Εμπνευσμένοι στίχοι

Όπου εάν θελήσουμε να απογειώσουμε τον παραπάνω στίχο, αναμφιβόλως θα πρέπει να ανατρέξουμε εις το "Λεξικό της Κοινής Ελληνικής" του Τριανταφυλλίδη, προκειμένου να πληροφορηθούμε σχετικά  με την λέξη "φλόκι" :

φλόκι, το [flóki] : το καθένα από τα μάλλινα, στριμμένα νήματα που εξέχουν από τις φλοκάτες. [μσν. φλόκ(ος) < παλ. ιταλ. *flocco (σύγκρ. φιόγκος) ή βλάχ. floc (< λατ. floccus) υποκορ. -ι]

Σχετικά με την λατινική λέξη floccus ας αρκεστούμε να ανατρέξουμε εις το σχετικό λήμμα του wiktionary.

Έτσι, για να πάρουμε μια ιδέα σχετικά με το πόσα λεξικά πρέπει να έχει μελετήσει ο ποιητής προκειμένου να συνθέσει έναν τόσο δα μικρό στίχο... και πόσα λεξικά θα πρέπει να έχουμε μελετήσει εμείς προκειμένου να φτάσουμε σε ποιητικά νοήματα προσιτά μόνο σε λίγους!

Ο Τζάμπας (συνεχίζει να) ζει!

Να γίνει συγκριτική μελέτη των παρακάτω φράσεων του Τζάμπα: 

Φράσις α: «Εάν χρειασθεί σ΄αυτή τη δύσκολη συγκυρία να βάλουν οι εκπαιδευτικοί μας πλάτη για μία ή δύο ώρες, νομίζω ότι θα το κάνουν. Αλλά όλα αυτά θα τα δούμε συνολικά». (κλικ εδώ)

Φράσις β: «Η χώρα βρίσκεται σε κρίση όλοι πρέπει να βάλουμε τον όβολο μας για να ξεπεραστεί η κρίση. Αν χρειαστεί ένας δάσκαλος να κάνει μια ή δυο ώρες παραπάνω ως συμβολή στο ξεπέρασμα της κρίσης νομίζω ότι θα το δεχθεί. Ο καθένας οφείλει να συμβάλει με τον τρόπο του για να ξεπεραστεί η κρίση». (κλικ εδώ)

Αφού ολοκληρωθεί η συγκριτική μελέτη των δύο φράσεων του Τζάμπα, να ευρεθεί σε πόσο διάστημα η κυβέρνηση μέλος της οποίας είναι ο Τζάμπας Νο2 θα έχει την τύχη της κυβερνήσεως μέλος της οποίας υπήρξε ο Τζάμπας Νο1.

Επιτολές του γλυκού νερού

Διάβασε να μαθαίνεις, ω αδαή αναγνώστη μου. 
Το ψάρεψα σε αυτό εδώ το μπλογκ που θρασύτατα αυτοαποκαλείται "epistimonikos".

Ο λόγος που το αναδημοσιεύω είναι κυρίως η βαρύτητα των επιστημονικών αποκαλύψεων που εμπεριέχονται μέσα στο κείμενο.  Ωστόσο (οφείλω να το παραδεχτώ) το αναδημοσιεύω και για να χαλαρώσουμε λίγο, σκεπτόμενοι πως όσο άθλια κι αν είναι η κατάστασή μας, πάντοτε υπάρχουν κάποιοι άλλοι που είναι σε ακόμα πιο άθλια κατάσταση -κι αυτό, όσο να 'ναι, αποτελεί μια κάποια παρηγοριά.

Απόλαυσε ελεύθερα -κι αν εμπνευστείς να πας σε μια παραλία... να πας! Μέρες που είναι, ενδέχεται να πέσεις πάνω σε αυτό το σπάνιο φαινόμενο που λέει το κείμενο!

Ερώτηση: Στην εκδήλωση που έγινε στο Λουτράκι κάποιος κύριος ρώτησε τον Αρτέμη Σώρρα … έκανε μία ερώτηση για τον Ήλιο. Ο Αρτέμης έδωσε μια πολύ σημαντική πληροφορία για την Επιτολή του Ηλίου. Ότι μία φορά το χρόνο ο Ήλιος με τον Σείριο ανατέλλουν την ίδια στιγμή και συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο για 30 λεπτά, ότι όλες οι θάλασσες το νερό τους γίνεται γλυκό. Τί έχετε να μας πείτε γι’ αυτό;

Ε. Λαμπράκης: Κατ’ αρχήν μπαίνουμε σε βαθειά νερά. Η Επιτολή δεν είναι του Ηλίου, η Επιτολή είναι του Σείριου. Αυτό είναι πλέον αποδεδειγμένο από όλους τους αστρονόμους ότι όλα τα άστρα του έναστρου ουρανού ανήκουν σε ένα δυαδικό σύστημα. Το δυαδικό αυτό σύστημα σημαίνει ότι τα νεφελώματα τα αρχικά, τα οποία δημιούργησαν τα διάφορα άστρα ήσαν πάντα διπλά. Είναι δηλαδή … Αν σκεφτείτε να γίνει μία έκρηξις στο μέσον και να φύγουν δύο κώνοι – ο ένας από τη μια μεριά κι ο άλλος από την άλλη – και να δημιουργηθεί νεφέλωμα και εν τέλει να καταλήξουν να δημιουργηθούν δύο διαφορετικά ηλιακά συστήματα. Αυτό, λοιπόν, το σύστημα των δυαδικών άστρων είναι πλέον απόλυτα αποδεκτό, όχι μόνο από τους αστρονόμους κι από όλη την επιστήμη αλλά κι από τη NASA. Επομένως, όταν βλέπουμε έναν Ήλιο όπως τον δικό μας, πρέπει να ψάχνουμε ποιό είναι το ταίρι του, πού είναι το ταίρι του. Μετά, λοιπόν, από μεγάλη και ενδελεχή έρευνα κατέληξαν ότι το ταίρι του Ηλίου του δικού μας είναι ο Σείριος Α. Ο Σείριος Α – σας παραπέμπω, επίσης, στο όνομα Ασσύριος, έτσι; Το θυμάστε αυτό; Ο Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι. Θυμάστε ότι οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι ιστορικά τους βάζουμε όλους μέσα σε ένα χαβάνι – όπως λέμε στην Κρήτη – και τους “κοπανίζουμε”. Ενώ άλλο οι Ασσύριοι και άλλο οι Βαβυλώνιοι. Για να επανέλθουμε, όμως, στο θέμα του δυαδικού συστήματος… Επομένως, η Ζωή στα δύο ηλιακά συστήματα αυτά … στα δύο ηλιακά συστήματα, λοιπόν, είναι παράλληλη. Ό,τι συμβαίνει στο ένα σύστημα συμβαίνει και στο άλλο. Γιατί; Γιατί δημιουργήθηκαν από το ίδιο αρχικό νεφέλωμα κι από την ίδια έκρηξη. Άρα, λοιπόν, η πρόοδος και η – θα έλεγα – η πυκνότης και η πύκνωσις των νεφελωμάτων είχε παράλληλες διαδρομές και έτσι, τόσον οι πλανήτες γύρω από το κεντρικό αστέρι, όσο και το κεντρικό αστέρι, έχουν τις ίδιες ιδιότητες. Επομένως, η Ζωή στον Πλανήτη Γή, ή σε όποιον άλλον πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, είναι απόλυτα συνδυασμένη με τον Αστερισμό του Σείριου. Ένα σημείο … εάν δείτε … υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που μπορείτε να τα βρείτε στο διαδίκτυο, να δείτε ακριβώς πώς διακινούνται τα ενεργειακά πεδία ανάμεσα στα δύο ηλιακά συστήματα, αλλά έχουν το σήμα, το μαθηματικό σήμα του απείρου. Εάν, λοιπόν, ανατρέξετε αυτήν την διαδρομή, θα δείτε σε κάποιο σημείο συγκεκριμένο κατά τη διάρκεια του Ενιαυτού οι δύο Ήλιοι εμφανίζονται την ίδια ώρα. Ανατέλλουν την ίδια ώρα. Αυτό τί κάνει; Δίδει μία τεράστια ενεργοποίηση στο κύριο συστατικό και των δύο συστημάτων. Και το κύριο συστατικό των δύο συστημάτων είναι το ΥΔΩΡ. Το ΝΕΡΟ. Το νερό, επομένως, αυτή τη χρονική στιγμή λαμβάνει ένα συγκεκριμένο χρώμα, καθότι δέχεται ενεργειακές επιρροές και από τα δύο άστρα, κι από τους δύο Ήλιους. Όπως, επίσης, η ενεργοποίησις του νερού έχει να κάνει και με τα ενεργειακά πεδία και των δύο Αστερισμών. Και των δύο Ηλιακών Συστημάτων. Έτσι, η ενεργοποίησις του νερού, λοιπόν, εκείνη την ώρα μας φέρνει σε ένα σημείο Συντονισμού – προσέξτε, υπάρχει Συντονισμός – της ανθρώπινης Ψυχής, του ύδατος και στα δύο Ηλιακά Συστήματα και αναγνωρίζει το σώμα μας το ύδωρ σαν το πρωτογενές υλικό. Χάνει, δηλαδή, το θαλάσσιο νερό χάνει τη γεύση του και γίνεται γλυκό … έτσι το αντιλαμβανόμεθα εμείς λόγω του Ενεργειακού Συντονισμού. Αυτό ονομάζεται Επιτολή του Σείριου. Είναι κάτι, το οποίο συμβαίνει μεταξύ 15ης Ιουλίου και 15ης Σεπτεμβρίου. Δεν μπορώ να σας δώσω την συγκεκριμένη χρονική στιγμή που γίνεται, αυτήν την στιγμή, μπορεί όμως σε κάποιο διάστημα, εάν κάποιος ενδιαφέρεται τόσο πολύ για το θέμα αυτό, να δώσουμε αυτήν την ημερομηνία, εάν και εφ’ όσον μας γίνει γνωστή.

Η κυβέρνηση θα υπέκλεπτε τα ΑΦΜ μας από τους ... Γερμανούς!

ΒΟΜΒΑ: Η κυβέρνηση θα υπέκλεπτε τα ΑΦΜ μας από τους ... Γερμανούς!

Αν δεν κάνουμε λάθος, το ΑΦΜ είναι ένας ατομικός φορολογικός αριθμός που το ίδιο το κράτος χορηγεί στον πολίτη. Αναρωτιόμαστε λοιπόν, γιατί η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να υποκλέψει τα ΑΦΜ μας;
Τα ΜΜΕ στη σπουδή τους να αποκαλύψουν το  plan Β του Γ. Βαρουφάκη, δεν πρόσεξαν προφανώς την παράλληλη ανατριχιαστική αποκάλυψη βόμβα που έκαναν και εξηγούμαστε.

Μεγάλος λοιπόν σάλος έχει ξεσπάσει και πάλι στα ΜΜΕ, με αφορμή αυτή τη φορά το φερόμενο ως plan B του Γ. Βαρουφάκη, με την υποκλοπή των ΑΦΜ των Ελλήνων πολιτών.

Αν κάποιος μείνει μόνο εδώ και δεν καταλάβει τι ακριβώς διαβάζει, θα εκνευριστεί με τον Γ. Βαρουφάκη. Αν όμως καταλάβει τι διαβάζει, τότε θα ανατριχιάσει συνειδητοποιώντας ότι τα ΑΦΜ μας και όλα τα προσωπικά φορολογικά στοιχεία όλων μας, βρίσκονται αποκλειστικά στα χέρια των Γερμανών και της τρόικας.

Τότε θα μάθει για πρώτη φορά ότι στο λογισμικό της ΓΓΠΣ αποκλειστική πρόσβαση έχουν μόνο οι Βρυξέλλες και όχι η εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό κυβέρνηση.

Αντίθετα η κυβέρνηση θα αναγκαζόταν να υποκλέψει τα ΑΦΜ μας, προκειμένου να μας προστατέψει με τη δημιουργία ενός παράλληλου ψηφιακού τραπεζικού συστήματος, εξ αιτίας του κλεισίματος των τραπεζών, το οποίο θα έκαναν οι Βρυξέλλες (κυρίως οι Γερμανοί), όταν η κυβέρνηση αποφάσιζε επιστροφή στη δραχμή.

Κι όμως, πολλοί από εμάς είμαστε ΜΑΚΑΚΕΣ (με κεφαλαία γράμματα). Μας πειράζει που η ελληνική κυβέρνηση θα υπέκλεπτε τα ΑΦΜ και δεν μας πειράζει που τα ΑΦΜ μας και όλα τα προσωπικά φορολογικά μας δεδομένα, τα ελέγχουν αποκλειστικά η τρόϊκα, οι Γερμανοί και το ΔΝΤ

Αποδείχθηκε τελικά, ότι όλοι είμαστε φυλακισμένοι σε ένα «ψηφιακό στρατόπεδο συγκέντρωσης», το οποίο ελέγχουν απόλυτα οι δανειστές.


(Περισσότερα εδώ)

Απίστευτο πρωτοσέλιδο!

Σύνταξη στα 72 ζητούν οι δανειστές

Η τρόικα ζητά να συνδεθεί το όριο συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής και από το 2021 να ανεβαίνει κάθε χρόνο κατά μισό έτος. Η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης προβλέπονταν από το πρώτο μνημόνιο, όμως δεν εφαρμόστηκε.

Το θέμα της αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 72 χρόνια επαναφέρουν οι δανειστές, σύμφωνα με την εφημερίδα «Αγορά».
Συγκεκριμένα, η τρόικα ζητά να συνδεθεί το όριο συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής και από το 2021 να ανεβαίνει κάθε χρόνο κατά 0,5 έτος και μέχρι να πιάσει τα 70 έτη. Μάλιστα, σε βάθος χρόνου ο στόχος είναι το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης να πάει στα 72 έτη.
Σημειώνεται ότι στο πρώτο μνημόνιο προβλεπόταν ότι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης θα πρέπει να καθορίζονται και με βάση το προσδόκιμο ηλικίας των κατοίκων μιας χώρας και σύμφωνα με αυτή την παράμετρο στην Ελλάδα σε βάθος χρόνου θα πρέπει να φτάσουν τα 72 έτη.
(πηγή)

Σσσσσσσσσσσ!
Σιωπή λέω!
Οραματίζομαι 68χρονους οικοδόμους πάνω στη σκαλωσιά!
Οραματίζομαι 70χρονους οδοκαθαριστές να σκαρφαλώνουν με τσαχπινιά και χάρη πάνω στ' απορριμματοφόρα!
Οραματίζομαι 69χρονους ταμίες σε σούπερ μάρκετ!
Οραματίζομαι 70χρονους νταλικιέρηδες!
Οραματίζομαι έναν θαυμαστό νέο κόσμο.
Διότι το ευρώ θέλει θυσίες.
Τι θες δηλαδή, να πέσει η χώρα στα βράχια?

Ο μέρμηγκας

Την ύπαρξη του μέρμηγκα 

μας την είχε υπενθυμίσει 

σε μια από τις συναυλίες στο Σύνταγμα 

υπέρ του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα 

ο Θέμης Ανδρεάδης, αν θυμάμαι καλά και δεν έχω μπερδευτεί.  

Βέβαια, ο καλλιτέχνης είχε στο μυαλό του 

μια συγκεκριμένη απεύθυνση, 

ωστόσο έτσι όπως το πράγμα έχει γυρίσει τούμπα 

και το ΟΧΙ του λαού έχει γίνει ετσιθελικά ΝΑΙ, 

η απεύθυνση του άσματος έχει πλέον αλλάξει.

To Συμβούλιο των Αυτοχθόνων Αμερικανών προσφέρει αμνηστία σε 240 εκατομμύρια παράνομους Λευκούς

Σε μια συνάντηση  στο Ταος, στο Νέο Μεξικό, οι Αυτόχθονες  Αμερικανοί ηγέτες συζήτησαν μερικές  προτάσεις για το μέλλον των μεγάλου, παράνομου ευρωπαϊκού πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά από μακρά συζήτηση, το Συμβούλιο αποφάσισε να  δοθεί η  ιθαγένεια  σε εκείνους που δεν έχουν ποινικό μητρώο ή μεταδοτικά νοσήματα.

"Το Συμβούλιο θα δώσει στους Ευρωπαίους  τη δυνατότητα να υποβάλουν αίτηση για  ιθαγένεια”, εξήγησε ο Αρχηγός  της φυλής  Νε Περσέ, Σοτί: "Για να αποκτήσει νομικό καθεστώς, κάθε αιτών πρέπει να υπογράψει μια ειλικρινή συγγνώμη για τα εγκλήματα των προγόνων του, να καταβάλλει φόρο $ 5.000, και εάν κατοικεί σε προγονική πατρίδα, πρέπει να παραδώσει τις εν λόγω εκτάσεις στο Συμβούλιο Αυτοχθόνων ή να πληρώσει το τίμημα αγοράς που θα αποφασίσουμε.

“Οποιοσδήποτε παράνομος  Ευρωπαίος που έχει βεβαρημένο ποινικό μητρώο για κάθε είδους ποινή, εκτός από κλήση για παράνομη στάθμευση, θα πρέπει να απελαθεί και να επιστρέψει στην πατρίδα του. Όποιος έχει μεταδοτικές ασθένειες όπως  HIV,  ευλογιά, έρπη, κλπ, δεν θα πληρεί τις προϋποθέσεις και θα απελαύνεται "

Ο ευρωπαϊκός εποικισμός της Βόρειας Αμερικής άρχισε τον 16ο και 17ο αιώνα, όταν Γάλλοι, Ισπανοί και Άγγλοι άρχισαν να ιδρύουν τους πρώτους εποικισμούς στη γη που κατέλαβαν  από τους αυτόχθονες λαούς.

Παρά τον μεγάλο αριθμό των Ευρωπαίων που κατοικούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ιστορικοί μελετητές συμφωνούν ως επί το πλείστον ότι η γη των αυτοχθόνων πάρθηκε παράνομα μέσω των πολέμων, της γενοκτονίας  και της βίαιης εκτόπισης.

Αντίθετοι όμως στην απόφαση του Συμβουλίου είναι μια άλλη ομάδα αυτοχθόνων που ονομάζεται Αληθινοί  Αμερικανοί, οι οποίοι επέκριναν την κίνηση, υποστηρίζοντας ότι η αμνηστία θα χρησιμεύσει μόνο για να ανταμείψει τους παρανομούντες.

"Όλοι πρέπει να απελαθούν και να επιστρέψουν στην Ευρώπη," είπε ο Τζον Ντακότα από τους Αληθινούς Αμερικανούς.  «Ήρθαν εδώ παράνομα και άρπαξαν τη γη μας. Έφεραν τις αρρώστιες και τον αλκοολισμό, έκλεψαν όλα όσα είχαμε, επειδή ήταν πολύ τεμπέληδες για να βελτιώσουν και να αναπτύξουν τις δικές τους χώρες".

Την είδηση την βρήκα χτες μεταφρασμένη στα ελληνικά στο omniatv,

την επιβεβαίωσα (αν και διαπίστωσα πως είναι 7 μηνών είδηση) στο cityworldnews,

την διασταύρωσα στο dailycurrant,

μου μπήκαν ψύλλοι στ' αυτιά διαβάζοντας το dailyurbanista

και εν τέλει ξενέρωσα με το trendolizer.

Υπάρχουν μερικές ειδήσεις που επείγει να είναι αληθινές και πολύ λυπάμαι όταν δεν είναι...

Καταγγέλλοντας το σχέδιο Σόιμπλε

Διαστάσεις ανέκδοτου, καλαμπουριού και τρολιάς  

παίρνει η προσπάθεια ταύτισης με το σχέδιο Σόιμπλε 

των απόψεων των διαφωνούντων του ΣΥΡΙΖΑ 

και κάθε άλλου διαμαρτυρόμενου ενάντια στο μνημόνιο.

Προσπάθεια που εμπεριέχεται στο χτεσινό non-paper 

που ενδεχομένως συνέγραψε ο Άγγελος Τσέκερης 

ή κάποιος άλλος στο Μαξίμου 

ειδικευμένος στα ανέκδοτα, τα καλαμπούρια και της τρολιές. 

Αν κάποιοι πιστεύουν ότι το εναλλακτικό αριστερό σχέδιο είναι το Σχέδιο Σόιμπλε, η αρπαγή του στοκ των χαρτονομισμάτων της ΕΚΤ ή το να δίνουμε στους συνταξιούχους χαρτάκια «iou»αντί για συντάξεις, ας βγουν να το εξηγήσουν στον ελληνικό λαό

έλεγε το χτεσινό non-paper

σκορπίζοντας έμπνευση στους γελοιογράφους. 

Άσκηση

ΑΣΚΗΣΗ:
Να μελετηθούν τα εξής τέσσερα σημεία:

1. Δυστυχώς οι συσχετισμοί στην Ευρώπη είναι τέτοιοι που μας αναγκάζουν να υποστούμε το μνημόνιο. Η πανευρωπαϊκή κυριαρχία της δεξιάς και η δεξιά στροφή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας δεν αφήνουν άλλο περιθώριο. Είμαστε στριμωγμένοι.

2. Το μνημόνιο είναι φρικτό και αποκρουστικό αλλά έχει και θετικά σημεία, περιλαμβάνει πράγματα που ούτως ή άλλως θα θέλαμε και θα έπρεπε να τα κάνουμε και μόνοι μας. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε μνημόνιο θα έπρεπε να πατάξουμε τη φοροδιαφυγή, τις πρόωρες συντάξεις κλπ. Αν είχαν γίνει όλα αυτά, δεν θα υπήρχε ανάγκη για μνημόνιο.

3. Όσοι αντιδρούν στο μνημόνιο, δεν έχουν να προτείνουν εναλλακτική λύση. Και επιπλέον, ως λαϊκιστές που είναι, υιοθετούν τη συνέχιση και διαιώνιση όλων εκείνων των πολιτικών που μας οδήγησαν στο μνημόνιο.

4. Μόνο η πλήρης υιοθέτηση και εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων μπορεί να μας οδηγήσει εκτός μνημονίου -όμως μόνο εμείς μπορούμε να εγγυηθούμε πως η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών θα γίνει με κοινωνική ευαισθησία και μέριμνα για τα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται απ' τα μνημονιακά μέτρα.

Αφού μελετηθεί σε βάθος η σοφία των τεσσάρων σημείων, να ευρεθεί ποιος τα διετύπωσε πρώτος:
Α) Ο G.A.P.
B) Ο Τσίπρας
Γ) Ο Κουβέλης
Δ) Ο Ψαριανός
Ε) Ο Σαμαράς
ΣΤ) Άλλος

Βάσει της απαντήσεως που θα επιλεγεί, ο ερωτώμενος καλείται να προβλέψει σε πόσες μέρες θα δούμε την επιστροφή του GAP στο πολύ πολύ πολύ κεντρικό πολιτικό σκηνικό:
α) Αύριο
β) Σε 5-10 μέρες
γ) Σε 11-30 μέρες
δ) Σε 31-90 μέρες
ε) Ψόφο

Ισοκράτης ο εξορκιστής

...τῶν θεῶν 

τοὺς μὲν τῶν ἀγαθῶν αἰτίους ἡμῖν ὄντας Ὀλυμπίους προσαγορευομένους, 

τοὺς δ' ἐπὶ ταῖς συμφοραῖς καὶ ταῖς τιμωρίαις τεταγμένους 

δυσχερεστέρας τὰς ἐπωνυμίας ἔχοντας, 

καὶ τῶν μὲν καὶ τοὺς ἰδιώτας καὶ τὰς πόλεις καὶ νεὼς καὶ βωμοὺς ἱδρυμένους, 

τοὺς δ' οὔτ' ἐν ταῖς εὐχαῖς οὔτ' ἐν ταῖς θυσίαις τιμωμένους, 

ἀλλ' ἀποπομπὰς αὐτῶν ἡμᾶς ποιουμένους.

τουτέστιν μεθερμηνευόμενον 

...απ' τους θεούς 

όσους μας είναι πρόξενοι αγαθών τους αποκαλούμε Ολύμπιους, 

ενώ όσοι είναι ταγμένοι σε συμφορές και τιμωρίες 

έχουν τις χειρότερες επωνυμίες, 

και για τους μεν οι ιδιώτες και οι πόλεις ιδρύουν ναούς και βωμούς, 

ενώ οι άλλοι ούτε με προσευχές, ούτε με θυσίες τιμούνται, 

αλλά τους αντιμετωπίζουμε με αποπομπές.

Ισοκράτης, Φίλιππος, 117

Σημειώνουμε πως όταν ο Ισοκράτης λέει "ημάς" εννοεί και τον εαυτό του. 

Ο Ισοκράτης ήταν γόνος εύπορης οικογένειας, 

ήταν ένας εξαιρετικά μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του

και βέβαια υπήρξε ένας από τους πιο φημισμένους δασκάλους της ρητορικής. 

Όταν λοιπόν λέει "ημάς" συμπεριλαμβάνοντας τον εαυτό του στην άσκηση των "αποπομπών", 

μας λέει πολύ απλά ότι και οι πλούσιοι, μορφωμένοι και φημισμένοι άνθρωποι 

είναι άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι και ασχολούνται
-και αυτοί όπως και οι υπόλοιποι-
με "αποπομπές θεών". 

Όπου ως "αποπομπή θεών" 

δεν εννοεί τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο 

από αυτό που εμείς σήμερα ονομάζουμε "εξορκισμό". 

Ενδεχομένως -και προφανώς- 

εξορκισμό με άλλο τυπικό από αυτό που ασκείται σήμερα από "ημάς" ή "αυτούς",

ωστόσο -ασχέτως τυπικού- μια αποπομπή δεν είναι τίποτα περισσότερο 

και τίποτα λιγότερο

από εξορκισμός.

Ξύλινα σπαθιά, Ο Εξορκιστής

Ηχητική πρόταση απ' το παρελθόν

Ήτοι

"αυτά που μας μεγάλωσαν"

ή

"με αυτά που μας μεγάλωσαν,  καλύτεροι δε γινόταν να βγούμε".
Και βγήκαμε μια χαρά.

Τεσσαρακοντάλεπτη απόλαυσις.

Είμαι σαφώς νεώτερος!

Άντε!!!
Πέφτω από τα σύννεφα!!!
Βρε συ, είμαι σχεδόν συνομήλικος της Φώφης!!!

Ου ρε λέμε!
Σιγά μην είμαι συνομήλικος με μια συνταξιούχο τραπεζική υπάλληλο!
Το μόνο κοινό που έχω με αυτήν είναι η ευφράδεια και η ρητορική δεινότης.
Κατά τα άλλα, μας χωρίζει ηλικιακή άβυσσος: Συνταξιούχος αυτή, νέο παιδί εγώ.

Αυτά.

Δύο οι επιλογές για όλους εμάς που ψηφίσαμε ΟΧΙ

Η πρώτη επιλογή 

είναι να εμμείνουμε στο ΟΧΙ

-όσες και όποιες συγκρούσεις κι αν σημαίνει 

μια τέτοια επιλογή. 

Η δεύτερη επιλογή είναι 

να εμπιστευτούμε τον εκλαμπρότατο, 

λαοπρόβλητο 

και πολυχρονεμένο ηγέτη μας 

Αλέξη Τσίπρα 

και ν' ακολουθήσουμε 

τις εικονογραφημένες οδηγίες χρήσεως που μας έδωσε 

όσον αφορά το τι να κάνουμε 

το ΟΧΙ μας: 

Εν τω μεταξύ στα τουριστικά θέρετρα...

Δεν έχεις τσίπα Τσίπρα!

Του 2008 το τεμάχιον. 

Χατζηφραγκέτα. 

Εκείνη τη χρονιά, το 2008, σε ένα φεστιβάλ της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ 

που δε θυμάμαι για ποιο λόγο είχα πάει, 

ένας σύντροφας με τράβηξε απ' το μανίκι 

λέγοντάς μου 

"να, ο Αλέξης!" 

και, μην τα πολυλογούμε, ανταλλάσσοντας την πρώτη μου χειραψία με το λαοπρόβλητο και πολυχρονεμένο μας ηγέτη που υπέγραψε να πουληθούμε σκλάβοι στην αραπιά 

προσπαθούσα να ψυχανεμιστώ τι ρόλο βαράει

μένοντας τελικά με την απορία: Είναι έξυπνος ή απλά είναι πονηρός? 

Οι πιθανότητες έλεγαν πως η απάντηση ήταν δυσάρεστη 

-είχα ένα κακό προαίσθημα. 

Δίκαια, απ' ό,τι αποδείχτηκε.

Δεν έχεις τσίπα Τσίπρα.

Εδώ και τώρα να φύγει η Ελλάδα από την Ευρώπη!

Βάσει του παρατιθέμενου σατανικού σχεδίου-χάρτη,

η αποχώρηση της Ελλάδας απ' την Ευρώπη 

κάθε άλλο παρά θα δημιουργούσε δυσκολίες στον μέσο Έλληνα.

Μουλάτες, Ρίο, σάμπα, σομπρέρο κι όλα τα καλά!

Στο φινάλε, γιατί να καθόμαστε με αυτούς που δεν μας θέλουν?

Ή, όπως θα το έθετε ο Τσιτσάνης:

Το καλοκαίρι τώρα

σε κάποια φίνα χώρα

θα πάμε να γυρίσουμε μαζί.

Μακριά σε ξένα μέρη

κι κόσμος μη σε μέλει,

ποτέ να μη σου καίγεται καρφί!

Μες στην Παραγουάη,

σε φίνο ακρογιάλι,

θα στήσουμε τσαντίρι ζηλευτό.

Θα πίνουμε σαμπάνια

πριν πάμε για τα μπάνια,

με μπουζουκάκι έξυπνο τρελό!

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

Πολλά ειπώθηκαν και πολλά γράφτηκαν πριν και μετά το δημοψήφισμα της Κυριακής. Εξυπνάδες, βλακείες, εμβριθείς αναλύσεις, ρηχές κοινοτυπίες, αστειάκια, γελοιότητες...
Το δημοψήφισμα έτσι κι αλλιώς πλέον είναι ιστορία (χρυσή σελίδα της ιστορίας, κατά τη γνώμη μου).
Απ' όλα όσα διάβασα σχετικά με το δημοψήφισμα, δεν θέλω να ξεχάσω να θυμάμαι το παρακάτω κείμενο του Χρήστου Δάντη, που έχει τίτλο "Να Μην Ξεχάσω Να Θυμάμαι". Πρόκειται για κείμενο που ο Δάντης το ανέβασε στο fb την παραμονή του δημοψηφίσματος, και απ' ό,τι αποδείχτηκε κατάφερε μέσα σε αυτό με γλυκό τρόπο να συμπυκνώσει την ουσία του δημοψηφισματικού αποτελέσματος.

"ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ"

Τη μυρωδια του μπακαλικου του Κυρ-Αριστειδη απ τις ελιές στα βαζάκια.Τα φασόλια και τις φακές στα άσπρα τσουβαλακια που έφταναν στο μπόι μου οταν μ έστελνε η μάνα μου να τις αγοράσω 200 γραμμάρια καφέ. 

Τα καφάσια με τα μπουκάλια απ τις άδειες πορτοκαλάδες που μάζευα καθε μερα στο "Καφενείο του Τσουβάλα",του θείου μου,για να παρω σαν έπαθλο μια γκαζόζα.

Τις μερες που γυρίζαμε με τα πόδια με τη μάνα μου απ το Μοναστηράκι οταν πήγαινε για τη δουλεια της και δεν υπηρχαν ουτε χρηματα για λεωφορείο. Στη συνέχεια κοιμόμασταν νηστικοί,κι αν ξυπνούσα Απ την πείνα θα δανειζόταν ενα αυγό απ την Κυρια Κωνσταντία τη γειτόνισσα,για να το κόψουμε στη μεση και να το φάμε με λιγο ψωμι που χε απομείνει Απ την προηγούμενη μερα.

Μην ξεχάσω να θύμαμαι το λεκανακι στο διάδρομο που βάζαμε κατω απο το σημειο που έσταζε το ταβάνι,για να μην πλημμυρισουμε οταν έβρεχε.

Τον Πατέρα του συμμαθητή μου Μπαμπη,που με είδε κλαμμένο γιατι δεν είχαμε χρηματα ν αγοράσουμε το "Σχολικό Σύμβουλο" -εγκυκλοπαίδεια που πουλούσαν τοτε στα σχολεία- και μου τον εκανε δώρο επειδή στεναχωρήθηκε ο γιος του. Ηταν "προνομιούχοι" βλέπεις.Ο Πατερας αυτός δούλευε "Χασάπης" αν θυμάμαι καλα,κι είχαν ενα δωμάτιο μεγαλύτερο απο μας και κρέας άφθονο.

Τη χαρά μου καθε Χριστούγεννα που ηταν η γιορτή μου και θα τρώγαμε σοκολατάκια το βραδυ.

Τις αδελφές μου που πάντα στις γιορτές θα τρώγαμε στο σπιτι της μιας ή της άλλης,αναλόγως με το ποιος "είχε" εκείνη τη χρονια.

Τη Μαμα του Γιαννακη του κολλητού μου που καταλάβαινε οτι λιμοκτονουσαμε και με κράταγε καθε τρεις και λιγο για μεσημεριανό τα καλοκαίρια. 

Τον αυτοκινητόδρομο και το Τραινάκι που χα δει σε μια βιτρίνα και δεν απόκτησα ποτέ.

Τη Μανα μου να κλαιει πανω απ τη Ραπτομηχανή όποτε ηταν τέλος του μηνα και δεν κατάφερνε να μαζέψει τα "μηνιάτικα" που θα χτυπούσαν την πορτα απ την πρώτη του μηνός.
Το νερό και το ηλεκτρικό που κοβόταν καθε τοσο.

Τα ξερό βρεγμένο ψωμι με τη ζάχαρη που μας έφτιαχνε η μαμα του Θανάση οταν παίζαμε στην Αυλή.

Τα κρύα χειμωνιάτικα πρωινά που έφευγα για το σχολείο μ ενα πουκάμισο και μια μπλούζα απο πανω. Που λεφτα για μπουφάν..το παλτο δεν το συζητάω.

Το γαρύφαλλο που βάζαμε στα δόντια οταν πονούσαν γιατι δεν είχαμε λεφτα να πάμε στον οδοντίατρο,ουτε ειμαστε ασφαλισμενοι.

Τον Κυρ-Σταύρο που μας κυνηγούσε με Χριστοπαναγίες οταν του κλέβαμε καμμιά τσίχλα Απ το βαζάκι για να "γλυκαθούμε".

Τις εκδρομές στην Καλοπούλα εκει στην Καισαριανή οπου γεννήθηκα και μεγάλωσα και στρώναμε κουβέρτες ή μουσαμάδες τρώγοντας ότι είχε φερει καθένας Απ το σπιτι του.

Μην ξεχάσω να θυμάμαι την απομόνωση σε μια "αριστερή" συνοικία που τοτε σχεδόν απαγορευόταν και ν αναφέρεις την ονομασία της. 
"Παγκράτι" ελεγε η Μανα μου όποτε τύχαινε να βρεθούμε σε Ταξι,και τον πήγαινε ολο και πιο "πανω" για να φτάσουμε στην Καισαριανή και να της πει ο Ταξιτζής με ειρωνικό ύφος "Γιατι δε μου πες Κυρα μου οτι πας Στο Σταλινγκραντ απ την αρχη;". Πόλωση; Εκει να δεις πόλωση!

Κι οταν έπρεπε να πουμε τη γνώμη μας,ποιος να μιλήσει; Την επομενη ενας απ τους δυο γονείς θα την έβγαζε στο Αστυνομικό Τμήμα ν απολογηθεί για το παιδι του που "έχει μπλέξει με εξτρεμιστές και δεν ειναι σωστό,φαντάρος θα παει,να παει στον Έβρο;;" Bullying λέει.. Τοτε να βλεπες Bullying!

Μην ξεχάσω να θυμάμαι την πείνα,τη δίψα και τη στέρηση που χαμε στην Καισαριανή. 

Πολλά ήρθαν μετά,μπορεί ν'αλλαξε η ζωή μου,να καλυτέρεψε,ομως δε θα ξεχάσω ποτέ την τάξη απ την οποία κατάγομαι.Την τάξη μου, που ακόμα αντιμετωπίζει τα ιδια προβληματα. Πεινάει,διψάει,πνίγεται και φοβάται πως μόλις κατάφερε να ορθώσει ανάστημα στους ηγεμόνες της,θα την καταπνίξουν. 

Γι αυτη την τάξη θα ψηφίσω "ΟΧΙ",γιατι η τάξη μου μ εκανε αυτο που ειμαι και δεν ξερω για σενα, αλλα εγω δεν το ξεχνάω ποτέ!

Θα μαι κει,θα περπατάω στα στενάκια της,θα μυρίζω τον αερα της,θ ακούω τα τραγουδια στις γειτονιές και τα γέλια των παιδιών της. 
"ΟΧΙ" για μένα,"ΟΧΙ" για τα παιδια μου,"ΟΧΙ" για όλους μας!

Χρήστος Δάντης

Οι πρώτες ενδείξεις των πρώτων ανεπίσημων exit polls του δημοψηφίσματος

Οι πρώτες ενδείξεις των πρώτων -ανεπίσημων- exit polls για το δημοψήφισμα άρχισαν να δημιουργούν σοβαρούς προβληματισμούς στην Ευρώπη και ειδικότερα στη φίλη και σύμμαχο Γερμανία. Για την ακρίβεια, φαίνεται πως μελετώντας τα πρώτα γραφήματα των exit polls του δημοψηφίσματος δημιουργείται ένα ομηρικό κλίμα που μπορεί να σχηματοποιηθεί ως εξής:

Bertolt Brecht: Maßnahmen gegen die Gewalt

Als Herr Keuner, der Denkende, sich in einem Saale vor vielen gegen die Gewalt aussprach, merkte er, wie die Leute vor ihm zurückwichen und weggingen. Er blickte sich um und sah hinter sich stehen - die Gewalt.

„Was sagtest du?“, fragte ihn die Gewalt.

„Ich sprach mich für die Gewalt aus“, antwortete Herr Keuner.

Als Herr Keuner weggegangen war, fragten ihn seine Schüler nach seinem Rückgrat. Herr Keuner antwortete: „Ich habe kein Rückgrat zum Zerschlagen. Gerade ich muss länger leben als die Gewalt.“

Und Herr Keuner erzählte folgende Geschichte:

In die Wohnung des Herrn Egge, der gelernt hatte, nein zu sagen, kam eines Tages in der Zeit der Illegalität ein Agent, der zeigte einen Schein vor, welcher ausgestellt war im Namen derer, die die Stadt beherrschten und auf dem stand, dass ihm gehören solle jede Wohnung, in die er seinen Fuß setzte; ebenso sollte ihm auch jedes Essen gehören, das er verlange; ebenso sollte ihm auch jeder Mann dienen, den er sähe.

Der Agent setzte sich in einen Stuhl, verlangte Essen, wusch sich, legte sich nieder und fragte mit dem Gesicht zur Wand vor dem Einschlafen: „Wirst du mir dienen?“

Herr Egge deckte ihn mit einer Decke zu, vertrieb die Fliegen, bewachte seinen Schlaf und wie an diesem Tage gehorchte er ihm sieben Jahre lang. Aber was immer er für ihn tat, eines zu tun hütete er sich wohl: Das war, ein Wort zu sagen. Als nun die sieben Jahre herum waren und der Agent dick geworden war vom vielen Essen, Schlafen und Befehlen, starb der Agent. Da wickelte ihn Herr Egge in die verdorbene Decke, schleifte ihn aus dem Haus, wusch das Lager, tünchte die Wände, atmete auf und antwortete: „Nein.“

Όταν κάποτε ο κύριος Κόινερ, που όλο στοχαζότανε, μίλαγε κατά της Εξουσίας σε μια αίθουσα μπροστά σε πολλούς, πρόσεξε πώς οι άνθρωποι έκαναν προς τα πίσω και έφευγαν. Έριξε μια ματιά τριγύρω και είδε πίσω του να στέκεται – η Εξουσία.

«Τι έλεγες;» τον ρώτησε η Εξουσία.

«Μίλαγα υπέρ της Εξουσίας», απάντησε ο κύριος Κόινερ.

Όταν ο κύριος Κόινερ είχε φύγει πια, τον ρώτησαν οι μαθητές του για αυτή του την επίκυψη. Ο κύριος Κόινερ απάντησε. «Δεν έχω μέση για τσάκισμα. Ίσα ίσα εγώ πρέπει να ζήσω πιο πολύ από την Εξουσία».

Και ο κύριος Κόινερ διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία:

Στην κατοικία του κυρίου Έγκε, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα τον καιρό της Εκτροπής ένας πράκτορας, κραδαίνοντας ένα επίσημο χαρτί, το οποίο είχε εκδοθεί εν ονόματι αυτών που διαφέντευαν την πόλη, και εκεί έγραφε ότι του ανήκει κάθε κατοικία, στην οποία πατάει το πόδι του· έτσι ακριβώς θα έπρεπε να του ανήκει και κάθε τι που θα ζητούσε να φάει· έτσι ακριβώς θα έπρεπε να τον υπηρετεί και κάθε άντρας που θα έβλεπε.

Ο πράκτορας κάθισε σε μια καρέκλα, ζήτησε να φάει, πλύθηκε, έγειρε να πλαγιάσει, και με το κεφάλι γυρισμένο στον τοίχο ρώτησε πριν αποκοιμηθεί.«Θα με υπηρετήσεις;»

Ο κύριος Έγκε τον σκέπασε με μια κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, φύλαξε τον ύπνο του, και όπως εκείνη την ημέρα τον υπάκουε επτά ολόκληρα χρόνια. Ό,τι κι αν έκανε όμως γι αυτόν, από ένα πράγμα να κάνει φυλαγόταν : από το να πει μια λέξη. Σαν πέρασαν τα επτά χρόνια και ο πράκτορας είχε χοντρύνει από το πολύ φαΐ, τον ύπνο και τις διαταγές, πέθανε ο πράκτορας. Τότε ο κύριος Έγκε τον τύλιξε στην πολυκαιρισμένη κουβέρτα, τον έσυρε και τον έβγαλε από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, ασβέστωσε τους τοίχους, πήρε μια ανάσα και απάντησε: «Όχι».

Το γερμανικό κείμενο του Μπρεχτ το πήρα από εδώ. 

Την ελληνική μετάφραση που έκανε η Ιωάννα Μυτιληνάκη την πήρα από εδώ. 

Τα αξιοθρήνητα φιλοευρωπαϊκά ζόμπι

Ρε συ αναγνώστη μου, κυλιέμαι κάτω απ' τα γέλια!

Η οπτικά πλήρως τεκμηριωμένη ανακοίνωση λέει:

Στις 2/7, στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, ομάδα συντρόφων/ισσων πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στην φιέστα "ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ". Παρεισφρήσαμε στην συγκέντρωση τους με την ανάλογη γιάπικη αμφίεση και με περίσσιο δόλο "προτρέψαμε" τους παρευρισκόμενους να κρατήσουνε πάνω από τα κεφάλια τους, πανό 10 μέτρων που έγραφε: ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΚΛΑΒΟΙ (με μια ευρωπαική και μια ελληνική σημαία να καίγονται βλ. φωτο)

Η δράση αυτη ξεπέρασε κάθε προσδοκία αφού μετά την αποχώρηση μας, το πανό έμεινε αναρτημένο για πάνω από 20 λεπτά και καταχειροκτροτήθηκε με πάθος από τα φιλοευρωπαικά ζόμπι.  

Πλήρης η ανακοίνωση εδώ. 

Τι να σου πω σουλτάνα μου, μάνα μου, ματζουράνα μου... 

Η απόλυτη επικράτηση του ΟΧΙ δεν είναι απλώς ζήτημα αξιοπρέπειας απέναντι ξερωγώ στους δανειστές. Είναι -πρωτίστως- ζήτημα αγώνα ενάντια στη διανοητική καθυστέρηση των οπαδών του ΝΑΙ.

...

Το DNA

Σε τούτο δω τον τόπο 

υπήρχαν πάντοτε 

εκείνοι που 

-χρησιμοποιώντας ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα-

πάνω απ' όλα έβαζαν 

την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας!

Νύχτα τρόμου στην ελληνική επαρχία

Το κλίμα πανικού που επικράτησε τη νύχτα

μπροστά στα αθηναϊκά ΑΤΜ

επόμενο ήταν να επηρεάσει

και την ελληνική επαρχία

που είναι πιο αμάθητη σε αυτά τα θέματα.

Κρίσιμη ώρα. Ώρα για πνευματικά αναγνώσματα

Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες μόνο πνευματικά αναγνώσματα μπορούν να ξεδιαλύνουν το σκότος της προπαγάνδας οδηγώντας το έθνος στην ορθή απόφαση, στην ορθή επιλογή.

Το παρόν ευλόγιον προτείνει το βιβλίο του αρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Σουφρίτσα "Οι πεπλανημένοι θιασώται της δραχμής και η ώρα της κρίσεως", όπου αναπτύσσεται το εξαιρετικά ακανθώδες ζήτημα περί του πως η θεία πρόνοια μέσω του ευρώ επιδιώκει την συναδέλφωση των χριστιανικών λαών της δύσεως. 

Λίαν αποκαλυπτικό βιβλίο με λίαν αποκαλυπτικό εξώφυλλον. Αναζητήστε το - διαδώστε το.

Συσχετισμοί

Κάθε φορά που 

(ίσως ελλείψει παραγωγής) 

οι αναλύσεις των συσχετισμών δυνάμεων 

δεν περιλαμβάνουν αναφορά 

σε παραγωγικές σχέσεις και παραγωγικές δυνάμεις, 

ένα made in China τσολιαδάκι στην Αδριανού 

μαστουρώνει πίνοντας λίγη φούντα απ' το τσαρούχι του.

Αναμένοντας τον παρασκευαζόμενον παλαιστήν νυν

Όπου το "παλαιστήν νυν" μην το συνδέσεις με καμιά Παλαιστίνην και μπερδευτούμε τελείως, διότι ναι μεν υπάρχει μια ηχητική ομοιότητα ανάμεσα στο "παλαιστήν νυν" και στην "Παλαιστίνην" αλλά δεν είναι αυτή το θέμα μας.

ἦ μὴν ἔτι Ζεύς, καίπερ αὐθάδης φρενῶν, 

ἔσται ταπεινός

(...)

πρὸς ταῦτά νυν 

θαρσῶν καθήσθω τοῖς πεδαρσίοις κτύποις 

πιστός, τινάσσων τ᾽ ἐν χεροῖν πύρπνουν βέλος.

οὐδὲν γὰρ αὐτῷ ταῦτ᾽ ἐπαρκέσει τὸ μὴ οὐ 

πεσεῖν ἀτίμως πτώματ᾽ οὐκ ἀνασχετά·

τοῖον παλαιστὴν νῦν παρασκευάζεται 

ἐπ᾽ αὐτὸς αὑτῷ, δυσμαχώτατον τέρας· 

ὃς δὴ κεραυνοῦ κρείσσον᾽ εὑρήσει φλόγα, 

βροντῆς θ᾽ ὑπερβάλλοντα καρτερὸν κτύπον· 

θαλασσίαν τε γῆς τινάκτειραν νόσον

τρίαιναν, αἰχμὴν τὴν Ποσειδῶνος, σκεδᾷ. 

πταίσας δὲ τῷδε πρὸς κακῷ μαθήσεται 

ὅσον τό τ᾽ ἄρχειν καὶ τὸ δουλεύειν δίχα.

Που σε απλά ελληνικά πά να πει κάτι τέτοιο: 

Κι όμως παρ' όλη την έπαρση του νου του, ο Δίας 

θα γίνει ταπεινός

(...)

Τώρα ας κάθεται άγνοιαστος και θαρρεμένος 

στους ψηλόβροντους χτύπους του και μες στα χέρια  

τινάζοντας τα πύρινα τ' αστροπελέκια·

 Καθόλου αυτά δε θα τον γλιτώσουν 

απ' το άτιμο το πέσιμο στην καταφρόνια

γιατί ετοιμάζει τώρα ο ίδιος του εαυτού του  

αντίπαλο απολέμητο, τέρας αντρείας,  

Που πιο καλή απ' τον κεραυνό θε να 'βρει φλόγα,  

κι ανώτερο από τη βροντή τρομερό χτύπο,  

και που στάχτη θα κάμει και του Ποσειδώνα

την κοσμοσείστρα τρίαινα, σύνεργο ολέθρου.  

Όταν πέσει σ' αυτή τη συμφορά, θα μάθει 

πως άλλο να 'ναι κανείς αφέντης κι άλλο δούλος.

Έτσι γίνονται και έτσι προαναγγέλλονται οι αλλαγές με τις οποίες θα άξιζε ν' ασχοληθείς κι τις οποίες θα άξιζε να αναμένεις, αναγνωσταρά μου. Αυτή είναι η διαδικασία τους. 

Προμηθέας Δεσμώτης, αναγνωσταρά μου. Αισχύλος. 

Η νέα κατάσταση γεννιέται από την ίδια την παλιά κατάσταση. Ο καπιταλισμός φτιάχνει το σχοινί με το οποίο θα κρεμαστεί, που έλεγε κι ένας μυστήριος σχοινοποιώντας τον παλαιστή του Αισχύλου.

Διότι ξέρεις τι είναι 5 τρις ευρώ? 
Πολλά λεφτά -δε διανοείσαι πόσα.

Πάμε πίσω στην εποχή του Αισχύλου, για να καταλάβεις το ποσόν:

Έστω ότι 100.000 Αθηναίοι της εποχής του Αισχύλου (δηλαδή, πιθανότατα, το σύνολο των οικονομικά ενεργών Αθηναίων πολιτών) είχαν για μια ζωή ετήσιο εισόδημα 20.000 ευρώ. 
Και έστω ότι αυτές τις 20.000 ευρώ τις αποταμίευαν άτοκα κάθε χρόνο. Δε χάλαγαν ούτε ευρώ. 
Και έστω ότι δεν πέθαιναν ποτέ. Ότι ζούσαν δυόμισι χιλιάδες χρόνια -μέχρι σήμερα δηλαδή. Αθάνατοι. 

Ξέρεις τι ποσό θα είχαν αποταμιεύσει όλα αυτά τα δυόμισι χιλιάδες χρόνια? 
5 τρις. 

Ε, τόσα είναι τα ευρωπαϊκά κρατικά ομόλογα που πρέπει να πληρωθούν μέχρι το 2020. Πέντε τρις. 
Ε, καληνύχτα. 

Πεθαίνοντας στην Πρέβεζα

Μην είμαι ποιητής?
Μπα, δεν θα το έλεγα.
Μην είμαι φιλόλογος?
Μπα.

Όλο κι όλο ένας ανώνυμος μπλόγκερ είμαι.
Άντε, να δεχτώ ότι καμιά φορά (σπάνια) είμαι διαισθητικό άτομο όσον αφορά τα ποιητικά ντεσού.

Τις προάλλες λοιπόν, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο μου είχε κολλήσει ο στίχος του Καρυωτάκη

Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.

Ξέρεις, μιλάμε για το στίχο από την "Πρέβεζα". 

Μιλάμε δηλαδή για εκείνο το ποίημα στο οποίο ο Καρυωτάκης τα πάντα στην πόλη της Πρέβεζας τα θεωρεί θάνατο.

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια.

θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται  καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

...

Θάνατος οι λεροί και ασήμαντοι δρόμοι με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους,

Ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη ο ήλιος, θάνατος μες τους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει, για να ζυγίσει,  μια «ελλιπή» μερίδα,

θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι, κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Το γιατί ο Καρυωτάκης είχε φάει τέτοιο θανατερό σκάλωμα με την πόλη της Πρέβεζας, είναι ένα ζήτημα που οι βιογράφοι του ποιητή το έχουν λύσει δεκαετίες τώρα: Με δυσμενή μετάθεση είχε πάει στην Πρέβεζα, και η Πρέβεζα εκείνη την εποχή πρέπει όντως να ήταν χάλια.  

Υπάρχει όμως ένα ζήτημα: Τόσο εγώ όσο κι εσύ (όσο κι ο Καρυωτάκης) ευγενέστατε αναγνώστη μου, έχουμε κάποτε βρεθεί σε κάποια άθλια κωμόπολη ή σε κάποιο τρισάθλιο κωλοχώρι και το έχουμε περιγράψει με τα μελανότερα χρώματα. Οκέϋ. 

Όμως.... θάνατος? 

Μιζέρια, ναι. Καφρίλα, ναι. Αηδία, ναι. Μαυρίλα, ναι. Όλα αυτά (κι άλλα τόσα τέτοια) πιθανότατα τα έχουμε πει. 

Όμως... θάνατος? 

Τι έκανε τον ποιητή να ονομάζει θάνατο όσα έβλεπε γύρω του? 

Ακροβατώντας και συνειδητά αυθαιρετώντας θα εστίαζα στο ότι από αρχαιοτάτων χρόνων (από την εποχή του Ομήρου, ας πούμε) η τοποθεσία όπου είναι χτισμένη η Πρέβεζα ήταν συνδεδεμένη με το βασίλειο του θανάτου. (Τα έχουμε ξαναπεί αυτά).

Σαφέστατα ο Καρυωτάκης δεν ήταν δα κανένας ομηριστής -βέβαια μια ποιητική συλλογή του την ονόμασε με την ομηρική λέξη "Νηπενθή", αυτό ωστόσο οφειλόταν στο ότι τη λέξη είχε επαναφέρει στο ποιητικό προσκήνιο ο Μποντλέρ:

Je sucerai, pour noyer ma rancoeur, 

Le népenthès et la bonne ciguë

Σε κάθε περίπτωση, πέρα από τα νηπενθή και τον Μποντλέρ, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι η εγγύτατη γειτνίαση της Πρέβεζας με τον ομηρικό Άδη πιθανόν αποτέλεσε την αφορμή για κάποιου είδους πικρό λογοπαίγνιο μεταξύ των δυσμενώς μετατεθέντων δημόσιων υπαλλήλων της Πρέβεζας.

Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, μοιάζει υπερβολική (έστω κι αν τη μετρήσουμε με ποιητικά μέτρα και σταθμά) αυτή η εμμονή του Καρυωτάκη να βλέπει το θάνατο παντού γύρω του στην Πρέβεζα.

Κι εδώ είναι που ήρθε η διαίσθησή μου να φέρει στο ράμφος της μια πιθανή εξήγηση του όλου πράγματος. 

Ας επιστρέψουμε λοιπόν στο ποίημα. Τιγκαρισμένο με θάνατο και απαισιοδοξία, το ποίημα εμπεριέχει δύο -όλες κι όλες- εμφανώς ειρωνικές ποιητικές προσμονές: 

1. Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης

2. Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους

αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Ας ξεκινήσουμε από το 2. 

Για ποιο λόγο θα διασκεδάζανε στην κηδεία? 

Δύο ήταν οι πιθανοί λόγοι:

α) Είτε θα διασκέδαζαν επειδή είναι αντικοινωνικά στοιχεία και χαβαλέδες είτε

β) επειδή είναι ήδη όλοι τους νεκροί και το να πεθάνει κάποιος θα σήμαινε πως αυτός ο κάποιος ήταν ζωντανός που πέθανε -ως εκ τούτου θα είχαν καινούργια παρέα και θα χαιρόντουσαν γι' αυτό. 

Το β μου φαίνεται σαφώς πιο πιθανό αφού υπονοεί το "είμαστε όλοι νεκροί σε μια πόλη που κυριαρχείται απ' το θάνατο" -ιδέα απόλυτα ταιριαστή με το περιεχόμενο του ποιήματος. 

Κι εδώ είναι το σκάλωμα που έφαγα εγώ και η διαίσθησή μου, δηλαδή εδώ είναι που 

Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.

Διότι αν όλα στην Πρέβεζα του Καρυωτάκη ήταν θάνατος και αν όλοι στην Πρέβεζα του Καρυωτάκη ήταν νεκροί, ποιο επώνυμο θα ταίριαζε άραγε στον νομάρχη, στον ανώτατο άρχοντα και διοικητή της πόλης των νεκρών? 

Ο νομάρχης θα μπορούσε να λέγεται Καραγεωργίου ας πούμε, ή Παπαδόπουλος ή Ξανθάκης ή Βενιζέλος ή Βαμβακάρης ή Κάρλος ή Παναγιωτίδης ή οτιδήποτε. 

Η διαίσθησή μου όμως μου έλεγε ότι ο Καρυωτάκης έχει στο μυαλό του ένα λογοπαίγνιο: Ο νομάρχης, ο ανώτατος άρχων της πόλης των νεκρών, αναγκαστικά θα έπρεπε να λέγεται... Άδης!

Δημητριάδης, Αργυριάδης, Ελληνιάδης, Γρηγοριάδης, πάντως σίγουρα κάτι σε Άδης. 

Μόνο ένα τέτοιο όνομα θα ήταν τόσο ειρωνικά αναμενόμενο στην πόλη των νεκρών και του θανάτου. 

Και... μπίνγκο!

Ο Κώστας Καρυωτάκης έφτασε στην Πρέβεζα με καράβι στις 18 Ιουνίου 1928, μετά από δυσμενή μετάθεση. Η θέση εργασίας του ήταν στη Νομαρχία Πρεβέζης, στο Γραφείο Εποικισμού και Αποκαταστάσεως Προσφύγων, όταν ήταν νομάρχης ο Γεώργιος Π. Γεωργιάδης.

Αυτά μας λέει η wikipedia και η διαίσθησή μου αποδεικνύεται σωστή -και πολύ την ευχαριστώ, για άλλη μια φορά. 

Όμως ψάχνοντας έπεσα και πάνω σε μια άλλη πληροφορία, που ίσως είναι απολύτως ενισχυτική της διαίσθησής μου ότι η "Πρέβεζα" είναι χτισμένη πάνω σε ένα είδος μαύρου λογοπαίγνιου του ποιητή: 

Μετά τη δυσμενή μετάθεση του στην Ηπειρωτική πόλη, όπου έφτασε ακτοπλοϊκά στις 18 Ιουνίου 1928, εργάστηκε στο Γραφείο Εποικισμού και Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στο κτήριο Πάλιου, στην οδό Σπηλιάδου 10 και ως δικηγόρος της Νομαρχίας.....

Αυτά λέει εδώ και (υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι η οδός Σπηλιάδου λεγόταν και τότε οδός Σπηλιάδου -κανένας Πρεβεζάνος ας μας πει) καταλαβαίνεις: 

Δυσμενής μετάθεση στην οδό Σπηλιάδου, στη σπηλιά του Άδου, με νομάρχη τον ΓεωργιΆδη... Πως να μη σε πάρει από κάτω και να μην αρχίσεις τα λογοπαίγνια και τους συνειρμούς και πως να μην αρχίσεις τα θανατογεμή ποιήματα αν είσαι και ποιητής? 

Βέβαια η αλήθεια είναι πως ο Καρυωτάκης έχει πεθάνει και δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς της διαίσθησής μου, ωστόσο μου φαίνεται πως ναι, τα πράγματα είναι έτσι όπως τα εξέθεσα. 

Η Πρέβεζα του Καρυωτάκη στη λιγότερο γνωστή μελοποίησή της. Δήμος Μούτσης και Χρήστος Λεττονός. 

Μέσα στο κλίμα γενικής κατήφειας...

Μέσα στο κλίμα γενικής κατήφειας και μιζέριας,

  ήρθε η δήλωση του Γ.Γ. του ΚΚΕ για να προσφέρει 

μια νότα αισιοδοξίας,

 ένα χαμόγελο στα χείλη του καλοκαιριάτικα χειμαζόμενου 

ελληνικού λαού. 

Μια δήλωση - ύμνος προς τον διαλεκτικό υλισμό, 

μια δήλωση - χαστούκι στις ιδεαλιστικές αυταπάτες. 

Δόξα στον Ιησού, η ΕΡΤ ξανάνοιξε!

Δεν θα μπορούσαμε να λείψουμε, βέβαια, ιδίως από το πιο πολιτικοποιημένο σημείο της καταστάσεως. 

Ο προσεκτικός παρατηρητής, εύλογα αναρωτιόταν 

στεκόμενος κάτω απ' τα ένδοξα τροτσκιστικά λάβαρα 

"βρε, η χάρις του Ιησού είναι μαζί μας?"

Τι να σε πω σουλτάνα μου, μάνα μου ματζουράνα μου...

Μερικοί εκπρόσωποι σωματείων ήταν συγκινητικοί.

Ίσως ήταν ο γλυκύτατος Ιησούς 

που τους έδινε ευγλωττία

ή ίσως κάποιοι είχαν ξεχάσει εκεί τον Ιησού

αναγκάζοντας τους ομιλητές να ομιλήσουν με φόντο τον Ιησού.

Τώρα όσον αφορά τα υπόλοιπα ντεσού του πράγματος,

βρες τα αλλού, καλέ μου αναγνώστη. 

Εγώ στον Ιησού σκάλωσα. 

Δυστυχώς, η φωτογραφία ενός φίλου αριστεριστή ηγέτη να μιλά από άμβωνος 

με τον Ιησού μπροστά του,  δεν βγήκε καλή. 

Και πάλι καλά, δηλαδή...

Θα τον σημάδευε και θα τον πλήγωνε για μια ζωή. 

(Οι φωτο είναι από εδώ)

Σωθικά λαχταριστά. Τρώγοντας τα μυαλά από το κεφαλάκι.

64
Κοίτα χέρια απελπισμένα
πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
χέρια, πόδια, κεφαλές,
65
και παλάσκες και σπαθία
με ολοσκόρπιστα μυαλά,
και με ολόσχιστα κρανία,
σωθικά λαχταριστά.

Το ανωτέρω απόσπασμα από τον "Ύμνο εις την Ελευθερία" του Σολωμού, από τον ελληνικό εθνικό ύμνο δηλαδή σε τελική ανάλυση, πάντοτε με προβλημάτιζε ως προς τη ενδεχόμενη γαστριμαργική έννοια του στίχου "σωθικά λαχταριστά".  Όπως λέμε δηλαδή λαχταριστό φιλέτο, λαχταριστή μπριζόλα, λαχταριστά κεφτεδάκια κλπ, κάπως έτσι μου ακούγεται και το "σωθικά λαχταριστά". 

Και μάλιστα όχι οποιαδήποτε σωθικά, όχι συκώτια και άντερα και τέτοια σωθικά, όχι, μιλάμε για τα σωθικά που βγαίνουν από τα "ολόσχιστα κρανία". Δηλαδή μιλάμε για τα "ολοσκόρπιστα μυαλά". Αυτά τα ολοσκόρπιστα μυαλά είναι τα λαχταριστά σωθικά. 

Μυαλά πανέ, ας πούμε, που σίγουρα είναι λαχταριστό μεζεκλίκι, ως εκ τούτου θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ο Σολωμός ήτο μερακλής περί τα γαστριμαργικά. Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια: Ο Σολωμός τα "ολοσκόρπιστα μυαλά" τα θεωρεί λαχταριστά ως έχουν -όχι μαγειρεμένα. 

Μιλάμε για μυαλά ωμά.

Κάθε φορά που περνάω απ' την οδό Τυδέως στο Παγκράτι, θυμάμαι αυτούς τους ένδοξους στίχους του Διονυσίου Σολωμού. Αιτία είναι ένας συνειρμός, ο οποίος δημιουργήθηκε όταν προ κάμποσων ετών έμενα στην οδό Τυδέως και μια μέρα αναρωτήθηκα "και ποιός στα κομμάτια ήταν αυτός ο Τυδεύς" κι άρχισα να ψάχνω, οπότε προς μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα πως ο Τυδεύς, πέρα από πατέρας του Διομήδη, ήταν πρώτος ξάδερφος του αγαπημένου μου ομηρικού ήρωα: Του Θερσίτη. (Ο οποίος Θερσίτης, ως εκ τούτου, ήταν θείος του Διομήδη). 

Η ιστορία πάει κάπως έτσι: 

Η Καλυδώνα βρίσκεται στο σημερινό νομό Αιτωλοακαρνανίας. Το όνομά της το πήρε από τον Καλυδώνα. Αυτός ήταν γιος του Αιτωλού. 

(Καταλαβαίνεις... Προσωποποιημένη μυθολογικοποίηση της γεωγραφίας...)

Αυτή η Καλυδώνα βρέθηκε κάποια στιγμή να έχει βασιλιά τον Πορθέα -που μερικοί τον φώναζαν και Πορθάωνα. 

Ο Πορθέας/Πορθάων απέκτησε τέσσερα υγιέστατα αγοράκια: Τον Μέλανα, τον Αλκάθοο, τον Άγριο και τον Οινέα. 

Μετά το θάνατο του Πορθέα βασιλιάς έγινε ο μεγαλύτερος γιος, ο Οινέας, αφήνοντας τον μικρότερο γιο, τον Άγριο, στην αντιπολίτευση. Για τους άλλους γιους δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα.

Ο βασιλιάς Οινέας απέκτησε πολλά σημαντικά παιδιά. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Μελέαγρος, ο Τυδέας και η Δηιάνειρα -που γι' αυτήν μιλούσαμε τις προάλλες, αποκαλύπτοντας ότι κάποια στιγμή το έριξε στη stregoneria.

Ο αδελφός του Οινέα, ο Άγριος, είχε κι αυτός κάμποσα παιδιά, απ' τα οποία ξεχώριζε ο Θερσίτης. 

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Θερσίτης ήταν πρωτοξάδερφος του Τυδέα, της Δηιάνειρας και του Μελέαγρου. 

Ο βασιλιάς Οινέας τώρα, είχε το ιδεώδες όνομα για οινοπωλείο: 

"Οινοπωλείον ο Οινέας". 

Αυτό φαίνεται πως πολύ το εκτίμησε ο Διόνυσος: Κάποια μέρα ο θεός Διόνυσος πήγε στην Καλυδώνα και δίδαξε στον Οινέα την αμπελουργία και την κατασκευή κρασιού. 

Ενθουσιασμένος ο Οινέας από τη συναναστροφή του με τον θεό, έγινε ευσεβης και άρχισε να προσφέρει τιμές και θυσίες στους θεούς. 

Σε όλους τους θεούς? 

Όχι!

Μονίμως ξεχνούσε να προσφέρει τιμές και θυσίες στη θεά του κυνηγιού, την Αρτέμιδα.  

Κάποια μέρα η θεά τσαντίστηκε πολύ κι έστειλε στην Καλυδώνα τον Καλυδώνιο κάπρο να τρομοκρατεί και να καταστρέφει την Καλυδώνα. 

Οι Καλυδώνιοι αναγκάστηκαν (θέλοντας και μη) να λατρέψουν εμπράκτως την Αρτέμιδα οργανώνοντας μια μεγάλη -με πανελλήνια συμμετοχή-  κυνηγετική εκστρατεία, όπου, για την ιστορία να πούμε πως παραμένει αδιευκρίνιστο αν τελικά τον Καλυδώνιο κάπρο τον σκότωσε ο Μελέαγρος ή η Αταλάντη.

Κι ενώ ποτέ δε θα μάθουμε ποιός σκότωσε τον Καλυδώνιο κάπρο, η ουσία είναι ότι μια μέρα τα από κει ξαδέρφια, τα παιδιά του Άγριου δηλαδή, είπανε "εντάξει, όνομα και πράμα ο Οινέας και τον αγαπάει ο Διόνυσος, αλλά ποιός είδε το θυμό της Αρτέμιδας και δεν φοβήθηκε... Δεν τον ανατρέπουμε μπας και μας λυπηθεί η Άρτεμις? Κι ας κάνουμε βασιλιά τον πατέρα μας, τον Άγριο, που όσο να 'ναι το όνομά του έχει κοινή ρίζα με την Αγροτέρα Αρτέμιδα". 

Υπήρχαν βέβαια και άλλες αιτίες για ν' ανατραπεί ο Οινέας: Ήταν υπέργηρος πλέον, αλλά επίσης ο γιός του Οινέα, ο Τυδέας, είχε σκοτώσει τον θείο του τον Αλκάθοο (είπαμε, ο Αλκάθοος ήταν αδερφός του Οινέα και του Άγριου) και επειδή εκείνη την εποχή υπήρχε ο νόμος της βεντέτας, ο μεν Τυδέας πήγε στο Άργος για να γλιτώσει, η δε οικογένεια του Τυδέα (συμπεριλαμβανομένου του Οινέα) την είχε άσχημα: Όλο το χωριό τους έδειχνε με το δάχτυλο. 

Έγινε λοιπόν η ανατροπή, ο Άγριος έγινε βασιλιάς και ο Θερσίτης έγινε ο διάδοχος του θρόνου. 

Ο Τυδέας τώρα, πηγαίνοντας στο Άργος πρόκοψε: Παντρεύτηκε την κόρη του Άδραστου. Του βασιλιά του Άργους. Κι επειδή ήταν και αρχοντοπαλίκαρο, έπεισε τον βασιλιά Άδραστο να μην πάρει στα σοβαρά την άποψη του Αμφιάραου (ο οποίος έλεγε να κάτσουν στ' αυγά τους) αλλά να εκστρατεύσει εναντίον της Θήβας. Κι όταν ο Άδραστος εκστράτευσε εναντίον της Θήβας, ο Τυδεύς ήταν από τους επικεφαλής του στρατεύματος.  Και πολέμησε γενναία αλλά κάποια στιγμή λαβώθηκε από έναν Θηβαίο που λεγόταν Μελάνιππος. 

Πρόσεξε τώρα, γιατί εδώ έχει ζουμί. Ας δούμε το σκηνικό όπως το περιγράφει ο Απολλόδωρος: 

Μελάνιππος δὲ [...] εἰς τὴν γαστέρα Τυδέα τιτρώσκει. ἡμιθνῆτος δὲ αὐτοῦ κειμένου παρὰ Διὸς αἰτησαμένη Ἀθηνᾶ φάρμακον ἤνεγκε, δι᾽ οὗ ποιεῖν ἔμελλεν ἀθάνατον αὐτόν. Ἀμφιάραος δὲ αἰσθόμενος τοῦτο, μισῶν Τυδέα ὅτι παρὰ τὴν ἐκείνου γνώμην εἰς Θήβας ἔπεισε τοὺς Ἀργείους στρατεύεσθαι, τὴν Μελανίππου κεφαλὴν ἀποτεμὼν ἔδωκεν αὐτῷ. ὁ δὲ διελὼν τὸν ἐγκέφαλον ἐξερρόφησεν. ὡς δὲ εἶδεν Ἀθηνᾶ, μυσαχθεῖσα τὴν εὐεργεσίαν ἐπέσχε τε καὶ ἐφθόνησεν. 

Προσέχεις? 

Η Αθηνά συμπαθεί τον Τυδέα. Μόλις τον βλέπει τραυματισμένο θανάσιμα, φέρνει ένα φάρμακο για να τον κάνει όχι απλώς υγιή αλλά για να τον κάνει αθάνατο. Εν τω μεταξύ, ο Αμφιάραος (ο οποίος ήταν γνωστό πως έχει μαντικές ικανότητες), από μίσος για τον Τυδέα που υπήρξε ο βασικός υποκινητής της εκστρατείας, κόβει το κεφάλι του Μελάνιππου (είπαμε, ο Μελάνιππος είχε τραυματίσει θανάσιμα τον Τυδέα) και το δίνει στον Τυδέα. Και ο Τυδέας τι κάνει καλέ μου αναγνώστη? 

"Διελών εξερρόφησεν τον εγκέφαλον". 

Όπου το "διελών" είναι απλά η μετοχή αορίστου του ρήματος "διαιρώ". 

Δηλαδή ο Τυδεύς, έσπασε στα δύο το κρανίο του νεκρού Μελάνιππου και σλουρπ-σλουρπ! ρούφηξε τον εγκέφαλο. 

Ε, μόλις το είδε αυτό η Αθηνά, αηδίασε και είπε "ρε άει στα κομμάτια που θα σε κάνω αθάνατο... Ψόφα!". 

Και ναι μεν η Αθηνά είπε έτσι για τον κανίβαλο Τυδέα, πλην όμως χιλιάδες χρόνια αργότερα κάποιος δήμαρχος Αθηναίων αποφάσισε να ονοματίσει μια οδό προς τιμήν του κανίβαλου Τυδέα. 
Ενώ, από την άλλη, ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός βρήκε πηγή έμπνευσης για τους προαναφερθέντες εξαιρετικά δυνατούς στίχους:

64
Κοίτα χέρια απελπισμένα
πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
χέρια, πόδια, κεφαλές,
65
και παλάσκες και σπαθία
με ολοσκόρπιστα μυαλά,
και με ολόσχιστα κρανία,
σωθικά λαχταριστά.

Παναμάς

-Λοιπόν, Συντ, πως σου φαίνονται όσα έχουν διαρρεύσει για τη νέα συμφωνία?

-Πως να σου το πω... Παναμάς!

-Παναμάς? Τι Παναμάς?

-Παναμάς βρε παιδί μου... Πως το λένε... Παναμάς!

-Λέγε ρε? Τι Παναμάς?

-Παναμας γαμήσουν!