Ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ -
-ΝΕΚΥΕΣ ΚΟΠΡΙΩΝ ΕΚΒΛΗΤΟΤΕΡΟΙ

Ξυπνάει μια μέρα που λες λοιπόν ο παππούς Ηράκλειτος, τρώει τα κορν φλέϊκς του και πίνει τον καπουτσίνο του στο μπαλκόνι του αρχοντικού του αγναντεύοντας το βουνό απέναντι, και έτσι όπως την είχε αράξει ο παππούς Ηράκλειτος σαν Εφέσιος πασάς και αγνάντευε το βουνό απέναντι, αρχίζει να μονολογεί:
"Νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι".

Κάποιος περαστικός το άκουσε και το κατέγραψε, με αποτέλεσμα να σωθεί ως εμάς σαν ένα ακόμα απόσπασμα του Ηράκλειτου, το απόσπασμα 96.
Νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι.

Δηλαδή, σύμφωνα με τους περισσότερους που την έχουν ψάξει τη δουλειά με τη φρασούλα αυτή, οι νεκροί είναι για πέταμα περισσότερο από την κοπριά -έως και περισσότερο απ' τα σκατά, μπορώ να σου πω...

Ή, ειπωμένο με άλλα λόγια, το απόσπασμα θα μπορούσε να λέει: Αν τα σκατά τα αντιμετωπίζουμε ως ακαθαρσίες, τους νεκρούς πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε σαν τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα.
Νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι.

Κάπως έτσι το καταλαβαίνουν οι περισσότεροι.

Να, για παράδειγμα διαβάζω εδώ πέρα στο βιβλίο της Έλλης Παππά "Η Κομμούνα του 1871 - Επανάσταση του 21ου αιωνα;" κάτι σχετικό:

Η μετά θάνατον ζωή μπορεί να γίνει πραγματικότητα, όχι μέσα από την "αθάνατη" ψυχή μας αλλά μέσα από τη σωματική μας υπόσταση -κι αυτό χάρη στην επιστήμη, κάτι που επιβεβαιώνει τη γνωστή θέση του Ένγκελς πως "η υλικότητα του κόσμου αποδείχνεται από τη μακρά και κοπιαστική ανάπτυξη της φιλοσοφίας και των φυσικών επιστημών". Η φιλοσοφική πλευρά δικαιώνει τον Ηράκλειτο, αποδείχνοντας πόσο ρευστά είναι τα όρια ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, κι όχι μόνο αυτό: ο Ηράκλειτος ενώνει τη ζωή και το θάνατο σε μια ταυτότητα, ζωή και θάνατος είναι "ταυτόν", αλλά τονίζει και την ανάγκη των ζωντανών να απαλλαγούν από ό,τι είναι νεκρό - οι νεκροί περισσότερο από τις κοπριές είναι για πέταμα (απόσπ. 96: "νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι").

Η αλήθεια είναι πως αυτό το απόσπασμα του Ηράκλειτου σπανίως θα το δει κάποιος να κοσμεί τις ηρακλείτειες φρασοθήκες παντοιοτρόπως κολλημένων ιδεολόγων συνανθρώπων μας.

Η σπανιότης του οφείλεται στο ότι το εν λόγω απόσπασμα προτρέπει το πόπολο να μην έχει και πολλά νταραβέρια με τις μούμιες των απανταχού Τουταγχαμών, θεωρώντας τη μούμια του Τουταγχαμών "κοπρίων εκβλητότερη".
Επίσης προτρέπει το πόπολο να αδιαφορεί για το ότι "εδώ ήταν η φυλακή του Σωκράτη, εδώ ήπιε το κώνειο ο Σωκράτης" ή ξερωγώ "βρέθηκαν οι τάφοι των σαλαμινομάχων" και τέτοια τουριστικά -οπότε δέχεται μεγάλο πλήγμα ο τουρισμός- ενώ παράλληλα προτρέπει το πόπολο να μην έχει παρτίδες με Πανάγιους τάφους, περοφορές της κάρας του αγίου τάδε και τέτοια όμορφα...

Άσε που αν το επεκτείνει κανείς, μπορεί το απόσπασμα 96 του Ηράκλειτου να φτάσει να προτρέπει το πόπολο να μην αισθάνεται και πολύ μεγάλο σεβασμό ούτε για τους προγόνους του ούτε για τους ήρωες νεκρούς του κι άντε μετά να θες να πεθάνεις για την πατρίδα ή για την ιδέα...
Διότι νεκροί ήρωες θέλησαν να γίνουν πολλοί, όμως "κοπρίων εκβλητότερος" δε νομίζω να θέλησε ή να θέλει να γίνει κανένας.

Αν επικρατήσει το απόσπασμα του Ηράκλειτου στην καθημερινή μας ζωή, τότε άντε να καλέσεις κόσμο σε κηδεία, θα σε κοιτάνε με στραβό μάτι, κανείς δε θα πατάει σε κηδεία, όλοι θα κοιτάνε το νεκρό με σιχασιά και σιχαμάρα και θα φεύγουν αηδιασμένοι κάνοντας εμετό, πάνε οι πολυτελείς κηδείες, θα φαληρίσουν τα γραφεία κηδειών, στις προθήκες τους θ' αρχίσουν να εξαφανίζονται τα φτυάρια και να εμφανίζονται τα λουκέτα, και μαζί με την τρελή ήττα που θα φάνε οι σουβλατζήδες των επετείων του Πολυτεχνείου, βάλε και τους λουλουδάδες, βάλε και τους βενζινάδες, βάλε και τα τυπογραφεία που θα χάσουν έσοδα αφού δεν θα τυπώνουν τις ετήσιες επετειακές αναλύσεις και αφίσες, θα επιδεινωθεί η ανεργία και θα μειωθούν οι θέσεις εργασίας αυξάνοντας τη στρατιά των ανέργων. Και για όλα τούτα θα φταίει ο Ηράκλειτος και η αποψάρα του που θα έχει επικρατήσει...

Η περιφορά του επιταφίου θα καταργηθεί διότι δεν θα πατάει ψυχή κι όσοι σκάνε μύτη θα φοράνε μάσκες οξυγόνου, το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη δεν ξέρω, ίσως να μεταβληθεί σε κάτι άλλο, κάτι τελετές για Σαλαμινομάχους και Μαραθωνομάχους δεν είμαι σίγουρος αν θα συνεχίσουν να μαζεύουν κόσμο, με λίγα λόγια α, ρε Ηράκλειτε τι φωτιές μας άναψες... έτσι θα λέμε.

Τα λείψανα των αγίων θα περνάει να τα μαζεύει ειδικό συνεργείο του υπουργείου Εθνικής Άμυνας με αντιπυρηνικές στολές, όπου το εν λόγω συνεργείο θα απαρτίζεται από ειδικούς εκπαιδευμένους σε αρχαϊκά και υστερομινωικά νεκροταφεία, τα μέλη του συγκροτήματος Dead Can Dance θα κάνουν καριέρα ως κλόουν και γελωτοποιοί, οι ταινίες του Δράκουλα θα αποχτήσουν ακόμα πιο αηδιαστική διάσταση -ας μη μιλήσουμε για ταινίες με ζόμπι, οι παραψυχολόγοι-πνευματιστές που επικοινωνούν με πνεύματα νεκρών θα εξορίζονται στη Σπιναλόγκα, τέτοια πράματα και γενικά δε μας τα λέει καλά ο παππούς ο Ηράκλειτος έτσι κι ακολουθήσουμε την άποψή του.

Και για να μην υπάρχει αμφιβολία περί του τι εννοούσε ο παππούς Ηράκλειτος, ας δούμε πως εξέλαβε τη φράση του Ηράκλειτου ένας άλλος παππούς, ο παππούς Στράβων.
Μιλώντας σε κάποια δόση στα "Γεωγραφικά" του ο Στράβων για έναν τζαμάτο ανατολίτη λαό, τους Ναβαταίους, λέει γι' αυτούς πως:
"Ίσα κοπρίαις ηγούνται τα νεκρά σώματα, καθάπερ Ηράκλειτος φησί "νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι" διό και παρά τους κοπρώνας κατορύττουσι και τους βασιλείς"
που μέσες- άκρες πά να πει
"Τα νεκρά σώματα τα θεωρούν ίσης αξίας με τα σκατά, όπως περίπου λέει κι ο Ηράκλειτος "νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι" και γι' αυτό το λόγο τους νεκρούς τους θάβουνε στο βόθρο, στη χαβούζα, διότι ναι μάγκες μου, στους κοπρώνες θάβουν ακόμα και τους βασιλιάδες τους".

Ωραίοι τύποι οι Ναβαταίοι. Φαντάσου ρε μάγκα μου να ζούσες στη χώρα των Ναβαταίων:

Κι άντε τώρα εσύ να πεις σε κόσμο να μαζευτεί στη χαβούζα για να πει το καλό κατευώδιο στον νεκρό, ενώ ύστερα να χτυπήσει στοργικά στον ώμο τους τεθλιμμένους συγγενείς του νεκρού, λέγοντάς τους κάτι του στυλ
"να ζήσετε να τον θυμάστε... εκεί που πήγε, ίσως να περνάει καλύτερα..."
Δε γίνονται αυτά σου λέω.

Και καλά να την πατήσει κανείς και να έρθει στη χαβούζα για την κηδεία. Στο ετήσιο μνημόσυνο, πάντως, ακόμα και οι στενοί συγγενείς του τεθνεώτος θα σκάσουν μύτη με στολή διαστημάνθρωπου για ν' αποφύγουν τη μπόχα.

Το ΠΑΣΟΚικό σύνθημα των Ναβαταίων ΠΑΣΟΚων
"σήκω Αντρέα για να δεις τα παιδιά της αλλαγής"
θα αποκτήσει ένα βαθύτερο περιεχόμενο βάσει του οποίου το πνεύμα του Ναβαταίου Ανδρέα Παπανδρέου θα χαρεί πολύ μόλις δει ότι στον κόσμο των ζωντανών οι απόγονοί του τα έχουν κάνει περισσότερο σκατά συγκριτικά με τον χώρο όπου θα είναι θαμμένος ο ίδιος...

Μη σου πω για το Μαυσωλείο του Λένιν πως δεν θα το ήθελε ούτε η Ψυττάλεια των Ναβαταίων...

Με λίγα λόγια ο Στράβων μας λέει πως ήταν διαφορετικό πράμα η αντιμετώπιση των νεκρών στη χώρα των Ναβαταίων και πως ένα τέτοιο δύσκολο σύστημα αντιμετώπισης των νεκρών συμβαδίζει με το απόσπασμα 96 του Ηράκλειτου.

Όμως μια εναλλακτική θεώρηση του πράγματος, ενδεχομένως ασεβής προς τον Ηράκλειτο ωστόσο λιγότερο ασεβής προς τους νεκρούς, θα μπορούσε να λέει πως:

Η λέξη "κοπρίων" παίζει και να είναι απλώς γενική πληθυντικού του επιθέτου "κόπριος", που ναι μεν σημαίνει κάτι σε στυλ "αυτός ο οποίος κυριολεκτικά είναι σκατά", αλλά θα πρέπει να διευκρινίσουμε πως η έννοια είναι τόσο κυριολεκτική όσο και μεταφορική: "Κόπριος" είναι και αυτός που έχει σκατά τρόπους, ο βρωμόστομος, ο βρωμιάρης, ο ελεεινός, ο σκατάνθρωπος.

Οπότε η φράση αποχτάει την έννοια ότι βρε ο οποιοσδήποτε, ο ντιπ κατα-ντιπ οποιοσδήποτε, όσο ανυπόφορες ή βλακώδεις ή βρώμικες ή πανηλίθιες κι αν είναι οι παρεμβάσεις του, είναι χίλιες φορές προτιμότερος από τον άλλονα που κάθεται σα χάνος και χάφτει όσα του λένε, δηλαδή αυτόν που και να τον μαστιγώνεις, πάλι περιφερειάρχες του ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει διότι η χούφτα του έχει βγάλει κάλους.

Σα να λέμε, κι ο μπαχαλάκιας μαλάκας είναι, αλλά είναι προτιμότερος από τη σιωπηλή πλειοψηφία, διότι τουλάχιστον αυτός κουνάει τα χέρια του αποδεικνύοντας πως είναι ζωντανός, ενώ οι άλλοι είναι ακίνητοι σα νεκροί.

Κι επειδή ο "έκβλητος" είναι αυτός που "εκβλήθηκε", δηλαδή αυτός που διώχτηκε ή ίσως αυτός που τον πετάξαν έξω, ίσως μπορώ να σου πω καλέ μου αναγνώστη με ποιό κίνητρο σκάρωσε ο Ηράκλειτος τη φρασούλα "νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι".

Άκου:
Είχε το περασμένο βράδυ συμπόσιο με κάτι μυστήριους εκεί πέρα, κάτι βασιλιάδες, κάτι φιλόσοφους, κάτι μεγαλοκτηματίες και κάτι πρίγκηπες και τέτοια. Σε μια φάση, για να ανάψουν λίγο τα αίματα γυρνάει και τους λέει:
"Ο Όμηρος ήταν απαράδεκτα κακός ποιητής. Αν μπορούσα θα του απαγόρευα να γράφει ποιήματα και θα τον άρχιζα στα χαστούκια για τις μπούρδες που 'χει γράψει"
(Για την ακρίβεια, τους είπε πως ο Όμηρος ήταν "άξιος των αγώνων εκβάλλεσθαι και ραπίζεσθαι").

Κι εκεί που περίμενε ότι θα αντιδρούσαν και θα υπερασπιζόντουσαν τον Όμηρο, ότι θα έκαναν το αυτονόητο δηλαδή, αυτοί έμειναν ανέκφραστοι να κουτσοπίνουν τον πράμνιο οίνο τους κι ο Ηράκλειτος θα έπαιρνε εντελώς ανάποδες με την μαλθακοσύνη τους, ωσότου ένας πιτσιρικάς πρίγκηπας σηκώθηκε και του λέει
"Μπαρμπα-Ηράκλειτε μετά συγχωρήσεως λες μαλακίες διότι κατά τη γνώμη μου ο Όμηρος ήταν γαμάουα ποιητής κι αυτό το λένε όλοι όσοι τον έχουνε διαβάσει, κι άμα θες μπορούμε να το συζητήσουμε διεξοδικά, αν νομίζεις πως σε παίρνει ν' αντιμετωπίσεις τα επιχειρήματά μου".

Ε, αυτό ήταν, άρχισαν όλοι οι έως τότε σιωπηλοί να επικρίνουν τον πιτσιρικά και "μα, με τι αγένεια μίλησες στον φιλόσοφο" και δώς του "να ζητήσεις συγγνώμη που διατάραξες την αταραξία του διδασκάλου" και τέτοια... Επεμβήκανε κάτι φίλοι του πιτσιρικά πρίγκηπα παίρνοντας το μέρος του σε στυλ "Στα παπάρια μας αν είναι ο Ηράκλειτος, όποιος λέει πίπες θα του τη λέμε", και δως του πάλι η σιωπηρά πλειοψηφία να λέει "Είστε μικροί, πολύ μικροί και δεν μπορείτε να κατανοήσετε αυτά που λέει ο φιλόσοφος" και τέτοια και γινόταν τρελό τζέρτζελο.

Ώσπου ξαφνικά ο Ηράκλειτος κάνει ένα νεύμα σε κάτι πορτιέρηδες που είχε σταντ-μπάϊ, σε στυλ "Πετάχτε έξω τους μαλάκες κι αφήστε μόνο την παρέα του πιτσιρικά που μου την είπε. Αντί να συζητάω με πεθαμένους, προτιμώ να συζητάω με ανθρώπους που έχουν άποψη, ακόμα και την πιο μαλακισμένη άποψη. Νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι".

Βέβαια η αλήθεια είναι πως το μετάνιωσε: Οι πιτσιρικάδες είχαν μαύρα μεσάνυχτα από Όμηρο, οι απόψεις τους ήταν θλιβερές κοινοτυπίες, δηλαδή σκατά, με αποτέλεσμα να ειπωθούν τεράστιες μπαρούφες που έκαναν τον Ηράκλειτο σχεδόν να καραφλιάσει και ν' αποφασίσει να τα παρατήσει όλα και να πάρει τα βουνά: Δεν υπήρχε ελπίδα...

Ήταν ακριβώς το επόμενο πρωί λοιπόν που ο Ηράκλειτος, αποφασισμένος να τα παρατήσει όλα και να φύγει, απολαμβάνοντας για τελευταία φορά τα κορν φλέϊκς και το καπουτσίνο και τις υπόλοιπες μικρές χαρές του αρχοντικού του, καθισμένος στο μπαλκόνι και ατενίζοντας το βουνό απέναντι, θυμήθηκε τη χτεσινοβραδυνή συνέλευση και μονολόγησε:
Νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι.

Κι αμέσως μετά πήρε τα βουνά.

Κάπως έτσι πρέπει να'γιναν τα πράγματα, σου λέω...

ΚΑΜΙΝΗΣ Η ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ?

Κοίτα τώρα, μερικά τραγούδια είναι ανεπίκαιρα και ντεμοντέ.
Αυτό, ας πούμε, μιλάει για "φυλλάδες με μιάμιση δραχμή".
Ε, τι δραχμή, ευρώ έχουμε ρε πρίγκηπα. Ανεπίκαιρο το τραγούδι σου, λοιπόν.

Εν τω μεταξύ τα έχω ματώσει από το ξύσιμο που μου προκαλεί η αγωνία του ερωτήματος:
Θα εκλεγεί ο Καμίνης δήμαρχος Αθηναίων?

ΚΙΜ - ΙΛ - ΣΟΥΝΓΚ

...Από τον συνδυασµό του Γιώργου Καµίνη, θα βρεθούν στην αίθουσα του δηµοτικού συµβουλίου, σύµφωνα µε τις πρώτες πληροφορίες από τη σταυροδοσία, η Μαρία Κουβέλη, κόρη του Φώτη Κουβέλη...

λέει το in.gr

Ενώ ο Ζαγοραίος τραγουδά:

ΟΠΑ - ΟΠΑ!!!

Ουραίουν θρακιώτικουν τραγουδάκ' αφιερουμένουν στ'ς κινούργις δήμαρχ'ς π' θα iκλεχτούνι: "ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ"...

... μαζί με το απαραίτητο διαφημιστικό, βέβαια:

ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ, ΒΕΒΑΙΑ...

Για την ακρίβεια παίζει εδώ, αλλά παίζει και εδώ, ενώ παρεπιπτόντως παίζει και εδώ.
Για εσένα, αγγλομαθή αναγνώστη μου, πιθανότατα παίζει και αλλού, βέβαια.

Η φωτογραφία είναι από εδώ
Πάντως η επέτειος είναι σαφώς συγκεκριμένη:
5 Νοεμβρίου.

Οπότε και εσύ, συνωμοσιολόγε αναγνώστη μου, μπες στο χορό και πες την παπαριά σου...

ALTAN

Σύμφωνα με ανεξακρίβωτες πληροφορίες, ο πολυχρονεμένος πρωθυπουργός μας δήλωσε πως:...με αποτέλεσμα να γίνει ο εξής διάλογος ανάμεσα σ' αυτόν και τους δημοσιογράφους:Την ίδια στιγμή, πλήθη μπατσόκων τον υποστήριζαν ενθαρρύνοντας τον ηγέτη τους, οπότε προέκυψε ο εξής διάλογος:Ενώ παράλληλα ο υπουργός φόρων και χρεωκοπίας, δήλωνε στα ΜΜΕ:Ενώ, ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως σε συνέντευξή του δήλωνε πως:Όμως, οι υποψήφιοι νέοι δημοτικοί άρχοντες εβλεπαν τους δικούς τους, προσωπικούς εφιάλτες:Στα τηλεοπτικά πάνελ, η συζήτηση είχε φουντώσει σχετικά με το ποιός ευθύνεται για την κατάσταση και την οικονομική κρίση......ωστόσο σε τηλεφωνική του παρέμβαση, ο Φώτης Κουβέλης δήλωσε:Ενώ σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου, απάντησε τα εξής:Όπως καταλαβαίνεις, καλέ μου αναγνώστη, για πολλοστή φορά η ελπίδα βρίσκεται στα νέα παιδιά... Όμως για μερικούς, η ελπίδα φαντάζει ως απειλή...

Τα σκίτσα είναι του τρισμέγιστου Ιταλού σκιτσογράφου Altan. Τα περισσότερα είναι αλιευμένα από το laspistasteria.wordpress.com ενώ ελάχιστα προέρχονται από το κινητό μου που φωτογράφισε μικρό μέρος του Αλτανικού άλμπουμ με τίτλο "Τέρμα η αυτολογοκρισία, είμαι ένας μαλάκας" των εκδόσεων Βαβέλ.

THE FUTURE'S SO BRIGHT...

Είπαμε ρεμάλια: Αισιοδοξία και εφοδιασμός με τα απαραίτητα εφόδια, διότι το μέλλον προμηνύεται λαμπρόν!!!
Ως εκ τούτου, οι Timbuk 3 μερακλωθέντες τραγουδούν: The Future Is So Bright I Gotta Wear Shades

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΦΙΣΑ
...σαν το παλιό κρασί
Με αφορμή λοιπόν αυτή την προ τριακονταετίας τυπωθείσα αρχαιοπρεπή αφίσα (την ύπαρξή της την είχα αναφέρει και παλιότερα εδώ) την οποία ευγενώς αναδημοσίεψε το anarchypress προ ολίγων ημερών δίνοντάς μου τη δυνατότητα να την αναδημοσιέψω κι εγώ για να υπάρχει, ας δώσουμε λίγη ακόμα εντροπία στο όλο τζέρτζελο που μας περιτριγυρίζει, απαγγέλλοντας αρχαιοελληνιστί τον ορφικό ύμνο του Ερμού:

Κλύθι μου Ερμεία, Διός άγγελε, Μαιάδος υιέ,
παγκρατές ήτορ έχων, εναγώνιε, κοίρανε θνητών,
εύφρων, ποικιλόβουλε, διάκτορε, αργειφόντα,
πτηνοπέδιλε, φίλανδρε, λόγου θνητοίσι προφήτα,
γυμνάσιν ός χαίρεις δολίαις τ' απάταις, τροφιούχε,
ερμηνεύ πάντων, κερδέμπορε, λυσιμέριμνε
ός χείρεσσιν έχεις ειρήνης όπλον αμεμφές,
Κωρυκιώτα, μάκαρ εριούνιε, ποικιλόμυθε,
εργασίαις επαρωγέ, φίλε θνητοίς εν ανάγκαις,
γλώσσης δεινόν όπλον το σεβάσμιον ανθρώποισι,
κλύθι μου ευχομένου βιότου τέλος εσθλόν οπάζων
εργασίαισι λόγου χάρισιν και μνημοσύνησιν

Ωραία, και τώρα που απαγγείλαμε και τον ύμνο, ας διευκρινίσω το εξής:

Διευκρινίζω ότι αν δεν βαρεθώ κι αν δεν προκύψει καμιά πρόταση για τσιπουροποσία την Κυριακή, θα πάω να ψηφίσω Αλαβάνο για λόγους συμπάθειας (τόλμησε να γράψει στ' αρχίδια του το ίδιο του το κόμμα) και αυτό συνιστώ να πράξεις κι εσύ, Αθηναίε αναγνώστη μου, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει, η γενική κατεύθυνση παραμένει η κατεύθυνση της αφίσας.

ΑΙ ΑΝΘΥΠΟΤΡΑΚΑΤΡΟΥΚΑΙ

Φαντάσου λέει, μάγκα μου, να γίνει μόδα και ν' αρχίσουμε να στέλνουμε ο ένας στον άλλο ξερωγώ δεματάκια περιέχοντα ανθυποτρακατρούκες, σαν αυτά που έστειλαν όποιοι τα έστειλαν... ή ξερωγώ ν' αρχίσουμε να στέλνουμε ο ένας στον άλλο ξερωγώ ανθοδέσμες με φτερνιζόσκονη... ή ξερωγώ ν' αρχίσουμε να στέλνουμε ο ένας στον άλλο jack-in boxes...
Και στη θέση του αποστολέα, λέει, να φαίνονται ξερωγώ ονόματα μυστήρια, υπουργοί, πρωθυπουργοί, πρόεδροι και άλλοι εξωγήινοι... ενώ, λέει, τα δεματάκια να συνοδεύονται από ραβασάκια του στυλ
"Ως έμπρακτη συγγνώμη για τη δήλωσή μου πως "μαζί τα φάγαμε", καλέ μου φίλε, σε καλώ στη χασαποταβέρνα "Η Γλίτσα" για να σου κάνω το τραπέζι και να τα φάμε μαζί"
ή ξερωγώ
"Γειά σου, με λένε Σίλβιο και σε καλώ στο επόμενο μπούγκα-μπούγκα πάρτι που διοργανώνω στο φτωχικό μου"
ή ξερωγώ
"Γειά σου τρελό αγόρι, λέγομαι Άγκελα Μέρκελ και θέλω να σε γνωρίσω"...

Αν μη τι άλλο, η ζωή μας θα αποκτούσε έναν τόνο ιλαρότητας, ο οποίος θα σκέπαζε τον τόνο βαρβαρότητας που έχει πλακώσει τις ζωές μας εσχάτως.

Μέχρι τώρα είχαμε τον μεγιστοτεράστιο Παμπούκη για να σπάμε πλάκα όταν μιλάει, τώρα θα γελάμε και με την τρομοκρατική σκηνοθεσία...

Περνούσα χτες από το Πτι Παλαί στο Παγκράτι όπου είχε στηθεί ένα δήθεν εντυπωσιακό τρομοσκηνικό κι έμεινα λίγο να χαζέψω... Ο ένας περαστικός ρωτούσε τον άλλο "τι έγινε ρε φίλε?" για να εισπράξει τη χαμογελαστή απάντηση "μάλλον βρήκαν πάλι καμιά ανθυποτρακατρούκα", πράγμα που οδηγούσε στην εξίσου χαμογελαστή απάντηση "Α, καλά, μαλακίες..."
Όμορφα και χαμογελαστά πράματα.

Δεν ξέρω αν μας ψεκάζουν ούτε ξέρω τι μας ψεκάζουν, όμως μου φαίνεται ότι οι συμπολίτες μου αφού πρώτα δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα την υπαγωγή τους στη μιζέρια, τον εξευτελισμό και την εξαθλίωση, τώρα δέχονται χαμογελαστά το wannabe τρομοθέαμα και το υποτιμούν απόλυτα...
Οπότε, τζάμπα στήνεται το σκηνικό, επομένως πάει χαμένη η έμπνευση σκηνοθετών και σκηνογράφων.

Όμως εγώ είμαι ψυχοπονιάρης. Τους συμπονώ τους σκηνοθέτες και τους σκηνογράφους. Μπαίνω στον πόνο που νιώθουν μπροστά στο φάσμα της απόλυτης αποτυχίας των σχεδίων τους.

Γι' αυτό σου λέω καλέ μου αναγνώστη, φαντάσου λέει ρε μάγκα να ανήκεις ξερωγώ σε καμιά στοά, σε κάνα τάγμα, έστω να είσαι υπηρετικό προσωπικό σε υπηρεσία, και να έχεις κατορθώσει το ακατόρθωτο:
Επί μήνες στην Αθήνα να μην έχει πέσει ούτε ένα μπουκάλι, να έχεις καταργήσει ακόμα και τα προαιωνίως καθιερωμένα παραδοσιακά νυχτερινά πεσίματα στο κέντρο... Διότι είναι επικίνδυνα πράγματα αυτά, δεν ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά, μπορεί να ενωθούν τίποτα παλιο-άνεργοι ή τίποτα νεο-φτωχοί με τα πιτσιρίκια... και αν χαθεί ο έλεγχος, τότε καλά ξεμπερδέματα...

Και ναι μεν ο κοσμάκης ετοιμάζεται να χαρίσει τροπικό μαύρισμα στους προϊσταμένους και αδελφούς σου, εσύ ωστόσο περιμένεις να πάρεις τα εύσημα επειδή έχεις καταφέρει να επιβάλεις στην κοινωνία σιωπή νεκροταφείου...

Και ξαφνικά, προκειμένου να υποστηρίξεις ακόμα περισσότερο τους προϊσταμένους και αδελφούς σου, σου κατεβαίνει η ιδέα για τα πακέτα - ανθυποτρακατρούκες...
Στήνεις λοιπόν το όλο σκηνικό, και έκπληκτος βλέπεις σύσσωμους τους Έλληνες να γελάνε με τις μαλακίες σου και να συνεχίζουν να θέλουν να χαρίσουν τροπικό μαύρισμα στους προϊσταμένους σου και αδελφούς σου, άδοντας άσματα όπως το κατωτέρω, θέτοντας μουσικώ τω τρόπω τα όρια ανάμεσα στο σοβαρό και το ασόβαρο.

ΕΜΦΙΑΛΩΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
-βοήθειά μας

Το θεματάκιον το επέτυχα εις το ευλόγιον tragikon.blogspot.com και το θεωρώ σφόδρα σημαντικόν διά την πνευματικήν πορείαν που θα έχουν οι γύρω μας χριστιανοί αδελφοί και αδελφές.



Τι να είπω αδελφοί, τι να είπω...
Αναλογίζομαι το εν λόγω θαύμα και το δεξί μέρος του εγκεφάλου μου ενθυμείται το παλαιόν τραγουδάκιον (ίσως σε στίχους του Γιάννη Καλαμίτση), το λέγον πως:
Όποιος πίνει κόκα-κόλα
Ας μην πετάει το μπουκάλι
Γιατί όπως δείχνουν όλα
Θα μας χρειαστεί και πάλι:
Να βάζει μέσα στα μπουκάλια
Βενζίνη, φώσφορο, στουπί
Να δουν αυτοί με τα μυδράλια
Αντίσταση τι πάει να πει

Ενώ παράλληλα, το αριστερόν μέρος του εγκεφάλου μου τραγουδά άσμα παλαιόν και θρυλικόν του Στέλιου Ρόκκου -άσμα που διά της φράσεως "τσιγάρα, μπουκάλια και γίνομαι χάλια" εξηγεί εν μέρει την έμπνευση του θαύματος:

ΤΟ ΞΟΡΚΙ

Είναι πασίδηλον, πασίγνωστον, πασιφανές (και ως εκ τούτου πολύ πασέ) το ότι είναι τεραστία η δύναμις των ηχητικών κραδασμών που παράγει η σωστή εκφορά των φθόγγων της ελληνικής γλώσσης.
Γνωστό άλλωστε τυγχάνει το ηχητικόν παράδειγμα του Χαρυκλύνεως:


Ε, λοιπόν, περιδιαβαίνοντας το φόρουμ του 12830, επληροφορήθηκα την σημασία της σωστής εκφοράς ενός αρχαίου, αρχεγόνου, αποδεδεγμένου και αρχετυπικού ελληνικού ξορκιού - επικλήσεως - επαοιδής - επωδού, που καλό θα ήταν να την ξαναθυμηθούμε...
... και να αρχίσουμε να την προφέρουμε - εκφέρουμε σωστά, μπας και δούμε θεού πρόσωπο αυτές τις δύσκολες εποχές που διάγει το έθνος!!!

Πρόκειται για μυστικιστικό απόσπασμα σπάνιας ομορφιάς και μυητικού βάθους:


Ίσως θα ήτο σκόπιμον να το επαναλαμβάνωμεν τρις ημερησίως -πρωί, μεσημέρι και βράδυ- μπας και καταφέρωμεν να εκλέξωμεν τον Αλαβάνον περιφερειάρχην!!!!

ΙΣΟΒΗΤΕΣ

Όπου, προφανώς, η λέξη ΙΣΟΒΗΤΕΣ σοφά εμπεριέχει το γράμμα "ΒΗΤΑ" -αναφερόμενη προφανώς εις τους οικειοθελώς ισοβίτες, θεωρώντας τους βήτα διαλογής πράμα -όπως και είναι, βέβαια.

ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ρίχνοντας μια ματιά εις τα σχόλια του ενδιαφέροντος ευλογίου του φίλτατου Θέσπη, έπεσα πάνω σε ένα ενδιαφέρον κείμενο του Σταύρου Βασδέκη.

Το κείμενο το αναδημοσιεύω και εδώ, αφενός επειδή το βρίσκω ενδιαφέρον και αφετέρου επειδή στο τέλος του λέει "Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος δίχως την άδεια του συγγραφέα" και ως γνωστόν εμένα μ' αρέσει να αναδημοσιεύω ενδιαφέροντα κείμενα που δηλώνουν ότι επιτρέπεται η αναδημοσίευσή τους χωρίς την άδεια του συγγραφέα.
Είναι κάπως μακροσκελές βέβαια, αλλά οκέϋ, έχω δημοσιέψει μακροσκελέστερα κείμενα εδώ μέσα.
Για λόγους ευκολότερης ανάγνωσης, θεώρησα σκόπιμο να το χωρίσω το κείμενο σε παραγράφους -κι αυτή είναι η μοναδική μου επέμβαση σε αυτό.

Πλατωνισμός.
Το σπέρμα των ζιζανίων της ελληνικής καλλιέργειας

Ολόκληρος ο χώρος της αναζήτησης των ελληνικών παραμέτρων και προϋποθέσεων είναι θανάσιμα μολυσμένος από την πυθαγορο-πλατωνική δεισιδαιμονία και την ανάλογη μεταφυσική της χολέρα. Επείγει λοιπόν κάθαρση από το καρκίνωμα αυτό. Παρακαλούμε όλες και όλους τους Ελληνο… να τοποθετηθούν απέναντι σ’ αυτό το ζήτημα.

Η ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΤΕΡΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ
ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ
ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ.

(ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ Σ’ ΑΥΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΞΕΒΟΤΑΝΙΖΟΥΝ ΤΑ ΚΑΡΟΤΑ ΤΟΥΣ
ΑΛΛΑ ΘΕΩΡΟΥΝ ΕΥΤΕΛΕΙΑ
ΤΟ ΞΕΒΟΤΑΝΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ)

Όπως θα δείξουμε με στοιχεία φαίνεται ότι ο μεγαλύτερος και παραγωγικότερος άμβυκας που στήθηκε ποτέ στον δυτικό λεγόμενο κόσμο, για την απόσταξη της δεισιδαιμονίας, είναι αυτός του Πλάτωνος.
Το απόσταγμά του εξακολουθεί να φαντάζει ως μαγευτικό, σαγηνευτικό και σειρηνικό, αρωματισμένο με την καλλιτεχνικώς ρητορική δεινότητα του πανπόνηρου αυτού ταχυδακτυλουργού και αλχημιστή «καζαντζή».
Οι καταμεθυσμένοι καταναλωτές του ιδεοπνεύματός του Πλατωνικοί και Νεοπλατωνικοί, συνεπικουρούμενοι από τους κρυφο- και ψιλοπλατωνικούς Στωϊκούς, Γνωστικούς Νεοορφικούς και Νεοπυθαγόριους, ξεσήκωσαν τους τόνους της δεισιδαιμονίας μέχρι τους έβδομους ουρανούς.
Οι μετεμψυχώσεις, οι μετενσαρκώσεις, οι κολάσεις και οι παράδεισοί τους, πλημμύρισαν τα μυαλά των ανθρώπων τους με μεταθανάτιες φοβίες, προκαλώντας τους ανεπανόρθωτες βλάβες.

Μάταια ο Επίκουρος ανασήκωνε τα αντιδεισιδαιμονικά του αναχώματα απέναντι στον κατακλυσμό τους αυτόν. Η δεισιδαιμονία πάντοτε, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, κερδίζει πολύ εύκολα τους ανθρώπους, προπαντός όταν κατά καιρούς ανασυντάσσεται.
Κορώνα στο κεφάλι όλων αυτών: η αθανασία της ψυχής. Το χρυσό κλειδί του θησαυροφυλάκειου των φερέφωνων της τρομοκρατίας του φόβου.

Με κανέναν τρόπο δεν δέχεται ο θνητός αυτός τον θάνατό του! Αυτό το ανθρωπάκι, που έδερνε την γυναίκα του για ψύλλου πήδημα, που συκοφαντούσε τον γείτονά του, που άφηνε νηστικά τα παιδιά του, που μπεκρούλιαζε, που βλαστημούσε τα θεία, που…., πώς είναι δυνατόν να πάψει να υπάρχει κάποια στιγμή! Πώς είναι δυνατόν να εξαφανιστεί ένας τόσο σπουδαίος άνθρωπος;; Να πεθάνει για πάντα όπως ένα σκουληκάκι;

Αλίμονό μας, καλοί μας άνθρωποι, αν δεν συνέχιζαν, στο περιθώριο της εποχής τους, οι επιστήμονες να φωτίζουν βήμα προς βήμα τα σκοτάδια της άγνοιας, κτίζοντας με μόχθους και βάσανα και διώξεις τους ναούς της γνώσης και του εξανθρωπισμού.
Σχεδόν τίποτε δεν ειπώθηκε από τον χριστιανισμό που να μην είχε ακουστεί πρωτύτερα από τους δεισιδαίμονες του αρχαίου κόσμου. Πολλά βιβλία έχουν εκδοθεί προσφάτως τα οποία περιέχουν όλα τα αποδεικτικά στοιχεία για τη σχέση αυτή. Απ’ όσο γνωρίζουμε, το περιεκτικότερο είναι το «Τα Μυστήρια του Ιησού» των Timothy Freke και Peter Gandy εκδ. «Ενάλιος» 1999.

Στο παρόν δείγμα (μακάρι να αποβεί δήγμα έναντι του ελπιζομένου διαλόγου και λέμε ελπιζομένου διότι εδώ και αρκετό καιρό έχει αποσταλεί σε δεκάδες άτομα, από τα οποία τα μεν αδιαφόρησαν τα δε περισσότερα μας στόλισαν με κάθε είδους υβριστικά επίθετα, δίχως να προβάλλουν κανένα επιχείρημα) θα αρκεστούμε, για λόγους οικονομίας, στον Πλάτωνα για δυο κυρίως λόγους.
Κατά πρώτον επειδή πέτυχε να πληρώσει τον αποστακτήρα του με όλες σχεδόν τις προϋπάρχουσες δεισιδαιμονίες, κατά δεύτερον επειδή του προέκυψε να επιρρεάσει καταλυτικά όλες τις μετέπειτα μέχρι και σήμερα.

Οι αναφορές στα έργα του θα ακολουθήσουν, το κατά δύναμιν, την χρονολογική πορεία της συγγραφής τους. Θα έχουν δε κυρίως σχέση με τις διδαχές που αλίευσαν οι Πατέρες του κυρίαρχου θρησκευτικού δόγματος, του χριστιανισμού από τις ιδέες και τις απόψεις του. Οι ανθέλληνες αυτοί πατέρες ενώ φρόντισαν να κατακάψουν όλα τα έργα των Ελλήνων της αρχαιότητας (π.χ. ενώ από τα ογδόντα έργα του Επίκουρου, του ευεργέτη αυτού της ανθρωπότητας, δεν απόμεινε τίποτε, φρόντισαν να διασώσουν όχι μόνον όλα τα έργα του Πλάτωνα, αλλά ακόμα κι όλες τις επιστολές του).

Πρωταγόρας (353 c), κατηγορεί ως κακά τις επιθυμίες του φαγητού του κρασιού και των σαρκικών ηδονών.

Λάχης, τελευταία φράση «εάν θεός εθέλη», η γνωστή χριστιανική πιπίλα «θεού θέλοντος» ή «πρώτα ο θεός», η οποία απαντάται δεκάδες φορές σ’ όλα τα έργα του.

Χαρακτηρίζει το σώμα τάφο της ψυχής στα εξής έργα του: Γοργίας (493 α), Πρωταγόρας (313 α), Κρατύλος (400 c), Φαίδων (64 c, 66-67 β, 80 α, 82 c), Πολιτεία (403 d), Φαίδρος (250 c), Νόμοι Ε΄ (728 e).

Καταδικάζει την χορική ποίηση την αφιερωμένη στον Διόνυσο, Γοργίας (502 d).

«Δεν φρονώ ότι το να ραπίζεται κανείς εις το πρόσωπο αδίκως είναι τι αίσχιστον πάντων, ούτε το να ακρωτηριάζεται εις το σώμα ή εις το βαλάντιον αλλ’ αισχρότερον και βλαβερώτερον είναι το να ραπίζει τις εμέ..» Γοργίας (508 d). Από το χωρίο αυτό πηγάζουν οι εξής χριστιανικές αρετές: πρώτη, «όποιος σε ραπίσει στο ένα μάγουλο, στρέψε προς αυτόν και το άλλο», δεύτερη, ο αυτοευνουχισμός κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια είχε λάβει τόσο μεγάλες διαστάσεις ώστε να αναγκάσει τους πατέρες της εκκλησίας να τον αφορίσουν με απόφαση οικουμενικής συνόδου (για τυχόν αμφισβητούντες είμαστε πρόθυμοι να τους παράσχουμε τα σχετικά ντοκουμέντα), τρίτη αρετή, το ξάφρισμα των βαλαντίων των πιστών με χίλιους δυο τρόπους, είναι γνωστό σ’ όλους ότι αποτελεί τρομερή επίδοση του παπαδαριού της χριστιανικής πίστης.

Γοργίας (512 e), εδώ διαβάζουμε τα εξής απίστευτα: «…ούτε να επιδεικνύει αγάπη προς την ζωή του, αλλ΄ αφήνων την περί τούτου φροντίδα εις τον θεόν και πιστεύων εις όσα λέγουν οι γυναίκες, ότι ουδείς απέφυγε το πεπρωμένο του, ας σκεφτεί τα μετέπειτα..». Μέσα σε δυο αράδες ζυμωμένα ή περιφρόνηση προς την ζωή, η δεισιδαιμονία, η μοιρολατρεία, ο κατινισμός και ο φόβος για τις μεταθανάτιες τιμωρίες. Θαυμαστό «Ελληνικό» ήθος και θαυμάσιες «Ελληνικές» αρετές! Η τέλεια σφραγίδα του υπαρκτού χριστιανισμού.

Περί κολάσεως, Γοργίας (525 α).

Ύμνοι στην θεοφοβία, Απολογία Σωκράτους (23 α-b).

Ύμνοι στην θεοκαταληψία, Απολογία Σωκράτους (29 d – 30c).

Βάζει τον Σωκράτη να επιχειρεί να αποδείξει ότι είναι θεόσταλτος, Απολογία Σωκράτους (30- 31 c), στο δε 33 c «Εις εμέ δε ο έλεγχος αυτός όπως εγώ λέγω, έχει ανατεθεί υπό του θεού να τον διενεργώ και δια χρησμών και ονείρων και κατά πάντα τρόπον…» και μια αράδα πιο κάτω «Αυτά ω άνδρες Αθηναίοι και αληθινά είναι και εύκολα μπορούν να αποδειχθούν»!!!

Φαίδων. Αξίζει τον κόπο να διαβάσει κανείς όλο αυτό το έργο, το οποίο αποτελεί το βαρύ πυροβολικό των «ατράνταχτων αποδείξεων» περί αθανασίας της ψυχής. Ο χριστιανισμός δεν χρειάστηκε να προσθέσει ούτε κεραία πάνω σ’ αυτό το θέμα.
Χαρακτηριστικό απόσπασμα θεοφοβίας το 62-63 b.
Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να περιγράψει κανείς τον δεισιδαιμονικό αυτόν τυφώνα που λέγεται «Φαίδων». Ένα συνονθύλευμα ασύστολων ψευδών, παραλογισμών, αρρωστημένων φαντασιώσεων, πιστευμάτων, φοβιών, ελπίδων, αλχημικών ακροβατισμών, μεταθανάτιων κολαστηρίων και παραδείσων. Μια αποκρουστική αίσθηση της επίδοσης του σοφού όταν συμπεριφέρεται ως δαιμονόληπτη γριούλα! Το συμφωνικό έργο «Ανελληνική πεμπτουσία» τραγουδισμένο από τον ίδιο τον συνθέτη του.

Πολιτεία (389 α), εάν απορείτε για την απέχθεια των πατέρων της χριστιανικής θρησκείας προς το γέλιο (μέχρι και βιβλία έγραψαν οι αθεόφοβοι κατά του γέλωτος!), εδώ θα ανακαλύψετε έναν πρόδρομο της απάνθρωπης αυτής νοοτροπίας. Δεν διστάζει μάλιστα να προσβάλλει τον Όμηρο επειδή αυτός έγραψε: «και γέλιο ακράτητο έπιασε όλους τους αθανάτους σαν είδανε τον Ήφαιστο να κουτσολαχανιάζει. Έχουμε σοβαρή υποψία ότι ένα μεγάλο μέρος από την αφόρητη κακοσμία των στομάτων των πατέρων της εκκλησίας οφείλεται στην αποχή τους από το γέλιο.

Τα προπατορικά αμαρτήματα και η θεραπεία τους, Φαίδρος (244 e).

Τάγματα αγγέλων, Φαίδρος (247 α).

Ανάσταση νεκρών, Πολιτικός (271 b).

«Όποια σχέση υπάρχει μεταξύ γέννησης και ουσίας, όντος η αυτή υπάρχει μεταξύ πίστεως και αληθείας», Τίμαιος (271 c). Αυτά όταν η Ελληνική νοοτροπία πρότεινε τα «μη λησμονείς να απιστείς» και «πίστεψες; χάθηκες».

Η θεία πρόνοια, Τίμαιος (30 c).
«Αλλά και όλοι μας ονομάζουμε σαν επαίσχυντα κατώτερον εαυτού εκείνον που κυριαρχείται πιο πολύ από τις ηδονές παρά από τις λύπες»!

Ας αρκεστούμε σ’ αυτά τα ελάχιστα. Για περισσότερα προτείνουμε στους ενδιαφερόμενους να αποφύγουν ενημερώσεις περί Πλατωνισμού μέσω τρίτων και να προστρέξουν απ’ ευθείας στα έργα του ίδιου.
Εάν ο δάσκαλος αυτός υπολόγισε ότι η τιμωρούμενη ψυχή ενδιαιτούσε 30.000 έτη στην 27η σφαίρα του σύμπαντος και κατόπιν 9.000 έτη στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ 91ου και 92ου ουρανού, εισερχόμενη στο σώμα ενός γαϊδάρου, προ παντός εάν ετύγχανε και ψυχή γυναικός (έτσι ακριβώς τα περιγράφει στα έργα του), οι μαθητές του υπολόγισαν ακόμη και τις θερμοκρασίες των σφαιρών και των ουρανών αυτών.

Ατυχώς και αδικαιολόγητα καθίσαμε, οι περισσότεροι, σαν κότες κάτω από το καβαλίκεμα του στείρου και φανφαρώνου αυτού δήθεν Έλληνα φιλοσόφου. Να κυττάζουμε τον κόσμο μέσα από το φλιτζάνι της αρσενικής αυτής καφετζούς. Ένα φλιτζάνι με το μεγαλύτερο διαμέτρημα παγκοσμίως.
Κι όλ’ αυτά διότι μάθαμε μεν να ξεβοτανίζουμε τα καρότα μας και τις ντομάτες μας αλλά καθόλου το παρελθόν μας, τον πολιτισμό μας και τους προγόνους μας. Δηλαδή κύριε Έλληνα γιατί σου αποκρύπτουνε τον Επίκουρο και σε φλομώνουν με τον Πλάτωνα; Διότι εάν διαβάσεις τον Επίκουρο τότε δεν μπορούν να σε μαντρώσουν μέσα στις εκκλησίες οι Αρχιμανδρίτες. Μήπως δεν τους λένε έτσι! Ενώ με τον Πλάτωνα είσαι ήδη μέσα.
Ήδη ανάφερα ότι δεν ήταν δυνατόν να προκύψει διάλογος πάνω στο ζήτημα Πλάτων. Γιατί; Επί δυο δεκαετίες προσπαθώ, με διάφορους τρόπους να προκαλέσω έναν τέτοιο διάλογο. Μάλιστα μεταξύ ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την επανελλήνιση ή έστω τον επανακαθορισμό του τι εστί ελληνικός τρόπος, επειδή ισχυρίζομαι ότι ο τρόπος είναι ο άνθρωπος.
Ότι ο άνθρωπος ελληνικής νοοτροπίας έχει υποχρέωση να «ξεβοτανίζει» την παράδοσή του. Και στην προκειμένη περίπτωση αυτή την παράδοση που λέγεται Ελληνικός πολιτισμός. Είναι δυνατόν στον «κήπο» αυτόν να μην υπάρχουν «ζιζάνια»; Είναι δυνατόν ο Πλάτων κι ο Επίκουρος να μπουν στο ίδιο τσουβάλι; Οι φυσικοί φιλόσοφοι, οι σοφιστές, οι Επικούρειοι και ο Ηράκλειτος, να χορεύουν στην ίδια ορχήστρα με τους θεωρητικούς λακέδες της ολιγαρχίας, που και μόνο το άκουσμα της λέξης δημοκρατία, τους δημιουργούσε τάση προς εμετό;

Τι είναι δηλαδή ελληνικός τρόπος; Μήπως είναι μια ρώσικη σαλάτα; Ένας κυκεώνας; Είναι το ίδιο ελληνικό και το να είναι κανείς δεισιδαίμονας και το να μη φοβάται τους θεούς ή να μη πιστεύει σ’ αυτούς; Κι ας μη το πάρουμε το θέμα ως προς το ελληνικό ή μη. Ας το θέσουμε ως το τι είναι ανθρωπινότερο. Δηλαδή στην κλίμακα που οδηγεί τους ανθρώπους προς τον εξανθρωπισμό τους, η πίστη στην αθανασία της ψυχής βρίσκεται στο ίδιο σκαλοπάτι με την δοξασία του θανάτου της μαζί με το σώμα; Ή μήπως η δημοκρατία ξεκουράζεται στο ίδιο σκαλοπάτι μαζί με την τυραννία, και η ηδονή με την αρετή της στέρησης και του ασκητισμού;
Από πότε η αδιακρισία κατέστη ελληνική αρετή και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Αν η χριστιανική κακοδαιμονία λέγεται Παύλος, η ελληνική λέγεται Πλάτων.
Τη γνώμη μας την λέμε δίχως περιστροφές: το δένδρο Πλάτων εξακολουθεί να παράγει σπόρους από τους οποίους φύονται ζιζάνια, τα οποία καταπνίγουν την καλλιέργεια του πανανθρώπινου ελληνικού πολιτισμού. Οι καλλιεργητές του πολιτισμού αυτού καταπονούνται τα μέγιστα στην προσπάθειά τους να ξεβοτανίζουν συνεχώς τα πλατωνικά αυτά ζιζάνια.

Θα ήταν μάταιο και προπαντός ανθελληνικό να προτείνει κανείς το ξερίζωμα και το κάψιμο του πλατωνικού αυτού δένδρου.
Αυτό όμως που είναι εφικτό είναι το να αντιληφτούν, οι σπορείς του πλατωνικού σπόρου, την ζημιά που προκαλούν στην καλλιέργεια και την προοπτική του ελληνικού πολιτισμού. Δεν έχουν παρά να παρατηρήσουν τι λογίς φυτά ξεφυτρώνουν από τους σπόρους αυτούς. Τι ξεφυτρώνει από τους σπόρους του μίσους προς το σώμα, τους σπόρους της δεισιδαιμονίας, της αθανασίας της ψυχής, της πίστης, της μεταθανάτιας τιμωρίας, της θεοφοβίας, της μοιρολατρίας της… και όλων αυτών των πλατωνικών «αρετών».
Πρέπει οι σπορείς αυτοί να αναλογιστούν το γιατί ο χριστιανισμός βασίστηκε πάνω στις πλατωνικές αυτές αρετές. Γιατί ο χριστιανισμός μισούσε και μισεί θανάσιμα τις αρετές του Επίκουρου.

Ας το πούμε κι αλλιώτικα: εάν μας αναθέσουν να σκουπίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε την αποθήκη του ελληνικού πολιτισμού του παρελθόντος, μήπως δεν θα προκύψουν κάποια σκουπίδια; Τι είδους άραγε να είναι τα σκουπίδια αυτά; Ποια υλικά θα είναι φθαρμένα και ποια όχι; Μήπως τα μάρμαρα θα έχουν την ίδια φθορά με τα ξύλα; Ποια είναι τα μάρμαρα του ελληνικού πολιτισμού; Κι αν μας υποχρεώσουν με τα υλικά αυτά να κτίσουμε ένα νέο ελληνικό οικοδόμημα, τότε θα πρέπει να το κτίσουμε μ’ όλα τα υλικά ή μόνο με τα πιο γερά και τα πιο φωτεινά;

Θα μπορούσαμε όμως να φερθούμε και πιο έξυπνα. Να αφήσουμε πρώτα τους χριστιανούς να ξεδιαλέξουν αυτά της αρεσκείας τους, ώστε να ξεβρομίσουν εντελώς την αποθήκη, και μετά να βρούμε δίχως κανέναν κόπο έτοιμα και ξεκαθαρισμένα, τα εναπομείναντα ελληνικά. Αυτή όμως η εκλογή ήδη έχει γίνει, από τους χριστιανούς. Την έκαναν οι πατέρες της εκκλησίας. Και τώρα κάποιοι ελληνίζοντες επιχειρούν να κλέψουν μέσα από τα χέρια των χριστιανών τον Πλάτωνά τους! Πλάτωνα και των μεν και των δε! Να τον επαναφέρουν μέσα στους ελληνικούς ναούς! Έλληνες με χριστιανικό γούστο! Έλληνες με αποστροφή προς τον Επίκουρο, τους φυσικούς φιλοσόφους και τους σοφιστές. Προς αυτούς που έβγαλαν την ανθρωπότητα από το σκοτάδι της θρησκείας. Που προσπάθησαν να απελευθερώσουν το ανθρώπινο πνεύμα από την δεισιδαιμονία.

Ο ελληνικός τρόπος δεν είναι μια μούμια. Είναι προ παντός ένας εξελισσόμενος οργανισμός. Ότι ήταν ελληνικό πριν δυο χιλιετίες δεν είναι κατ’ ανάγκη ελληνικό και τώρα. Ο άνθρωπος Έλλην δεν είναι τέτοιος τόσο από το παρελθόν του όσο από το παρόν του. Δεν είναι κληρονόμος ενός πολιτισμού, όπως κάποιοι τεμπέληδες νομίζουν. Απλούστατα, ο έλληνας στην καταγωγή έχει πολύ περισσότερη ευχέρεια να αφομοιώσει τον ελληνικό πολιτισμό από οποιονδήποτε άλλον. Αυτό όμως απαιτεί αγώνα και άσκηση. Κόπο και μόχθο. Δεν γεννιέται κανείς Έλληνας, αλλά μπορεί να γίνει κανείς τέτοιος. Ο ελληνικός τρόπος δεν κληρονομείται, αλλά κατακτάται. Η κληροδότησή του απαιτεί ελληνική παιδεία.

Υφίσταται λοιπόν το αίτημα: ποια παιδεία θα δικαιούνταν σήμερα να φέρει αυτόν τον τίτλο; Ασφαλώς δεν αναφερόμαστε στην παιδεία του κράτους, η οποία τυγχάνει υπό θρησκευτική ιουδαιοχριστιανική κατοχή. Αναφερόμαστε στην παιδεία όλων αυτών που επιθυμούν την στήριξη και την συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού. Όλοι αυτοί λοιπόν οι ενδιαφερόμενοι, να βαδίσουν προς την κατεύθυνση αυτή, νομίζουμε ότι είναι θετικό, χρήσιμο και απαραίτητο να ξεκαθαρίσουν στα μέσα τους και στα προς τα έξω τους, το πώς ο καθένας αντιλαμβάνεται το τι εστί ελληνικός τρόπος, και προ πάντων το γιατί.
Μάλιστα προτείνουμε να απαλλαγούμε, στο μέτρο του δυνατού, από την γνωστή αυτή νοοτροπία, της οχύρωσης πίσω από τα προσχήματα της υποστήριξης των ιερών και όσιων των προγόνων, διότι ναι μεν είναι μια αναγκαία προϋπόθεση αλλά καθόλου ικανή. Διότι, το ξανατονίζουμε, ο Έλλην άνθρωπος είναι τέτοιος από την συμπεριφορά και την πράξη του κι όχι από τις οποιεσδήποτε ιδεοληψίες του. Από το φέρεσθαι το δικό του κι όχι απ’ αυτούς που τον έφεραν στον κόσμο αυτόν.

Βασδέκης Ν. Σταύρος
Μαυροκορδάτου 31
62100 Σέρρες
τηλ. 23210 – 52462

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος
δίχως την άδεια του συγγραφέα

Η ΖΗΛΕΙΑ

Εις το σχετικώς έγκριτον jungle report ανέγνωσα τη συγκινητική ιστορία του 65χρονου καθηγητού Βασιλείου Βενίτη, όστις επιθυμών -αλλά αδυνατών- να γίνει ο ίδιος Μαριλίζα στη θέση της Μαριλίζας (τι άλλο θα δουν τα ματάκια μας τώρα με την κρίση), απεφάσισε να λειτουργήσει ο ίδιος ως Μαριλίζα -μπας και κλέψει ολίγην από τη δόξα της.

Τι να πει κανείς... Σημεία των καιρών...

Και επειδή στα σημεία των καιρών συμπεριλαμβάνεται αυτή καθαυτή η ύπαρξις του Λάος (Λαϊκού Ορθοδόξου Συναγερμού), αναμενόμενον είναι το ότι ο κύριος καθηγητής - φαν της Μαριλίζας, τυγχάνει πολιτευτής του Λάος...

ΓΚΛΙΝ - ΓΚΛΙΝ - ΓΚΛΟΝ

Το μεσημέρι της Κυριακής είχε ακόμα λιακάδα στα Εξάρχεια και καθώς περπατούσα σ' έναν πεζόδρομο, ξαφνικά ακούω δίπλα μου έναν θόρυβο:
"Γκλίν - γκλίν - γκλόν!"

Κοιτάω και άναυδος βλέπω ότι ένα μισόευρο είχε πέσει από την τσέπη μου και χοροπήδαγε στα πλακάκια του πεζόδρομου κάνοντας έναν ανεπαίσθητο μεταλλικό ήχο "γκλιν - γκλίν - γκλόν".

Έσκυψα να το μαζέψω το μισόευρο, κάνοντας τη σκέψη πως στις μέρες μας και το παραμικρό έχει τη σημασία του, ενώ παράλληλα αναλογιζόμενος πως το "γκλιν - γκλιν - γκλον" μπόρεσε να ακουστεί μόνο και μόνο λόγω της απόλυτης ησυχίας που επικρατούσε τριγύρω, σκεφτόμουν:
"Ρε το μπαγάσα τον Γκαπ... αμέσως μόλις πέρασε το μνημόνιο, αμέσως τότε άνθισε το πνεύμα του και φύτεψε την ησυχία και τη γαλήνη σ' αυτή τη φιλήσυχη γειτονιά... Ω, πόσην ησυχίαν κρύπτουν αι Αθήναι..."

Αυτά τα τελευταία λόγια, αναπόφευκτα μου θύμισαν το γνωστό παλαιό ποίημα του Μποστ, το σχετικόν με τας θλιβεράς κοινωνικάς παρενεργείας της καφεϊνης επί της ομαλής κοινωνικής εντάξεως των νέων.
Το ποίημα το είχα βάλει και παλαιότερα εδώ μέσα, αλλά το αναδημοσιεύω ξανά, θεωρώντας ως σημαδιακό το γεγονός πως λόγω της ησυχίας που επικρατεί εσχάτως εν Εξαρχείοις ξαναήρθε στη σκέψη μου:

ΤΟ ΦΡΙΧΤΟΝ ΠΑΘΟΣ
Εις τους περαστικούς κραυγάς αφίνον
κρατά εις χείρας μανδολίνων
λέγων δια τα ιδικά του παθήματα
αυτοί ελατώνουν τα βήματα.

Ήτον αρίστης οικογενίας
αλλά το εσυνήθισεν ως νεανίας
έλκων προς τον ναρκοτισμόν
από ανατολής μέχρι δυσμόν.

Ντοπαρισθείς μίαν ημέρα
τον σεβαστό του κτυπά πατέρα
μαθών αφτός δια καφεϊνη
Φύγε! του λέει και να του δίνει

Θα φύγω είπεν και ετοιμάσθη
μανθάνει ο πατήρ του εκρεμάσθη
Τον θάπτει τότε βιαστικά,
ο νους του εις σήραγγας και ναρκοτικά

Αλληλένκυος και η μαμά του
αποθνήσκει εκ θανάτου
αυτός χάνων και την ιδία
δεν επήγε καθόλου εις την κηδία

η σήζυγός του από τη λύπη
τα παιδία της ενκαταλίπει
πίπτουν τα δύο εις πηγάδι
αυτά όλα συνέβησαν βράδι

Γυρίζει αυτός εις το σπίτι
η πεθερά του τον λέγη αλήτη
διότι την κόρην των του δόσαν
κόπτει της πεθεράς του την γλώσαν.

Κάμνει και άλλας παρανομίας
σύλληψις υπό της αστυνομείας
απόφασις καταδικαστική
9 χρόνους μένη φιλακή.

Οι διαβάται τώρα στην γραμμήν
ρίπτουν δάκρυα εις την γην
αξιολύπιτος λέγουν είναι
πόσην διστιχίαν κρύπτουν αι Αθήναι.

Αυτά συνβένουν τακτικά
όταν λαμβάνομε ναρκοτικά
κι όταν τα περιφρονούμε
την υγίαν μας φρουρούμε.

ΑΕΤΩΜΑ

Δεν είναι αβάσιμη η ανησυχία κάποιων (των γνωστών λαμογιών, δηλαδή) σχετικά με το εάν και κατά πόσο τα πρόσφατα επεισόδια με τους Σκύθες στην Ακρόπολη θα επηρεάσουν το αίτημα να επιστρέψουν τα ελγίνεια στην Ελλάδα.

Όντως, οι Άγγλοι θα μπορούσαν να αρνηθούν να επιστρέψουν τα ελγίνεια, με το επιχείρημα ότι οι παραστάσεις τους έχουν πάψει να μας εκφράζουν σα λαό.

Παρακάτω, βλέπουμε το νέο, σοσιαλιστικό αέτωμα του Παρθενώνα, όπως το φωτογράφησε ο Άντι.

ROOF

Το πρωτάκουσα το πρωί στο ράδιο στο γνωστό σταθμό, και μυστηριωδώς μου πολύ-άρεσε...

ΝΟΜΠΕΛ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΤΟΧΕΥΣΗΣ

Υποθέτω ότι εμείς εδώ οι Παγκρατιανοί θα πρέπει να δώσουμε το Νόμπελ Ορθής Αριστερής Στόχευσης στους αφισοκολητές της καθ' όλα συμπαθούς κυρίας Πορτάλιου.

Η ευστοχία των παγκρατιανών αφισοκολητών της (100% των αφισών τους κάλυψε τις αφίσες ενός αριστεριστή υποψήφιου δήμαρχου δίχως ούτε μια αφίσα να αστοχήσει), προφανώς αγγίζει τα όρια του βραβείου νόμπελ.

Στ' αρχίδια μου, βέβαια, αλλά επιμένω πως πρέπει να πάρουν το βραβείο νόμπελ, διότι ρε γαμώτο για μια αριστερά ζούμε και αναπνέουμε...

ΜΑΜΑ, ΟΙ ΣΚΥΘΕΣ!!!

Δεν είναι θέμα εθνικής περηφάνειας, αλλά ρε γαμώτο, το να βλέπω τους Σκύθες να έχουν κάνει κατάληψη στην Ακρόπολη ως ελευθερωτές, με κάνει να νιώθω χάλια...
Είναι θλιβερό θέαμα:

Πάρτε το χαμπάρι Σκύθες:
Η Ακρόπολη ανήκει σ'εμάς!!!
Αυτά που υποδούλωσε σήμερα η σκυθική μπότα, αύριο θα ξανα-είναι δικά μας!!!

ΤΑ ΜΗΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΙΝΑ

Έτσι, στο ξεκάρφωτο και στο ξεκούδουνο, κάτι αναφορικά με κάτι ιερά κείμενα.
Απ' τα παλιά, καλά του Ρασούλη.

ΧΑΡΜΑΝΗΣ ΕΙΜ' ΑΠ' ΤΟ ΠΡΩΙ...



Και βέβαια...

...ΕΜΕΙΣ ΧΤΙΖΑΜΕ ΠΑΡΘΕΝΩΝΕΣ!!!

Ο ιστορικός της τέχνης, είναι αναγκασμένος να παραδεχτεί πως οι απαρχές του λετρισμού δεν γίνεται να ανιχνευθούν πριν από το έτος 1945, οπότε και πρωτοεμφανίζονται στο Παρίσι οι ιδρυτικές και ηγετικές μορφές του λετριστικού κινήματος.

"Isou’s idea for the poem of the future was that it should be purely formal, devoid of all semantic content".

Όμως τι έχει ήδη συμβεί στην Ελλάδα, αρκετά χρόνια πριν την επίσημη εν Παρισίοις εμφάνιση του λετρισμού?


Όπως θα φανεί ξεκάθαρα παρακάτω, την εποχή όπου οι Ευρωπαίοι λετριστές ήταν ακόμη σκαρφαλωμένοι στα λετριστικά δέντρα, εμείς οι Έλληνες κατασκευάζαμε λετριστικούς Παρθενώνες!!!

Τον Απρίλιο του 1938 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης δημοσιεύει το εξής λετριστικό (και υπέροχο) ποίημα:

ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ
Ζινώντας αποβίδονο σαβίνι
κι απονιβώντας ερομιδαλιό,
κουμάνισα το βίρο τού λαβίνι
με σάβαλο γιδένι τού θαλιό.

Κι ανέδοντας έν' άκονο λαβίνι
που ραδαγοπαλούσε τον αλιό
σινέρωσα τον άβο τού ραβίνι,
σ' έν' άφαρο δαμένικο ραλιό.

Σούβεροδα στ' αλίκοπα σουνέκια·
μεσ' στ' άλινα που δεν εσιβονεί
βαρίλωσα σ' ακίμορα κουνέκια.

Και λαδαμποσαλώντας την ονή,
καράμπωσα το βούλινο διράνι,
σαν άλιφο τουνέσι που κιράνει...

Με το Ναπολέοντα Λαπαθιώτη έχω ασχοληθεί και στο παρελθόν εδώ μέσα (με αυτό εδώ το ποστ που αναφερόταν σε ένα άλλο διαμάντι του.)

Με το παρόν ποστ, ερωτώ:
Είναι δυνατόν τέτοιο διαμάντι όπως το ποίημα ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ να μην θεωρηθεί ως συνειδητός πρόγονος του λετρισμού?
Θα πρέπει να μην αγνοήσουμε το κίνητρο -για τη δημιουργία του ποιήματος- όπως μας το δίνει κάποια παλαιότερη "Ελευθεροτυπία":

Τον Απρίλιο του 1938, ο Λαπαθιώτης, θέλοντας να διακωμωδήσει την ποίηση του Εμπειρίκου και του Εγγονόπουλου, αποστέλλει στη Νέα Εστία ένα «Υπερσουρρεαλιστικό σονέττο», σημειώνοντας πως εγκαινιάζει με αυτό «ένα νέο, ακόμη πιο ακραίο, ποιητικό σύστημα». Η πρώτη στροφή είναι χαρακτηριστική: «Ζινώντας αποβίδονο σαβίνι,/κι' απονιβώντας ερομιδαλιό,/κουμάνισα το βίρο του λαβίνι, με σάβαλο γιδένι του θαλιό».

Ο Ελύτης αντιδρώντας τον αποκαλεί «άνθρωπο θρασύ και ημιμαθή που δεν έχει την ελάχιστη ανατροφή».

Βέβαια ο Ελύτης έμεινε γνωστός για τη φράση του "τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική στις αμμουδιές του Ομήρου", ενώ ο Λαπαθιώτης για τον εαυτό του θα προτιμούσε να μείνει γνωστός για τους στίχους του "Κάτω στου Μήτσου τον ντεκέ κάναν οι μπάτσοι μπλόκο και βρήκαν ντουμανότρυπες κ' ένα γιαπί λουλάδες, πενηνταδυό διμούτσουνες και δεκαοχτώ μαρκούτσια".

Όπως και να 'χει, ξεπερνώντας αυτή τη λεπτή καλλιτεχνική διαφορά των δύο ποιητών, εμείς οφείλουμε να υποκλιθούμε στον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, αναγνωρίζοντάς τον ως ίσως τον βασικότερο πρόγονο των λετριστών!
Και, για να τον τιμήσουμε όπως πρέπει, θα πρέπει -μοιραία- να ακούσουμε ένα ταιριαστό τραγουδάκι του Πουλικάκου (που το ποιητικό του μεγαλείο μας είχε, επίσης, απασχολήσει κατά το παρελθόν).
Άλλωστε, ο τίτλος του τραγουδιού παίρνει θέση για την ποιητική αξία ενός άλλου μεγάλου ποιητή, εκφράζοντας την άποψη πως: "Τι Μπουκόφσκι, τι Τσιμπουκόφσκι":

ΕΡΩΤΟΣ

Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν Έρωτα.
Τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμήι,
συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις.
Ευπάλαμον, διφυή, πάντων κληϊδας έχοντα:
αιθέρος ουρανίου, πόντου, χθονός, ηδ' όσα θνητοίς
πνεύματα παντογένεθλα θεά βόσκει χλοόκαρπος,
ηδ' όσα Τάρταρος ευρύς έχει, πόντος θ' αλίδουπος...
Μούνος γαρ τούτων πάντων οίηκα κρατύνεις!
Αλλά, μάκαρ, καθαραίς γνώμαις μύστησι συνέρχου,
φαύλους δ' εκτοπίους θ' ορμάς από τώνδ' απέπεμπε.

ήτοι στο περίπου

Καλώ τον μεγάλο, τον αγνό, τον αξιαγάπητο, τον γλυκό Έρωτα.
Τον δυνατό τοξότη, τον φτερωτό, τον φλογερό, τον ορμητικά γρήγορο,
που παίζει τόσο με τους θεούς όσο και με τους θνητούς ανθρώπους.
Τον πανέξυπνο με τις δύο φύσεις, αυτόν που έχει τα κλειδιά των πάντων:
του ουράνιου αιθέρα, της θάλασσας, της γης κι όσων πνευμάτων
γεννούν τα πάντα για τους ανθρώπους και τρέφονται από τη θεά που παράγει τους χλωρούς καρπούς,
αλλά και όσων έχουν ο ευρύς Τάρταρος και η θορυβώδης θάλασσα...
Μόνος εσύ κρατάς το τιμόνι όλων αυτών και τα κουμαντάρεις!
Αλλά, μακάριε, έλα ανάμεσα στους μύστες χαρίζοντάς τους καθαρές σκέψεις
κι απομάκρυνε από τη μάζωξή των μυστών φαύλες και παράδοξες ορμές.

Συνοδεύεται από θυμίαμα και αρώματα.
Ο ύμνος θα πρέπει -λογικά- να απαγγέλλεται φωναχτά έως πολύ φωναχτά
-ειδικά ο στίχος "Μούνος γαρ τούτων πάντων οίηκα κρατύνεις",
με πιθανή εξαίρεση τους στίχους
"συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις"
και
"Αλλά, μάκαρ, καθαραίς γνώμαις μύστησι συνέρχου,
φαύλους δ' εκτοπίους θ' ορμάς από τώνδ' απέπεμπε"
όπου ίσως θα ήταν ενδεδειγμένο η φωνή να λυγίζει λίγο προς την τρυφερότητα και το λυρισμό.

Ως εγκεφαλική άσκηση κάνουμε διαλογισμό πάνω στο εξής ζήτημα:
Σύμφωνα με τον ύμνο, ο Έρωτας κουμαντάρει τα πάντα.
Όμως στον παλιόκοσμο που ζούμε, τον Έρωτα εδώ και κάτι αιώνες τον αντιπολιτεύονται τα ξενέρωτα.
Ωστόσο το πνεύμα του ύμνου αφήνει να εννοηθεί πως τα πάντα -δηλαδή και τα ξενέρωτα- κουμαντάρονται από τον Έρωτα.
Ποιό θα ήταν λοιπόν το αίτημα που θα έθετε μια επικαιροποιημένη ανάγνωση του ύμνου?
Τι θα ζητούσαν, δηλαδή, οι μύστες της εποχής μας -που ανάθεμα κι αν ξέρω εάν υπάρχουν?

Βοηθός μας σε αυτή την αναζήτηση θα μπορούσε να σταθεί το παρακάτω τραγούδι-επίκληση:

ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΓΕΛΑΣ

Για να πάει καλά η μέρα, ο μήνας, ο χρόνος, ο αιώνας, η χιλιετία, η αιωνιότητα κλπ κλπ κλπ

ΧΟΝΓΚ
Ω, πώς τα φέρνει η ζωή...
Εν όψει του 2012, αντί για τον Κύνα, τους προέκυψε Κίνα.
Και πρέπει να πουν κι ευχαριστώ.

Χάλια σου λέω...

ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Εκφράζω την αλληλεγγύη μου προς τους μεταφραστές.
Κάνουν μια βαριά και δύσκολη δουλειά.

Φαντάσου, αδερφέ μου, να είσαι, λέει, μεταφραστής και να πρέπει, λέει, να μεταφράσεις στα κινέζικα, αυτά που λέει ο Παπανδρέου ο Τρίτος -ο μακρύτερος- στη δική του εξωτική γλώσσα...

ΟΙΚΟΓΙΟΡΤΗ

Ο Τζόνι έφυγε ενθουσιασμένος από την Οικογιορτή: Είχε προμηθευτεί τρία διαφορετικά είδη δίκταμο, δυο βαζάκια βιολογικό μέλι, 10 σακουλάκια με βιολογική καμφορά για να διώχνει το σκώρο, ένα κολιέ φτιαγμένο από ανακυκλώσιμα υλικά, δυο μπουκάλια ξυδόκρασο, ένα κιλό βιολογικές πατάτες, βιολογικά ραδίκια, δυο κιλά βιολογικά μήλα και γενικώς διάφορα βιολογικά που γέμιζαν το ευμεγέθες του σακ-βουαγιάζ.

Ω, ναι, ήταν ευτυχισμένος!
Όμως επιστρέφοντας στο σπίτι του, καθώς οδηγούσε, είδε μια διαφημιστική αφίσα και συνειρμό στο συνειρμό, η ιδέα τον συντάραξε: "Ξέχασα ν' αγοράσω βιολογικά αμπελοφάσουλα!!!"

Εξαιτίας αυτής της σκέψης, έπαψε να νιώθει πλήρης: η έλλειψη των αμπελοφάσουλων ήταν σημαντική.
Θα ξαναπήγαινε στην Οικογιορτή και την επόμενη μέρα. Έπρεπε να επανορθώσει.

WORKING CLASS HERO

Μια από τις ουτοπικότερες επιθυμίες μου συνεχίζει να είναι η επιθυμία να συνταιριάξω αυτό...

...και να το κάνω να δέσει αρμονικά με ετούτο


Ωστόσο προσωπικοί λόγοι με τραβάνε απ' το μανίκι, με πάνε παράμερα και μου λένε:
Η πρώτη εκδοχή είναι η σωστή.

Συνήθως έχουν δίκιο.

ΜΗΝΥΜΑ ΕΥΘΥΝΗΣ

Σε δύο μήνες, στις εκλογές του Νοέμβρη, έχουμε άλλο ένα δημόσιο χρέος για το καλό της πατρίδος. Εμείς, οι φίλοι, οι οικογένειες μας να κάνουμε αυτό που πρέπει. Να ταΐσουμε τις αγορές με αισιοδοξία, να τις πείσουμε ότι το πείραμα που κάνουν στην χώρα μας πέτυχε και μπορούν να προχωρήσουν σε νέα μέτρα και να πάρουν σειρά και οι εργαζόμενοι άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Μη λείψει κανείς και καμία από το προσκλητήριο. Οι αγορές είναι φίλοι μας. Θέλουν το καλό μας. Διέδωσε το μήνυμα ευθύνης.

(Πρόκειται για μια πρόσφατη καμπάνια που ξεκίνησε το ευλόγιον Antista/Chef. Διότι η υπευθυνότης πάνω απ' όλα, ας μην το λησμονούμε)

ΠΥΡΕΤΟΣ

Το αρνητικό με τον πυρετό είναι ότι σε καταβάλλει.
Το θετικό είναι ότι αμβλύνει τις γωνίες των πραγμάτων χαρίζοντας απλόχερα μια νέα οπτική.

Υπό μία έννοια, ο πυρετός είναι ψυχότροπο -και μάλλον δυνατό.

Ο εμπύρετος γέλως, μάλιστα, είναι ο υπέρ-γέλως.
Ας πούμε, προσπαθώ να υπολογίσω τις συνέπειες που θα υπάρξουν στον ψυχισμό κάποιου όταν πληροφορηθεί τα σχετικά με αυτό εδώ το σκριπτάκιον, και αναποφεύκτως γελώ εμπυρέτως.

ΣΗΚΩ ΠΑΝΩ ΑΧΙΛΛΕΑ

« Μήνιν άειδε, θεά, Πηληϊάδεω Αχιλλήος »....
Με αυτές τις λέξεις ξεκινά η Ιλιάδα του Ομήρου, και ως γνωστόν η θεά ανταποκρίθηκε οδηγώντας τον ποιητή στη δημιουργία του έπους.
Το οποίον έπος, με τη σειρά του, έδωσε την έμπνευση στο Βαγγέλη Γερμανό να επικαιροποιήσει λίγο το θέμα και να σκαρώσει το ενθάδε κείμενον τραγουδάκιον "Σήκω πάνω Αχιλλέα", το οποίον τραγούδησε μαζί με το Μαχαιρίτσα.

ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ
-Θα τη μπάρουμε τη μπόλη!

Και ενώ το Μνημόνιο πάει να γίνει 5 μηνών με τις γνωστές ευεργετικές του συνέπειες στον ψυχισμό των ραγιάδων (το χρήμα φέρνει άγχος, ουφ, φορτώσαμε στους διεθνείς αεριτζήδες την πηγή του άγχους μας), κι ενώ μια χαζοχαρούμενα στάσιμη και στατική κοινωνική μούχλα και μπόχα επιτρέπει στο θίασο του Παπανδρέου του Τρίτου -του μακρύτερου- να παριστάνει ακόμα την κυβέρνηση, μέσα σ' όλα είδανε πως πηδιόμαστε, πλακώσανε και τα φαντάσματα...

Εις το πνευματικόν ευλόγιον pneymatiko.wordpress.com αναγινώσκω ότι ο σχωρεμένος ο πατήρ Παϊσιος εμφανίστηκε, λέει, σε τρία καλογεράκια εκεί πέρα και τους είπε συγκλονιστικά πράματα και αμέσως μετά ο μακαρίτης ο πατήρ Παϊσιος εξηφανίσθη -πιθανότατα επέστρεψε εις την γνωστήν ενασχόλησιν των νεκρών, ήτοι το ρεμβάζειν τα ραδίκια ανάποδα.

Και τα καλογεράκια, αντίς να τον παρακαλέσουνε τον πατηρ-φάντασμα να μείνει λίγο ακόμα μαζί τους, τον άφησαν να φύγει... Ενώ ίσως να επείθετο να μείνει αν του τραγουδούσαν ξερωγώ κάτι τέτοιο:

Αλλά ας δούμε τίνι τρόπω θέτει το ζήτημα το πνευματικόν ευλόγιον απ' όπου άντλησα την είδηση:

Σάλο έχει προκαλέσει η εξομολόγηση πιστού στο xanthi-blogs οτι ο Γέροντας Παΐσιος προέβλεψε πόλεμο στην Ελλάδα σε 3 μήνες. «Μετά τη θεία λειτουργία στην Παναγιά Δεξιά της Θεσσαλονίκης, αγιορείτης μοναχός, που νοσηλευόταν τις τελευταίες μέρες στο Νοσοκομείο Γεννηματάς της Θεσσαλονίκης, μου εκμυστηρεύτηκε κάτι που του είπαν μοναχοί από το Άγιο όρος που τον επισκέφτηκαν στο νοσοκομείο» γράφει ο μάρτυρας

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο Γέροντας Παΐσιος, περπατούσε πριν από δύο εβδομάδες έξω από τη μονη του Άγιου Παντελεήμωνος, ώσπου το συνάντησαν τρεις μοναχοί νέοι σε ηλικία. Οι μοναχοί πήγαν να ζητήσουν την ευχή του, αλλά ο Γέροντας Παΐσιος τραβήχτηκε, δεν τους έδωσε την ευχή του και με τρεμάμενη φωνή τους είπε: «τραβήξτε στο Γέροντά σας και πείτε του να αγοράσει μεγάλες ποσότητες λάδι και αλεύρι γιατί σε 3 μήνες από τώρα θα έχουμε πόλεμο στην Ελλάδα κι ο κόσμος θα πεινάσει». Ο Γεροντας Παΐσιος συνέχισε: «Να πείτε του Γέροντα να επικοινωνήσει και με τα υπόλοιπα μοναστήρια». Μέχρι να συνέλθουν οι μοναχοί, ο Γέροντας Παΐσιος είχε χαθεί μέσα στο μονοπάτι.

Ο πιστός που αποκαλυψε το γεγονός συνέχισε γράφοντας: «όντως την τελευταία εβδομάδα στα σούπερ μάρκετ Μάκρο στη Θεσσαλονίκη παρατηρήθηκε πως μοναχοί αγιορείτες “σήκωσαν” από τα ράφια πολλά κιλά ελαιόλαδο και αλεύρι, δημιουργώντας ερωτηματικά στους υπεύθυνους των υποκαταστημάτων Εγνατίας και Ν.Ιωνίας.»

Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο Γέροντας Παΐσιος αναφέρεται στα δεινά μέτρα που έφερε η τρόικα και το ΔΝΤ. Πολλοί πάντως μοναχοί του Αγίου Όρους αμφισβητούν τη μαρτυρία του μοναχού, λέγοντας οτι «κατά καιρούς διάφοροι ισχυρίζονται διάφορα για τον πατέρα Παϊσιο συνήθως για να αυξήσουν την επισκεψιμότητά τους.» Το γεγονός οτι ο μάρτυρας δεν αναφέρει κάτι συγκεκριμένο για τον μοναχό, καθώς και το οτι ο Άγιος Παντελεήμονας είναι Ρωσικό μοναστήρι δημιουργούν ερωτηματικά για την εγγυρότητα και σκοπιμότητα της μαρτυρίας.

Ο Γέροντας Παΐσιος έχει προβλέψει πολλές φορές ότι κάποια στιγμή θα μας δοθεί η Κωνσταντινούπολη επειδή αυτό θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων, «μακάρι να ζούσα άλλα λίγα χρόνια», έχει πει, «για να ζούσα το γεγονός». Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, ο πατήρ Παΐσιος έχει πει ότι θα πεινάσει για λίγους μήνες η Ελλάδα και προέτρεψε τον κόσμο να καλλιεργεί ένα χωραφάκι ο καθένας για να βοηθήσει τους άλλους όταν έρθει η πείνα. Αλλά αυτή η πείνα θα είναι καλή γιατί θα στραφούν και πάλι οι Έλληνες στην εκκλησία και θα μετανοήσουν.

Παραθέτουμε και την προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

“Θα έρθει καιρός που στα μέρη της Καλλίστης και του Μελά θα δείτε τον Πατριάρχη να κατεβαίνει τα 64 σκαλιά της Παναγιάς και να ακούει κεμεντζέ. Τότε ολίγον καιρό έχετε. Βάλτε στην άκρη ένα σακούλι στάρι να μη χαθείτε από την πείνα”.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Το μόνο συμπέρασμα που βγάζω εγώ, καλέ μου αναγνώστη, έχει δύο σκέλη:
Πρώτον, σου έχουν πάρει τον αέρα: Σε βλέπουνε που ακούς σα χάνος τις παπαριές που σου λέει ο κάθε παπατζής και οι συνοδοιπόροι του και τα δεξιά κι αριστερά δεκανίκια του, οπότε κάποιοι σ' έχουν πάρει για εντελώς σούργελο (μπορεί και να 'χουν δίκιο... δεν ξέρω) και είπαν να σε βάλουν να τρέχεις στα σούπερ μάρκετ πανικόβλητος.
Δεύτερον, επειδή δε σου έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη και θεωρώ ιδιαίτερα πιθανό να βρεθείς σε 3 μήνες με τίποτα σάκκους αλεύρι και τίποτα εκατοντάδες κιλά λάδι που δε θα ξέρεις τι στον πούτσο να τα κάνεις, σου δίνω εδώ, προκαταβολικά, μια συνταγή για να φτιάχνεις ηπειρώτικη λαδόπιττα... μούρλια!!!
Είναι και νηστήσιμη, οπότε μην κολώνεις!!!
Θα ψηφίσεις πάλι Παπανδρέου σα μαλάκας, αλλά τουλάχιστον θα έχεις να τρως λαδόπιττα ηπειρώτικη!


Συστατικά

* 1 κιλό λάδι
* 1 κιλό νερό
* 1 ποτήρι πορτοκαλάδα
* 1 κιλό ζάχαρη
* 1 κιλό αλεύρι
* 1/2 κιλου σιμιγδαλι
* σουσάμι
* αμύγδαλα ασπρισμένα


Οδηγίες

1. Βάζουμε σε κατσαρόλα το λάδι, το νερό, την πορτοκαλάδα και τη ζάχαρη.
2. Μόλις πάρει να βράσει καλά ρίχνουμε το αλεύρι και στη συνέχεια το σιμιγδάλι.
3. Ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να πήξει οπου και τότε κατεβάζουμε την κατσαρόλα απο τη φωτιά.
4. Σε μέτριο ταψάκι ρίχνουμε στον πάτο λιγο σουσαμάκι.
5. Αδειάζουμε το μίγμα της κατσαρόλας και χαράζουμε σε κομάτια.
6. Βάζουμε απο ενα αμύγδαλο σε κάθε κομάτι και πασπαλίζουμε με το υπόλοιπο σουσαμάκι.
7. Σε προθερμασμένο φούρνο ψήνουμε στους 200 βαθμους περίπου μέχρι να πατώσει καλά η πίτα και να πάρει ωραίο σκούρο χρώμα.

(Η συνταγή είναι από το πολύ καλό σαϊτ "Συνταγές της παρέας")

RAINY DAY WOMEN # 12 & 35

Άγνωστη μέρα, δείξε μας το πρόσωπό σου...

STAND UP COMEDY

Έλεγα λοιπόν να πάω στο Θησειο για το φεστιβάλ της εφημερίδας Εποχή, αλλά τελικά δε θα πάω γιατί μπορώ να μπερδευτώ και να εκτεθώ ανεπανόρθωτα ως κάποιος που αδυνατεί να συλλάβει τις λεπτές εννοιολογικές διαφορές των πραγμάτων.

Διότι θα έχει λέει και stand up comedy, αλλά θα έχει και πολιτική συζήτηση με εισηγητές, και θα μπερδευτώ σου λέω και θα βάλω τα γέλια σε καμιά στιγμή που δεν πρέπει και τέτοια και δε λέει, διότι για μια αξιοπρέπεια ζούμε εμείς οι αριστεροί...

Πάντως εσύ αν θες να πας, καλέ μου αναγνώστη, θα ήταν μια θαυμάσια ιδέα!

DOGGY STYLE

Το μεγαλύτερο άλλοθι του σύγχρονου Αθηναίου προκειμένου να συνεχίσει να επισκέπτεται δάση, άλση και πάρκα, είναι ο σκύλος.
Με το άλλοθι πως τάχαμου βγάζει το σκύλο να κάνει πιπί, ρίχνει και μια επίσκεψη σε κάποιο χώρο συνάθροισης των υποθετικώς άψυχων δέντρων, όπου όλο και κάποια αρχέγονη μνήμη ξυπνάει, τρίβει τα ματάκια της και χασμουριέται χαμογελαστή, αόρατη η ίδια, ερχόμενη σε επαφή με άλλα εκ πρώτης όψεως αόρατα πρόσωπα και πράγματα και καταστάσεις.

Υπό αυτή την έννοια η αρχαία σωκρατική φράση-όρκος "Νη τον κύνα" -όρκος στο όνομα του σκύλου- καλό θα ήταν να επανέλθει στο προσκήνιο και να τεθεί σε χρήση παρά των συγχρόνων Αθηναίων, οίτινες άμα το καλοσκεφτούν θα διαπιστώσουν πως στα σκυλιά τους χρωστάνε μεγάλο μέρος της -όσης- εναπομεινάσης ευαισθησίας των.

Όσο για εμάς τους ιδιόρρυθμους, συνεχίζουμε να αποτελούμε άλυτο μυστήριο, κάμνοντες τους σύγχρονους Αθηναίους να αναρωτιούνται: Μα καλά, τι νόημα έχει να γυρνάει κανείς στα δάση, στα άλση και στα πάρκα χωρίς να βγάζει βόλτα το σκύλο του? Δεν είναι περίεργο και ύποπτο?

Όταν με το καλό η κυβέρνηση του Παπανδρέου του Τρίτου -του μακρύτερου- συστήσει την "Υπηρεσία Ομοιομορφίας και Κανονικότητας", τότε εμείς οι οριακώς απροσάρμοστοι την έχουμε άσχημα: Είτε θα πρέπει να σταματήσουμε τις τσάρκες στα δάση, στα άλση και στα πάρκα, είτε θα πρέπει να προμηθευτούμε σκύλο.

Μέχρι η κυβέρνηση του Παπανδρέου του Τρίτου -του μακρύτερου- να συστήσει την "Υπηρεσία Τσιμεντοποίησης και Πράσινης Ανάπτυξης των Δασών".
Τότε, μοιραία, θα πρέπει να στραφούμε σε άλλες, εναλλακτικές μορφές απασχόλησης: Στην παρακολούθηση της καμπυλότητας εκείνης εκεί της αποτυχημένης σπείρας, εκείνου εκεί του αποτυχημένου κοχλία που ονομάζεται κύκλος και στην παρακολούθηση της κίνησης εκείνου εκεί του σωματοποιημένου κύκλου που ονομάζεται τροχός.

Θα τα παίξουμε, βέβαια, διότι επί των ημερών μας "από τροχούς να φαν κι οι κότες" ενώ οι κοχλίες σπανίζουν ως φαινεται, αλλά θα τη βρούμε την άκρη και θα φτάσουμε στο κεντρο...

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ

Πολύ λίγα έχουν λεχθεί σχετικά με μια -ίσως τη βασικότερη- αιτία της οικονομικής ύφεσης που πλήττει τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης, με άμεσες, ως γνωστόν, συνέπειες στο επίπεδο διαβίωσης των νοικοκυριών και των ευρωπαίων πολιτών εν γένει.
Πρόκειται για ένα θέμα αμιγώς ιατρικής φύσεως.
Όλοι το έχουμε υποπτευθεί αλλά λίγοι έχουν μιλήσει γι' αυτό.

Ας αφήσουμε το γνωστό νεανικό μουσικό συγκρότημα "Βανδαλούπ" ως "Ζώα προς Εξαφάνιση" να ξεδιπλώσει μελωδικά τις πτυχές του ζητήματος μέσα από μια παλιότερη -ίσως προφητική- μουσική δημιουργία του συγκροτήματος.
Το τραγούδι φέρει τον τίτλο "Αλλεργικός στο ευρώ".

ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Θεωρώντας εξόχως λογικό το μήνυμα που θέλει να μεταδώσει η παρακάτω εύμορφη πινακίς του Δήμου Χαλανδρίου...

... ώστε να ξεύρωσι τα ασυνόδευτα ζώα -τουλάχιστον όσα εξ αυτών δεν τυγχάνωσι αναλφάβητα- πως απαγορεύεται η είσοδος...

Και θεωρώντας πως αυτή η απαγόρευσις θα τα πληγώσει, ας τους αφιερώσωμεν ένα άσμα διά να ξεχνώσι τον καημό τον πηγάζοντα εκ της απαγορεύσεως...

Ναι, Μάκης χριστοδουλόπουλος, κύριοι!
Ο τρισμέγιστος Μάκης!!!

ΠΩΛΟΥΜΑΙ - ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΑΙ

Ευκαιρία! Νέος νεοκλασικός διατηρητέος, ευάερος, ευήλιος, λουξ με θέα την Ακρόπολη, σχεδόν καινουργής ελαφρώς μεταχειρισμένος σε αρκετά καλή κατάσταση, σπάνια συλλεκτική έκδοση (μινιατούρα) πωλείται ή ενοικιάζεται ή ανταλλάσσεται με ενοίκιο στο Μαρούσι συν φως-νερό-τηλέφωνο, δυο μπύρες και έξι σουβλάκια τη μέρα. Έλεγχος δεκτός τιμή συζητήσιμη. Μόνο σοβαρές προτάσεις, δεκτοί και από επαρχία. Τυχόν χρυσοχόοι, φο-μπιζούδιοι αλλά και εκδοτικοί οίκοι θα προτιμηθούν. Εργολάβοι οικοδομών αποκλείονται -υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει. Μεσίτες δεκτοί. Θα τηρηθεί απόλυτη εχεμύθεια.

Εδώ που τα λέμε, ασφαλώς και έχω υπόψη μου την παροιμία που λέει "Είπε να πάει ο Εβραίος στο παζάρι κι ήταν ημέρα Σάββατο". Υποψιάζομαι πως η παροιμία είναι εμπνευσμένη από το κείμενο του "Εκκλησιαστή" (που ανήκει στον κύκλο κειμένων της "Παλαιάς Διαθήκης" -που λένε και τα χριστιανομόγγολα). Το εν λόγω κείμενο είναι διάσημο εξαιτίας μιας πασίγνωστης φράσης που εμπεριέχει:
"Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης".

Από την άλλη όμως, το εν λόγω κείμενο είναι τίγκα σε φράσεις του στυλ: "Υπάρχει καιρός για να σπέρνεις και καιρός για να θερίζεις. Καιρός για να κλαίς και καιρός για να γελάς. Καιρός για να τρέχεις και καιρός για να μην τρέχεις. Καιρός για να γίνεσαι λιώμα στα ξύδια και καιρός για να είσαι νηφάλιος. Καιρός για να τρως και καιρός για να κάνεις δίαιτα. Καιρός για να αλητεύεις και καιρός για να στρώνεις τον κώλο σου κάτω και να δουλεύεις".

Κάτι τέτοια λέει ο Εκκλησιαστής, κι αν το θυμήθηκα είναι γιατί σκέφτηκα ότι μια φορά μετά από τόσα χρόνια είπα κι εγώ να ξαναγίνω μισθωτός και να προσπαθήσω να διαπραγματευτώ τη δυνατότητά μου να παράγω υπεραξία, και κοίτα ρε μάγκα μου σε τι εποχή πέσαμε: Στην εποχή του Παπανδρέου του Τρίτου του Μακρύτερου, όπου οι παράγοντες την υπεραξία ρίχνονται βορά στις αδηφάγες διαθέσεις του Μολώχ του κεφαλαίου.
Τι να διαπραγματευτεί ο εργαζόμενος σε εποχή που κυβερνάνε τα παπανδρεϊκά λαμόγια και τα αφεντικά τους...
Εδώ όλα τα έχουν κάνει λαμπόγυαλο και δεν κουνιέται φύλλο, μια μαζική αποβλάκωση σηματοδοτεί τη βεβαιότητα πως "μας ψεκάζουν ή κάτι μας βάζουν στο νερό", σε λίγο θα δω και κανένα μαλάκα να χειροκροτάει τον υπουργό οικονομίας και θα νομίσω πως έχω πάρει τριπάκι, ήδη νιώθω υπερβατικά πράγματα βλέποντας τον Ψαριανό.

Οπότε τι να διαπραγματευτώ κι εγώ...

Πωλούμαι όπως είμαι επιπλωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένος.

Στο κάτω-κάτω ζούμε σε εποχή γενικού ξεπουλήματος -και δε μιλάω μόνο για τους ξεπουλημένους της ΓΣΕΕ, ούτε καν για το γενικευμένο ξεπούλημα της χώρας, ούτε για την πανστρατιά από τις ταμπέλες "Ξεπούλημα λόγω κλεισίματος" που έχουν κατακλύσει την αγορά, ούτε για τα ξεπουλημένα τομάρια τους δημοσιογράφους, ούτε για τίποτα συγκεκριμένο. Όποιος έχει μάτια βλέπει.

Προσφορά και ζήτηση είναι όλα:
Αμα υπερισχύει η ζήτηση, τότε η τιμή των προσφερομένων ανεβαίνει.
Αμα προσφορά και ζήτηση ψιλο-ισορροπούν, το πράγμα απλώς παλεύεται.
Αμα υπερισχύει η προσφορά, γάμα τα -με μεγάλα γράμματα.

Στο φινάλε, όπως θα έλεγε και ο Εκκλησιαστής:
"Υπάρχει καιρός για να αγοράζεσαι και υπάρχει καιρός για να πουλιέσαι".
Εγώ, όταν όλοι γύρω μου αγοραζόντουσαν, δεν το εκμεταλλεύτηκα και δε μπήκα στη φούσκα των αγοραζόμενων -για να ακριβολογούμε, τότε ακριβώς βγήκα από αυτήν.

Τώρα, απλώς πωλούμαι ή ενοικιάζομαι, κι άμα πιάσω καλή τιμή σφύρα μου κλέφτικα.

ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Τελικά, το μεγαλύτερο μυστικό υπερόπλο του κάθε παπατζή Παπανδρέου, ενδέχεται να είναι η ίδια η αυταπάτη πως υπάρχει το ενδεχόμενο ο κάθε παπατζής Παπανδρέου να μην είναι παπατζής, αλλά να είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει την κοινωνία. Ότι "ένας άλλος παπατζής είναι εφικτός, ελεύθερος, ανθρώπινος και δημοκρατικός".

Άλλωστε, εξαπανέκαθεν οι αυταπάτες αποτελούσαν υπερόπλα των εξουσιαστών.

ΠΡΚΛΣ ΠΑΠΑΚΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΖΙ-ΑΡ


Δεν ξέρω γιατί, ένα περίεργο πράμα, αλλά κάθε φορά που επιστρέφω από τη Σαντορίνη, αισθάνομαι ηφαιστειακότερος.
Όχι βέβαια με την έννοια της εκρήξεως.
Άλλωστε και τα ορίτζιναλ ηφαίστεια, το μεγαλύτερο κομμάτι του βίου τους το περνάνε αραχτά και κουλ και ψιλοκοιμώμενα.
Ώσπου να γίνει το μπαμ...

Πάντως εδώ που τα λέμε, οι αρχαίοι ημών -που ως γνωστόν τους έχω σε μεγάλη υπόληψη- μέσα στη γενικευμένη παραξενιά τους, τα ηφαίστεια δεν τα έλεγαν ηφαίστεια.
Μου φαίνεται μάλιστα, ότι δεν είχαν συγκεκριμένη λέξη για τα ηφαίστεια.

Είχαν Ήφαιστο βέβαια, αλλά σου λέει "ο Ήφαιστος είναι καλός και μόνο καλά μας δίνει, οπότε αποκλείεται να σκορπάει το χαμό".
Έκαναν τη λογική σκέψη λοιπόν ότι αυτά που σήμερα τα λέμε ηφαίστεια, εφόσον ξεπηδάνε από τη γη δεν μπορεί παρά να είναι παιδιά της γης, αλλά πολύ κακά παιδιά της γης:
Οι φοβεροί και τρομεροί Γίγαντες, που ξεσηκώθηκαν ακόμα και ενάντια στους θεούς -και ενάντια στους ανθρώπους, βέβαια.

Ω, ναι, οι αρχαίοι δεν ονόμαζαν ηφαίστεια τα ηφαίστεια -θα το θεωρούσαν προσβολή προς τον Ήφαιστο.
Τα άφηναν έτσι, να υπάρχουν ανώνυμα και ακατανόμαστα, δίχως ειδική λέξη να τα ομαδοποιεί.

Βέβαια δεν είναι μόνο οι Γίγαντες παιδιά της γης.
Παιδιά της γης είμαστε κι εμείς οι άνθρωποι... Αλλά φαίνεται ότι στις μέρες μας η ανθρωπότητα έχει πάθει ένα κλακάζ και τείνει να ξεχάσει τη συγγένειά της με τη γη, κοιτάει τη γη ο μέσος άνθρωψ και σου λέει "ψόφια είναι... ούτε μιλάει ούτε λαλάει"...

Ίσως γι' αυτό μαζεύεται κόσμος και κοσμάκης στα σημεία όπου αποδεικνύεται περίτρανα ότι η μάνα μας η γη είναι ζωντανότατη και ακμαία, ότη η μάνα-γη είναι έγκυος ξανά...

Τεσπα, ο τίτλος του παρόντος δημοσιεύματος είναι εμπνευσθείς από εδώ: