Τι γυρεύει η Βαβυλώνα
μες’ στον εικοστό αιώνα
Και ο Πύργος της Βαβέλ
ταξιδεύει με το ΚΤΕΛ
Στον πολιτισμό να φτάσει
να χορτάσει να ξεχάσει
Και να πάρει και BMW
πριν να πεις "μολών λαβέ"
Να βάλουνε και σπόνσορα
τον Ναβουχοδονόσορα
Να φτιάξει κήπους κρεμαστούς
και καφενέδες ξακουστούς
Να μπαινοβγαίνουν Αλβανοί
με νεσκαφέ και ραβανί
Τι γυρεύει η Αλβανία
στην Ομόνοια στη γωνία
Καύκασος και Τραπεζούντα
στην Αθήνα στην Ραμνούντα
Τους ζηλεύω που νομίζουν
τον Παράδεισο πως χτίζουν
Μια τους διώχνεις από δω
μια τους φέρνει ο οξαποδώ
Να βάλουνε και σπόνσορα
τον Ναβουχοδονόσορα
Να φτιάξει κήπους κρεμαστούς
και καφενέδες ξακουστούς
Να μπαινοβγαίνουν Αλβανοί
με νεσκαφέ και ραβανί
Μη μιλάς γιατί δεν είδες
τις χαμένες τους πατρίδες
Μια ζωή μουσαφιραίοι
για των αλλωνών τα χρέη
Δεν μπορείς έτσι να ζήσεις
στη σκιά της άγριας Δύσης
Καημός επί σειρά ετών
για ένα μπλουζάκι BENETTON
Να βάλουνε και σπόνσορα
τον Ναβουχοδονόσορα
Να φτιάξει κήπους κρεμαστούς
και καφενέδες ξακουστούς
Να μπαινοβγαίνουν Αλβανοί
με νεσκαφέ και ραβανί
Χρόόόόνια είχα να τ' ακούσω. Το άκουσα πρωί-πρωί στο ράδιο και μου'φτιαξε τη μέρα. Ιδίως τέτοιο καιρό, που τα πράγματα έχουν τροποποιηθεί επί τα χείρω δι' ημάς τους εντοπίους, καθιστώντας σαφές ότι έχει ο καιρός -μη σου πω και ο καπιταλισμός- γυρίσματα.
Τις προάλλες που περνούσα έξω από την Έκθεση του βιβλίου στο Νέο Ηράκλειο, είδα μπροστά μου το εξώφυλλο ενός βιβλίου που ίσως κάποτε το αγοράσω -πάντως σίγουρα είχα καημό να το ξεφυλλίσω. Μιλάμε για το βιβλίο του Tom Petsinis "Ο αριθμός του Πλάτωνα".
Ο Tom Petsinis όπως καταλαβαίνεις απ' τ' όνομα του είναι ελληνικής καταγωγής, ελληνοαυστραλός, και είναι μαθηματικός. Λίγο που το ξεφύλλισα το βιβλίο, δεν έτυχε να πέσω πάνω στη λέξη "Πλάτωνας", αλλά απ' ό,τι καταλαβαίνω ο εν λόγω αριθμός βρίσκεται στον πυρήνα του εν λόγω βιβλίου.
Τώρα τι στα κομμάτια είναι αυτός ο αριθμός του Πλάτωνα....
Πρόκειται για το θρυλικό και περιβόητο απόσπασμα από την Πολιτεία του Πλάτωνα, όπου κάποιος μπορεί να διαβάσει τα εξής σανσκριτικά (σχεδόν) :
Δεν είναι ανάγκη να σου το γράψω και στη νεοελληνική, καλέ μου αναγνώστη. Δεν είναι ανάγκη, διότι το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι σαφέστατα το πιο δυσνόητο απόσπασμα του Πλάτωνα: το έχουν μεταφράσει σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και έχουν σπαζοκεφαλιάσει άνθρωποι σοφοί και κάθε άλλο παρά έχουν συμφωνήσει σχετικά με το ποιός στα κομμάτια είναι αυτός ο αριθμός.
"Άλλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για τον αριθμό 216, άλλοι ότι είναι ο 3600 και άλλοι ότι πρόκειται για τον αριθμό 12960000", όπως λέει χαρακτηριστικά εδώ -και πίστεψέ με, αυτός ο κατάλογος των αριθμών δεν είναι πλήρης: έχουν προταθεί πολλοί ακόμα αριθμοί, μερικοί εκ των οποίων είναι εντελώς αστρονομικοί και έχουν να κάνουν με τρισεκατομμύρια και τετράκις-εκατομμύρια.
Υπάρχει ένα ενδιαφέρον βιβλιαράκι που έχει τον προκλητικό τίτλο "Περί του εν Δελφοίς ΕΙ", και είναι γραμμένο από τον Στέφανο Καραθεοδωρή -που υποθέτω ότι είναι ο γενάρχης των Καραθεοδωρήδων.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε το μακρινό 1847 στην Κωνσταντινούπολη, και όσοι γνωρίζω που να το έχουν διαβάσει έχουν φτάσει στα όρια της αποπληξίας και έχοντας αισθανθεί μια ισχυρή τάση να πετάξουν στο αναμμένο τζάκι το συγκεκριμένο βιβλίο του Στ. Καραθεοδωρή.
Ο λόγος είναι απλός και θα τον εκθέσω μεταφορικώς:
Είναι εκνευριστικό να διαβάζεις ένα βιβλίο που σου περιγράφει έναν άνθρωπο αντεστραμμένο -έναν άνθρωπο με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω- και επιπλέον να ισχυρίζεται το βιβλίο πως έτσι είναι οι άνθρωποι.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια:
Αν η περιγραφή των ανθρώπων είναι απολύτως λεπτομερής και ακριβής, ε, τότε ίσως το βιβλίο σου αποκαλύπτει λεπτομέρειες του ανθρώπινου σώματος τις οποίες ποτέ δεν είχες προσέξει ή ήταν αδύνατον να γνωρίσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση, το βιβλίο είναι χρήσιμο -και πολύ μάλιστα- παρ' όλο που περιγράφει τους ανθρώπους ως έχοντες το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω: Αρκεί να τους αναποδογυρίσεις και όλα θα πάνε καλά.
Κάπως έτσι συμβαίνει και με το βιβλίο του Καραθεοδωρή -σε σχέση με ζητήματα θρησκείας, βεβαίως.
Τελοσπάντων, η ουσία είναι ότι στις σελίδες 63-74 του εν λόγω βιβλίου, ο δαιμόνιος Καραθεοδωρής προτείνει μια ανάγνωση του πλατωνικού αποσπάσματος που παραθέσαμε παραπάνω, και καταλήγει σε ένα λογικό και κατανοητό "αριθμό του Πλάτωνα".
Βέβαια, όπως προείπαμε, οι προταθέντες "αριθμοί του Πλάτωνα" είναι κάμποσοι. Ως εκ τούτου, θα μπορούσε κάποιος να πει "ωραία... άλλος ένας αριθμός στη μακρά λίστα των αριθμών".
Κάτι μου λέει όμως ότι ο αριθμός που προτείνει ο Καραθεοδωρής, είναι ο σωστός "αριθμός του Πλάτωνα".
(Να, εδώ υπάρχει σκαναρισμένο το βιβλίο του Καραθεοδωρή -και μάλιστα σκαναρισμένο με τον ιδεώδη τρόπο: Το μισό είναι σκαναρισμένο ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω -ωστόσο εμάς μας ενδιαφέρουν κυρίως οι σελίδες 63-74 που αφορούν τον "αριθμό του Πλάτωνα" και που -κατά τη γνώμη μου- αποτελούν την πέτρα πάνω στο δαχτυλίδι του βιβλίου.Ε, αυτές οι σελίδες είναι σκαναρισμένες κανονικά).
Τραγουδάκι. Μάρκος.
Ήμουνα μάγκας μια φορά με φλέβα αριστοκράτη
τώρα θα γίνω δάσκαλος σαν το σοφό Σωκράτη.
Αν και δεν είμαι ο φανατικότερος συμβολο-λάτρης (σιγά τα σύμβολα και σιγά τα ωά), κάθομαι και χαμογελάω με το τι θεωρείται -αλλά και με το τι ΔΕΝ θεωρείται- προσβολή συμβόλων.
Η φωτογραφία είναι από τα φρέσκα, τζαμάτα γραφεία των ναζιστών, επί της λεωφόρου Μεσογείων.
Ο γιατρός ήταν πάντοτε χαμογελαστός. Οι ασθενείς του ήταν πολλές φορές κατσουφιασμένοι -επειδή έτσι οφείλει να είναι ο σωστός ασθενής- όμως τις περισσότερες φορές έφευγαν από το γιατρό χαμογελαστοί. Καμιά φορά μάλιστα, φεύγοντας, επέστρεφαν πίσω και τον ρωτούσαν συνομωτικά:
"Γιατρέ, πόσες καμπούρες είπες? Δύο ή τρείς"?
ή
"Βρε γιατρέ, πολλές είναι οι καμπούρες που μου έδωσες"
ή κάτι παραπλήσιο.
Κάποια μέρα τον ρώτησα τι στα κομμάτια συμβαίνει και όλοι τον ρωτάνε για τις καμπούρες. Πήρε στοχαστικό ύφος και μου διηγήθηκε την εξής ιστορία:
Μια φορά κι έναν καιρό, στο καφενείο του χωριού γινόταν γλέντι. Όλο το χωριό είχε μαζευτεί εκεί. Όλο, εκτός από έναν καμπούρη. Πάντα στα γλέντια τον κορόιδευαν όλοι, αποφάσισε λοιπόν εκείνο το βράδυ να πάει βόλτα στο πιο ερημικό σημείο που μπορούσε να φανταστεί: Στο νεκροταφείο του χωριού. Έτσι όπως γύριζε περίλυπος ανάμεσα στους τάφους, ξαφνικά μέσα από το καντήλι ενός τάφου ξεπετάγεται ένα τζίνι!
"Τι έχεις και είσαι τόσο περίλυπος?" τον ρωτά το τζίνι και ο καμπούρης σοκαρισμένος απαντά: "Δε βλέπεις που είμαι καμπούρης? Ε, λοιπόν, όλοι με κοροϊδεύουν για την καμπούρα μου και ήρθα εδώ στους τάφους να κλάψω τη μαύρη μου μοίρα που με έκανε καμπούρη..." Το τζίνι τον κοιτάει συμπονετικά και του λέει: "Μη σκάς για την καμπούρα! Ορίστε, φέρτην εδώ!!!" και χτάάάπ! εξαφανίζεται η καμπούρα απ' τον καμπούρη, ο οποίος με ανορθωμένη πλάτη και ηθικό, ευχαριστεί το τζίνι και τρέχει στο καφενείο του χωριού. Οι χωριανοί τον βλέπουν, παθαίνουν κλακάζ, τον ρωτάνε πως έγινε αυτό το θαύμα, και ο καμπούρης τους αφηγείται λεπτομερώς την περιπέτειά του. Στο βάθος του καφενείου,καθόταν και μπεκρόπινε ένας άλλος καμπούρης. Ακούγοντας την ιστορία που αφηγείτπο ο τέως καμπούρης, ο νυν καμπούρης μονολογεί: "Βρε λες να είναι η τυχερή μου μέρα?" και με γοργό βήμα κατευθύνεται προς το νεκροταφείο του χωριού.
Έτσι όπως γύριζε περίλυπος ανάμεσα στους τάφους, ξαφνικά μέσα από το καντήλι ενός τάφου ξεπετάγεται το τζίνι!
"Τι έχεις και είσαι τόσο περίλυπος?" τον ρωτά το τζίνι και ο καμπούρης σοκαρισμένος απαντά: "Δε βλέπεις που είμαι καμπούρης? Ε, λοιπόν, όλοι με κοροϊδεύουν για την καμπούρα μου και ήρθα εδώ στους τάφους να κλάψω τη μαύρη μου μοίρα που με έκανε καμπούρη..." Το τζίνι τον κοιτάει συμπονετικά και του λέει: "Μη σκάς για την καμπούρα! Ορίστε, φέρτην εδώ!!!" και χτάάάπ! εξαφανίζεται η καμπούρα απ' τον καμπούρη, ο οποίος με ανορθωμένη πλάτη και ηθικό, ευχαριστεί το τζίνι και τρέχει στο καφενείο του χωριού. Οι χωριανοί τον βλέπουν, παθαίνουν κλακάζ, τον ρωτάνε πως έγινε αυτό το θαύμα, και ο καμπούρης τους αφηγείται λεπτομερώς την περιπέτειά του, και δως του μαζί με τον προηγούμενο καμπούρη κερνούσαν όλο τον κόσμο. Σε ένα σημείο του μαγαζιού, καθόταν και μπεκρόπινε ένας άνεργος, άφραγκος που η τράπεζα επρόκειτο να του πάρει το σπίτι, ενώ η γυναίκα του τον είχε εγκαταλείψει πριν από μια βδομάδα μην αντέχοντας τη φτώχεια του. Ακούγοντας τις αφηγήσεις των δύο καμπούρηδων, μια ελπίδα ζωντάνεψε μέσα σου. "Βρε λες να είναι η τυχερή μου μέρα?" ψιθύρισε και με γοργό βήμα κατευθύνθηκε προς το νεκροταφείο του χωριού. Έτσι όπως γύριζε περίλυπος ανάμεσα στους τάφους, ξαφνικά μέσα από το καντήλι ενός τάφου ξεπετάγεται το τζίνι!
"Τι έχεις και είσαι τόσο περίλυπος?" τον ρωτά το τζίνι και ο καμπούρης σοκαρισμένος απαντά: "Άσε... Ζω μια φρίκη... Είμαι τρία χρόνια άνεργος, η γυναίκα μου με εγκατέλειψε, η τράπεζα θα μου πάρει το σπίτι..." Το τζίνι τον κοιτάει συμπονετικά και του λέει: "Και γι' αυτό σκας? Ορίστε, πάρε δυο καμπούρες!!!"
Αυτή ήταν η αφήγηση του γιατρού και τολμώ να πω ότι είναι από τις αφηγήσεις που μου άνοιξαν νέες ατραπούς στην κατανόηση του κόσμου που ζούμε. Τολμώ μάλιστα να πω επιπροσθέτως, ότι αν και από τότε έχουν περάσει καμιά τριανταριά περιστροφές της γης γύρω απ' τον ήλιο, εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως ο γιατρός ήταν ίσως ο σημαντικότερος μεταφυσικός φιλόσοφος που έχω γνωρίσει.
Φόρος τιμής σου λέω!!!
Ούτε μια φορά δεν το άκουσα αυτές τις μέρες -πράγμα παράξενο, υπό την έννοια ότι είναι τόσο σύγχρονο που αφενός θα μπορούσε να θεωρηθεί σχεδόν προφητικό και αφετέρου μοιάζει βγαλμένο από το μέλλον: ενδέχεται σε λιγο να το τραγουδάμε όλοι...
Κοιτάω το μωρό μου στη κούνια και βλέπω σαμπουάν και σαπούνια γκοφρέτες, σερβιέτες και πάνες μοντέρνες, αδίσταχτες μάνες
Μισές ατελείωτες στύσεις να γλύφω τις διαφημίσεις συνέχεια, η συνέχεια σε λίγο μετράω νεκρούς στις ειδήσεις
Κλεισμένος σε τούβλα και τζάμια τα χέρια μου χίλια πλοκάμια πατάω κουμπιά και μουγκρίζω σε σένα μονάχα ελπίζω
Αλέκα
Τις νύχτες ξυπνάω παγωμένος δεμένος στον Άρειο Πάγο αλλάζω πλευρό ιδρωμένος βαράω κουτουλιές μ’ έναν τράγο
Τα λόγια μου βγάλαν φουσκάλες στα πόδια μου χάσκει ο Καιάδας κουράγιο τελειώνουν οι σκάλες εδώ στο βυθό της Ελλάδας
Το πριν, το μετά, λίγο απ’ όλα θα φάω κι απόψε τη φόλα γαβγίζω, πουθενά δεν ελπίζω σε γαμώ και σε υποστηρίζω Αλέκα
Θ' ανέβω και θα τραγουδήσω στο αψηλότερο βουνό
Να ακούγεται στην ερημιά ο πόνος μου με την πενιά.
Με το βουνό θα γίνω φίλος και με τα πεύκα συντροφιά
Κι όταν θα κλαίω και πονώ θ' αναστενάζει το βουνό.
Απάνω στο βουνό θα μείνω κι από τον κόσμο μακρυά
Θα καίω μόνος, θα πονώ και θα μ' ακούει το βουνό.
Γνωστό το απελπισμένο ρεμπέτικο και θα μπορούσε να γραφτεί ολάκερη διατριβή όσον αφορά τους συμβολισμούς και τους συνειρμούς που -αθέλητα ή ηθελημένα- κρύβει.
Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Το θέμα μας είναι πως αυτό το άσμα αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα μιας πλειάδας τραγουδιών αλλά και καθημερινών εκφράσεων ("είμαστε για να παίρνουμε τα βουνά" κλπ).
Γενικότερα μιλώντας, στην εποχή μας κυριαρχεί η άποψη που λέει πως η απελπισία βρίσκει γιατρειά στο βουνό. Κάτι σε στυλ "όσο πιο ψηλά τόσο πιο καλά".
Όπου, ως γνωστόν, το ύψος μετριέται σε σχέση με την επιφάνεια της θάλασσας: "Χίλια διακόσια μέτρα ψηλότερα από την επιφάνεια της θάλασσας" κλπ κλπ
Όμως δεν ήταν πάντα έτσι.
Φαίνεται πως στα ομηρικά έπη (επομένως στην ομηρική εποχή) οι άνθρωποι την έβλεπαν αλλιώτικα την όλη φάση: Όποτε τους τύλιγε η απελπισία, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να πάνε να κάτσουν δίπλα στη θάλασσα και να της εξομολογηθούν τον πόνο τους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αν πιστέψουμε (εγώ πάντως τον πιστεύω) τον Όμηρο, ε, λες και η θάλασσα μετέφερε στους θεούς τον πόνο του πονεμένου ανθρώπου, κάτι σχεδόν μαγικό γινόταν και οι θεοί σπλαχνιζόντουσαν τον πονεμένο και απελπισμένο άνθρωπο και κανόνιζαν είτε να εισακουστεί το αίτημά του είτε γενικότερα να καλυτερέψει η θέση του.
Μικρή συλλογή παραδειγμάτων:
Πρώτη ραψωδία της Ιλιάδας. Ο ιερέας του Απόλλωνα Χρύσης, πάει να ζητήσει από τους Αχαιούς να απελευθερώσουν την κόρη του. Τον διώχνουν. Και τότε, αντί να πάει στο βουνό να κλάψει....
Την άκραν πήρε σιωπηλός της ηχερής θαλάσσης
και όταν ευρέθη ανάμερα, τον γόνον της ωραίας
Λητούς μέγαν Απόλλωνα, θερμά παρακαλούσε:
«Άκουσέ με, αργυρότοξε, της Χρύσης και της θείας
Κίλλας προστάτη, κύριε στην Τένεδο, Σμινθέα,
εάν σου έκτισα ναόν να χαίρεται η καρδιά σου,
εάν ποτέ σου έκαψα μεριά καλοθρεμμένα
ταύρων κι ερίφων, τούτον μου τον πόθον τελείωσέ μου.
Τα βέλη σου στους Δαναούς τα δάκρυά μου ας πλερώσουν».
Ευχήθη και ως τον άκουσεν ο Φοίβος ο Απόλλων,
κατέβη από τας κορυφάς του Ολύμπου θυμωμένος,
με τόξον και μ’ ολόκλειστην φαρέτραν εις τους ώμους.
Και, όπως ξέρουμε, αμέσως έγινε το έλα να δεις...
Στη συνέχεια της ίδιας ραψωδίας της Ιλιάδας, ο Αχιλλέας τσακώνεται με τον Αγαμέμνονα, τα τσουγκρίζουν άσχημα και ο Αχιλλέας αποχωρεί άγρια τσαντισμένος. Και αντί να πάει στο βουνό....
τιμήν και αντίς ολότελα δεν μ’ έχει αυτός τιμήσει.
Ιδού τώρα με ατίμασεν ο μέγας Αγαμέμνων,
ότι μου άρπαξε αυτός το δώρο μου και το’χει».
Αλλά και στην Οδύσσεια ίδιο είναι το μοτίβο. Για παράδειγμα, στην τέταρτη ραψωδία, ο Μενέλαος αφηγείται την περιπέτειά του σε ένα νησάκι έξω από την Αίγυπτο.
Είχε ξεμείνει στο νησί μαζί με τους συντρόφους του και κόντευαν να πεθάνουν της πείνας. Αντί όμως αυτός να πάει να κάνει καμιά δέηση στο ψηλότερο σημείο του νησιού....
Είκοσι μέρες οι θεοί μ' είχαν εκεί κλεισμένο,
κι άνεμοι από τα πέλαγα δε μου φυσούσαν πρύμοι,
που τα καράβια σπρώχνουνε στου ωκεανού τα πλάτια.
Και πια δε θα μάς μνήσκανε μήτε θροφές μήτ' άντρες,
άν δε με σπλαχνιζότανε η θεά που γλύτωσέ με,
του γέρου του θαλασσινού, του θείου Πρωτέα η κόρη,
η Ειδοθέα, που άγγιξα περίσσια την καρδιά της.
Μέ βρήκε και σερνόμουνα μόνος μακριά απ' τους άλλους,
που γύριζαν και ψάρευαν με τα γυρτά τ' αγκίστρια,
τί η πείνα τους τα θέριζε σκληρά τα σωθικά τους.
Παρατηρείς? Κι αυτός δίπλα στη θάλασσα ήταν κι έκανε δεήσεις.
Βέβαια, θα είχες δίκιο να μου πεις "μα δε λέει πως έκανε δεήσεις".
Πρόσεξε όμως την εξέλιξη της ιστορίας: Η αξιαγάπητη θεά Ειδοθέα, λοιπόν, του δίνει οδηγίες για το τι πρέπει να κάνει ώστε να πάρει πληροφορίες από τον θεό Πρωτέα. Ακούει τις οδηγίες ο Μενέλαος κι αντί να πάει να χτίσει ξερωγώ κανένα ναό στο ψηλότερο σημείο του νησιού, περίμενε να φεξει η μέρα και....
Έφεξ' η ροδοδάχτυλη της νύχτας κόρη Αυγούλα,
και τράβηξα γιαλό γιαλό μπρός στα πλατιά πελάγη,
παρακαλώντας τους θεούς, με τρείς μαζί συντρόφους,
που ό,τι καταπιανόντουσαν τρανή τους είχα πίστη.
Από την άλλη, ο Οδυσσέας βρισκόταν αποκλεισμένος στο νησί της Καλυψούς. Αντί λοιπόν να πάει στο ψηλότερο ύψωμα του νησιού και να κλαίει τη μοίρα του, μαθαίνουμε στην πέμπτη ραψωδία της Οδύσσειας πως.....
ἤματα δ᾽ ἂμ πέτρῃσι καὶ ἠιόνεσσι καθίζων
δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων
πόντον ἐπ᾽ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων
που σημαίνει
στ' ακροβράχια του γιαλού καθόταν κάθε μέρα,
ψυχοπονώντας ακατάπαυστα με στεναγμούς και θρήνους,
και βλέποντας τις θάλασσες με μάτια δακρυσμένα.
Με αποτέλεσμα να τον συμπονέσουν οι θεοί και να του κάνουν τη χάρη να γυρίσει στην Ιθάκη.
Θα μου πεις βέβαια ότι εντάξει, λογικό είναι να κάθονται όλοι τους στη θάλασσα, διότι τι διάολο, δίπλα στη θάλασσα είχαν στρατοπεδεύσει οι Αχαιοί, σε λιμάνια και νησιά εξελίσσονται οι ιστορίες των ταξιδιών είτε του Μενέλαου είτε του Οδυσσέα, και γενικά στη θάλασσα εξελίσσονται τα δύο έπη, ως εκ τούτου αναμενόμενο είναι και οι προσευχές και οι ικεσίες να γίνονται δίπλα στη θάλασσα.
Όχι ότι διαφωνώ με μια τέτοια απλουστευτική θεώρηση των πραγμάτων, ωστόσο η ιδέα που γέννησε αυτό το κείμενο ήταν ακόμα πιο απλοϊκή.
Δηλαδή θέλω να πω δηλαδή, ότι βρε παιδί μου, ζεσταίνει ο καιρός, σε λίγο θα πηγαίνουμε για μπανάκι στη θαλασσίτσα και όλα αυτά μέσα σε συνθήκες κρίσης, ανεργίας και φτώχειας και μιζέριας. Που όρεξη για χαλάρωση, ρακέτες και ανεμελιά (μη σου πω και "που λεφτά για αντιηλιακό) την ώρα που καίγεται το σπίτι μας με τους μαλάκες που 'χουμε μπλέξει...
Η ιδέα λοιπόν είναι ότι αφού έτσι κι αλλιώς όσο είμαστε στην πόλη τους βρίζουμε και θα τους μπινελικώνουμε και θα τους καταριόμαστε, γιατί να μην κάνουμε το ίδιο και δίπλα στη θάλασσα? Για παράδειγμα, γιατί να μην εξιστορήσουμε στη θάλασσα το πόσο καταραμένο χαζομαλάκα θεωρούμε το Τζέφρι, πόσο θα θέλαμε να πάθει (τι να πάθει αυτός... τα έχει πάθει ήδη), γιατί να μην καταραστούμε δίπλα στη θάλασσα το άλλο το χοντροβούβαλο να γίνει πρεζάκιας με έιτζ και να μείνει 40 κιλά, ή ξερωγώ το Σαμαρά να γίνει ακόμα περισσότερο ηλίθιος (αν υπάρχει τέτοια δυνατότητα -που πολύ αμφιβάλλω) ή και -θετικά- να ζητήσουμε από τους θεούς να μας απαλλάξουν από όλους αυτούς τους δουλικούς καραγκιόζηδες και να βοηθήσουν στην καλυτέρευση των συνθηκών...
Δεν θα είμαστε και τόσο αυθαίρετοι, αν θυμηθούμε την πονεμένη ιστορία του ρήτορα Δημοσθένη -ο οποίος είχε καημό να γίνει ρήτορας και να εκφωνεί λόγους αλλά δεν μπορούσε γιατί γεννήθηκε τσεβδός ή δεν μπορούσε να πει το "ρο" ή κάτι τέτοιο- και απελπισμένος κατέβαινε στη θάλασσα του Φαλήρου και πάλευε με τον καημό του.... Και κοίτα τι έγινε: Ο σπουδαιότερος ρήτορας όλων των αιώνων!
Κι από την άλλη, πετάω στο τραπέζι το πηγάδι πάνω στην Ακρόπολη της Αθήνας -ξέρεις εκείνο που ο θρύλος έλεγε πως το άνοιξε ο Ποσειδώνας χτυπώντας την τρίαινα πάνω στο βράχο- και το οποίο, παραδόξως, είχε θαλασσινό νερό. Ναούς είχαν εκεί γύρω, πονεμένοι άνθρωποι πήγαιναν εκεί πάνω, υπήρχε ανάγκη να τους ακούσουν οι θεοί, ξέρω κι εγώ πως τη σκεφτόντουσαν τη δουλειά? Θα έχανε η Βενετιά βελόνι αν στα πλαίσια ενός κάτι σαν πειραματική θεολογία δοκιμάζαμε τα όρια του πράγματος μιλώντας την ώρα που μας ακούει η θάλασσα?
Έλληνες είμαστε, διάολε, τη γλώσσα μας έδωσαν ελληνική στις αμμουδιές του Ομήρου λέει ο έτσι, εδώ κοτζάμ Μίλβα, αν και Ιταλίς ομιλεί στη θάλασσα ελληνιστί, δεν ξέρει αυτή?
Έχει άραγε σημασία αν ο Κύκλωπας Πολύφημος ήταν μονόφθαλμος? Έχει άραγε σημασία αν πληροφορηθούμε πως ο Κύκλωπας Πολύφημος -παρά τα διαδιδόμενα περί μονοφθαλμίας του- είχε δυο μάτια?
Προφανώς όχι: Από μια τέτοια πληροφορία, ούτε καλύτεροι άνθρωποι θα γίνουμε, ούτε ψυχική ανάταση θα νιώσουμε, ούτε τίποτα.
Πρόσεξε όμως τι γίνεται αν το ίδιο ερώτημα τεθεί διαφορετικά, ήτοι:
Έχει άραγε σημασία το να μάθουμε πως ο Όμηρος πουθενά δεν λέει ότι ο Κύκλωπας Πολύφημος ήταν μονόφθαλμος? Και έχει άραγε σημασία το να μάθουμε ότι ο Όμηρος μιλάει για "τα φρύδια" (πληθυντικός), υπονοώντας εμφανέστατα ότι ο Πολύφημος δεν είχε ένα μάτι αλλά δύο?
Εδώ η απάντηση αλλάζει:
Διότι βεβαιότατα το να πληροφορηθούμε πως ο Όμηρος ουδεμία ευθύνη έχει για τον τρόπο με τον οποίο τον παρενόησαν οι μεταγενέστεροι, είναι κάτι που θα μας ωφελήσει ποικίλως.
Πρώτα απ' όλα, θα μάθουμε το βασικό προσόν που οφείλει να έχει ένας αναγνώστης γενικώς (και όχι αποκλειστικά ο αναγνώστης του Ομήρου) :
Ήτοι, ο αναγνώστης ενός κειμένου οφείλει να κατανοεί αυτά που διαβάζει.
Να μην κατανοεί άλλα αντ' άλλων, επηρεασμένος από "όσα του έχουν μάθει", αλλά να έχει νου ανοιχτό και δεκτικό προς όσα έχει να του πει το κείμενο που διαβάζει.
Αυτά.
Τώρα, όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα το σχετικό με τον αριθμό των ματιών του Κύκλωπα Πολύφημου, υπάρχει ένα πλήρες και καλογραμμένο κείμενο στο filonoi.gr, ως εκ τούτου εγώ δεν έχω παρά να σε παραπέμψω -ω, αναγνώστα- στο σχετικό λινκ, προκειμένου να διαβάσεις τα καθέκαστα. Ευνόητο είναι πως συμφωνώ με τα εκεί γεγραμμένα, συμπεριλαμβανομένου και του μικρού διαλόγου στο τέλος -διάλογος που συντείνει στην πληρότητα της παρουσιάσεως του ζητήματος.
Π.Χ. ΕΛ.ΤΑ., Η.Λ.Π.Α.Π., Η.Σ.Α.Π., Ο.Σ.Ε., Ο.Γ.Α. και Φ.Κ.Ε Ε.Π.Ε., Ο.Ε., Α.Ε., Υ.Π.Π.Ε., ΚΟΥΠΛΕ Δ.Ε.Η., ΠΑ.ΣΟ.Κ., Κ.Α.Π.Η., Ο.Τ.Ε., ΚΥ.ΣΥΜ., ΚΥ.Σ.Ε.Α., Γ.Ε.Ε.Θ.Α., Γ.Ε.Σ., Κ.Κ.Ε., ΣΕ.ΛΕ.ΤΕ., Κ.Α.Τ.Ε.E Α.Τ.Α., Α.Τ.Ε., Ε.Τ.Β.Α., Ε.Τ.Ε., Ο.Ο.Σ.Α., Κ.Θ.Β.Ε., ΠΕΡ.ΠΑ, ΕΛ.ΚΕ.ΠΑ., ΠΑΡΚ.ΚΕ., Π.Α.Ε., ΚΟΥΠΛΕ Δ.Ε.Η., ΠΑ.ΣΟ.Κ., Κ.Α.Π.Η., Ο.Τ.Ε., ΚΥ.ΣΥΜ., ΚΥ.Σ.Ε.Α., Γ.Ε.Ε.Θ.Α., Γ.Ε.Σ., Κ.Κ.Ε., ΣΕ.ΛΕ.ΤΕ., Κ.Α.Τ.Ε.Ε Ε.ΔΗ.Κ., Ε.Ρ.Ε., Ε.Ν.Ε.Π., Ν.Δ., Κ.Κ.Ε. (μ-λ), Ε.Ι.Ν.Α.Π., ΕΣ.Υ., Γ.Σ.Ε.Ε., Δ.Σ., ΖΟΥΛΟΥ Δ.Ε.Η., ΠΑ.ΣΟ.Κ., Κ.Α.Π.Η., Ο.Τ.Ε., ΚΥ.ΣΥΜ., ΚΥ.Σ.Ε.Α., Γ.Ε.Ε.Θ.Α., Γ.Ε.Σ., Κ.Κ.Ε., ΣΕ.ΛΕ.ΤΕ., Κ.Α.Τ.Ε.Ε Θα πάρω σιδερόβεργα παναγιά μου, βρε θα πάρω σιδερόβεργα, μολότοφ κι αλυσίδες και θα τα κάνω βίδες μολότοφ κι αλυσίδες και θα τα κάνω βίδες Θα πάω στον Καραμπελιά παναγιά μου,θα πάω στον Καραμπελιά που 'χει λεβέντες νέους αναρχικούς κι ωραίους, που 'χει λεβέντες νέους αναρχικούς κι ωραίους
Τελικά, καλέ μου αναγνώστη, από το 1986 το μόνο που έχει αλλάξει είναι το ότι ο Καραμπελιάς πλέον, ναι μεν έχει λεβέντες νέους αλλά δεν έχει αναρχικούς κι ωραίους. Ως προς αυτό το τελευταίο, έχει αντικατασταθεί από άλλους -πράγμα που αποδεικνύει πως η ζωή εξελίσσεται, ειδικά αν συνυπολογιστεί το γεγονός πως μερικά αρκτικόλεξα πολικού ψύχους είτε έχουν καταργηθεί είτε έχουν τροποποιηθεί.
Διίστανται οι απόψεις γύρω από το τι εικονίζεται στη συγκεκριμένη φωτο.
Μερικοί ισχυρίζονται πως βλέπουν Δωριείς
να χαιρετούν ελληνοπρεπώς με άψογο δωρικό χαιρετισμό.
Άλλοι βλέπουν Ρωμαίους σε άψογο ρωμαϊκό-ηλιακό χαιρετισμό.
Άλλοι, (ίσως κι εγώ), βλέπουν αντιρατσιστές έτοιμους να πολεμήσουν
και να εξαφανίσουν τους ρατσιστές της γειτονιάς τους.
Άλλοι, επαγγελματίες αντιρατσιστές, βλέπουν το ακριβώς αντίθετο:
φανατικούς αιμοβόρους αντιεβραίους ρατσιστές.
Άλλοι απλώς παθαίνουν κλακάζ, με το σκεπτικό πως
όσοι χαιρετούν ή ορκίζονται έτσι, είναι ποδοσφαιριστές
και λέγονται Κατίδης.
Το ζήτημα είναι ότι αυτή η φωτογραφία έχει βάλει σε βαθύ προβληματισμό
στρατιές ολάκερες αγνόν χρησσαβγητόν,
οι οποίοι έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται αν, άραγε,
θα είναι τόσο κακό να γίνει η Αθήνα Ισλμαμαμπάντ
και αν άραγε υπάρχουν περιθώρια συνεργασίας
με μαυρούκους μουσουλμάνους ελληνοπρεπώς χαιρετούντες Δωριείς
-ή έστω Ρωμαίους.
Μάρτυρας ενός «θαύματος» έγινε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Σίμος Κεδίκογλου, όταν προσκυνώντας την εικόνα της Παναγίας «Αξιον Εστί» στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου στο Αγιο Ορος διαπίστωσε ότι ευωδιάζει, όπως κατέγραψε το «Αγιορείτικο Βήμα» στην κάμερα. Να υπενθυμίσουμε ότι κ. Κεδίκογλου το διήμερο της 25 Μαρτίου επισκέφθηκε την Αθωνική πολιτεία συνοδευόμενος από στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Η εικόνα της Παναγίας ευωδιάζει εδώ και τρεις ημέρες, συμπλήρωσε αμέσως μετά τη διαπίστωση από τον κ. Κεδίκογλου, Αγιορείτης μοναχός.
Και ναι, κυκλοφορεί ως λογοπαίγνιο
όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό:
Η επανάσταση του 1821 πέτυχε ό,τι πέτυχε
ακριβώς επειδή είχε (και παρα-είχε) plan B.
Ήτοι το plan A ήταν το "ελευθερία" και το plan B ήτο ο "θάνατος".
Θα μου πεις βέβαια ότι σιγά τα ωά, διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με αποχαυνωμένα καταναλωτικά ζωντόβολα φελάχων και φελλών πεπιεσμένων μεταξύ ΝΔ, ναζί και συριζαίων -ήτοι προκόψαμε, τα πιάσαμε τα λεφτά μας.
Αλλά θα ήθελα να σε δω τι θα έλεγες αν τύχαινε να κάνεις καμιά περιοδεία στη Ρούμελη και στο Μωριά του 1819, ας πούμε.
Τα ίδια που μου λες τώρα θα μου έλεγες και τότε, τώρα όμως ξέρεις ότι ήδη εκείνη την εποχή το πράμα σιγοψηνότανε κρυμμένο μέσα στην αφανή γάστρα της ιστορίας -όπως γίνεται πάντα δηλαδή, γιατί αλλιώτικα πλακώνουν οι μπάτσοι και τελειώνουν όλα άδοξα.
Οπότε άσε τα πλάνα και τ' αεροπλάνα και μη μου βιάζεσαι (στις μέρες μας το ρήμα "βιάζομαι" έχει διφορούμενη έννοια), και μην απελπίζεσαι και μην απολεπίζεσαι και δε θ' αργήσει -κι όπως πάντα, όταν έρθει δεν θα μοιάζει με αυτό που περιμένεις, διότι ο κόσμος που ζούμε -αχ!- διαφέρει από τον κόσμο που έχουμε μέσα στη γκεφάλα μας -περισσότερο ομοιάζει στον κόσμο που έχει ο έτσι, ο από πάνω, στην κεφάλα του.
Πάντα έτσι συμβαίνει, αλλά δεν είναι και τόσο κακό, αν το σκεφτείς: Σε αναγκάζει να έχεις και plan B.
Κι αν μου πεις, καλέ μου αντιγερμανέ και αντιευρωπαίε αναγνώστη, ότι ακόμα και μετά από αυτό συνεχίζει να φταίει γι όλα η Μέρκελ και εσύ συνεχίζεις να μην έχεις πάρει χαμπάρι τη μυρωδιά του αίματος που ετοιμάζεται να χυθεί, ε, τότε σου εύχομαι να συνεχίσεις τον ύπνο σου και καλώς να τον δεχτείς τον λεγάμενο.
Οσονούπω κυκλοφορεί και σε συσκευασία σωτήρα.
Μόλις διάβασα ένα πολύ χρήσιμο κείμενο του Δ. Καζάκη σχετικά με τα τεκταινόμενα στην Κύπρο. Ένα κείμενο που εξηγεί πολλά από τα κενά που υπάρχουν στην εικόνα του όλου ζητήματος.
Διότι καλά είναι να λέμε "επιτέλους, βρέθηκαν κάποιοι Κύπριοι βουλευτές να ξελασπώσουν την τιμή του ελληνισμού", αλλά μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι έτσι μονοδιάστατα.
Μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα από το κείμενο του Καζάκη:
Οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί γνώριζαν πολύ καλά ότι ένα τραπεζικό σύστημα που εμφανίζει περί τα 68 δις ευρώ καταθετική βάση, εκ των οποίων πάνω από τα 26 δις ευρώ είναι των νοικοκυριών που κατοικούν στο νησί, είναι αδύνατον να καταρρεύσει, είναι αδύνατον να έχει ανάγκη για έκτακτη χρηματοδότηση. Εκτός κι αν οι καταθέσεις είναι απλές εγγραφές, δηλαδή φούμαρα.(...)
Καταρχάς για να το ξεκαθαρίσουμε, το όλο παιχνίδι που παίζεται είναι στημένο και από τις δυο πλευρές. Τόσο από την σκοπιά της Ευρωζώνης, όσο και από τη σκοπιά των Κυπρίων κυβερνητών. Το πρόβλημα της Κύπρου προέκυψε όχι λόγω μεγάλης κρίσης στην οικονομία της Κύπρου. Η οικονομία της Κύπρου δεν είναι από τις χειρότερες περιπτώσεις, ούτε ήταν στο χείλος της χρεωκοπίας. Το πρόβλημα της Κύπρου προέκυψε από τις τράπεζές της. Πρωτίστως από την Τράπεζα της Κύπρου και την Λαϊκή, πρώην Μαρφίν. Πώς γίνεται να καταρρεύσουν δυο τραπεζικοί κολοσσοί όταν οι καταθέσεις, η καταθετική βάση που δηλώνουν είναι σχεδόν 2 φορές του ΑΕΠ της Κύπρου; Μόνο στην περίπτωση που οι τραπεζίτες κατασπατάλησαν τα χρήματα των καταθέσεων σε μαύρα δάνεια και χορηγήσεις, σε επενδύσεις κερδοσκοπίας και ευκαιρίας και σε λεηλασία γενικά. Αυτό ακριβώς συνέβη με τις Κυπριακές τράπεζες. Οι τραπεζίτες, ή μεγαλοκαρχαρίες που το έπαιζαν εθνικοί επενδυτές και μεγαλοπαράγοντες της οικονομίας λεηλάτησαν κυριολεκτικά διαμέσου των τραπεζών τους το χρήμα που υπήρχε σ’ αυτές – κυρίως σε καταθέσεις – μαζί με τα πολιτικά κόμματα και τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου. Σήμερα οι καταθέσεις αυτών των τραπεζών υπάρχουν μόνο σε κομματικά ταμεία, λογαριασμούς παράκτιων εταιρειών ανά τον κόσμο, σε ομόλογα και παράγωγα του εξωτερικού και σε άλλες σκιώδεις τραπεζικές επενδύσεις κρυμμένες στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου.(...)
Αυτοί που πρέπει να κλαίνε είναι τα νοικοκυριά. Οι δικές τους καταθέσεις έχουν μπει στον ντορβά. Έτσι οι πολιτικοί της Κύπρου, συνεπικουρούμενοι από τους «δικούς μας» που ξαφνικά βγήκαν να γιορτάσουν την «εθνική επιτυχία» των Κυπρίων, το «μεγάλο όχι» του Ελληνισμού και του Κυπριακού λαού, πουλάνε ψεύτικο πατριωτισμό για να συγκαλύψουν την μεγάλη ληστεία των καταθέσεων και κυρίως των λαϊκών αποταμιεύσεων. Ο εκβιασμός είναι απλός: προκειμένου να είμαστε σε θέση να σου αποδώσουμε τις αποταμιεύσεις σου, θα πρέπει το ευρωσύστημα να μας χρηματοδοτεί. Και για να μας χρηματοδοτεί, θα πρέπει να χαιρετήσουν οι εργαζόμενοι τα εργατικά τους δικαιώματα, να χαιρετίσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, να πουν μπάι-μπάι στις αμοιβές τους και να αγκαλιαστούν με την μιζέρια, την ανεργία και την εξαθλίωση. Και μιας θα πρέπει οι Κύπριοι εργαζόμενοι, ο απλός λαός να τα δώσει όλα, ας πάει και το παλιάμπελο, δηλαδή το ίδιο το νησί τους το οποίο θα μεταβληθεί σε προτεκτοράτο χειρότερο από την εποχή της Αγγλικής κατοχής.
Θέλει προσοχή το πράγμα, θέλει μάτια ανοιχτά και -βεβαίως- δεν θέλει αυταπάτες σχετικά με το ρόλο ανθρώπων, θεσμών και καταστάσεων.
Βεβαίως και τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της ανακύκλωσης, όμως κάτι τέτοιες εικόνες με κάνουν να το ξανασκέφτομαι: Βρε μήπως και ήταν πιο καλά παλιότερα, που τα σκουπίδια κατέληγαν στον σκουπιδότοπο -και τέρμα?
Διότι από την ανακύκλωση τέτοιων εντελώς σάπιων υλικών, ένας θεός (απ' όλους) μόνο ξέρει (αν ξέρει κι αυτός) τι τέρας μπορεί να προκύψει και πάλι (συμφώνως προς το διαχρονικόν ερώτημα -που πλέον απασχολεί και τους Κυπρίους αδελφούς μας).
"Κι αν έφυγες κι αν έκλαψα
να σ' αγαπώ δεν έπαψα!
Το χέρι σου το έκοψα
να το 'χω σουβενίρ!
..........................
Τώρα το χέρι σου κρατάω αλλά όμως
δεν είν' το ίδιο. Δεν υπάρχεις πια εσύ!
Λείπει -αλίμονο- ο άσπρος σου ο ώμος.
Και ο λαιμός σου. Κι η παλάμη σου η μισή".
Τι να πω...
Έχουν ανησυχητικά αυξηθεί οι ανώμαλοι...
Διότι πως αλλιώς αν όχι ανώμαλους θα ονομάσω εκείνους που πήγαν κι έκλεψαν το χέρι του αποθανόντος?
Ας ελπίσουμε ότι θα το επιστρέψουν σύντομα!
Και, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε προς αυτή την κατεύθυνση, ήτοι προς την κατεύθυνση του να τους πείσουμε να επιστρέψουν το χέρι το οποίο παρανόμως έχουν οικειοποιηθεί!
Κλείνω με ένα ταιριαστό τραγούδι απ' τα παλιά:
Νοστράδαμος, "Δως μου το χέρι σου"
Προς τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, Διά της Διεύθυνσης του 2ου Δημοτικού σχολείου Γουμένισσας Κιλκίς.
Γουμένισσα, 27/02/2013
Θέμα: Εξωσχολικά θεάματα και εκδηλώσεις σε δημοτικά σχολεία
Αξιότιμε κ. Υπουργέ,
Θέμα της παρούσας επιστολής είναι οι απαράδεκτες και αντιορθόδοξες εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχουν τα σχολεία μας ή λαμβάνουν χώρα μέσα σ’ αυτά.
Συγκεκριμένα, οι επισκέψεις σε παντός είδους θεατρικές παραστάσεις και η διενέργεια αποκριάτικων εκδηλώσεων ,«πάρτι», έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα «πιστεύω» της πλειοψηφίας των Ελλήνων μαθητών και μαθητριών και δεν έχουν καμία θέση στο χώρο του σχολείου.
Όπως γνωρίζετε, το Σύνταγμα της χώρας μας έχει ψηφιστεί στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος. Αυτό σημαίνει ότι ως χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά και ως πολίτες είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε απαρασάλευτα τόσο τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις της Εκκλησίας μας (άρθρο 3, παρ. 1) όσο και τους νόμους που συμφωνούν με το Σύνταγμα (άρθρο 120, παρ. 2). Επιπλέον ως εκπαιδευτικοί οφείλουμε να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης των μαθητών μας (άρθρο 16, παρ. 2).
Έτσι, λοιπόν, σύμφωνα με τον ΝΑ΄ κανόνα της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου και τον ΜΓ΄ αποστολικό κανόνα (Διαταγή Βιβλ. Η΄, κεφ. ΛΖ΄) αφορίζεται , δηλαδή αποκόπτεται από το σώμα της Εκκλησίας, όποιος βλέπει ή κάνει θέατρα. Επίσης, σύμφωνα με τον ΞΒ΄ κανόνα της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου, όποιος συμμετέχει σε καρναβαλικές εκδηλώσεις (κατάλοιπα των βακχικών-διονυσιακών και άρα ειδωλολατρικών εκδηλώσεων), έστω και μόνο ως θεατής, αφορίζεται, ενώ το 1957 η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδας με εγκύκλιό της στηλιτεύει αυτές τις εκδηλώσεις και παρακαλεί τα τέκνα της ν’ απέχουν απ’ αυτές.
Με βάση τα παραπάνω συνάγεται το συμπέρασμα ότι τέτοιου είδους εκδηλώσεις πρέπει ν’ αποκλειστούν από τη ζωή του ελληνικού ορθόδοξου σχολείου.
Ευελπιστώ ότι θα επιληφθείτε άμεσα του θέματος και θα λάβετε τα απαραίτητα μέτρα προς την εξάλειψή τους. Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη θετική σας ανταπόκριση.
Σας γνωστοποιώ ότι η παρούσα επιστολή θα κοινοποιηθεί ,μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, στην Ανώτατη Συνομοσπονδία γονέων-μαθητών Ελλάδας, στην Πανελλήνια Ένωση Γονέων, στην Επιτροπή Αιρέσεων της Ιεράς Συνόδου, σε γνωστά χριστιανικά ιστολόγια και στις Ιερές Μητροπόλεις της Ελλάδας.
Μετά τιμής και σεβασμού Η εκπαιδευτικός Παρασκευή Βέργου
Το αντέγραψα από εδώ -διότι τα πράγματα είναι σοβαρά, θεατρόφιλε αναγνώστη μου!
Όταν ήμουν μικρότερος, έμενα σ' ένα ισόγειο δίπλα σ' ένα κρεοπωλείο. Για κάποιο μυστήριο λόγο, ο ταχυδρόμος έριχνε στην πόρτα μου -και όχι στην πόρτα του κρεοπωλείου- την εφημερίδα "Η φωνή του κρεοπώλη".
Τελικά, αντί για τον ταχυδρόμο ήμουν εγώ που έφερνα την εφημερίδα στον καημένο τον κρεοπώλη που ήταν ο κανονικός παραλήπτης της, ωστόσο εν τω μεταξύ μαζί με τους υπόλοιπους φρίκους ρίχναμε το γέλιο της αρκούδας ηχοποιώντας το περιεχόμενο του τίτλου της εφημερίδας: "Η φωνή του κρεοπώλη".
Διότι η φωνή είναι κάτι ηχητικό, όπως και να το κάνουμε -και οι κρεοπώλες φημίζονται για τη μπάσα φωνή τους.
Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν καλέ μου αναγνώστη, όταν λέμε "Η φωνή του δημότη" εννούμε κάτι ηχητικό. Προφορικό. Κάτι που ακούγεται, που λέγεται.
Όχι κάτι που γράφεται.
Αν εννούσαμε κάτι γραπτό, θα λέγαμε ξερωγώ "Το μπλοκάκι του δημότη" ή μαθές "Το μπακαλοτέφτερο του δημότη" ή ρε παιδί μου "Η εφημερίδα του δημότη".
Είναι σαφές λοιπόν: Όταν λέμε "Η φωνή του δημότη" εννοούμε κάτι προφορικό.
Όταν λοιπόν εκδίδεται μια νέα εφημερίδα που λέγεται "Η φωνή του δημότη" και σε ένα σημείο της γράφει κάτι σε στυλ "Κάλυψη αναγκών σχολίων", αυτό κάλλιστα μπορεί να σημαίνει "Ψιτ, είμαστε μια νεο-εκδοθείσα εφημερίδα και έχουμε ανάγκη από σχόλια! Μπορείτε να μας καλύψετε?".
Κάτι σαν αγγελία για σχολιογράφους δηλαδή.
Όμως, η γραπτή (εν προκειμένω η έντυπη) απόδοση του προφορικού λόγου, μερικές φορές κρύβει εκπλήξεις. Εκπλήξεις δηλαδή, που κάνουν τον αναγνώστη του πρώτου φύλλου να περιμένει αγωνιωδώς το δεύτερο φύλλο, με την αγωνία του ανθρώπου που αναρωτιέται για την εξέλιξη στο ζήτημα των σχολίων.
Μέσ' από κύμα που με βουή πρός τη στεριά κυλιούνταν
προβάλλοντας, κολύμπαε μπρός, τη γής κοιτώντας, ίσως
και βρει ακρογιάλι απόμερο και κόρφο θαλασσένιο.
Μα σε ώριου στόμα ποταμού σαν ήρθε κολυμπώντας,
λαμπρός εκεί του φάνηκε κι απάνεμος ο τόπος,
με δίχως πέτρες. Τό ' νιωσε το ρέμα που κυλούσε,
κι αμέσως προσευχήθηκε μες στην ψυχή του κι είπε·
«Άκου με, βασιλιά καλέ, και παρακαλεστέ μου,
όποιος κι άν είσαι· σου έρχομαι και σου προσπέφτω εσένα
απ' τις φοβέρες φεύγοντας του Ποσειδώνα πέρα.
Ως κι οι αθάνατοι οι θεοί με σεβασμό τιμούνε
τον άντρα που πλανήθηκε και που 'ρχεται μπροστά τους·
έτσι κι εγώ στο γόνα σου προσπέφτω αποσταμένος.
Σπλαχνίσου με, και ικέτης σου παινιέμαι, βασιλιά μου.»
Κι αυτός το ρέμα κόβει ευτύς, και σταματάει το κύμα,
κι απλώνει ομπρός του σιγαλιά, και τόνε σώζει στο έβγα
του ποταμού· και λύγισε ο Δυσσέας τα γόνατά του,
και τ' αντρειωμένα χέρια του, κομμένος απ' το κύμα.
Οδύσσεια, ραψωδία ε, καλέ μου αναγνώστη. Προς το τέλος της ραψωδίας. Ο ναυαγός Οδυσσέας φτάνει στη χώρα των Φαιάκων.
Εδώ έχουμε μια ακόμη απόδειξη του ότι αφ' ενός ο Οδυσέας ήταν ένας πρωτόγονος, αφ' ετέρου ότι ο Όμηρος ήταν ένας πανηλίθιος:
Βλέπουμε τον Οδυσσέα να ικετεύει ένα ποτάμι και (άκουσον-άκουσον) να ονομάζει το ποτάμι "άνακτα", βασιλιά δηλαδή, να το συγκρίνει με τους "αθάνατους θεούς", και να δέεται προς το ποτάμι περιμένοντας πως το ποτάμι θα ανταποκριθεί στη δέησή του.
Από την άλλη, βλέπουμε τον Όμηρο να μας διαβεβαιώνει πως ναι, ο ποταμός ανταποκρίθηκε στην ικεσία του Οδυσσέα.
Το είχαν αυτό το ελάττωμα οι αρχαίοι Έλληνες: γούσταραν να θεοποιούν τα ποτάμια. Είχαν μάλιστα και γενεαλογία των ποταμών: Για παράδειγμα, πίστευαν πως ο Αχελώος ήταν γιος του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδος Τηθύος. Ή, ξερωγώ για τον Ασωπό, η επικρατέστερη εκδοχή έλεγε πως είναι αδελφός του Αχελώου, γιός κι αυτός του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος.
Συγκεκριμένα πράγματα. Με ονοματεπώνυμο, όνομα πατρός και όνομα μητρός.
Καταλαβαίνεις... Γιος Τιτάνων, επομένως έχει θεϊκή καταγωγή, επομένως είναι θεός.
Πρωτόγονα πράγματα δηλαδή.
Διότι τι άλλο αν όχι πρωτογονισμός είναι το να πιστεύεις πως ένα ποτάμι έχει θεϊκή καταγωγή και ως εκ τούτου να το σέβεσαι ως θεό?
Ευτυχώς, σήμερα έχουμε ελευθερωθεί από κάτι τέτοιους πρωτογονισμούς. Επομένως, αναγνώστη μου, μη μασάς με τις βλακείες του Ομήρου.
Εσύ είσαι πολιτισμένος άνθρωπος.
Ως εκ τούτου, το πρέπον θα ήταν (αντί να διαβάζεις Όμηρο και να επηρεάζεσαι), να συμμετάσχεις στο παιχνίδι του πολιτισμού, μαζεύοντας όσο περισσότερους πόντους μπορείς:
*Αν σου περισσεύουν τίποτα σκουπίδια, πέτα τα στο ποτάμι. (10 πόντοι για κάθε φορά)
*Αν έχεις καμιά βιομηχανία ή βιοτεχνία που της περισσεύουν τίποτα χημικά απόβλητα, βιομηχανικά απόβλητα και τέτοια, ρίχτα στο ποτάμι (150 πόντοι για κάθε μήνα)
*Ακόμα καλύτερα αν ρίξεις στο ποτάμι πυρηνικά απόβλητα! 5.000 ολόκληροι πόντοι δικοί σου!
*Εναλλακτικά, μπορείς να μπαζώσεις το ποτάμι προκειμένου να κερδίσεις χώρο για να χτίσεις το τσαρδάκι σου! (200 πόντοι για κάθε τσαρδάκι)
*Αν ποτέ γίνεις υπουργός, μην αμελήσεις να εκτρέψεις το πρώτο ποτάμι που θα δεις μπροστά σου! 1.500 πόντοι θα γίνουν δικοί σου!
*Ακόμα καλύτερα, αν θάψεις ένα ποτάμι («Θάπτομεν τον Ιλισόν» ήταν το σλόγκαν των ελληναράδων της δικτατορίας του Μεταξά). Πάρε κι εσύ μερικούς τόνους πανέμορφη άσφαλτο και σκέπασε κι εσύ ένα ποτάμι, σβήνοντάς το από το χάρτη! Θα κερδίσεις 10.000 ολάκερους πόντους!
Ε, αν δεν μπορείς ή δεν τολμάς να κάνεις κάτι από (ή όλα μαζί) τα παραπάνω, τότε λυπάμαι.
Όμως ακόμα και τότε, μπορείς να κερδίζεις (μόλις) έναν πόντο το χρόνο.
Ο τρόπος είναι ο εξής:
Όταν βλέπεις άλλους γύρω σου να μολύνουν, να μπαζώνουν, να εκτρέπουν, να σκεπάζουν, να θάβουν, να μαστιγώνουν, να βιάζουν, να γαμάνε ένα ποτάμι, εσύ να το ρίχνεις στον ύπνο!
Τότε, σύμφωνα με την ενθαρρυντική φράση του Ηράκλειτου θα θεωρηθείς σαν εργάτης και συνεργός του όλου πράγματος, διότι είπαμε, ο Ηράκλειτος έλεγε για τους "καθεύδοντες" (για τους κοιμισμένους, δηλαδή) πως "εργάτες είναι και συνεργοί των εν τω κόσμω γενομένων".
Οπότε, δικαιωματικά ως εργάτης και συνεργός, θα πάρεις τον ένα πόντο σου εφόσον το ρίξεις στον ύπνο την ώρα που οι άλλοι ξεφτιλίζουν τα ποτάμια.
Όχι σαν τον κόπανο τον Οδυσσέα και το άλλο το χαϊβάνι τον Όμηρο, οι οποίοι σαν πρωτόγονοι που ήταν, θεωρούσαν τα ποτάμια ως θεούς.
Είπαμε, εσύ είσαι πολιτισμένος και η λογική σου πρέπει να είναι:
Δεν ξέρω αν το'χει η συγκεκριμένη ημερομηνία, καλέ μου αναγνώστη, όμως τείνω να πιστέψω πως πράγματι κάθε σοβαρός πολιτικός φορέας οφείλει να πρωτο-παρουσιάζεται στο κοινό την 3η του Μάρτη. Υποψιάζομαι δηλαδή ότι η wikipedia του μέλλοντος (ή ενδεχομένως η frikipaideia του μέλλοντος) θα αναφέρουν την 3η Μαρτίου ως ημέρα κατά την οποία έκαναν επίσημη πρεμιέρα οι πρωτοποριακοί πολιτικοί φορείς του πρελθόντος.
Σήμερα που η ιδρυτική διακήρυξη του νέου πολιτικού φορέα είναι πλέον γεγονός, θα ήθελα να εστιάσω σε ένα από τα σημεία της ιδρυτικής διακήρυξης: Στο σημείο εκείνο που αποτελεί μια εξαγγελία η οποία αν υλοποιηθεί, τότε θ' αλλάξουν πολλά στην ένδοξη πατρίδα μας!
Εννοώ το εξής σημείο:
Το ζήτημα των αεροψεκασμών, εξαφανισμένο σχεδόν από τα κανάλια του μνημονίου, συνιστά γενοκτονία κατά του ελληνικού πληθυσμού. Οι αεροψεκασμοί θα πρέπει να σταματήσουν άμεσα. Αυτοί που ψεκάζουν θα πρέπει να συλληφθούν και να λογοδοτήσουν στην ελληνική δικαιοσύνη και να να τιμωρηθούν για την εγκληματική τους δραστηριότητα.
Όλα δείχνουν δηλαδή ότι ο νέος πολιτικός φορέας έχει όλα τα προσόντα να αντιπροσωπεύσει επάξια το κοινό του!
Για να προστατεύσουν τον ηττημένο από ενδεχόμενη ψυχολογική κρίση και κατάρρευση, οι σοφοί ιδρυτές του εκτρελανσισμού φρόντισαν να οργανωθεί ως έννοια η παρολιγονικία. Τυπικά παραδείγματα παρολιγονικίας και παρολιγονικητών αποτελούν ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες, ο Σπάρτακος στη Ρώμη και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Έτσι ξεκίναγε η εισαγωγική αναφορά που έκανε το Μανιφέστο του Εκτρελανσισμού προκειμένου να γίνει κατανοητό το φαινόμενο της παρολιγονικίας.
Όπως παρατηρείς, καλέ μου αναγνώστη, ως πρώτο παράδειγμα παρολιγονικητού αναφέρεται ο Λεωνίδας ο Σπαρτιάτης.
Όμως...
Τι είναι άραγε αυτό που διαχωρίζει έναν νικητή από έναν παρολιγονικητή?
Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, φρονώ πως την δίδει ο Ιφικράτης Αμυράς (ναι, ο Ιφικράτης Αμυράς -και το εννοώ) σε ένα ε-ξαι-ρε-τι-κό του κείμενο το οποίο μόλις προχτές ανακάλυψα. Ένα κείμενο που έχει τον τίτλο "Η μάχη των Θερμοπυλών μόλις άρχισε".
Ανεπιφύλακτα προτείνω την ανάγνωσή του.
Το θεωρώ ένα από τα σοβαρότερα κείμενα που έχω διαβάσει τον τελευταίο χρόνο -και ΔΕΝ κάνω πλάκα.
Η μοναδική (ψιλο-μαύρη) πλάκα του όλου πράγματος, δεν έχει να κάνει με το ίδιο το κείμενο -το οποίο επαναλαμβάνω ότι το θεωρώ συγκλονιστικότατο και ευφυέστατο- αλλά έχει να κάνει με τα μέχρι στιγμής σχόλια κάτω από το κείμενο.
Τι τα θες τι τα γυρεύεις, καλέ μου αναγνώστη, η ζωή πριν από κάμποσες δεκαετίες είχε τα προσόντα να είναι απείρως ποιητικότερη, ακόμα και στις πιο μικρές της λεπτομέρειες.
Πάρε παράδειγμα τους τηλεφωνικούς αριθμούς:
Ήταν απλώς επταψήφιοι.
Πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να μπορούν να γράφονται άσματα όπως το θρυλικό 6868357 της Ραφαέλας...
... αλλά και το εξίσου θρυλικό 8674309 εκείνου εκεί του αμερικανακίου που δεν έχει σημασία αν λέγεται Tommy Tutone ή όχι.
Ενώ τώρα τι γίνεται σε ρωτάω: Άντε να κάτσεις εσύ να γράψεις άσμα που να περιλαμβάνει ας πούμε ως στίχο τον αριθμό ξερωγώ "δύο δέκα εξηνταπέντε εβδομηνταεννέα τρία εικοσι δύο" ή ξερωγώ "δύο δεκατέσσερα εφτά σαρανταέξι πεντακόσια εικοσιεννιά". Η, ακόμα χειρότερα, ξερωγώ να είναι κινητό το τηλέφωνο: "εξηνταεννέα ογδονταοχτώ τέσσερα εβδομήντα έξι εφτά ογδόντα δύο".
Δε γίνεται.
Πρέπει να το πάρουμε απόφαση:
Όσο περισσότερο αυξάνονται τα νούμερα, τόσο δυσκολότερα γράφονται στίχοι.
Α!!!!
Μιλώντας για νούμερα, δεν θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστη την επανεμφάνιση του 666.
Ο οποίος, λέει, αποθεώθηκε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ από τα υπόλοιπα νούμερα που ήταν μαζεμένα εκεί.
Πράγμα που επιβεβαιώνει αυτό που έλεγα παραπάνω: Ότι, δηλαδή, στις μέρες μας έχουν αυξηθεί τα νούμερα, πράγμα που κάνει τη ζωή μας αφόρητα λιγότερο ποιητική.
Βέβαια, για έναν γνήσιο απόγονο του Ευκλείδη και του Πυθαγόρα, τα πολλά νούμερα -όσο κι ν συμβάλλουν στο ξενέρωμα κάθε υποτυπωδώς ευφυούς ανθρώπου ο οποίος συμβαίνει να μην είναι ούτε γυμνοσάλιαγκας ούτε κηφήνας ούτε τσιμπούρι της κοινωνίας- δεν μπορούν να αποτελέσουν παρά μόνο αιτία μαθηματικής αναζητήσεως απάντησης στο ερώτημα "μα καλά, πόσα μπορεί να έχουν μασήσει όλοι αυτοί οι κηφήνες για να υμνούν έτσι τον γελοιωδέστερο νεοέλληνα?".
Τι να σε πω αναγνώστη μου...
Διότι κι εγώ πολύ θα ήθελα να σφίξω το χέρι του GAP, αλλά εννοώ ότι θα ήθελα να του το σφίξω με τανάλια, μέγγενη ή κάτι τέτοιο.
Οπότε, η απορία μου παραμένει:
Για ποιόν στον πούτσο λόγο οι εικονιζόμενοι έσπευσαν να του σφίξουν το χέρι?
Πολύ θα ήθελα να γνώριζα έστω και ένα από τα εικονιζόμενα άτομα, μπας και καταφέρω να δώσω κάποια απάντηση... Όμως, καλώς ή κακώς, ο κύκλος των γνωστών μου περιλαμβάνει μόνο άτομα ενός κάποιου ηθικού, διανοητικού και πνευματικού επιπέδου.
Στο ελληνόφωνο ίντερνετ, οι τσιτατολάγνοι δείχνουν μια προτίμηση στα τσιτάτα των αρχαιων Ελλήνων φιλοσόφων και ποιητών.
Ο κάθε πικραμένος, ανίκανος ή ανίσχυρος ή απρόθυμος να εκφράσει και να τεκμηριώσει με επιχειρήματα τη δική του γνώμη και άποψη (ενδεχομένως έχοντας ένα μπατιρορθόδοξο σκεπτικό της μορφής "και ποιός είμαι εγώ? ένα τιποτένιο σκουλήκι είμαι! ποιός θα πάρει την άποψή μου στα σοβαρά? και εν τέλει, από που κι ως που θα τολμήσω να εκφράσω άποψη?"), οχυρώνεται πίσω από μια μεγαλοφυή φράση που είπε ή έγραψε κάποιος αρχαίος Έλληνας.
Παίρνει λοιπόν τη φράση του αρχαίου Έλληνα, όμως όχι να κάτσει να τη μελετήσει μπας και ξεστραβωθεί και μαζί του ξεστραβωθούμε κι εμείς. Όχι.
Απλώς, ασόβαρα και ανερυθρίαστα παίρνει τη φράση και της αλλάζει τα φώτα μετατρέποντάς την σε τσιτάτο και μάλιστα σε τσιτάτο το οποίο -τι σύμπτωση!- συμφωνεί με τη δικιά του, νεοελληνικού ήθους, προκατασκευασμένη αλήθεια.
Ένα τέτοιο παράδειγμα μας είχε απασχολήσει παλιότερα.
Εδώ, θα ασχοληθούμε με ένα άλλο παράδειγμα που έτυχε να το βρω μπροστά μου τις τελευταίες μέρες.
Στην τραγωδία "Ικέτιδες" του Αισχύλου, υπάρχει η εξής φράση:
"κατ' αρχής γαρ φιλαίτιος λεώς".
Η φράση σημαίνει απλώς
"στο λαό αρέσει να κατηγορεί την εξουσία".
Εγώ λοιπόν, σαν αναρχικός που είμαι, δεν θα είχα λόγο να διαφωνήσω με τη χρήση του εν λόγω τσιτάτου -αντίθετα, θα έπρεπε να νιώθω χαρά και ιδεολογική επιβεβαίωση.
Όμως κοίτα τι έχει συμβεί:
Κάποιος φωστήρας νεοελληνικού φωτός, διάβασε αυτή τη φράση, του γυάλισε και τη μετέδωσε στο αναγνωστικό του κοινό με την εξής αλλοίωση:
"Ο όχλος πάντοτε κατηγορεί την κυβέρνησή του, όσο καλή κι αν είναι".
Ε, αυτό ήταν:
Οι ακροδεξιοί νεοφιλελέδες του Σαμαρά αλλά και οι γελοίοι δοσίλογοι του Παπανδρέου, αλλά και οι στόκοι οπαδοί της χούντας του '67, όλοι οι πνευματικώς ανάπηροι και όλοι όσοι ανήκουν στη μούργα αυτού του τόπου, με το που διάβασαν αυτή τη φράση είδαν το φως το αληθινό! Ερωτεύτηκαν τον Αισχύλο!
Πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να γεμίσει το ελληνόφωνο ίντερνετ με αυτή την κακοποιημένη εκδοχή της φράσης του Αισχύλου.
Θα ρωτήσει όμως κάποιος:
Άραγε, μήπως από τα συμφραζόμενα της τραγωδίας βγαίνει αυτό το νόημα? Μήπως δηλαδή ο Αισχύλος όντως λέει ότι ο λαός είναι ένα μάτσο μαλάκες οι οποίοι κατηγορούν αδίκως τους κυβερνώντες?
Οι Αιγύπτιες λαθρομετανάστριες Δαναϊδες αποτελούν τον χορό της τραγωδίας και οδηγημένες από τον πατέρα τους, τον Δαναό, φτάνουν στο Άργος και ικετεύουν τον Πελασγό, τον βασιλιά του Άργους, να μην δώσει σημασία στο ότι είναι μελαμψές και κάθε άλλο παρά μοιάζουν με Ελληνίδες, αλλά να τους δώσει πολιτικό άσυλο και να μην τις επαναπροωθήσει πίσω στην Αίγυπτο. Παράλληλα εξηγούν στον βασιλιά ότι τις κυνηγάει ο Αιγυπτιακός στρατός ο οποίος όπου να 'ναι θα φανεί στο Άργος με πολεμικές διαθέσεις.
Ο βασιλιάς απαντάει πως "ο νόμος των θεών απαιτεί να δεχόμαστε τους λαθρομετανάστες -και να πάνε να πηδηχτούν οι ακροδεξιοί. Όμως εφόσον υπάρχει το ενδεχόμενο πολέμου με την Αίγυπτο, εγώ δεν μπορώ να πάρω μόνος μου μια τόσο σοβαρή απόφαση. Θα πρέπει να αποφασίσει ο λαός. Πρέπει να συμβουλευτώ τη γνώμη του λαού".
Και συνεχίζει: "Πάρτε αυτά τα κλαδιά ελιάς και στολίστε τους ναούς των θεών μας ώστε να καταλάβει ο λαός πως είστε κυνηγημένοι μετανάστες, και τότε αναμφίβολα θα σας δώσει άσυλο σύμφωνα με τα έθιμά μας και τους νόμους των θεών μας. Αλλά αν πάρω μόνος μου την απόφαση να σας δεχτώ και εξαιτίας της απόφασής μου η Αίγυπτος μας κηρύξει τον πόλεμο, τότε ο λαός -που του αρέσει να κατηγορεί την εξουσία- θα με κατηγορήσει. Αν πάλι δεν σας δώσω άσυλο και θυμώσουν οι θεοί με την πόλη μας, πάλι ο λαός -που του αρέσει να κατηγορεί την εξουσία- θα με κατηγορήσει. Ας αποφασίσει ο λαός λοιπόν".
Πράγματι, ο λαός αποφάσισε να δεχτεί τις εξωτικές λαθρομετανάστριες απ' την Αίγυπτο.
Εμφανίζεται ένας Αιγύπτιος αγγελιοφόρος, επικεφαλής μιας ομάδας Αιγύπτιων στρατιωτών (που αποτελούν έναν δεύτερο χορό της τραγωδίας) έρχεται να ζητήσει από το βασιλιά του Άργους να εκδοθούν στην Αίγυπτο οι Δαναϊδες και ο πατέρας τους.
Όμως ο βασιλιάς του Άργους, προς τιμήν του, εμφανίζεται συνοδευόμενος από την ακολουθία του (η οποία μάλλον αποτελεί έναν τρίτο χορό της τραγωδίας) και δηλώνει στους Αιγύπτιους ότι η πόλη του Άργους πάντοτε δίνει φιλοξενία στους κυνηγημένους. Τέλος, ζητάει απ' τους Αιγύπτιους να ξεκουμπιστούν.
Αυτοί φεύγουν απειλώντας με πόλεμο.
Ο Δαναός ευχαριστεί το βασιλιά του Άργους, και στο τέλος οι Δαναϊδες ψάλλουν το άσμα της εξόδου ικετεύοντας τον Δία να τιμωρήσει τους εχθρούς τους.
Αυτή είναι η υπόθεση της τραγωδίας "Ικέτιδες" του Αισχύλου.
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα:
Είναι άραγε δεοντολογικό να απομονώνει κάποιος τη φράση "κατ' αρχής γαρ φιλαίτιος λεώς", αποκρύπτοντας το ότι η φράση αυτή βρίσκεται ανάμεσα σε μια ευρύτερη νοηματική παράγραφο η οποία -σαφέστατα- λέει ότι για τα σημαντικά ζητήματα είναι αναγκαίο να αποφασίζει ο ίδιος ο λαός?
Και τελοσπάντων, αμάν πια!
Είναι δυνατόν ακόμα και τα πιο ασήμαντα τσιτάτα να τα αντλούμε μέσα από τραγωδίες του ροζ διεθνιστούλη Αισχύλου, τραγωδίες που υμνούν τη λαθρομετανάστευση?
ΕΔΩΣ ΑΡΓΟΙΟΙ!!!
ΖΗΤΟ ΤΟ ΕΘΝΟΖ!
ΕΞΟ Η ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!
ΖΗΤΩ Ο ΦΡΑΠΕΣ!!!
Υ.Γ:
Για όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει ο ίδιος την ίδια την τραγωδία "Ικέτιδες" του Αισχύλου (σε μετάφραση Ιωάννη Γρυπάρη), είναι αρκετό ένα κλικ εδώ και τσούπ! θα διαβάσει αναλυτικά όσα είπαμε παραπάνω.
Όλοι κοιτάζουμε με θαυμασμό τον πρώην πρωθυπουργό της χώρας, τον Γιώργο Παπανδρέου, και τον θαυμάζουμε καθώς διασχίζει αδιάκοπα την οικουμένη αποτελώντας (πράγματι) τον βασικότερο πρεσβευτή της Ελλάδας ανά την υφήλιο.
Υπάρχει όμως μια χώρα (κυριολεκτικά μία χώρα) που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ο τέως πρωθυπουργός ούτε την έχει επισκεφτεί, ούτε πρόκειται να την επισκεφτεί -τουλάχιστον όχι με τη θέλησή του.
Μιλάω για την Ινδονησία.
Άλλωστε, δεν είναι ο μόνος: Απ' όσο θυμάμαι, διαχρονικά οι σχέσεις Ελλάδας και Ινδονησίας είναι ελάχιστες. Πιθανότατα ουδέποτε Έλλην πολιτικός έχει επισκεφτεί την εν λόγω χώρα -και ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Κατ' εξοχήν αυτός.
