελώς καινούργιες."
Βλέπουμε λοιπόν πόσο σημαντικό εθεωρείτο από τον Λένιν το συγκεκριμένο βιβλίο του Ένγκελς.
Ο Λένιν ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΑ ήταν επαναστάτης, υπό την έννοια ότι όχι απλώς σκόπευε να οδηγήσει το προλεταριάτο στο να κάνει μια σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά -κυρίως- κατάφερε να οδηγήσει το προλεταριάτο στο να κάνει μια σοσιαλιστική επανάσταση.
Δεν ήταν ένας επαναστάτης του γραφείου, δηλαδή.
Ως εκ τούτου, καλό είναι να πάρουμε στα σοβαρά τις απόψεις του: Δηλαδή, να δεχτούμε την άποψη του επαναστάτη Λένιν που λέει πως το συγκεκριμένο βιβλίο του Έγκελς αποτελεί ένα διαμάντι της σοσιαλιστικής βιβλιογραφίας.
Ένα διαμάντι που οφείλουμε να μελετήσουμε όλοι εμείς οι ενδιαφερόμενοι για τα ζητήματα της επανάστασης.
Ως εκ τούτου, επειδή είμαι καλός άνθρωπος, αφενός δίνω σε κάθε ενδιαφερόμενο τα λινκ όπου μπορεί να διαβάσει ολόκληρο το διαμαντάκι του Ένγκελς και αφετέρου, λέω να δημοσιεύσω εδώ ένα ζουμερό απόσπασμα του συγκεκριμένου βιβλίου, ώστε να ξεστραβωθούμε και να διδαχθούμε πολλά και διάφορα ενδιαφέροντα πραγματάκια.
Το συγκεκριμένο απόσπασμα, αφορά την Ιρλανδική Μετανάστευση και λέει τα εξής:
Έχουμε ήδη αναφερθεί, με άλλες ευκαιρίες, στους Ιρλανδούς που έχουν μεταναστεύσει στην Αγγλία και θα πρέπει τώρα να ερευνήσουμε περισσότερο τις αιτίες και τα αποτελέσματα αυτής της μετανάστευσης. Η ραγδαία επέκταση της αγγλικής βιομηχανίας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί εάν η Αγγλία δεν είχε στην διάθεση της, σαν εφεδρεία, τον πολυάριθμο και εξαθλιωμένο πληθυσμό της Ιρλανδίας. Στην πατρίδα τους οι Ιρλανδοί δεν είχαν τίποτα να χάσουν, ενώ στην Αγγλία είχαν πολλά να κερδίσουν. Και απ’ την ώρα που έγινε γνωστό στην Ιρλανδία ότι στην ανατολική ακτή του καναλιού του Αγίου Γεωργίου προσφέρεται σταθερή δουλειά και καλό μεροκάματο για γερά χέρια, χρόνο με το χρόνο το διαβαίνουν στρατιές Ιρλανδών. Υπολογίζεται ότι πάνω από ένα εκατομμύριο έχει ήδη μεταναστεύσει, και συνεχίζουν ακόμα να περνούν κάπου πενήντα χιλιάδες το χρόνο, και σχεδόν όλοι κατευθύνονται στις βιομηχανικές ζώνες, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, συγκροτώντας την πιο παρακατιανή τάξη του πληθυσμού. 120.000 φτωχοί Ιρλανδοί ζουν στο Λονδίνο, στο Μάντσεστερ 40.000, στο Λίβερπουλ 34.000, στο Μπρίστολ 24.000, στην Γλασκόβη 40.000, στο Εδιμβούργο 29.000. Αυτοί οι άνθρωποι, που μεγάλωσαν σχεδόν χωρίς πολιτισμό, εξοικειωμένοι απ’ την νεαρή τους ηλικία σε κάθε είδους στερήσεις, απελέκητοι, αχαλίνωτοι και αδιάφοροι για το μέλλον, φέρνουν όλες τις βάναυσες συνήθειές τους μέσα σε μια τάξη του αγγλικού πληθυσμού που, είναι αλήθεια, λίγο κίνητρο έχει να καλλιεργήσει τη μόρφωση και την ηθική. Ας ακούσουμε τον Τόμας Καρλάιλ πάνω σε αυτό το θέμα: «Σε όλους τους μεγάλους δρόμους και τις παρόδους σας υποδέχονται πρόσωπα με τα άγρια «μιλσιανά» χαρακτηριστικά, που σας κοιτάζουν κουτοπόνηρα, παράξενα, ανήσυχα, μίζερα, και χλευαστικά. Ο Άγγλος αμαξάς, περνώντας με τ’ αμάξι του αστράφτει στον Μιλσιανό μια καμουτσιά, τον καταριέται στην γλώσσα του και ο Μιλσιανός προτείνει το καπέλο του για να ζητιανέψει. Αντιπροσωπεύει το χειρότερο κακό που έχει να πολεμήσει αυτή η χώρα. Ντυμένος στα κουρέλια του και γελώντας πρωτόγονα είναι έτοιμος ν’ αναλάβει κάθε δουλειά για την οποία δεν χρειάζεται παρά γερά μπράτσα και ράχη, για ένα μεροκάματο που φτάνει μόνο ν’ αγοράσει πατάτες. Για καρύκευμα του αρκεί μόνο το αλάτι, κοιμάται πανευτυχής στο πρώτο χοιροστάσιο ή σκυλόσπιτο που θα του τύχει, κουρνιάζει σε κάποια αποθηκούλα, και φορά ένα κοστούμι από κουρέλια, που το να το φορέσει κανείς ή να το βγάλει από πάνω του λέγεται ότι είναι μια δύσκολη επιχείρηση, που αναλαμβάνεται μόνο σε γιορτές ή σε ιδιαίτερες περιστάσεις. Ο Σάξονας, αν δεν μπορεί να δουλέψει μ’ αυτούς τους όρους δε βρίσκει δουλειά. Ο απολίτιστος Ιρλανδός, όχι χάρη στη δύναμή του, αλλά χάρη στο αντίθετο της δύναμης, εκτοπίζει τον ντόπιο Σάξονα και καταλαμβάνει την θέση του. Έτσι συντηρείται στο χάλι του, την αθλιότητα, και τον παραλογισμό του, στην απάτη και τη βία του μεθύστακα, έτοιμη μαγιά ξεπεσμού και αναταραχής. Οποιοσδήποτε με δυσκολία αγωνίζεται να σταθεί κολυμπώντας στην επιφάνεια, μπορεί τώρα να γνωρίσει ένα παράδειγμα πως ο άνθρωπος μπορεί να υπάρξει όχι κολυμπώντας, αλλά βυθισμένος ... Γι’ αυτό οι συνθήκες ζωής στα κατώτερα στρώματα των Άγγλων χειρωνακτών εργατών προσεγγίζουν όλο και περισσότερο σε αυτές των Ιρλανδών, καθώς ανταγωνίζονται μαζί τους σε όλες τις αγορές εργασίας: Έτσι κάθε εργασία, που απαιτεί μόνο δύναμη και ελάχιστη ειδίκευση πρέπει να γίνει, και γίνεται, όχι με το αγγλικό μεροκάματο αλλά με ένα μεροκάματο που ξεπερνά το ιρλανδικό, που το ξεπερνά δηλαδή τόσο όσο χρειάζεται κανείς για να λιμοκτονεί τρώγοντας πατάτες για τριάντα εβδομάδες το χρόνο, μα που κάθε ώρα που περνά, με την άφιξη κάθε νέου ατμόπλοιου, τείνει να εξισωθεί εντελώς». Αν εξαιρέσουμε την υπερβολική και μονόπλευρη καταδίκη του ιρλανδικού εθνικού χαρακτήρα, ο Καρλάιλ έχει εδώ απόλυτα δίκιο. Αυτοί οι Ιρλανδοί που μεταναστεύουν για τέσσερις πένες στην Αγγλία, στριμωγμένοι συνήθως σα βόδια στο κατάστρωμα ενός ατμόπλοιου, εγκαθίστανται οπουδήποτε. Οι χειρότερες κατοικίες είναι αρκετά καλές γι’ αυτούς, λίγο τους απασχολούν τα ρούχα τους, αρκεί να συγκρατεί τα κουρέλια τους μια μόνο κλωστή, αγνοούν την χρήση των παπουτσιών, τρέφονται αποκλειστικά με πατάτες, κι’ ότι παραπάνω κερδίζουν το ξοδεύουν στο ποτό. Τι να τους κάνει μια τέτοια ράτσα τους υψηλούς μισθούς; Οι χειρότερες συνοικίες των μεγάλων πόλεων κατοικούνται από τους Ιρλανδούς. Όποτε μια συνοικία διακρίνεται για την ιδιαίτερη βρωμιά της και τα ερείπια της, ο παρατηρητής σίγουρα θα συναντήσει σ’ αυτήν κυρίως εκείνα τα κελτικά πρόσωπα που διακρίνονται απ’ τις σαξονικές φυσιογνωμίες των ντόπιων με την πρώτη ματιά, και θ’ ακούσει αυτή την τραγουδιστή και βαριά προφορά που ο γνήσιος Ιρλανδός ποτέ δεν χάνει. Έχω ακούσει περιστασιακά την κελτο-ιρλανδική γλώσσα να μιλιέται στις πυκνοκατοικημένες συνοικίες του Μάντσεστερ. Η πλειοψηφία από τις οικογένειες που ζουν σε υπόγεια είναι σχεδόν παντού ιρλανδικής καταγωγής. Με λίγα λόγια, όπως λέει ο Δρ Κέυ, οι Ιρλανδοί ανακάλυψαν το ελάχιστο των βιοτικών αναγκών, και το μαθαίνουν τώρα στους άγγλους εργαζομένους. Επίσης έφεραν μαζί τους την βρωμιά και τον αλκοολισμό. Η έλλειψη καθαριότητας, που είναι η δεύτερη φύση του Ιρλανδού και δεν είναι τόσο επιβλαβής στη χώρα τους, στην ύπαιθρο όπου ο πληθυσμός είναι διεσπαρμένος, γίνεται τρομακτικά και σοβαρά επικίνδυνη στις πυκνά κατοικημένες μεγάλες πόλεις. Όπως συνηθίζει να το κάνει στην πατρίδα του, ο Μιλεσιανός αδειάζει όλα τα σκουπίδια του και τη βρωμιά μπροστά στην πόρτα του και δημιουργεί βόρβορους και σωρούς από κοπριές, που βρωμίζουν την εργατική συνοικία και μολύνουν την ατμόσφαιρα. Χτίζει το χοιροστάσιο του στους τοίχους των σπιτιών, όπως το έκανε στην πατρίδα του, και εάν τον εμποδίσουν να το κάνει αφήνει τα γουρούνια να κοιμηθούν στο δωμάτιο μαζί του. Αυτή η νέα και αφύσικη μέθοδος κτηνοτροφίας στις πόλεις είναι αποκλειστικά ιρλανδικής προέλευσης. Ο Ιρλανδός αγαπά το γουρούνι του όπως ο Άραβας το άλογο του, με τη διαφορά ότι το πουλά όταν είναι αρκετά παχύ για σφάξιμο. Κατά τ’ άλλα, τρώει μαζί με το γουρούνι του, κοιμάται μαζί του, τα παιδιά του παίζουν με το γουρούνι, ανεβαίνουν στην πλάτη του, και κυλιόνται μαζί του στους σωρούς από κοπριά, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε σε χιλιάδες περιπτώσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Αγγλίας. Είναι αδύνατο να περιγράψει κανείς την βρωμιά και την έλλειψη ανέσεων που επικρατεί στα σπίτια τους. Ο Ιρλανδός δεν είναι συνηθισμένος στα έπιπλα, ένας σωρός άχυρα, μερικά κουρέλια, εντελώς άχρηστα σα ρουχισμός, του αρκούν για το νυχτερινό του κρεβάτι. Ένα κούτσουρο, μια σπασμένη καρέκλα, ένα παλαιό κασόνι για τραπέζι -τίποτε περισσότερο δεν χρειάζεται- μια τσαγιέρα, μερικές πήλινες κούπες και πιάτα εξοπλίζουν την κουζίνα του, η οποία είναι επίσης το υπνοδωμάτιο και το καθιστικό του. Όταν του λείπουν τα καύσιμα καίει ότι βρεθεί μπροστά του, καρέκλες, τις κάσες απ’ τις πόρτες, τα διακοσμητικά σανιδώματα του τοίχου, τα πατώματα, όλα παίρνουν το δρόμο για το τζάκι. Επιπλέον, γιατί να του χρειαστεί περισσότερος χώρος; Στην πατρίδα του η πλινθόκτιστη καλύβα του είχε ένα μόνο δωμάτιο για όλες τις οικιακές χρήσεις, άρα στην Αγγλία η οικογένειά του δεν έχει ανάγκη από περισσότερα δωμάτια. Έτσι η συνήθεια να στοιβάζονται πολλά άτομα σε ένα μόνο δωμάτιο, που τόσο διαδομένη είναι σήμερα, έχει την ρίζα της κυρίως στην ιρλανδική μετανάστευση. Και επειδή ο φτωχός διάβολος πρέπει να έχει και κάποια ευχαρίστηση, και η κοινωνία τον έχει αποκλείσει από όλες τις άλλες, οδηγεί τον εαυτό του στην κατανάλωση του οινοπνεύματος. Το ποτό είναι το μόνο πράγμα που κάνει ανεκτή τη ζωή του Ιρλανδού, το ποτό και η κεφάτη και ανέμελη ιδιοσυγκρασία του, έτσι ξεφαντώνει στο ποτό ως το σημείο της πιο κτηνώδους μέθης. Ο νότιος και ανέμελος χαρακτήρας του Ιρλανδού, η απελέκητη φύση του, που τον τοποθετεί σε επίπεδο ελάχιστα πάνω απ’ τον άγριο, η περιφρόνησή του για κάθε ανθρώπινη ευχαρίστηση την οποία, καθώς είναι απελέκητος είναι και ανίκανος να την νιώσει, η βρωμιά και η φτώχια του ευνοούν τον αλκοολισμό του. Ο πειρασμός είναι μεγάλος, δεν μπορεί να του αντισταθεί, και έτσι όταν έχει χρήματα τα ξεφορτώνεται στο λαρύγγι του. Τι άλλο να κάνει; Και πως μπορεί η κοινωνία να τον κατηγορήσει όταν τον φέρνει σ’ αυτή την θέση και κάνει σχεδόν αναπόφευκτο να καταλήξει ένας μέθυσος, όταν τον εγκαταλείπει στον πρωτογονισμό του; Έναν τέτοιο ανταγωνιστή έχει να αντιμετωπίσει ο Άγγλος εργάτης, ένα ανταγωνιστή που κατέχει τη χαμηλότερη βαθμίδα της κλίμακας που μπορεί να υπάρχει σε μια πολιτισμένη χώρα και που ακριβώς για αυτόν τον λόγο, αρκείται σ’ ένα μεροκάματο κατώτερο απ’ οποιουδήποτε άλλου εργάτη. Επομένως, όπως λέει ο Καρλάιλ, δεν μπορεί να συμβαίνει διαφορετικά παρά το μεροκάματο του Άγγλου εργάτη, σ’ όλους τους κλάδους όπου μπορεί να τον συναγωνιστεί ο Ιρλανδός, πέφτει όλο και περισσότερο. Και αυτοί οι κλάδοι είναι πολλοί. Όλοι οι κλάδοι στους οποίους απαιτείται ελάχιστη ή καθόλου τεχνική κατάρτιση είναι ανοικτοί στους Ιρλανδούς. Για δουλειές στις οποίες απαιτείται μακρόχρονη ειδίκευση ή μεθοδικότητα και επίμονη προσπάθεια, ο ασυνάρτητος, άστατος και μέθυσος Ιρλανδός είναι ιδιαίτερα ανεπαρκής. Για να γίνει μηχανικός, χειριστής εργαλειο-μηχανής, θα πρέπει να προσαρμοστεί στον αγγλικό πολιτισμό, στα αγγλικά ήθη, να γίνει ουσιαστικά Εγγλέζος. Όμως για εργασία πιο απλή, με λιγότερη ακρίβεια, οπουδήποτε απαιτείται περισσότερο δύναμη παρά ικανότητα, ο Ιρλανδός είναι τόσο καλός όσο ο Άγγλος. Τέτοια επαγγέλματα έχουν κατακλυστεί από τους Ιρλανδούς. Χειρώνακτες-υφαντές, πλινθοκτίστες, χαμάληδες, αυτοί οι εργάτες που ψάχνουν γενικά για ένα μεροκάματο κ.λ.π., αριθμούν ολόκληρες ορδές Ιρλανδών και η πίεση αυτής της ράτσας συνετέλεσε, σε μεγάλο βαθμό να συμπιεστούν τα μεροκάματα και να υποβαθμιστεί η ίδια η εργατική τάξη. Κι αν ακόμα οι Ιρλανδοί που επέβαλαν την δική τους νοοτροπία σε διάφορα επαγγέλματα γινόντουσαν περισσότερο πολιτισμένοι, θα τους έμεναν αρκετές απ’ τις παλιές τους συνήθειες για να ασκούν στους Άγγλους συναδέλφους τους, μέσα στους χώρους δουλειάς, μια εκφυλιστική επιρροή –χωρίς να λογαριάσουμε την επιρροή του ίδιου του ιρλανδέζικου περιβάλλοντος. Γιατί, αν λάβουμε υπόψη ότι σε κάθε πόλη, το ένα πέμπτο ή το ένα τέταρτο των εργατών είναι Ιρλανδοί ή παιδιά Ιρλανδών που ανατράφηκαν στις συνθήκες της ιρλανδέζικης βρωμιάς, κανείς δεν θα πρέπει να εκπλήσσεται όταν συναντά στη ζωή, στις συνήθειες, στο πνευματικό και ηθικό της επίπεδο, κοντολογίς στον χαρακτήρα, γενικά, της εργατικής τάξης, ένα σημαντικό μέρος απ’ τα ιρλανδέζικα χαρακτηριστικά. Αντίθετα είναι εύκολο να καταλάβουμε πως η εξευτελιστική θέση των Άγγλων εργατών, αποτέλεσμα της σύγχρονης ιστορίας μας και των άμεσων συνεπειών της, γίνεται ακόμα πιο εξευτελιστική από την παρουσία του ιρλανδέζικου ανταγωνισμού.
Τέτοιος μαλάκας ρατσιστής ήταν ο Ένγκελς, καλέ μου αναγνώστη (όπως ίσως θυμάσαι, σε προηγούμενο ποστ είχαμε αποδείξει πόσο μαλάκες και ξεφτίλες πατριώτες λάτρεις του έθνους ήταν ο Μαρξ και ο Μπακούνιν).
Ειδικά αυτός ο Μπακούνιν, ήταν εντελώς ξεφτίλας πατριώτης...
Πάνω σε τέτοιους μαλάκες ρατσιστές και πατριώτες είναι χτισμένες οι σοσιαλιστικές θεωρίες, καλέ μου αναγνώστη... και θα πρέπει εμείς οι σημερινοί να είμαστε βαθιά ευγνώμονες προς όλα εκείνα τα σημερινά αστέρια των ΜΚΟ, τα οποία, οδηγούμενα από σοφία και ουμανιστικά ιδεώδη, μας οδηγούν προς τον σωστό δρόμο του διεθνισμού, έξω και πέρα από τις παρακαταθήκες των τυχάρπαστων Μαρξ, Ένγκελς, Μπακούνιν, Λένιν και σία.
Να πάνε να γαμηθούνε όλοι αυτοί. Ο λόγος τους μοιάζει με λόγο Χρυσαυγίτη, επομένως τους απορρίπτουμε και τους αφήνουμε να τους διαβάζουν οι Χρυσαυγίτες και οι προλετάριοι οπαδοί τους.
Εμείς με τέτοια ζώα, δε θέλουμε να έχουμε οποιαδήποτε σχέση!
Ήθελα να πω λοιπόν ότι τώρα που το καλοσκέφτομαι, αυτό το καλοκαίρι αι προσωπικαί μου διαδρομαί εθύμιζαν λιγουλάκι ιερόν δρομολόγιον:
Από την Αρτέμιδα την Αγροτέρα στην Αμαρυσία Αρτέμιδα και από την Αμαρυσία στην Αρτέμιδα την Ταυροπόλο και δως του πάλι Αμαρυσία και δως του πάλι Αγροτέρα και δως του πάλι Ταυροπόλο -με μια ελάχιστη παράκαμψη μέχρι την Αρτέμιδα τη Βραυρωνία- και ξανά Ταυροπόλος και ξανά Αγροτέρα και ξανά Αμαρυσία και ξανά μανά το ίδιο δρομολόγιο και τανάπαλιν και πάλι και πάλι...
Δεν ξέρω ρε συ μάστορη, όχι πως υπήρξε στιγμή στη ζωή μου που να με πειράξει κάποια παρατεταμένη αναφορά στην Αρτέμιδα, αλλά τώρα που το φέρνω στο νου μου, μοιάζει σημαδιακό.
Ικανοποιημένο/η σε βλέπω τώρα που επιτέλους εισακούστηκε η προαιώνια κραυγή σου, η διαχρονικώς λέγουσα "οι αρμόδιοι να πάρουν μέτρα". Ορίστε: Πήραν μέτρα οι αρμόδιοι και αντιμετώπισαν το πρόβλημα αρμοδίως. Μην έχεις παράπονο, ε?
Ωστόσο τις ψυχές των πέρφανων μνηστήρων ο κυλλήνιος
Ερμής απ᾿ το παλάτι εφώναζε, και το ραβδί του εκράτει
στα χέρια το χρυσό, το πάγκαλο, που των θνητών τα μάτια
γητεύει, σε όσους θέλει κλειώντας τα, κι άλλους ξυπνά απ᾿ τον ύπνο.
Μ᾿ αυτό τις λάλησε, κι ακλούθηξαν τσιρίζοντας εκείνες.
Οι νυχτερίδες πως σε απέραντη, βαθιά σπηλιά πετώντας
τσιρίζουν, όταν συναλλήλως τους σε μια αρμαθιά κρατιόνταν
όλες μαζί απ᾿ το βράχο κι έτυχε να πέσει κάτω η μια τους΄
όμοια τσιρίζοντας κατέβαιναν κι αυτές᾿ μπροστά τραβούσε
ο πονηρός Ερμής, να φτάσουνε στις μούχλιες στράτες κάτω.
Μπροστά απ᾿ του Ωκεανού τα ρέματα κι από τον Άσπρο Βράχο
κι άπο τις πόρτες του Ήλιου διάβηκαν, μετά κι απ᾿ των Ονείρων
τη γη, και φτάσαν δίχως άργητα στο ασφοδελό λιβάδι,
κει πέρα που οι ψυχές πορεύουνται, των πεθαμένων οι ίσκιοι.
Πρόκειται για το ξεκίνημα της ω ραψωδίας της Οδύσσειας, καλέ μου αναγνώστη.
Ποιά είναι η υπόθεση?
Ο Οδυσσέας έχει εξοντώσει τους μνηστήρες, οπότε είναι σειρά του ψυχοπομπού Ερμή να πάρει τις ψυχές των μνηστήρων και να τις μεταφέρει στον κάτω κόσμο, στον Άδη. Έτσι πίστευαν οι αρχαίοι πρόγονοι, ότι μόλις κάποιος πέθαινε, ο Ερμής έπαιρνε την ψυχή του και την πήγαινε στην είσοδο του Άδη. Εξ ου και "Ερμής ψυχοπομπός".
Για τους Έλληνες της εποχής του Ομήρου, τα πράγματα ήταν απλά: Οι ψυχές πήγαιναν εκεί πέρα προς τον Αχέροντα. Εκεί ήταν η κεντρική είσοδος για τον κάτω κόσμο: Στον Αχέροντα. Εκεί επρόκειτο να πάει τις ψυχές ο Ερμής.
Ο Όμηρος είναι σαφής, σαφέστατος, στην περιγραφή της διαδρομής που ακολούθησε ο Ερμής με τις ψυχές των μνηστήρων:
Ξεκινάνε από την Ιθάκη, διασχίζουν λίγη θάλασσα (Ωκεανού ροές), πετάνε πάνω από τη Λευκάδα Πέτρα (η οποία πολύ απλά είναι η σημερινή νότια Λευκάδα), μετά περνάνε από τις πύλες του ήλιου (κοιτάμε και κάνα χάρτη, ε?) στη συνέχεια από τον "δήμο ονείρων" (όπου οφείλει να μας φέρει στο νου τις λέξεις "δήμος απείρων" του 776 στίχου από το Ω της Ιλιάδας) και τσουπ!... ταχύτατα ("αίψα") φτάνουν στον ασφοδελό λειμώνα, εκεί που είναι η κατάληξη της διαδρομής που κάνουν οι ψυχές των πεθαμένων: Στην κεντρική είσοδο του κάτω κόσμου. Στάση Αχέρων. Κύριοι, φτάσατε.
Σημειώνουμε πως όλο το ταξίδι γίνεται "αίψα" ("αίψα" από το ρήμα "άπτω-άψω", κάτι σαν αυτό που λέμε σήμερα "στο άψε-σβήσε", δηλαδή), με λίγα λόγια πως ακολουθήθηκε το πιο σύντομο δρομολόγιο -το οποίο, ως γνωστόν, είναι η ευθεία.
Με λίγα λόγια, ούτε χάρτη να μας έδινε ο παππούς.
Από και και πέρα, στην πορεία των αιώνων υπήρξαν διάφοροι που πήγαν να το ξεψειρίσουν το ζήτημα προκειμένου να φτάσουν μέσω Γουατεμάλας στο χιλιοειπωμένα γοητευτικό συμπέρασμα πως "καθετί που λέγεται οφείλει να αποτελεί αλληγορία κάποιου άλλου" κλπ κλπ φτάνοντας σε αν μη τι άλλο γοητευτικά συμπεράσματα, που όμως δεν ξέρω πόση επαφή έχουν με την περιγραφή του παππού Ομήρου.
Να, ας πούμε, κάνε κλικ εδώ για να πληροφορηθείς ότι κατά τη γνώμη του παππού Πρόκλου (ο οποίος Πρόκλος επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά εδώ μέσα ότι γεννήθηκε το 410 μετά Χριστόν στην Κωνσταντινούπολη, οπότε φαντάζεσαι πόσο νερό είχε κυλήσει στ' αυλάκι), τα πράγματα σχετικά με την τοποθεσία των "πυλών του Ήλιου" και τον "δήμο Ονείρων" έχουν κάπως έτσι:
«Και όχι μόνο αυτό, αλλά η ποίηση του Ομήρου επιπλέον εξυμνεί τις Πύλες του Ηλίου και τον Δήμο Ονείρων, ονομάζοντας Πύλες Ηλίου τα δύο τροπικά ζώδια, Αιγόκερω και Καρκίνο, και Δήμο Ονείρων, όπως λέει εκείνος, τον Γαλαξία. Και ο Πυθαγόρας άλλωστε ονομάζει με τρόπο μυστηριακό Αδη τον Γαλαξία και Τόπο Ψυχών, επειδή εκεί συνωθούνται οι Ψυχές»
Πιασ' τ' αυγό και κούρεψ' το δηλαδή, καλέ μου αναγνώστη. Είναι προφανές ότι ήδη από την εποχή του Πρόκλου οι αναγνώστες του Ομήρου είχαν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα: Σε αυτούς που διάβαζαν για να μάθουν τι είχε να τους πει η Μούσα και σε αυτούς που διάβαζαν με σκοπό να προσαρμόσουν τη Μούσα στις διαστημικές επιθυμίες τους.
Αναμφίβολα με γοητεύει αυτή η δεύτερη τάση, βεβαίως, αλλά δεν τα παίρνω όλα αλληγορικά, βρε αδερφέ...
«Από την εποχή της Αλώσεως
δεν έχει ξαναγίνει τόσο σπουδαίο εργοστάσιο εμφιαλώσεως».
Στίχος, τον οποίο ο αξέχαστος Μποστ κατάφερε να τον συνδυάσει αριστοτεχνικά με την Κέρκυρα -προφητικώς, φαντάζομαι, δοθέντος ότι ο μεγιστοτεράστιος Δένδιας που εκλέγεται στην Κέρκυρα, ήντονε πολύ μικρός τότε.
Γενικά, οι μαλθάκες τροϊκανομανείς φελλοί φαίνεται να έχουν βάλει στόχο τη δυσφήμιση της αρχαιότητας, θίγοντας ευθέως τα εθνικά όπως και τα θρησκευτικά πιστεύω τινών εξ ημών -και δεν ξέρω εάν τυχόν το ζήτημα θα πρέπει να εξεταστεί και υπό αυτό το πρίσμα, διότι είναι κακό πράμα να δυσφημείς τη θρησκευτική πίστη κάποιων, ονομάζοντας ξερωγώ το διατραπεζικό σύστημα "ΔΙΑΣ", ή ξερωγώ φτιάχνοντας την ομάδα Δίας, ή ξερωγώ τώρα με την επιχείρηση Ξένιος Ζευς -για αυτό το τελευταίο να μην τα ξαναπώ εγώ, τα λέει καλά ο Πανδίων του οποίου η ανάγνωσις συνιστάται μέρες που 'ναι.
Τραγουδάκι. Σαν απόκληρος γυρίζω μες τη μαύρη ξενητειά, περιπλανώμενος, δυστυχισμένος, μακρυά απ' της μάνας μου την αγκαλιά.
Υποθέτοντας ότι υπάρχουν πολλά χωριά της πατρίδας μας τα οποία κατοικούνται από 518 κατοίκους και διαπιστώνοντας πως ούτε καν γνωρίζω την ύπαρξη των εν λόγω χωριών, αποφάσισα να κάνω ένα αφιέρωμα σε ένα χωριό 518 κατοίκων στο οποίο όλοι θα θέλαμε να είμαστε κάτοικοι/δημότες!
Διότι, αυτός ο αριθμός των 518 κατοίκων, αναπόφευκτα μου έφερε στο νου το ερώτημα που βασανίζει πολλούς από τους επισκέπτες του παρόντος μπλογκ.
Πράγματι, πολλοί από τους επισκέπτες του παρόντος μπλογκ, φτάνουν εδώ μέσα έχοντας βάλει στα ψαχτήρια του google φράσεις του στυλ "πόσοι έχουν μέχρι σήμερα κερδίσει το τζόκερ" και "πόσοι έχουν κερδίσει το λόττο".
Να 'ναι καλά το σάϊτ του ΟΠΑΠ, έκατσα κι έψαξα λίγο το μέγα αυτό ερώτημα που δονεί τις καρδιές των συμπατριωτών μου και κατέληξα στο εξής πόρισμα:
Από το 2003 που παρέχει στοιχεία το σάϊτ του ΟΠΑΠ έως σήμερα που γράφω (συγκινημένος) αυτές τις γραμμές, 518 ηρωικοί και ένδοξοι συμπατριώτες μας (συμπεριλαμβανομένων των μαρτυρικών αδελφών μας Κυπρίων) έχουν καταφέρει να κερδίσουν την ανώτατη κατηγορία κερδών είτε του τζόκερ είτε του λόττο!!!
Συγκεκριμένα:
* Το 2003, 27 ηρωικοί συνέλληνες κέρδισαν το τζόκερ και 34 κέρδισαν το λόττο!
* Το 2004, 47 τρισμακάριστοι συνέλληνες κέρδισαν το τζόκερ και 32 κέρδισαν το λόττο!
* Το 2005, 34 ένδοξα τέκνα της πατρίδας κέρδισαν το τζόκερ και 24 το λόττο!
* Το 2006, 40 απόγονοι του Αρχιμήδους κέρδισαν το τζόκερ και 27 το λόττο!
* Το 2007, 38 συνεχιστές του Πυθαγόρα κέρδισαν το τζόκερ και 21 το λόττο!
* Το 2008, 32 απόγονοι των θερμοπυλομάχων κέρδισαν το τζόκερ και 20 το λόττο!
* Το 2009, 33 νέοι Πλάτωνες κέρδισαν το τζόκερ και 13 κέρδισαν το λόττο!
* Το 2010, 21 μαχητές του ελληνισμού κέρδισαν το τζόκερ και 20 το λόττο!
* Το 2011, 29 φωστήρες του ελληνικού πνεύματος κέρδισαν το τζόκερ και 11 το λόττο!
* Τέλος, μέχρι σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, στη διάρκεια του 2012, 11 ένδοξοι συνεχιστές του Αριστοτέλους κέρδισαν το τζόκερ και 4 μοναχικοί μεταλαμπαδευτές των ελληνικών ιδεωδών κέρδισαν το λόττο!
Το άθροισμα όλων αυτών των ένδοξων τέκνων της πατρίδας, είναι 518 νοματαίοι.
Νοματαίοι εις τους οποίους αξίζει κάθε τιμή, βέβαια!
Πράγματι, τα παραπάνω λόγια του Ιησού (από το Κατά Ματθαίον ε:13) θα μπορούσαν να ειπωθούν και για αυτά τα 518 ένδοξα τέκνα του ελληνισμού: Εάν αυτές οι 518 μεγαλειώδεις μορφές δεν είχαν κερδίσει, ουδείς θα έπαιζε είτε τζόκερ είτε λόττο. Ουδείς θα έχανε τα λεφτά του (αφενός) κερδίζοντας το δικαίωμά του στην ελπίδα (αφετέρου).
Ω, ναι, αυτά τα 518 τέκνα του ελληνισμού αξίζουν κάθε τιμής!!!
(Και μην ακούσω γκρίνιες του στυλ "καλά ρε μάστορη, σε μια δεκαετία μόνο 518 άνθρωποι κέρδισαν? Σα λίγοι να είναι", διότι ως άλλος Μικ Τζάγκερ θα απαντήσω πως "What's puzzlin'you is the nature of the game", που λέει και το άσμα ασμάτων:
Προσωπικά μιλώντας, όταν βλέπω έναν απ' αυτούς -το Τζέφρι, ας πούμε- όντως γελάω μέχρι δακρύων. Τουλάχιστον κάποιοι άλλοι του σιναφιού του, έχουν πιο έξυπνη φάτσα.
Αλλά τέλος πάντων αυτά είναι υποκειμενικά, ίσως να υπάρχουν και κάποιοι που θεωρούν έξυπνη τη φάτσα του Τζέφρι, το ζήτημα είναι πως λέω να αναδημοσιεύσω εδώ ένα κείμενο από το anarchypress, που λέει τα εξής ενδιαφέροντα:
Ίσως να μη γνωρίζετε ότι στην Ολλανδία η τραπεζική κάρτα έχει ισχύ μεγαλύτερη της κανονικής ταυτότητας επειδή: - Για να βρεις δουλειά θα πρέπει να έχεις τραπεζικό λογαριασμό αλλιώς η εταιρία δεν σε πληρώνει. - Για να ανοίξεις τραπεζικό λογαριασμό θα πρέπει να έχεις δηλωθεί πρώτα στον τοπικό σου Δήμο, όπου δηλώνεις και τη διεύθυνση που μένεις (και το αποδεικνύεις με συμβόλαιο ενοικίασης). Για να μείνει κάποιος στην Ολλανδία θέλουν οπωσδήποτε να ξέρουν πού μένει. - Τα στοιχεία που υποχρεωτικά καταθέτεις στην τράπεζα (τηλέφωνο, διεύθυνση, email) ελέγχονται κάθε τόσο.
Το παρακάτω γεγονός μου συνέβη πριν 2 εβδομάδες: Πήγα να βγάλω λεφτά από το μηχάνημα αναλήψεων και μου λέει «η κάρτα σας είναι μπλοκαρισμένη». Πάω την άλλη μέρα στην τράπεζα για να μάθω το λόγο. Η (ευγενέστατη) υπάλληλος ψάχνοντας μου εξηγεί ότι η τράπεζα έστειλε ένα γράμμα στην παλιά μου διεύθυνση, αυτή που είχα πριν αλλάξω σπίτι, και το γράμμα της επιστράφηκε. Μου έστειλαν κατόπιν email αλλά το αγνόησα γιατί ήταν στα Ολλανδικά. Οπότε θεώρησαν ότι δεν μένω πλέον εκεί και μου μπλόκαραν το λογαριασμό για να με υποχρεώσουν (αυτή ήταν η ακριβής διατύπωση) να έρθω στην τράπεζα και να δηλώσω τη διεύθυνσή μου. Μου είπε: «είστε πελάτης μας και έχουμε δικαίωμα να γνωρίζουμε το πού μένουν οι πελάτες μας». Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα σε αφήσουν χωρίς λεφτά. Τους έκανα μια φασαρία για την τιμή των όπλων πριν καταλήξει να μου πει «ασφαλώς έχετε δικαίωμα να απευθυνθείτε σε δικηγόρο». Πολιτισμένα πράματα!
Παρ’ όλα αυτά οι Ολλανδοί είναι καρτόπληκτοι: Με κάρτα κυκλοφορούν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και με κάρτα κάνουν τα ψώνια τους. Ρευστό σπάνια θα τους δεις να κρατούν πάνω τους. Η συντριπτική πλειοψηφία των μαγαζιών (εστιατόρια, ρουχάδικα, σούπερ μάρκετ, ότι τέλος πάντων μπορείς να φανταστείς) έχουν ένα φορητό μηχανηματάκι σαν ΑΤΜ και μέσω αυτού μπορείς να πληρώσεις με την τραπεζική κάρτα. Οπότε η τράπεζα καταγράφει όλες τις συναλλαγές σου: τί πλήρωσες, γιατί, το μέρος που το πλήρωσες (μέσω του ΑΦΜ του μαγαζιού) και πότε. Και φυσικά σου δίνουν τη δυνατότητα να έχεις εποπτεία όλων αυτών μέσω του Internet. Το Internet banking στο δίνουν τσάμπα με το που βγάζεις κάρτα. Οπότε οι πρακτικότατοι και βολικότατοι ψυχάκηδες του ελέγχου Ολλανδοί σκέφτονται ως εξής: Γιατί να κουβαλάω ρευστό ενώ με την κάρτα: - Κάνω τα ψώνια μου σχεδόν παντού - Δεν μπορούν να με κλέψουν - Έχω εποπτεία μέσω του Internet πού και πώς ξόδεψα τα λεφτά μου, οπότε δε χρειάζεται να κρατάω μολύβι και χαρτί. Το γεγονός ότι μετατρέπονται σε τρόφιμους του τραπεζικού στρατοπέδου συγκέντρωσης δεν τους απασχολεί καθόλου, άλλωστε το σύστημα υπάρχει για να δουλεύει γι’ αυτούς… Τους βλέπω να αγοράζουν μέχρι και ένα πακέτο τσιγάρα που στοιχίζει 4-5 ευρώ με κάρτα αντί για κέρματα. Φυσικά το κράτος έχει άμεση πρόσβαση όποτε το θελήσει στα στοιχεία αυτά για έλεγχο φοροδιαφυγής κλπ, κλπ. Και το γεγονός ότι μπορούν να μπλοκάρουν χωρίς προειδοποίηση το λογαριασμό σου σημαίνει το αληθές και προφανές: ότι τα υποτιθέμενα λεφτά «σου» δεν σου ανήκουν. Ουσιαστικά τα «δανείζεσαι» εφ’ όσον είσαι καλό παιδί (σκλαβάκι).
Βεβαίως, επίσης, σχεδιάζεται η πανευρωπαϊκή τραπεζική ένωση (SEPA -https://en.wikipedia.org/wiki/Single_Euro_Payments_Area) για την οποία ήδη οι Ευρωπαίοι λένε ότι θα λειτουργήσει (τάχα) ως το ανάχωμα της κρίσης, αφού θα ενδυναμώσει την Ευρωπαϊκή ενοποίηση (οι παγίδες που κρύβει η δήθεν κρίση και ο «θαυμαστός» κόσμος της ευρωπαϊκής; ενοποίησης που επαγγέλλεται η αριστεροδεξιόστροφη εξουσία )… Ουσιαστικά δηλαδή δεν θα έχει καμία σημασία του πού στην Ευρώπη έχεις τον τραπεζικό σου λογαριασμό ανεξάρτητα από το που μένεις. Όλες οι τράπεζες θα έχουν πρόσβαση στα ίδια στοιχεία οπότε αν πας π.χ. να ανοίξεις λογαριασμό στην Ολλανδία ενώ, ας πούμε, έχεις εκκρεμότητες σε μια τράπεζα στην Ελλάδα… Πάπαλα… Ο τελικός τους στόχος με όλη αυτήν την «καρτολογία» είναι η κατάργηση του υλικού χρήματος, δηλαδή του χαρτονομίσματος και σ’ αυτό οι ολλανδοί είναι πρωτοπόροι. Αν, λοιπόν, κάθε συναλλαγή υποχρεωτικά γίνεται μέσω καρτών, τότε είναι προφανές ότι οι τράπεζες και το κράτος γνωρίζουν τα πάντα για σένα ανά πάσα ώρα και στιγμή. Φυσικά αυτό θα είναι βολικό αφού δε θα χρειάζεται να κάνεις και φορολογική δήλωση και να ταλαιπωριέσαι στις εφορίες… Αφού ξέρουν το εισόδημά σου, ξέρουν και τί ξόδεψες και πού, άρα στα βγάζουν αυτόματα. Η φορολογική δήλωση στην Ολλανδία, τουλάχιστον για τους υπαλλήλους (δημόσιους και ιδιωτικούς) έχει τυπικό χαρακτήρα προς επιβεβαίωση αυτών που ήδη γνωρίζει το κράτος (ε, και μπορεί να έχει ξεφύγει και κάτι). Ο ορισμός του αποτελεσματικού κράτους που σέβεται και παρέχει υπηρεσίες στον πολίτη! Παρ’ όλα αυτά οι αχάριστοι Ολλανδοί γκρινιάζουν ακόμα για τη γραφειοκρατία που υπάρχει…
Όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν θα γίνουν επειδή θα τα ζητάν πλέον οι πολίτες, που όπως πάντα σκέφτονται την πρακτικότητά τους: «Αφού έχω την κάρτα τί τα θέλω τα χαρτονομίσματα; Και γιατί να μην μπορώ να χρησιμοποιώ την ίδια κάρτα για να μετακινούμαι με το μετρό και να έχω δύο; Και γιατί να κουβαλάω και τρίτη κάρτα (ταυτότητα, αφού μπορεί να ενσωματωθεί στην πρώτη;». Οπότε… κάθε άνθρωπος καταλήγει να αντιστοιχεί σε μία κάρτα.
Επόμενη ιστορία φρίκης: Πριν από ένα μήνα ψήσαμε στην αυλή ενός φίλου και κάποια στιγμή ήρθαν και οι γείτονες (ένα ζευγάρι ολλανδών). Αυτοί λοιπόν είχαν έναν πολύ ωραίο γάτο (από τους πιο μεγάλους που έχω δει) που σουλάτσαρε βαρεμένος στην αυλή. Μας έλεγαν πόσο πολύ αγαπούν τα ζώα. Μετά μου σκαν το παραμύθι ότι έχουν ευνουχίσει το γάτο. Για το καλό του φυσικά, τί να ταλαιπωριέται τώρα το ζώο… Τα παίρνω στο κρανίο και τους αρχίζω πάρε κι αυτό, κι εκείνο και τ’ άλλο και πώς σέβεστε δηλαδή το γάτο, όταν του έχετε στερήσει την ίδια του τη φύση; Και γιατί αν σας φαίνεται φυσιολογικό να το κάνετε στο γάτο να μη σας φαίνεται φυσιολογικό να γίνεται και στους ανθρώπους στο μέλλον; Μούγκα στη στρούγκα, αλλά το θέμα δεν είναι εκεί. Αφού έχουν αποχωρήσει μου λέει ο φίλος: «Αυτό που δε σου είπαν είναι ότι ο γάτος είναι τσιπαρισμένος». «Δηλαδή»; του λέω. «Του έχουν εμφυτεύσει τσιπ στο σβέρκο, ώστε να είναι σαφές ότι ο γάτος έχει αφεντικό (δεν είναι αδέσποτος). Επί πλέον το τσιπ (επειδή εκπέμπει σήμα) μπορεί να ανοίγει ηλεκτρονικά το πορτάκι του γάτου για να μπαίνει στο σπίτι, οπότε ο γάτος μπαινοβγαίνει όποτε θέλει από εκεί χωρίς να μπορεί να μπει άλλος γάτος…» Τρελάθηκα, δικέ μου. Μετά μου είπε ότι είναι υποχρεωμένοι από το νόμο για να το κάνουν αυτό, στα πλαίσια της προστασίας των ζώων και της ανάληψης ευθύνης από τον «ιδιοκτήτη» του ζώου, αλλά και για να παρακολουθείται το ιατρικό ιστορικό του ζώου κλπ, κλπ. Ή σε περίπτωση που χαθεί το ζώο να βρουν μέσω του chip τον ιδιοκτήτη του (έχει όλα τα στοιχεία του μέσα). Πρόβλεψη δική μου και χωρίς ίχνος υπερβολής: Πριν τελειώσει αυτή η δεκαετία στην Ολλανδία (μόνο;) θα τσιπάρουν τα νεογέννητα μωρά. Το κάνουν πρώτα στα ζώα για να συνηθίσουν όλοι ότι αυτό είναι φυσιολογικό και έχει και «πλεονεκτήματα». Δεν θα φοβάσαι πλέον μη χαθεί το μωρό. Δεν θα μπορεί να πάει σχολείο αν δεν είναι τσιπαρισμένο. Και γιατί να μην είναι δηλαδή; Οι γονείς που «αγνοούν αυτά τα «πλεονεκτήματα» θα κατανομάζονται ως «ανεύθυνοι» αφού δεν ξέρουν το τί είναι καλό για το παιδί τους. Και πως να το ξέρουν δηλαδή αφού το έχουν ήδη κάνει στο γάτο; Γι’ αυτό στην Ολλανδία δεν βλέπεις αδέσποτα σκυλιά και γατιά. Κυκλοφορούν μόνο με το «φιλόζωο» αφεντικό τους που τα κρατάει με το λουρί. Πόσο «ανεύθυνοι» είμαστε εμείς που έχουμε ακόμα τα καημένα τα ζώα αδέσποτα… Γι’ αυτό στην Ολλανδία τα σκυλιά δε γαβγίζουν και τα γατιά δε νιαουρίζουν (δεν κάνω πλάκα). Πολιτισμένα πράματα.
Γι’ αυτό η Ολλανδία αλλά και γενικότερα οι χώρες του βορρά είναι οι χώρες-πρότυπα της Νέας Τάξης. Τους χειρίζονται σαν ινδικά χοιρίδια κι αυτοί κάθονται γιατί αναγνωρίζουν στο κάθε τί τα «πλεονεκτήματα». Συμβαίνει και στην Ελλάδα, βεβαίως, και παντού. Αλλά στις «κάτω χώρες» είναι που βλέπεις εικόνες από το μέλλον. Τα παραπάνω είναι κι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι χώρες του νότου (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία) θα έπρεπε να υποφέρουν. Δεν γίνεται όλα αυτά να γίνουναποδεκτά από εμάς υπό φυσιολογικές συνθήκες. Για να αποδεχτείς το αδιανόητο θα πρέπει πρώτα να πονέσεις πολύ. Πάρα πολύ κι αυτό ακριβώς συμβαίνει. Στο τέλος του πόνου βρίσκεται η ευτυχία και η λύτρωση της πλήρους αποδοχής. Όπως ακριβώς και στον βασανιζόμενο από ηλεκτροσόκ. Οι «ιθαγενείς» του ελλαδικού χώρου, μέσα στη σύγχυση από τις σφαλιάρες που πέφτουν δεν βλέπουν ότι αυτό είναι το μέλλον που τους υπόσχονται. Αυτό είναι το μέλλον απέναντι στο οποίο νοιώθουν υποδεέστεροι και διδάσκονται ότι πρέπει να αρνηθούν τους εαυτούς τους, προκειμένου να το καβαλήσουν και να γίνουν «επιτυχημένοι», ειδ’ άλλως δεν θα επιβιώσουν μέσα στην παγκοσμιοποιημένη σούπα.
Οι Παπαλάγκι και οι ιθαγενείς… Οι «ιθαγενείς» θα πρέπει να σταματήσουν να πονάνε και ν’ αρχίσουν να γελούν. Όχι επειδή περνάν καλά, αλλά επειδή η γελοιότητα των πραγμάτων ξεπερνά την τραγικότητά τους. Γιατί όταν μπορείς και γελάς, ο πόνος δεν έχει επίδραση πάνω σου και άρα δεν μπορούν να σε αλλάξουν κατά πώς θέλουν. Αν μπορούσαν να δουν κατάφατσα (και χωρίς μίσος) πραγματικά ποιοί είναι όλοι αυτοί που τους κουνάνε το δάχτυλο είναι βέβαιο πως θα ξεκαρδίζονταν στα γέλια μέχρι δακρύων.
Αποφασίζομεν και διατάσσομεν όπως:
α) Απαγορεύονται τα ρατσιστικά ανέκδοτα στο τουίτερ επί ποινήι ραβδισμού ή τυφεκισμού
β) Τα μόνα ρατσιστικά ανέκδοτα που επιτρέπονται είναι εκείνα που λέγουν οι Εβραίοι διά τους Άραβας
γ) Ο ιός του Δυτικού Νείλου μετονομάζεται σε ιό της Δυτικής Αττικής -μέχρι νεωτέρας
δ) Όποιος έχει ευχηθεί "χρόνια πολλά" στα γενέθλια του Κασιδιάρη, θα συλλαμβάνεται υπό της Αστυνομίας Σκέψεως και θα ανακρίνεται εις τον τροχόν
ε) Όποιος ομιλήσει απαξιωτικά για έγχρωμο συμπολίτη μας, θα εκτελείται επί τόπου. Όποιος δώσει εξευτελιστικά μειωμένο ημερομίσθιο σε έγχρωμο συμπολίτη μας, θα επιβραβεύεται με τον Μεγαλόσταυρο του Φοίνικος.
στ) Εις τον κύριον Ισίδωρον Κούβελον και εις το εκατομμύριόν του, η Ιερά Εξέτασις θα απονείμει τον Μέγα Μεγαλόσταυρον του Τάγματος του Αθλητικού Ιδεώδους. Τον Μεγαλόσταυρον θα απονείμει ο Νομάρχης Αθηνών Ιωάννης Σγουρός -ο θεμελιωτής του αρσιβαριστικού αθλητικού ιδεώδους εν Ελλάδι
ζ) Η ελευθερία της εκφράσεως συνεχίζει να είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένη -μέχρι νεωτέρας
Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, ο απολύτως συνεπής διεθνιστής οφείλει να υπερασπίζεται την ύπαρξη του επιμέρους έθνισμού, διότι πολύ απλά ο διεθνισμός προκύπτει εκ του "διά+εθνισμός", διά + έθνος να πούμε, όπου το φοβερό και τρομερό "έθνος" νοηματοδοτεί απλώς ομάδα ανθρώπων με κοινές συνήθειες, κοινό "έθος".
Ακόμα κι αν το δούμε ως inter+nationalism, όπου το nationalism προκύπτει εκ του nation, το οποίο nation νοηματοδοτεί και σηματοδοτεί "γραμμές αίματος" και τέτοια αντιπαθή στους διεθνιστές, σε κάθε περίπτωση η έννοια "proletarian internationalism" ή έστω "προλεταριακός διεθνισμός" (αυτό με αφορά: για τον κοσμοπολίτικο διεθνισμό χέστηκα) είναι μια χαρά έννοια, μόνο που εξακολουθεί να εμπεριέχει ούτως ή άλλως την αποδοχή της έννοιας του έθνους ή -ακόμα χειρότερα- του nation.
Είναι εξακριβωμένο σου λέω:
Προκειμένου να γίνεις καλός διεθνιστής, οφείλεις (πρώτα απ' όλα) να υπερασπιστείς την αναγκαιότητα της ύπαρξης εθνών. Διεθνιστής χωρίς έθνη, δε γίνεται. Είναι σαν μπάρμαν χωρίς μπαρ.
Μη σου πω ότι θα πρέπει να υπερασπιστείς και την πατρίδα των εθνών...
Να, ας πούμε, θα πρέπει να έχεις μια στάση που να προσεγγίζει τη στάση του Μπακούνιν (αφήστε τα γυμναστήρια και πιάστε το Μπακούνιν, ας πούμε) ο οποίος θέτει το ζήτημα κάπως έτσι:
Το κράτος δεν είναι πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, μεταφυσικός, μυστικιστικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι προλετάριοι έχουν (σσ: και παραέχουν) πατρίδα. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την πατρίδα τους. Αυτή είναι μια φυσική, αληθινή αγάπη. Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα αλλά γεγονός. Ο πολιτικός πατριωτισμός, η αγάπη του κράτους, είναι η εκφυλισμένη μέσω απατηλής αφαιρέσεως έκφραση αυτής της αγάπης, προς όφελος της εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας. Η πατρίδα αντιπροσωπεύει το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου, ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, να ζουν, να σκέφτονται, να θέλουν και να δρουν ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥΣ, ο οποίος γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ. (σσ: το "έθνος" εκ του "έθος", που λέγαμε). Υποκλίνομαι λοιπόν μπρος στην παράδοση και την ιστορία των λαών, γιατί είναι το αίμα και η σάρκα, η σκέψη και η θέληση κάθε λαού. Γι αυτό, ειλικρινά, είμαι ο πατριώτης όλων των καταπιεσμένων πατρίδων. Είμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα.
Δε γουστάρεις Μπακούνιν?
Γιατί?
Επειδή γουστάρεις πιο πολύ τον Μαρξ που λέει στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο ότι "οι εργάτες δεν έχουνε πατρίδα"?
Οκέϋ, αλλά θα σε χαλάσω δίνοντάς σου το πλήρες απόσπασμα του Μαρξ, έτσι όπως το γράφει στο Μανιφέστο:
Κατηγορήθηκαν οι κομμουνιστές ότι θέλουν τάχα να καταργήσουν την πατρίδα, την εθνότητα. Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν. Αφού, όμως, το προλεταριάτο πρέπει κατ' αρχήν να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε ηγέτιδα τάξη του έθνους, να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο ακόμα εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια που δίνει η αστική τάξη.
Το πιάνεις το υπονοούμενο?
Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα ΕΠΕΙΔΗ η πατρίδα κάθε άλλο παρά τους ανήκει. Όταν όμως θα τους ανήκει η πατρίδα τους, τότε θα έχουν (αναμφιβόλως) πατρίδα.
Σου λέω ρε φίλε, είναι πονεμένη ιστορία ο διεθνισμός, δεν είναι απλά τα πράματα, δεν είναι να πάρεις ένα σπρέϊ και ν' αρχίσεις να γράφεις στον τοίχο "Κάτω το έθνος", δεν είναι να γράφεις πανκ σουξεδάκια λέγοντας "Γαμιέστε εσείς και το έθνος", μην τα απλοποιείς τόσο, δεν είναι τόσο απλά τα πράματα.
Τεσπα, εγώ θα πάω να κάνω τα μπάνια μου επ' ολίγον ή επί πολύ, αφού πρώτα περάσω να θαυμάσω τους μετανάστες στη γιορτή τους, με τις σημαίες των κρατών-πατρίδων του ο καθένας. Ουδόλως με χαλάει αυτή η πολύχρωμη πολυμορφία των σημαιών -ελπίζω ούτε κι εσένα, ε?
Εδώ που το σκέφτομαι, η παρουσία του Περίκαλλου στο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ, τείνει να γίνει θεσμός.
Φέτος είπα επιπροσθέτως να εκτεθώ δημοσίως -ομού μετά των δημιουργιών μου.
Πάντως χτες έφυγα με ένα ανάμικτο συναίσθημα, σχεδόν πρωτόγνωρο, υπό την έννοια ότι "too old to rock'n roll too young to die" έλεγαν οι έτσι το πάλαι -κι όπως και να το κάνεις δεν είναι δα και το καλύτερο συναίσθημα.
Αλλά τεσπα, για την κλάση μας ίσως είναι πλέον μόνο η Φαραντούρη -θα είναι στο Αντιρατσιστικό την Κυριακή λέει, ε?
(Εντάξει, και σήμερα καλό θα ήταν να πάει κάποιος, δε λέω -τι να έλεγα δλδ όταν βλέπω πως απόψε προβλέπονται Αέρα-πατέρα και Άννα Γούλα?)
Όμως εδώ λέγαμε για τη Φαραντούρη την Κυριακή, οπότε πάρε να 'χεις καλέ μου αναγνώστη μια Μπαλάντα Των Πειρατώνε, του Μπρεχτ, του Βάϊλ και ξερωγώ του Μάτεσι επί το ελληνικότερον.
Ανέμοι πάρτε μας μακριά, σε ορίζοντες αστραφτερούς,
πνίχτε και κάφτε τους θεούς, θεός για μας η θάλασσααααααααααααααα...
διότι μου έχει κολήσει απ' τα ξημερώματα και πρέπει να το τραγουδήσω για να ξεχαστεί λέμε.
"Εγώ δεν έχω βγάλει το σχολείο, ούτε έχω μάθει γράμματα πολλά Ξέρω όμως ένα κι ένα κάνουν δύο και πως τα φωνήεντα είναι επτά"
Αυτή την άποψη είχε ο ρεμπέτης Γιώργος Μουφλουζέλης και ήταν πολύ περήφανος για τις γραμματικές γνώσεις του. Εξακριβωμένα, ο μέσος Έλληνας γνωρίζει πως τα φωνήεντα του ελληνικού αλφαβήτου πράγματι είναι επτά. Έτσι μαθαίναμε τόσα χρόνια.
Όμως ζούμε σε εποχές λιτότητας και μνημονίου.
Μην το ξεχνάμε, ε?
Οπότε ξεχάστε όσα ξέρετε!
Κύριοι, τα φωνήεντα της ελληνικής γλώσσας μόλις έγιναν 5 -συμπεριλαμβανομένου του φωνηέντου "ού".
Άλφα, έψιλον, ιώτα, όμικρον και "ού".
Κι άμα σας αρέσει.
Μια περίεργη μετατροπή έχουν υποστεί και τα σύμφωνα:
Επί αιώνες και μέχρι πρόσφατα, τα σύμφωνα ήταν 17.
Αλλά τώρα, σε καιρούς λιτότητας, έχουν γίνει 15 -λείπουν το "ξ" και το "ψ".
(Βέβαια, στην πραγματικότητα, στα πλαίσια των γενναιόδωρων ευρωπαϊκών πακέτων στήριξης της ελληνικής γλώσσας, τα σύμφωνα πλέον είναι 18: Ναι μεν απαλείφτηκαν το "ψ" και το "ξ", αλλά προστέθηκαν τα ευρω-γαμάουα σύμφωνα "μπ", "ντ" και "γκ". Οπότε, 15 εναπομείναντα παλιά σύμφωνα, συν τρία φρέσκα, ίσον 18 σύμφωνα εν όλω -ενώ παλιά είχαμε μόνο 17...
Είμαστε σε καλό δρόμο, λοιπόν...)
Όχι ρε συ καλέ μου αναγνώστη, δε σαλτάρησα λόγω ζέστης.
Πρόκειται για απόψεις που εμπεριέχονται στη Γραμματική της 5ης και 6ης Δημοτικού, και όπως καταλαβαίνεις, αυτές τις γραμματικές απόψεις θα τις διδαχτούν τα παιδιά σου όταν πάνε 5η ή 6η Δημοτικού και πάρουν στα χέρια τους το νέο -γαμάουα και πρωτοποριακό- βιβλίο Γραμματικής της νεοελληνικής γλώσσας!
Περισσότερα, στο σάϊτ του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε "Αλέξανδρος Δελμούζος", στο οποίο υπάρχει και αυτό το εμπεριστατωμένο .pdf, το οποίο καλό είναι να διαβάσεις -εγώ πάντως το διάβασα και σοκαρίστηκα.
Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που βρέθηκα στο πεδίο δράσης ενός οργονίτη. Χωρίς να ξέρω για ποιό λόγο, είχα μια έντονη διάθεση να βάλω τα γέλια, αλλά σύντομα η διάθεσή μου μεταστράφηκε και απέκτησα μια έντονη διάθεση να βάλω τα κλάμματα.
Βέβαια αυτό συνέβη πριν από 17 χρόνια περίπου, δηλαδή σε μια εποχή όπου η τεχνολογία των οργονιτών δεν ήταν πολύ διαδεδομένη... Ως εκ τούτου απόρησα με την αντίδρασή μου: Τι στον πούτσο ήταν εκείνο που με έκανε αφ' ενός να γελάω και αφ' ετέρου να κλαίω βλέποντας ένα άτομο που έφερε μαζί του έναν οργονίτη?
Τώρα πια ξέρω!!!
...οι άψυχοι άνθρωποι, τα υβρίδια ανάμεσα μας, οι κλώνοι, οι έχοντες κατάληψη, οι αρνητικοί ενεργειακά έμψυχοι άνθρωποι και το κάθε είδους μη ανθρώπινο Dna (ανόργανα όντα με Ηλεκτροκβαντική Συνείδηση και φυσικά χωρίς ψυχή) που κυκλοφορεί χιλιάδες χρόνια ανάμεσα μας, δηλαδή οι Επικυρίαρχοι, ΤΡΕΜΟΥΝ τους οργονίτες. Αντιδρούν και τρέχουν να φύγουν από το πεδίο δράσης ενός οργονίτη.
Βεβαίως, όσο να' ναι νιώθω χάϊ ξέροντας πως ανήκω στους ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣ!!!
Λέω λοιπόν να μελετήσω κι εγώ (με τις μικρές επικυρίαρχες γνώσεις μου περί την οργονική) την κατασκευή οργονιτών... Αλλά, φευ, είμαι ένας φτωχός άνθρωπος και η ενασχόληση με την κατασκευή οργονιτών είναι μια πανάκριβη ενασχόληση -πράγμα λογικό εφόσον τα υλικά κατασκευής, οι πρώτες ύλες δηλαδή ενός οργονίτη, είναι μέταλλα ΠΑ-ΝΑ-ΚΡΙ-ΒΑ!!! Εξαιρετικά ακριβά, τολμώ να πω!
Υλικά κατασκευής οργονιτών : Τεράστιο ρόλο παίζουν τα υλικά που χρησιμοποιούνται. Ως προς τα ρινίσματα τα μόνα που κάνουν δουλειά, είναι πρώτα από όλα ο Χαλκός, δεύτερο έρχεται το Αλουμίνιο και τελευταίο ο Μπρούτζος, από τόρνο κατά προτίμηση. Τα ιδανικά υλικά είναι η σκόνη χαλκού, αλουμινίου, τιτανίου, όμως είναι δυσεύρετα και ακριβά.
Επίσης άριστο υλικό για κατασκευές τύπου Α+ είναι ο χημικώς καθαρός χαλκός τον οποίο χρησιμοποιούν οι αργυροχρυσοχόοι, εκτός όμως από ακριβός είναι και πολύ βαρύς (εικόνες11+-13+). Επίσης και ο χρυσός 24 καρατίων ακόμη και το ασήμι, υλικά ως γνωστόν ακριβά και δυσεύρετα σε μεγάλες ποσότητες.
Βλέπεις, πέρα από Επικυρίαρχος, συμβαίνει να είμαι και χρυσοχόος, οπότε συμβαίνει να γνωρίζω τα δυσθεώρητα ύψη της τιμής του ασημιού, ας πούμε (κάνα χιλιάρικο το κιλό είναι σήμερα, δηλαδή κάπου 1 ευρώ το γραμμάριο -κλαψ- τόσο ακριβό είναι το ασήμι, καλέ μου αναγνώστη), για να μην μιλήσουμε για τη "σκόνη χαλκού" που οι χρυσοχόοι (γνωρίζοντας την τεράστια αξία της) την πετάνε στα σκουπίδια, με αποτέλεσμα να είναι τόσο δυσεύρετη και πανάκριβη... Για να μη μιλήσουμε για το βάρος (το ασήκωτο βάρος) του χαλκού, ο οποίος με ειδικό βάρος 8,9 είναι αναμφίβολα βαρύτερος του χρυσού, ο οποίος χρυσός με ειδικό βάρος 19,3 είναι αναμφίβολα ελαφρύτερος του χαλκού.
Κάτι τέτοια μελετώ εντατικά και -πενία τέχνας απεργάζεται- σκέφτομαι σοβαρά ν' αρχίσω τη μαζική παραγωγή οργονιτών -ειδικά κατασκευασμένων για εχθρούς των Επικυρίαρχων (των ανθρώπων σαν κι εμένα, δηλαδή) και με ειδικές εφαρμογές για τους εχθρούς της λογικής των Επικυρίαρχων (δηλαδή για τους εχθρούς της κοινής λογικής).
Αλλά μέχρι να αρχίσω τη μαζική παραγωγή οργονιτών, κάθομαι και μελετώ αυτό εδώ το σάϊτ, ώστε να κάνω σωστή δουλειά ρε φίλε, διότι ο χαλκός είναι θεόβαρος όπως είδαμε, και εκτός αυτού είναι και πανάκριβος (κάνα δεκάρικο ευρώ το κιλό), οπότε θέλει μελέτη η κοστολόγηση των οργονιτών που θα φτιάξω -μην πιάσω και τον κώλο των πελατών μου, ε?
(Ένα κείμενο που αποτελεί συνέχεια του παλαιότερου αφιερώματος που αποδείκνυε την ανθελληνικότητα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας)
Οι προηγούμενες συνέχειες βρίσκονται: εδώ η πρώτη εδώ η δεύτερη εδώ η τρίτη
και το παρόν κείμενο είναι η τέταρτη συνέχεια.
Μου λέει λοιπόν ένα συγγενικό μου πρόσωπο: "Καλά το πας, αλλά θα πρέπει να πεις και για τον μύθο που αφορά την Ιώ".
Και είχε δίκιο. Ας μιλήσουμε για την Ιώ, λοιπόν!
Αναφέραμε σε προηγούμενο ποστ ότι υπήρχε στην Αίγυπτο ένας βασιλιάς που λεγόταν Έπαφος, ο οποίος "εγάμησεν Μέμφιν" και έτσι γεννήθηκε η Λιβύη. Στη συνέχεια ο Ποσειδώνας γονιμοποίησε τη Λιβύη, με αποτέλεσμα να γενηθούν δυό υγιέστατα αγοράκια:
Ο Βήλος που έκατσε στην Αίγυπτο και πρόκοψε, και ο Αγήνωρ που πήγε κι έγινε βασιλιάς στη Φοινίκη. Ξέρεις, εκεί γύρω Λίβανο, Παλαιστίνη και τα περίχωρα
(φτου-φτου-φτου-ξορκισμένα -αντισημίτη αναγνώστη μου, δε φέρνεις καλού-κακού εκείνο το κουτάκι με τα υπογλώσσια? Διότι μάλλον θα πιάσουμε αναφορές σε μυστήριες περιοχές και σημιτικά έθνη...).
Ποιός ήταν όμως ο παππούς τους, ο Έπαφος?
Ήταν γιός του ίδιου του Δία και μιας Ελληνοπούλας!!!
(Ουφ!!! Είχα μπαφιάσει πια, βρε εθνικιστή αναγνώστη μου... Αλλά επιτέλους βρήκαμε μια γηγενή, μια ελληνοπούλα, να την προτιμά ο ίδιος ο Δίας!!!)
Το όνομα της Ελληνοπούλας ήταν "Ιώ".
Αυτή η Ιώ, λοιπόν, ήταν κόρη του ποταμού Ίναχου, ο οποίος ποταμός Ίναχος, εκτός από το ότι ρέει στο Άργος, συνήψε ερωτικές σχέσεις με κάμποσες τρυφερές υπάρξεις, όπως ας πούμε με την Μελία, η οποία ήταν κόρη του Ωκεανού -και λογικό ήταν, τι στην ευχή, με γυναίκες θα συνευρισκόταν ο ποταμός? Από την ένωση λοιπόν του ποταμού Ίναχου με κάποια πηγή ή θάλασσα ή κάτι τέτοιο, γεννήθηκε η Ιώ. Γνήσια γηγενής Ελληνοπούλα, δηλαδή, ένα γνήσιο τέκνο της Αργολικής γης -και του Αργολικού νερού, εν προκειμένω.
Κι όταν την είδε ο Δίας την Ιώ, πολύ τη γουστάρισε. Ξετρελάθηκε μαζί της. Την πόθησε. Είχε μπροστά του μια γνήσια Ελληνίδα. Μια γνήσια θυγατέρα της Ελληνικής γης. Μια λυγερόκορμη Ελληνίδα. Της την έπεσε.
Το έκαναν παθιασμένα. Η πανέμορφη Ιώ έμεινε έγκυος. Είχε μέσα της το σπέρμα του Δία!!!
Η Ελλάδα μπορούσε πλέον να αναμένει τον νέο της ηγέτη: Τον γιο του Δία και της γνήσιας ελληνοπούλας: Της πανέμορφης Ιούς!!!
Όμως οι θεοί είχαν άλλα σχέδια:
Πρώτα ο Δίας, ο οποίος αφού εσυνευρέθη καλά-καλά με την πανέμορφη Ελληνοπούλα Ιώ, αμέσως μετά τη μεταμόρφωσε σε ...γελάδα!!!
Ναι, όπως τ' ακούς ελληναρά αναγνώστη μου: Κάναμε κρα να μας πηδήξει μια κοπέλα μας (με την καλή έννοια) κάποιος θεός, και πάνω που πήγαμε να χαρούμε και να τονωθεί το εθνικό μας γόητρο επειδή ο Δίας πήδηξε μια ελληνοπούλα, ξαφνικά βλέπουμε την λυγερόκορμη κοπελάρα μας να μετατρέπεται σε αγελάδα!!! (Ω, πόσο υποτιμητικό για το εθνικό μας φρόνημα!!!)
Η οποία αγελαδίτσα-Ιώ, γυρνούσε εκεί πέρα στο Άργος και μουγκάνιζε και την έβλεπαν οι βοσκοί και οι πεπονοκαλλιεργητές και έλεγαν ο ένας στον άλλο θεολογικά ευφυολογήματα του στυλ "Αχ και να 'χα δέκα κόρες που ν' άρεσαν του Δία... Βουστάσιο θα άνοιγα!!!" και τέτοια, και γενικώς η εθνική περηφάνεια είχε πέσει στο ναδίρ. "Δεν τραβάει η ομάδα, αχ Ελλάδα αγελάδα" που λέει κι ο Πανούσης.
Η Ήρα πάλι, η ομόκλινη του Δία είχε άλλα σχέδια, διότι η Ήρα ήταν θεά που ετιμάτο ιδιαιτέρως στο Άργος και η Ιώ (πριν γίνει αγελάδα) ήταν ιέρεια στο ναό της Ήρας. Η Ήρα λοιπόν, δεν μπορούσε να ανεχτεί το γεγονός πως μες το Άργος κυκλοφορούσε μια κουνήστρω αντροχωρίστρα πρώην ιέρεια του ναού της Ήρας, η Ιώ, έστω και μεταμορφωμένη σε αγελαδίτσα.
Κάνει λοιπόν ένα τσακ! η Ήρα και η Ιώ-αγελάδα γίνεται Ιώ-τρελλή-αγελάδα και φεύγει από το Άργος. Ξεκινάει ένα αγελαδοτάξιδο όπου η αγελάδα-Ιώ φτάνει στο Ιόνιο πέλαγος (το οποίο λέγεται Ιόνιο εξαιτίας του ονόματός της: Ιώ-Ιόνιο), ανεβαίνει στην Αλβανία, διασχίζει τα Βαλκάνια, διασχίζει το Βόσπορο, διασχίζει την Εγγύς Ανατολή, συνεχίζει ακάθεκτη και φτάνει στην Αίγυπτο, όπου ο Δίας, την ξαναμεταμορφώνει σε γυναίκα, (και μάλιστα κάμποσων μηνών έγκυο γυναίκα) και σε λίγο καιρό γενιέται ο Έπαφος, ο γιός του Δία και της Ιούς. Ο παππούς του Αγήνορα και του Βήλου.
Βγάλε αναστεναγμό εθνικής ανακούφισης, αναγνώστη μου! Εφόσον η Ιώ ήταν καθαρόαιμη Ελληνοπούλα -πιο καθαρόαιμη δεν γίνεται- επομένως και στους απογόνους της ρέει αίμα ελληνικό (άσε που οι απόγονοί της είναι και μεγαλωμένοι με αγελαδινό γάλα πρώτης ποιότητας)!!!
Η 100% Ελληνίδα αγελαδίτσα Ιώ είναι λοιπόν μητέρα του Έπαφου, προ-γιαγιά του Αγήνορα και του Βήλου, προ-προ-γιαγιά του Αίγυπτου και του Δαναού!!!
Επομένως, με βάση την ελληνική μυθολογία, η ελληνικότητα των Λίβυων, των Αιγύπτιων, των Δαναών, των Αιθιόπων και των Περσών, δεν μπορεί ν΄αμφισβητηθεί, όπως και η ελληνικότητα των Φοινίκων, των Χαναναίων, των έτσι με τις μυτόγκες (ονόματα δε λέω, αλλά καλού κακού δε φέρνεις τα υπογλώσσια, αντισημίτη αναγνώστη μου?)... Διότι κι αυτοί Έλληνες είναι, δεν κατούρησαν στο πηγάδι. Έτσι λέει τουλάχιστον η (τώρα και φιλοσημιτική) Ελληνική μυθολογία.
Ο Αγήνωρ, τώρα, ο γιος του Ποσειδώνα και δισέγγονος της Ελληνοπούλας Ιούς, πάει στη Φοινίκη και παντρεύεται μια εκπάγλου καλλονής Λιβανέζα που την έλεγαν Τηλέφασσα.
Μαζί αποχτήσανε τέσσερα χαριτωμένα παιδάκια: Τον Φοίνικα (απ' τον οποίο κατάγονται οι Φοίνικες), τον Κίλικα (απ' τον οποίο κατάγονται οι Κίλικες), την Ευρώπη (απ' την οποία όπως θα δούμε κατάγονται οι περί τον Μίνωα), και τον Κάδμο (ο οποίος δεν ήταν Φοίνικας εφόσον Φοίνικας ήταν ο αδερφός του, δεν ήταν Κίλικας εφόσον ο Κίλικας ήταν ο άλλος αδερφός του, δεν ήταν Μινωίτης, βρε τι να ήταν βρε τι να ήταν... πάντως Φοίνικας δεν ήταν, ήταν όμως κάτι κοντά στους Φοίνικες... τα υπογλώσσια τα έχεις, είπαμε, αντισημίτη αναγνώστη μου?)
Τελοσπάντων, η Ευρώπη ήταν τόσο ωραία όσο και η αείμνηστη προ-προ-γιαγιά της, δηλ. η Ελληνίδα Ιώ. Οπότε, μόλις την είδε ο Δίας την Ευρώπη, θυμήθηκε την Ιώ κι ένιωσε να ξυπνάνε μέσα του τρυφερές βουκολικές περιπτύξεις με τη γελάδα προγιαγιά Ιώ, οπότε μεταμορφώθηκε ο ίδιος σε έναν πανέμορφο ταύρο (ίσως σε μια τάση για αντιστροφή των όρων του παιχνιδιού), η τρυφερή παιδίσκη Ευρώπη έτρεξε και καβάλησε τον ταύρο-Δία και ταξίδεψαν ως την Κρήτη όπου ο Δίας ξαναπήρε την κανονική του μορφή και η Ευρώπη έχασε την παρθενία της: επηδήχθη παρά του Διός.
Τέκνα της συνευρέσεως του Διός με την Ευρώπη υπήρξαν ο Μίνως, ο Ραδάμανθυς και (λένε μερικοί) ο Σαρπηδών.
Με λίγα λόγια, εθνικιστή αναγνώστη μου, ο Μινωϊκός πολιτισμός δεν θα είχε υπάρξει αν δεν είχε υπάρξει μια σημιτικής καταγωγής κοπέλα από τη Φοινίκη. Αίσχος!!! -η μόνη μας παρηγοριά είναι ότι η προ-προ-προγιαγιά ήταν Ελληνίδα, έστω και ως προγιαγιά-αγελάδα.
Πάλι καλά να λέμε, δηλαδή, με τους προδότες αρχαίους Έλληνες που δεν σκεφτόντουσαν εθνοπρεπώς όταν έγραφαν την αρχαία ελληνική μυθολογία.
Όμως τα αδέρφια της Ευρώπης άρχισαν ν' αναζητούν τη χαμένη τους αδερφή. Ειδικά ο Κάδμος, και που δεν πήγε για να βρει την αδερφή του (στην Κρήτη πάντως υποθέτω πως δεν πήγε, γιατί αν είχε πάει, θα την έβρισκε)... Μέχρι και στο μαντείο των Δελφών πήγε και ρώτησε (πήγαιναν και σημίτες στο μαντείο των Δελφών... Αίσχος και ξεπεσμός εθνικιστή αναγνώστη μου...), αλλά ο χρησμός του μαντείου του είπε να σταματήσει το ψάξιμο και να ακολουθήσει την πρώτη αγελάδα που θα βρει μπροστά του: όπου αράξει η αγελάδα, εκεί ο Κάδμος όφειλε να ιδρύσει μια πόλη.
(Ένα περίεργο πράμα ρε συ εθνικιστή αναγνώστη μου: Μόλις ξαναβρεθήκαμε στην Ελλάδα -στους Δελφούς εν προκειμένω- τσουπ! η μυθολογία πετάει μπροστά μας ξανά μια γελάδα. Τι να πω... Bullshit).
Ο Κάδμος λοιπόν ακολουθεί την πρώτη γελάδα που συναντά, αυτή τον τρελλαίνει στον ποδαρόδρομο, ώσπου ο εξαντλημένος Κάδμος τη βλέπει να σταματάει εκεί που σήμερα είναι η Θήβα, οπότε κι ο Κάδμος με τη λιβανέζα μαμά του και κάτι σημιτικής καταγωγής μπατζανάκηδες που ήταν μαζί τους, αποφασίζουν να χτίσουν εκεί μια πόλη: Τη Θήβα. Και για να μην ξεχαστεί ο ιδρυτής της πόλης, έχτισαν εκεί πέρα και μια ακρόπολη που την ονόμασαν "Καδμεία". (Την οποία καλό είναι να προφέρεις σωστά: Δεν είναι καλό να λες "Καδμεία" και να ακούγεται "Ακαδημία", διότι εκεί κοντά στην Ακαδημία έμεναν εκείνοι οι περίεργοι, οι Γεφυραίοι, οπότε σε βλέπω να μην τα γλιτώνεις τα υπογλώσσια).
Κι επειδή δίπλα στη Θήβα -κατά τρομερή σύμπτωση- υπήρχε ο Ορχομενός με τα αμύθητα πλούτη, οι Μινύες του Ορχομενού καθόλου δεν καλοδέχτηκαν τους νεοφερμένους ανατολίτες: Κάθε μέρα έπαιζαν μπουνιές μαζί τους, σε στυλ "ουστ από δω βρωμιάρηδες".
Βέβαια οι Μινύες ήταν καλά και εργατικά ανθρωπάκια, απευθείας απόγονοι του Ποσειδώνα, άσε που στα μέρη τους, σ' ένα χωριουδάκι που λεγόταν Αλαλκομενές, είχε γεννηθεί -έλεγαν- και η θεά Αθηνά. Τελοσπάντων, η Αθηνά αν και γεννημένη στους Μινύες, είδε το άδικο που γινόταν σε βάρος του Κάδμου και αποφάσισε να τον στηρίξει, να τον βοηθήσει να φτιάξει στρατό:
Σε μια πηγή έξω από τη Θήβα, ζούσε ένα μεγάλο φίδι, το φιδάκι ο Διαμαντής. Πήγαινε ο κόσμος να πάρει νερό από την πηγή και τρόμαζε βλέποντας το φιδάκι το Διαμαντή. Κάποια δόση ο Κάδμος σκότωσε το φιδάκι το Διαμαντή, και η Αθηνά συμβούλεψε τον Κάδμο να σπείρει στη γη τα δόντια του φιδακίου. Ο Κάδμος το έπραξε, με αποτέλεσμα να ξεπηδήσουν από τη γη οι περιβόητοι "Σπαρτοί": Παιδιά της γης αλλά και άγριοι άντρες που ξεπήδησαν μέσα από τη γη κρατώντας όπλα. Αλλά επειδή ήντουσαν ζωντόβολα, χρησιμοποίησαν ο ένας τα όπλα του ενάντια στον άλλον, με αποτέλεσμα να επιζήσουν μόνο πέντε.
Ο τζερτζελές είναι στα ονόματα αυτών των 5 Σπαρτών που επέζησαν: Ο ένας, ας πούμε, λεγόταν "Χθόνιος", πράγμα λογικό, αφού βγήκε μέσα από τη γη. Ένας άλλος Σπαρτός λεγόταν Ουδαίος. Η γη λέγεται και "έδαφος", από αυτό το έδαφος προκύπτει η λέξη "οδός" ή "ουδός", και από αυτό το ουδός προκύπτει ο Ουδαίος.
(Αλλά εσύ αντισημίτη αναγνώστη μου, έχεις κάθε δικαίωμα να ισχυρίζεσαι ότι αυτός ο Ουδαίος ήταν απλώς Ιουδαίος -λέγε τη γνώμη σου και άσε τους φιλόλογους να γελάνε). Τελοσπάντων, οι 5 Σπαρτοί και οι Λιβανέζοι που ήρθαν με τον Κάδμο είναι, σύμφωνα με τη μυθολογία, οι πρόγονοι των Θηβαίων.
Ο Κάδμος με τους Σπαρτούς του πρέπει να 'ταν καλός πολεμιστής, γιατί τον συμπάθησε ο θεός του πολέμου, ο Άρης:
Βλέπεις, ο Κάδμος ήταν άγαμος και άτεκνος και καντέμης στα ερωτικά. Τον λυπήθηκε ο Άρης και του προξένεψε την κόρη του, την Αρμονία, που ήταν καρπός της ένωσης δύο θεών: του Άρη και της Αφροδίτης, παρακαλώ!
(Δικαίως οργίζεσαι με την ελληνική μυθολογία, Ελληναρά αναγνώστη μου... Οι θεοί των Ελλήνων, με το ζόρι πηδάνε καμιά Ελληνοπούλα, άσε που αμέσως μετά την μεταμορφώνουν σε γελάδα... Ενώ όταν πρόκειται για έναν σημιτικής καταγωγής ανατολίτη, τότε τον προξενεύουν με τις ίδιες τους τις κόρες... Αίσχος!!!)
Ο Κάδμος λοιπόν νυμφεύτηκε την Αρμονία, όλοι οι θεοί καλεσμένοι στο γάμο να κάνουν απίθανα δώρα στους νιόπαντρους, η Αθηνά να κάνει δώρο ένα πέπλο φτιαγμένο απ' τα ίδια της τα χέρια, ο Ήφαιστος να κάνει δώρο ένα απίθανα όμορφο περιδέραιο: το περίφημο περιδέραιο της Αρμονίας...
Δικαιολογημένα αγανακτείς: Στην καημένη την Ελληνοπούλα Ιώ το πολύ κάποιος να δώρισε κανένα δεμάτι σανό ή ό,τι τρώνε τα γελάδια τελοσπάντων... Αίσχος!!!
Τελικά οι απόγονοι του σημιτικής καταγωγής Κάδμου και του Σπαρτού Ουδαίου κατάφεραν κι άντεξαν στη Θήβα, έστω και πληρώνοντας εξοντωτικό φόρο υποτέλειας προς τους Μινύες. Όταν μάλιστα ήρθε κι έμεινε στη Θήβα ο Ηρακλής (ο γνωστός ημίθεος), το πρώτο του μέλημα ήταν να αποτινάξει από τους Θηβαίους τον εξοντωτικό φόρο υποτέλειας που πλήρωναν προς τους Μινύες.
(Δικαίως αγανακτείς αντισημίτη αναγνώστη μου: Ακούς εκεί, κοτζάμ ελληνότατος ελληναράς Ηρακλής να πηγαίνει ν' απελευθερώνει τους απόγονους του Κάδμου... Αίσχος!)
Αυτή ήταν λοιπόν σε γενικές γραμμές τόσο η ιστορία του Κάδμου όσο και η ιστορία της προ-προγιαγιάς του, της Ιούς.
Φίλε αναγνώστη, δε θέλω να σε ζαλίσω με λεπτομέρειες, πάντως αυτή η Ιώ από μερικούς παραλληλίζεται ή ταυτίζεται με την Ίσιδα ή με τη Σελήνη, διότι μια ελληνοπούλα βρήκαμε μέσα σ' όλη αυτή την παρέλαση προσώπων, κι αυτή πάνε να μας την βγάλουν αιγυπτιακή θεότητα ή δορυφόρο της γης... Αίσχος!
Η οργή μου είναι τόση που αναγκάζομαι να βροντοφωνάξω:
ΕΙΣΑΙ ΓΝΥΣΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ?
Ε, ΤΟΤΕ ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΕΛΛΗΝΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ!
ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΥΣΤΥΝΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ!
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΠΡΩΔΟΤΕΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ!
ΕΛΛΗΝΕΣ, ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΜΑΚΡΗΑ ΑΠΩ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΝΙΚΥ ΜΗΘΟΛΟΓΙΑ!
ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΘΑ ΓΗΝΟΥΝΕ ΣΩΣΤΗ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ!!!
Που λες, έλεγα να γράψω κάτι που να καταγγέλλει τη στάση των ΜΜΕ. Ξέρεις, "οι κουφάλες κλπ κλπ". Μετά είπα να γράψω καμιά βαρβάτη ανάλυση σχετικά με την οικονομική κρίση. Ξέρεις, "οι κουφάλες κλπ κλπ". Μετά είπα να γράψω κάτι σχετικά με τη Συρία να πούμε, κάτι σχετικά με τα τύμπανα του πολέμου στα ανατολικά μας. Ξέρεις, "οι κουφάλες κλπ κλπ". Μετά είπα να γράψω κάτι σχετικά με τη Μονσάντο. Ξέρεις, "οι κουφάλες κλπ κλπ". Μετά είπα να γράψω κάτι για τις αυξανόμενες αυτοκτονίες. Ξέρεις, "οι κουφάλες κλπ κλπ".
Αλλά είπα εντάξει, θα πρόκειται για πράγματα που αρέσουν στις μάζες. Για καταγγελίες που υπερασπίζονται τις μάζες.
Τις τελευταίες μέρες έχει τιγκάρει το ίντερνετ από καταγγελίες και κόντρα καταγγελίες και από χοντρό καταγγελτικό λόγο ομοιάζοντα σε ένα μεγιστοτεράστιο "ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε?" ή σε ένα αλεφάντειο "είμαι προπονηταράς εγώ!!!", που όμως σε πείσμα του καταγγελτικού λόγου η μπάλα παίζεται αλλιώς και από άλλους, σαφέστατα ατάλαντους στο τόπι πλην όμως ταλαντούχους στο να σου παίρνουν το μυαλό κάνοντάς σε να νιώθεις μέρος του παιχνιδιού τους, κι εφόσον το παιχνίδι είναι δικό τους είναι εκείνοι που έχουν θέσει και τους κανόνες του, οπότε μια ζωή θα είσαι το ασανσέρ μεταξύ Α και Β εθνικής, δεν πα να'σαι κι ο καλύτερος, αυτοί έχουν το διαιτητή για δωδέκατο παίχτη τους -δεν πα να καταγγέλλεις εσύ- και για δέκατο τρίτο παίχτη τους έχουν τη διάθεσή σου να συμμετέχεις στο παιχνίδι τους ντε και καλά και να βρίσκεις ντε και καλά σωστές απαντήσεις για τις ερωτήσεις τους, δίχως να υποψιάζεσαι πως δεν υπάρχουν σωστές απαντήσεις σε λάθος ερωτήσεις.
Τι λέω λοιπόν?
Λέω ότι εγώ σε τέτοιο τριπάκι δεν μπαίνω.
Στο φινάλε, οι ματιές στο παρελθόν είναι απείρως περισσότερο διδακτικές από τις ματιές στο παρόν, υπό την έννοια ότι γνωρίζεις την έκβαση του παρελθόντος (ω, ναι, η έκβαση του παρελθόντος είναι το παρόν) και με αυτή την έννοια γυρνώντας το μυαλό σου πίσω έχεις διπλό όφελος:
Πρώτον, αποχτάς περισσότερο ολοκληρωμένη άποψη για τις ρίζες των παρόντων δεινών.
Δεύτερον, ξελεμπικάρεις. Βγαίνεις έξω από την ηλιθιωδώς αγωνιώδη φύση του παιχνιδιού τους, αφήνεις ένα κέντρο του εγκεφάλου σου (δεν ξέρω ποιό) να κουλάρει, επομένως όταν τυχόν ξανα-ασχοληθεί με την ηλιθιώδη φύση των ερωτημάτων τους, μπορεί και να βάλει τα γέλια ως θα όφειλε.
Ως εκ τούτου η άποψή μου για τα Μάρμαρα τα Σπασμένα είναι πως για τίποτ' άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια που λέει κι ο Παλαμάς, για εκτοξευόμενο υλικό σε οδομαχίες, ας πούμε, ιστορικά φορτισμένο υλικό, βέβαια, αλλά αυτό είναι καλό για σένα που το εκτοξεύεις και κακό για τους άλλους, ωστόσο εν προκειμένω πρόκειται απλώς για ένα τραγουδάκιον σε στίχους του Φώντα Λάδη και μουσική του Λίνου Κόκοτου, Ελένη Τσαγκαράκη, ξέρεις, το είχε βάλει ένας φίλος στο φεϊσμπούκι προ ημερών και μου χάρισε ένα τρίλεπτο δροσιάς, οπότε λέω να το βάλω κι εδώ διότι κάνει ζέστη και αυτάάάάάά...
